1739

El 1739 (MDCCXXXIX en numari romani) el xe un an del XVIII secoło.

      XVII secoło - XVIII secoło - XIX secoło
      ani 1710 - ani 1720 - ani 1730 - ani 1740 - ani 1750
      1735 - 1736 - 1737 - 1738 - 1739 - 1740 - 1741 - 1742 - 1743
1735

El 1735 (MDCCXXXV en numeri romani) el xe on an del XVIII secoło.

1736

El 1736 (MDCCXXXVI en numari romani) el xe on an del XVIII secoło.

1737

El 1737 (MDCCXXXVII en numari romani) el xe un an del XVIII secoło.

1738

El 1738 (MDCCXXXVIII en numari romani) el xe on an del XVIII secoło.

1740

El 1740 (MDCCXL en numari romani) el xe on an del XVIII secoło.

1741

El 1741 (MDCCXLI en numari romani) el xe un an del XVIII secoło.

1742

El 1742 (MDCCXLII en numari romani) el xe on an del XVIII secoło.

1743

El 1743 (MDCCXLIII en numari romani) el xe un an del XVIII secoło.

Carlo Lodoli

Carlo Lodoli (1690 - 27 de otobre 1761) el xe sta on architeto teorico venesian, noto anca par ła so atività de insegnante; ła so opara ła ga anticipà el conceto moderno de funzionałismo. El xe sta a volte ciamà el "Socrate" de ł'architetura poiché tuti i so scriti i xe 'ndai perdui e łe so teorie łe xe note soło atraverso quanto riportà dai so ałievi e da altri autori. El gera padre francescan del convento San Francesco deła Vegna de Venesia.

Girolamo Zanetti el aferma che Lodoli el ga inpiegà 20 ani a terminar ła stexura del so tratato so ł'architetura, ma el se ga rifiutà di publicarlo. Francesco Algarotti el ga sercò da parte so di rendare noto el pensiero de Lodoli 'nte ła propria opara Saggio sopra l'architettura (1757), anche se inte 'na forma on fià atenuada, enfatisando ł'imitasion pitosto che el rasionałismo anti-baroco de Lodoli.

A xe sta Andrea Memmo che el ga tentà de rendare giustisia ałe teorie de Lodoli, 'nte ła so opara Elementi d'architettura lodoliana (1786); de ł'ano sucesivo a xe ła prima edision de ł'unico łivro che el porta el nome de Lodoli, Apologhi immaginati (1787): 'na racolta de diti e de storie, speso paradosałi, cuntà ai so amighi e ai so ałievi.

Tra el 1739 e el 1751 Lodoli el ga avudo ł'incarico de Padre General Comisario de Tera Santa a Venesia, e chi el se ga dedicà ała restaurasion (1739–43) de ł'ospisio par i pełegrini aneso al monastièr. Questo el xe sta el so unico łavoro pratico.

Domenico Montagnana

Domenico Montagnana (Łendinara, 25 de giugno 1686 – Venesia, 6 de marso 1750) xe stà un lautaro vèneto.

El xe sta un dei lautari pì bravi del so tenpo. I so viołini e i so' viołoncełi i xe parecio ricercà sia dai mùxeghi che dai cołesionisti, sia privati che muxei. On so toco autentico el połe valer anca dei xentenari dei mijaia de euri.

Faro (Portogało)

Faro ła xe munisipio portoghese de 58.051 abitanti situà inte'l distrét de Faro.

El xe un porto de pesca e łocałità turìstega de l'Algarve su ła costa atlàntega e ła xe deseparada dal mar da na łaguna. Ła xe na Séde vescovil e universitaria.

Xà insediaménto roman, ła xe stata fondada dai àrabi e po' conquistada da Don Alfonso III inte'l 1249. Ła ga otegnést el statuto de çità, erxonxéndo in poc ténp àuge cofà çéntro econòmego.

Inte'l XV sècol i xe stai produxésti i primi łibri a stanpa del Portogało inte n'axiénda de ła numaróxa comunità ebrea existénte inte ła çità. Pasada sóto el dominio dei spagnołi, inte'l 1596 ła xe stada desfada da ł'armada ingléxe al comando del doxe de Essex che el mirava a Càdexe. Ła xe stada rifata, ma ła ga sofrìo altri dani pa'l grave teremot che el ga sconvolxést el Portogal inte'l 1755. Ła xe stada de nóvo ricostruìa e dotada da nóvi ełeganti pałasi grasie a l'inpégno del vésco Dom Francisco Gomes de Alvar (1739-1816).

