Diplomatija

Diplomatija je grana politike koja se bavi odnosima između država;[2] veština zastupanja interesa jedne države, vlade, vladara ili društvene grupe u inostranstvu, u međunarodnim pregovorima, u spoljnjoj politici uopšte. Potiče od reči diploma, što u prevodu znači „presavijen na pola“.

Reč „diplomatija“ potiče od grčke reči diploma, koja je prvobitno označavala dvostruko presavijenu ispravu koja je služila kao dokaz završenih studija. Kasnija je reč poprimila druga, šira značenja, a označavala je službene dokumente (između ostalog sporazume između vladara). Reč diplomatie skovana je, prema nekim izvorima, u Francuskoj u 18. veku, odkud se proširila i u druge evropske jezike.

Symmetry of Diplomacy
Ger van Elk, Simetrija diplomatije, 1975, Groningerov muzej.
UN HQ 157652121 5b5979da9e2
Ujedinjene nacije, sa svojim sedištem u Njujorku, je najveća međunarodna diplomatska organizacija.
Original Geneva Conventions
Prva Ženevska konvencija (1864). Ženeva (Švajcarska) je grad u kome najveći broj međunarodnih organizacija ima svoje sedište.[1]

Definicije

Diplomatija kao reč koji ima nekoliko značenja:

  • sposobnost, znanje, veština i metoda komuniciranja, održavanja međunarodnih odnosa, pregovaranja, rešavanja konfliktnih situacija.
  • vođenje državnih poslova na području vanjske politike putem službenih kontakata s drugim subjektima međunarodnih odnosa.
  • celokupna državna struktura koja služi predstavljanju neke zemlje u svetu i pojedinim državama, kao i održavanje službenih odnosa s drugim zemljama i međunarodnim organizacijama. Tu državnu strukturu u prvom redu čine ministarstvo spoljašnjih poslova te diplomatsko-konzularna predstavništva
  • profesija, karijera, struku predstavljanja države u međunarodnim odnosima kojom se bavi diplomat.

U neformalnom, odnosno u socijalnom smislu, diplomatija označava način rešavanja nesporazuma, razmirica, sukoba mirnim putem

Diplomatija kao pojam znači: Diplomatija je, pre svega, oblik državnih aktivnosti usmerenih na odnose s drugim zemljama i međunarodnim sudeonicima. Isti pojam označava i celokupnu državnu strukturu koja služi za predstavljanje vlastite zemlje u svetu i za održavanje službenih odnosa s drugim subjektima međunarodnih odnosa. Sastavni su delovi te strukture, gotovo u svakoj zemlji, ministarstvo spoljašnjih poslova te diplomatsko-konzularna predstavništva.

Diplomatija u subjektivnom smislu označava sposobnost, znanje, veštinu, metodu komuniciranja, održavanja međunarodnih odnosa, pregovaranja, rešavanja konfliktnih situacija. To su karakteristike koje treba da poseduje diplomat, odnosno osoba čija je profesija, karijera, odnosno struka predstavljanje države u međunarodnim odnosima. Profesija kojom se bave diplomati naziva se diplomatijom.

Diplomatija je isto tako nauka koja proučava i podučava o relevantnim pitanjima u međunarodnim odnosima i vođenju spoljašnje politke. Kao nauka ona je kompilacija raznih naučnih područja pre svega politike, ali i istorije, geografije, prava, ekonomije i drugih.

Bilateralna i multilateralna diplomatija

Bilateralna diplomatija je oblik međunarodnih odnosa između dve države bilo da se odvija kroz povremene ili kroz stalne diplomatske kontakte. To je saradnja između dve države na osnovu njihove saglasnosti i u okvirima normi međunarodnog prava. Bilateralna diplomatija predstavlja najstariji i najrasprostranjeniji oblik međunarodne saradnje među državama, a specifična je po postojanju stalnih diplomatskih predstavništava (ambasada) koje se uspostavljaju na osnovu obostrane saglasnosti.

Multilateralna diplomatija se razvijala uporedo sa bilateralnom diplomatijom kroz kongrese, konferencije, a puni razvoj doživljava osnivanjem međunarodnih organizacija, naročito UN, Saveta Evrope, OEBS-a i Evropske unije. Multilateralna diplomatija je organizovana saradnja više subjekata međunarodnog prava koja se odvija na osnovu prethodno utvrđenih pravila i procedura. Učešće međunarodnog subjekta u multilateralnoj diplomatiji može biti privremeno i stalno. Privremeno učešće je u obliku delegacije na nekom kongresu, zasedanju. Ono je tematski i vremenski ograničeno i odvija se po utvrđenoj proceduri i pravilima koja se donose za svaki skup posebno. Stalno učešće odnosi se na stalna predstavništva u međunarodnim organizacijama (UN, EU) i ova aktivnost se odvija po ranije utvrđenim opštim pravilima i procedurama.

Stalna i ad hoc diplomatija

Stalna diplomatija podrazumeva otvaranje i funkcionisanje stalnih diplomatskih misija država članica u okviru OUN i drugih međunarodnih organizacija odnosno diplomatsko-konzularnih predstavništva u državi prijema. Drugim rečima, stalna diplomatija podrazumeva stalno učešće i odnosi se na stalna predstavništva u međunarodnim organizacijama.

Ad hoc znači za posebne namene, privremeno, povremeno, po potrebi. Za razliku od stalne diplomatske službe, koja je proizvod novije istorije, ad hoc diplomatija je stara koliko i civilizacija. I dok je inače u diplomatiji reč o protokolu, tradiciji i drugom, ad hoc diplomatija samo pokušava da na bilo koji način nađe rešenje.

Diplomatsko zanimanje

Diplomatija proširuje i produbljuje prijateljske odnose, političke, privredne i kulturne, s državama saveznicama i neutralnim državama, ali i ulaže napore za promenu odnosa onih vlada koje vode neprijateljsku politiku.

Diplomatija ima širok zadatak. Jednostavno definisano, zadatak diplomatije da predstavlja i zastupa, štititi i obaveštava svoju zemlju, kao i da vrši pregovarore.[3]

Smisao predstavljanja i zastupanja čini najbitniji element. Ambasador predstavlja šefa svoje zemlje i zastupa svoju državu pred vlastima države primateljice. On nužno govori u ime svoje vlade. Budući da prima i prenosi saopštenja svoje vlade i budući da predstavlja službeni izvor informacija, on je stalni i sigurni posrednik u odnosima dve država.

Diplomata je osoba koja se bavi diplomatijom. U užem smislu to je službeni predstavnik države koji ima diplomatski status (šef diplomatske misije ili član njenog diplomatskog tima, koji je upisan u diplomatsku listu). Diplomata u širem smislu reči je pripadnik diplomatske službe i spoljnopolitičkog aparata jedne zemlje (uključujući i konzularnu službu).

Funkcija diplomatije i područja diplomatskih aktivnosti

Osnovna funkcija diplomatije je predstavljanje svoje države u inostranstvu i promovisanje njenih interesa i ciljeva. Ona je zadužena da kao instrument sprovodi spoljašnju politiku koju utvrđuju tela državne vlasti (predsednik, vlada, parlament ili druga ustavom određena tela), a putem njih grupa koja drži vlast u svojim rukama. Sprovođenje vanjske politike i održavanje međunarodnih odnosa s drugim subjektima (državama, međunarodnim organizacijama i sl.) podrazumijeva i razvoj specifičnih metoda (između ostalog tu spada i diplomatski protokol) te aparata koji će obavljati tu funkciju (tzv. služba spoljašnjih poslova). Jednostavno definisano, zadaci diplomatije su: da predstavlja i zastupa, štititi i obavještava svoju zemlju.

Gledajući kroz istoriju, može se reći da su razvoj međunarodnih odnosa, promovisanje položaja vlastite države i sprečavanje rata najvažnije aktivnosti diplomatije. Osim tradicionalnih političkih, u diplomatske aktivnosti spadaju i ekonomski, kulturni, naučni, vojni i drugi odnosi. Savremena diplomatija, osim tradicionalnih zadataka, bavi se i problemima ljudskih prava, nezakonitih migracija, zaštite okoline, učestvuje u borbi protiv terorizma i organizovanog kriminala, bavi se promocijom i jačanjem demokratije, ali i postizanjem sveopšteg napretka (političkog, ekonomskog, kulturnog, naučnog).