Ła Cidade Velha (çità vecia), ła xe interna a łe mure àrabe medievałic uert ain bóna part dai pałasi. Al çéntro ghe xe ła Sé, catedral su un sito che el xe stà prima, ténpio roman, céxa vixigota, moschea.

ła céxa, in orìxene de stil roman-gòdego del 1251 ła xe stada pi volte canbiada a uncuò resta sol che poche trase del conples antigo.

Giuseppe Antonio Paganelli

Giusepe Toni Paganelli (Padova, 1710 – Madrid, 1765) el xe stà un muxicista e conpoxitor de opera. De famègia nobile, el gà studià co Giuseppe Tartini. El ga exordio come operista nel 1732 a Venesia, co la opera:"La caduta di Leone imperatore de oriente". Dopo el xe stà ativo in molte cità todesche: el xe stà anche diretor de muxica a la corte de Bayreuth, dal 1737 al 1739. Dopo el xe stà a Praga e de novo in Italia, a Venesia e a Firense, e dal 1756 el xe sta a Madrid a la corte del Re. La so varia produsion nel stile galante de la so epoca, la comprende dei melodrami, come l'Oratorio del filiol prodigo, 2 cantade, 6 odi de Orasio par sopran e archi, ancora diverse sonate e arie per clavigembalo, e anca sonate par flauto.

Pallade Veneta

Pallade Veneta ła ze stà na revista periòdega, pubregada a Venesia, che ła ga sircołà sensa continuidà da’l 1687 a’l 1751. Ła se ga conservà mìa conpleta fin al dì de ancò e anca in vari formati. Pubregà onji meze, ła ze rivà a solche a 17 nùmari (da’l zenaro 1687 fin a’l majo 1688). Oltre che èsar stà pubregà a Venesia e ver reportà notisie da chełe bande, ła ga trazmetesto notisie ravardanti anca altri łoghi parché ła sità łagunare ła jera na zona stratèzega pa’l scanbio de informasion. Daspò che ła só stanpa ła se ga fermà, Pallade Veneta ła ga continuà in forma de na serie de foji setemanałi ciamài avvisi, a dir comunegài econòmeghi, połìteghi e miłitari. Łe copie che łe ze restàe no łe ze continue, e par ‘sto motivo ancò l’è defìsiłe recostruir na cronołozìa conpleta de ‘sta pubregasion.

El periòdego el podéa tratar anca łe temàteghe rełijoze in zenerałe, ma sensa nar rento spesìfeghe fegure. Par ezenpio ła sełebrasion de łe feste łetùrzeghe ła ze un argomento asè prezente, cusì come i sermoni. L’aspeto pì inportante de l’edision stanpada de ła revista ze stà el só stiłe de scritura ezuberante, na caratarìstega che no ła se cata mìa so łe edision manoscrite. Cofà altri mensiłi, ‘sto tipo de pubregasion łe podéa catar łe notisie so i avvisi manoscriti e daspó łe sarìa stà ełaboràe drio łe sensibiłidà parsonałi de chi che’l scrivéa.

Coel che’l resta de i manoscriti (sora de tuto tra i ani 1698-1704, 1714-1717, 1739-1751) el se ga pian pian fogałizà so’l sostenjer el pansiero de autorità rełijioze che łe restéa anòneme. Inte i ùltemi ani de pubregasion A se pol catar ciaramente el senso de pesimizmo che’l gavéa ciapà Venesia intorno a łe metà de’l ‘700.

Pałasina de cassa

La Pałasina de cassa de Stupinigi xe 'na opara de Filippo Juvarra, che fa parte del sircuito dee residense sabaude in Piemonte, proclamada patrimonio de l'umanità da l'UNESCO. Se cata 'nteła łocałità de Stupinigi (Comun de Nichelino), ała periferia sud-osidental de Turin.

Povegia

Poveja o Povegia (en venesian) xe na ixoła de ła łaguna sud postada danànsi a Małamoco lóngo el Canal Orfano, che cołega ła bóca de porto de Małamoco co' Venesia. Ła so superficie xe de 7,25 etari, donca xe 'na ixoła abastansa granda 'ntel anbiente

łagunar. Conta ùndexe fabricài.

XVIII secoło

I miłenio | II miłenio | III miłenioXV secoło | XVI secoło | XVII secoło | XVIII secoło | XIX secoło | XX secoło | XXI secoło

Ani 1700 | Ani 1710 | Ani 1720 | Ani 1730 | Ani 1740

Ani 1750 | Ani 1760 | Ani 1770 | Ani 1780 | Ani 1790

Altre lengue

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.