Istorijski razvoj

Istanbul - Museo archeol. - Trattato di Qadesh fra ittiti ed egizi (1269 a.C.) - Foto G. Dall'Orto 28-5-2006 dett
Egipatsko–Hititski mirovni ugovor, između Novog kraljevstva drevnog Egipta i Hitskog carstva Anatolije

U svojoj dugoj istoriji diplomatija je prolazila kroz različite promene. Dokazi o savezima, te mirovnim i drugim sporazumima zabeleženi su na najstarijim istorijskim spomenicima i pisanim tragovima.

Neki od najranijih poznatih diplomatskih zapisa su Pisma iz Amarne napisana s ciljem regulisanja odnosa između faraona Osamnaeste egipatske dinastije i Amurskog vladara Hanana tokom 14. veka p. n. e. Nakon Bitke kod Kadeša oko 1274. godine p. n. e. tokom Devetnaeste egipatske dinastije, faraon Egipta i vladar Hetitskog carstva kreirali su jedan od prvih poznatih međunarodnih mirovnih ugovora koji je sačuvan u vidu fragmenata kamene pločice, koje se generalno naziva Egipatsko–Hititskim mirovnim ugovorom.[4]

Jedan od najranijih realista u sferi teorije međunarodnih odnosa bio je vojni strateg iz 6. veka p. n. e Sun Cu (umro 496. p. n. e.), autor rada Umeće ratovanja.[5][6] On je živeo tokom vremena u kome su rivalske države počele da obraćaju manje pažnje na tradicionalno poštovanje tutorstva monarha dinastije Džou (c. 1050–256 p. n. e.), i svaka se borila za nadmoć i totalno osvajanje. Međutim, velika doza diplomatije u uspostavljanju saveznika, trgovanja zemljom i potpisivanja mirovnih sporazuma je bila neophodna svakoj zaraćenoj državi, te se razvila idealizovana uloga „uveravaoca/diplomate“.[7]

Od bitke kod Bajdenga (200 p. n. e.) do bitke kod Maja (133 p. n. e.), Dinastija Han je bila prisiljena da održava savez i plaća prekomerne količine darova (u svili, odeći, žitaricama, i drugoj hrani) moćnoj severnoj nomadskoj konfederaciji Sjungnu koju je konsolidovao Modu Šanju. Nakon što je Sjungnu poslao poruku Hanskom caru Venu (vladao 180–157) da oni kontrolišu oblasti koje se porežu od Mandžurije do oaznih gradova država Tarimske kotline, ugovor je sklopljen 162 p. n. e. kojim je proklamisano da sve severno od Velikog zida pripada nomadskim zemljama, dok je sve južno od njega rezervisano za Han Kineze. Ovaj ugovor je obnavljan devet puta, mada to nije odvratilo neka Sjongnu tući premena od pljačkanja granica Han teritorije. To je trajalo do dalekosežnih kampanja Hanskog cara Vu (vladao 141–87 p. n. e.), kojim je razbijeno Sjungnu jedinstvo, što je omogućilo dinastiji Han da pokori zapadne regione; pod Vuovom vlašću, 104. godine p. n. e. Han armije su dosegle do Fergana u centralnoj Aziji i sukobile se sa Juedžima koji su bili osvojili Helenističke grčke oblasti.

Zhigongtu full
Portreti periodičnih ponuda, Kineska slika iz 6. veka prikazuje razne izaslanike; ambasadori prikazani na slici su u opsegu od Heftalita, Persije to Langkasuke, Baekje (dela moderne Koreje), Kuče, i Voa (Japan).

Antička Grčka je, zbog svoje podeljenosti na brojne gradove-države, bila pogodna za razvoj diplomatskih odnosa. Grčki su gradovi-države međusobno slali izaslanike u diplomatske misije koji su bili prihvaćeni i tretirani s dužnom i protokolarnom pažnjom. Rimljani su takođe poštovali strane izaslanke, te im davali određenu zaštitu i povlastice, ali su takav tretman tražili i za svoje izaslanike (fetiales) kod stranih vladara. Do razvoja diplomatije dolazi tek u kasnijem razdoblju Rimskog carstva (jer su do tada svi delovi evropskog i mediteranskog prostora bili u sastavu carstva, pa su se i odnosi smatrali unutrašnjim pitanjem), naročito nakon njegove podele 395. godine na Istočno i Zapadno, odnosno u doba Vizantijskog carstva. Održavanje diplomatskih odnosa i slanje izaslanika kod drugih vladara postojalo je i između drevnih indijskih država, ali i između država poput Sirije, Egipta, Kine. Arapski vadari takođe šalju svoje izaslanike. Za razdoblje starog i srednje veka karakteristična je privremena ili ad hoc diplomatija.

Prvi pravi počeci diplomatije javljaju se tek u doba renesanse, razvojom ustanove stalne diplomatije, kada Venecija, Milano, Toskana, Firenca i drugi italijanski gradovi uvode imenovanje diplomatskih predstavnika. Tokom 15. veka stvara se diplomatija kao stalna državna funkicija, a ne kao dotadašnje povremeno slanje i primanje izaslanika. Stalni dipomatski predstavnici imaju jasna određena prava i dužnosti, uz utvrđenje pravila njihovog delovnja.

Francuski kardinal Ришеље osnovao je 1626. godine prvo ministarstvo spoljašnjih poslova kao središnje telo za vođenje poslova u međunarodnim odnosima. Nakon Francuske i druge evropske države osnivaju svoja ministarstva spoljašnjih poslova.

CongressVienna
Bečki kongres, Žan-Baptiste Isabeja (1819).

Za konkretnije određenje položaja i pravila uvezi s dipomatskim predstavnicima i njihovim funkcijama trebalo je čekati do 1815. godine, kada su države članice Bečkog kongresa nakon napoleonskih ratova prvi put višestranim (multilateralnim) sporazumom utvrdile pojedina bitna pitanja.

Promene nakon Drugog svetskog rata dovode do stvaranja savremene diplomatije, za koju je karakterističan razvoj višestrane, multilateralne diplomatije, pored tradicionalne dvostrane, bilateralne diplomacije. Tome je pridonelo i veliko povećanje broja subjekata međunarodnog prava (pre svega država i međunarodnih organizacija), što je dovelo do povećanja međunarodnih kontakata, ali i jačanja diplomatske službe.

Diplomatski odnosi

Diplomatski odnosi su službeni odnosi između država, odnosno drugih subjekata međunarodnih odnosa. Za postojanje diplomatskih odnosa između dve zemalja nije neophodno da one imaju međusobno uspostavljena diplomatska predstavništva, odnosno međusobno akreditirane šefove diplomatskih predstavništva, iako se nakon uspostave predstavništva može govoriti o stalnim (redovnim) diplomatskim odnosima. Diplomatski odnosi između država i međunarodnih organizacija nazivaju se takođe i kvazi-diplomatskim.

U praksi postoji nekoliko podela i naziva za pojedinu vrstu odnosa između država:

  • saveznički odnosi,
  • dobrosusedski odnosi,
  • srdačni odnosi,
  • prijateljski odnosi,
  • dobri odnosi,
  • korektni odnosi,
  • indiferentni odnosi,
  • hladni odnosi,
  • zategnuti odnosi,
  • odnosi defakto,
  • obustavljeni odnosi,
  • prekinuti odnosi.

Diplomatsko pravo

Diplomatsko pravo je skup pravila međunarodnog prava koje se odnosni na prava i dužnosti subjekata međunarnog prava (država, međunarnodnih organizacija i dr.) u vezi diplomatskih odnosa, funkcija, privilegija i imuniteta diplomatskih predstavništva i osoblja.

Diplomatsko pravo u velikoj je većini kodificirano Bečkom konvencija o diplomatskim odnosima, koja je usvojena na Konferenciji Ujedinjenih naroda 14. aprila 1961. godine, a stupila je na snagu 24. aprila 1964. Ovom Konvencijom kodifikovan je najvažniji deo do tada postojećeg običajnog međunarodno prava, uz neke nove dispozicije. Njome se regulišu prava i obveze država primateljica i država pošiljateljica u pogledu stalnih diplomatskih misija bilateralnog karaktera, imunitete i privilegije članova diplomatske misije, administrativnog i tehničkog tima.

Osim Bečke konvencije o diplomatskim odnosima, valja spomenuti i Bečku konvenciju o konzularnim odnosima, usvojenu 1963. godine, a stupila je na snagu 1967. godine. Tom konvencijom regulisan je najveći deo pitanja koja su do tada bila rešavana bilateralnim sporazuma u pogledu karijernih i počasnih konzula, njihovih kancelarija, prava i obveza država primateljice i države pošiljateljice, statusa konzularnih funkcionara i konzularnih službenika.

Osim navedenih, izvori diplomatskog prava su i Konvencija o specijalnim misijama iz 1969. godine, bilateralni međunarnodni ugovori, posebno običajno međunarodno pravo (na primer ono između zemalja Latinske Amerike), ali i opšte običajno međunrnodno pravo koje vredi za pitanja koja nisu uređena konvencijama i bilateralnim ugovorima (tu spadaju delovi diplomatskog protokola).

Pod diplomatskim pravom u širem smislu podrazumevaju se i propisi nacionalnog zakonodavstva pojedine države koje uređuju funkcije spoljašnjeg zastupanja države, te pre svega, Zakon o spoljašnji poslovima).

Diplomatska misija

Diplomatska misija je službeno predstavništvo države pošiljateljice u državi primateljici, odnosno pri međunarodnoj organizaciji/konferenciji. Diplomatska misija može biti stalna ili privremena, može biti ad hoc za jedan specifičan posao ili jedan zadatak.

Vidi još

Reference

  1. ^ (на језику: француски) François Modoux, "La Suisse engagera 300 millions pour rénover le Palais des Nations", Le Temps, Friday 28 June (2013). стр. 9.
  2. ^ Ronald Peter Barston, Modern diplomacy, Pearson Education, (2006). стр. 1
  3. ^ David Stevenson, "The Diplomats" in Jay Winter, ed. The Cambridge History of the First World War: Volume II: The State (2014) vol 2 p 68.
  4. ^ „Ancient Discoveries: Egyptian Warfare”. Архивирано из оригинала на датум 4. 03. 2009. Приступљено 27. 07. 2009. »Egyptian monuments and great works of art still astound us today. We will reveal another surprising aspect of Egyptian life--their weapons of war, and their great might on the battlefield. A common perception of the Egyptians is of a cultured civilization, yet there is fascinating evidence which reveals they were also a war faring people, who developed advanced weapon making techniques. Some of these techniques would be used for the very first time in history and some of the battles they fought were on a truly massive scale.«
  5. ^ Smith 1999, стр. 213–24
  6. ^ Giles, Lionel The Art of War by Sun Tzu - Special Edition. Special Edition Books.2007. стр. 62.
  7. ^ Loewe, Michael; Shaughnessy, Edward L., ур. (1999). The Cambridge History of Ancient China: from the origins of civilization to 221 B.C. Cambridge University Press. стр. 587. ISBN 978-0-521-47030-8. Приступљено 1. 09. 2011. »The writings that preserve information about the political history of the [Warring States] period [...] define a set of idealized roles that constitute the Warring States polity: the monarch, the reforming minister, the military commander, the persuader/diplomat, and the scholar.«

Literatura

  • Loewe, Michael; Shaughnessy, Edward L., ур. (1999). The Cambridge History of Ancient China: from the origins of civilization to 221 B.C. Cambridge University Press. стр. 587. ISBN 978-0-521-47030-8. Приступљено 1. 09. 2011. »The writings that preserve information about the political history of the [Warring States] period [...] define a set of idealized roles that constitute the Warring States polity: the monarch, the reforming minister, the military commander, the persuader/diplomat, and the scholar.«
  • Smith, Kidder (1999). „The Military Texts: The Sunzi”. Ур.: de Bary, Wm. Theodore. Sources of Chinese Tradition: From Earliest Times to 1600, Volume 1 (2nd изд.). New York: Columbia University Press. стр. 213—24. ISBN 978-0-231-10938-3.
  • Igor Janev, Teorija međunarodne politike i diplomatije, Institut za političke studije, Beograd, 2006.
  • Igor Janev, Diplomatija, Institut za političke studije, Beograd, 2013.
  • Berridge, G., R, Diplomatija, teorija i praksa, Politička misao, Zagreb, 2004.
  • Black, Jeremy (2010). A History of Diplomacy. (University of Chicago Press. ). ISBN 978-1-86189-696-4.
  • Berridge, G. R. (2005). = Diplomacy: Theory & Practice. 3rd edition, Palgrave, Basingstoke. ISBN 978-1-4039-9311-3.
  • Cunningham, George (2005). Journey to Become a Diplomat: With a Guide to Careers in World Affairs. FPA Global Vision Book. ISBN 978-0-87124-212-9.
  • Dorman, Shawn, ed (2003). Inside a U.S. Embassy: How the Foreign Service Works for America. by American Foreign Service Association, Second edition Februar. ISBN 978-0-9649488-2-2.
  • Callieres, Francois De. The Practice of Diplomacy (1919)
  • Hayne, M. B. The French Foreign Office and the Origins of the First World War, 1898–1914 (1993);
  • Hill, Henry Bertram. The Political Testament of Cardinal Richeleiu: The Significant Chapters and Supporting Selections (1964)
  • Jackson, Peter "Tradition and adaptation: the social universe of the French Foreign Ministry in the era of the First World War", French History, 24 (2010), 164–96;
  • Kissinger, Henry. A World Restored: Metternich, Castlereagh, and the Problem of Peace: 1812-1822 (1999)
  • Henry Kissinger. Diplomacy (1999)
  • Kurbalija J. and Slavik H. eds. Language and Diplomacy DiploProjects, Mediterranean Academy of Diplomatic Studies, Malta, 2001,. ISBN 978-99909-55-15-6; papers by experts.
  • Macalister-Smith Peter, Schwietzke, Joachim, ed. (2017). Diplomatic Conferences and Congresses. A Bibliographical Compendium of State Practice 1642 to 1919. W. Neugebauer, Graz, Feldkirch. ISBN 978-3-85376-325-4.
  • MacMillan, Margaret. Paris 1919: Six Months That Changed the World (2003).
  • Mattingly, Garrett. Renaissance Diplomacy. Dover Publications. ISBN 978-0-486-25570-5.
  • Maulucci Jr., Thomas W. Adenauer's Foreign Office: West German Diplomacy in the Shadow of the Third Reich (2012).
  • Nicolson, Sir Harold George. Diplomacy (1988)
  • Nicolson, Sir Harold George. The Congress of Vienna: A Study in Allied Unity: 1812-1822 (2001)
  • Nicolson, Sir Harold George. The Evolution of Diplomatic Method (1977)
  • Otte, Thomas G. The Foreign Office Mind: The Making of British Foreign Policy, 1865–1914 (2011).
  • Rana, Kishan S. and Jovan Kurbalija, eds (2007). Foreign Ministries: Managing Diplomatic Networks and Optimizing Value. DiploFoundation. ISBN 978-99932-53-16-7.
  • Rana, Kishan S (2004). The 21st Century Ambassador: Plenipotentiary to Chief Executive. DiploFoundation. ISBN 978-99909-55-18-7.
  • Roeder, Larry W. "Diplomacy, Funding and Animal Welfare", Springer, Hamburg, 2011
  • Satow, Ernest (1998). A Guide to Diplomatic Practice. by Longmans, Green & Co. London & New York, 1917. A standard reference work used in many embassies across the world (though not British ones). Now in its fifth edition. ISBN 978-0-582-50109-6.
  • Seldon, Anthony. Foreign Office (2000), history of the British ministry and its headquarters building.
  • Steiner, Zara S. The Foreign Office and Foreign Policy, 1898–1914 (1969) on Britain.
  • Stevenson, David. "The Diplomats" in Jay Winter, ed. The Cambridge History of the First World War: Volume II: The State (2014) vol 2 ch 3. стр. 66-90.
  • Fredrik Wesslau, The Political Adviser's Handbook . 2013. ISBN 978-91-979688-7-4.
  • Wicquefort, Abraham de. The Embassador and His Functions (2010)
  • Jovan Kurbalija and Valentin Katrandjiev. Multistakeholder Diplomacy: Challenges and Opportunities. ISBN 978-99932-53-16-7.
  • Rivère de Carles, Nathalie, and Duclos, Nathalie (2015). Forms of Diplomacy (16th-21st c.). Toulouse, Presses Universitaires du Midi. ISBN 978-2-8107-0424-8. A study of alternative forms of diplomacy and essays on cultural diplomacy by Lucien Bély et al.

Spoljašnje veze

Agreman

Agreman (franc. agrément) je pristanak šefa države ili ministra spoljnih poslova druge države da prihvati akreditovanog predstavnika.

Izbor šefa misije vrši država akreditacije, ali da bi šef misije mogao da stupi na dužnost, neophodna je saglasnost države prijema ili agreman. On se traži pre objavljivanja javnosti imena kandidata i to diplomatskim putem, verbalnom notom, usmenim ili pismenim putem, neformalnim podneskom uz dostavu biografije kandidata za šefa misije.

Država prijema nije vezana rokom u kojem treba da se izjasni povodom zahteva za izdavanje agremana, ali uobičajeno je da to izjašnjenje usledi najdalje u roku od dva-tri meseca. Ukoliko u navedenom roku agreman ne bude dat, smatra se da je isti prećutno odbijen. Država prijema nije u obavezi da obrazlaže razloge za odbijanje agremana.

Agreman država prijema daje u vidu diplomatske note, a potom šef države prijema potpisuje ukaz o imenovanju šefa predstavništva. Po prijemu agremana, šef misije postaje „persona grata“, a u slučaju negativnog odgovora znači da se osoba smatra „personom non grata“.

Praksa pokazuje da je većina država koja se izjasnila za prijem vojnih izaslanika, tražila saglasnost za akreditaciju vojnih predstavnika — konsantman.

Andrej Plenković

Andrej Plenković (Zagreb, 8. aprila 1970.), predsjednik Vlade Republike Hrvatske i predsjednik Hrvatske demokratske zajednice od 2016. Član Evropskog parlamenta od 2013. do 2016. Bio je posmatrač u Evropskom parlamentu između 2012. i 2013., te poslanik u Hrvatskom saboru od 2011. do 2013.

Dogovor o procentima

Dogovor o procentima je bio dogovor između sovjetskog vođe Josifa Staljina i britanskog premijera Vinstona Čerčila o podeli interesnih sfera na Balkanu. Dana 9. oktobra 1944. godine Čerčil je došao u iznenadnu posetu Moskvi kako bi sa Staljinom raspravio pitanje uređenja Evrope nakon završetka II svetskog rata. Veći deo razgovora bio je posvećen pitanjima posleratnog uređenja Poljske i srednje Evrope, dok je razgovor o Balkanu bio kratak. Čerčil je o njemu pisao u svojim posleratnim memoarima pod nazivom The Second World War. On je predložio da Sovjetski savez ima 90% uticaja u Rumuniji i 75% u Bugarskoj, da Ujedinjeno Kraljevstvo (uz dogovor sa SAD) ima 90% u Grčkoj, dok bi u Jugoslaviji i Mađarskoj oboje imali po 50%. Čerčil je to napisao na listu hartije koji je predao Staljinu. Ovaj ga je nakon kratke pauze parafirao plavom olovkom i vratio ga natrag. Čerčil ga je zatim upitao: „Ne mislite li da bi ovaj papir trebalo spaliti da buduće generacije ne bi rekle da smo cinično odredili sudbinu miliona ljudi?“ „Ne, vi ga sačuvajte“, bio je Staljinov odgovor.

Dragan R. Simić

Dragan R. Simić (Medveđa, 11. novembar 1961) redovni je profesor i dekan na Fakultetu političkih nauka. Utemeljivač je sistematskog i obuhvatnog izučavanja amerikanistike u Srbiji. Predavač je na brojnim akademskim ustanovama u Srbiji, regionu i inostranstvu. Predsednik je Matičnog naučnog odbora za pravo, ekonomiju i političke nauke Ministarstva prosvete nauke i tehnološkog razvoja Republike Srbije. Takođe je predsednik i Etičkog odbora Univerziteta u Beogradu. Oženjen je novinarkom Jelenom Simić sa kojom ima ćerku Unu.

Istorija Evrope

Istorija Evrope obuhvata istoriju naroda koji su naseljavali evropski kontinent od praistorije do danas. Neke od najpoznatijih civilizacija iz praistorijskog vremena su bile minojska i mikenska civilizacija, koje su cvetale tokom bronzanog doba dok nisu propale u kratkom vremenskom periodu oko 1200. godine p. n. e.Period poznat kao antika počeo je usponom gradova-država antičke Grčke. Grčki uticaj dostigao je svoj vrhunac ekspanzijom imperije Aleksandra Velikog i njenim širenjem u Aziji. Zatim je Rimsko carstvo počelo da dominira celim Mediteranom zasnovano na rimskom pravu i rimskim legijama. Tada je unapređena trgovina, tolerancija i grčka kultura. Od 300. godine Rimsko carstvo je bilo podeljeno na Zapadno i Istočno carstvo. Tokom 4. i 5. veka germanski narodi iz severne Evrope su počeli da napadaju carstvo, što je dovelo do pada Zapadnog rimskog carstva 476. godine. Ova godina tradicionalno označava kraj klasičnog perioda i početak srednjeg veka.

U srednjem veku, Istočno rimsko carstvo je preživelo, iako moderni istoričari označavaju ovo carstvo kao Vizantijsko carstvo. U zapadnoj Evropi, germanski narodi su se naselili na prostoru nekadašnjeg Zapadnog rimskog carstva i uspostavili svoja vlastita kraljevstva i carstva. Od svih germanskih naroda, Franci će uspostaviti hegemoniju nad zapadnom Evropom. Franačko carstvo je dostiglo svoj vrhunac pod vladavinom Karla Velikog 800. godine. Ovo carstvo je kasnije podeljeno na nekoliko delova; zapadni deo carstva će evoluirati u Kraljevinu Francusku, a istočni će prerasti u Sveto rimsko carstvo, prethodnicu moderne Nemačke. Italijanski matematičar Leonardo Fibonači je uveo azijski sistem brojeva u zapadni svet. Britanska ostrva su doživjela nekoliko migracija velikih razmera. Keltski narodi su bili marginalizirani u periodu rimske Britanije, a kada su Rimljani napustili Britaniju tokom 400-ih godina, talasi germanskih Anglosaksonaca su migrirali u južnu Britaniju i uspostavili niz sitnih kraljevstava koja su se kasnije razvila u kraljevinu Englesku. U ovom periodu, oko 927. godine, stvoreni su Poljsko i Mađarsko kraljevstvo.

Vikingško doba, period migracije skandinavskih naroda, se dogodio od 700. do 1000. godine. Vođa Vikingškog carstva je bio Knut Veliki, kralj Danske, koji je zauzeo Englesku. Normani, vikingško pleme koje se naselilo u severnoj Francuskoj, su osnovali vojvodstvo Normandiju, koje je imalo veliki uticaj na mnoge delove Evrope, od normanskog osvajanja Engleske do južne Italije i Sicilije. Još jedni skandinavski narodi, Rusi, su osnovali Kijevsku Rusiju, jednu od prvih država koja je bila prethodnica moderne Rusije. Kako se vikingško doba bližilo kraju, nastao je period poznat kao krstaški ratovi, verski motivisane vojne ekspedicije koje su imale za cilj da vrate Levant u hrišćanska carstva. Nakon krstaških ratova, nastale su mnoge države na istočnom Mediteranu. Međutim, to je sve bilo kratkog veka. Krstaši su imali veliki uticaj u mnogim delovima Evrope. Njihovo pljačkanje Kostantinopolja 1204. godine je dovelo do naglog pada Vizantije. Iako je kasnije ponovo uspostavljena, nikada nije vratila staru slavu. Krstaši su uspostavili trgovinske rute, koje će postati put svile, i otvorili trgovačke puteve za trgovinu Đenovi i Veneciji koje će postati velike ekonomske sile. Krstaške misije u Baltičke zemlje i pokrštavanje naroda je izvršio Tevtonski red. Ovaj red je takođe radio na ponovnom osvajanju Pirinejskog poluostrva.

Istočnom Evropom je dominiralo Mongolsko carstvo. Predvođeni Džingis-kanom, Mongoli su bili grupa stepskih nomada koji su uspostavili decentralizovano carstvo koje se, na vrhuncu svoje moći, prostiralo od Kine na Istoku do Crnog mora na zapadu. Kijevska Rusija se raspala na nekoliko malih zaraćenih država. Za vreme mongolskih osvajanja, mnoge od tih država su stupile u vazalski odnos sa Mongolima. Kad je mongolska snaga oslabila u kasnom srednjem veku, velika kneževina Moskva je postala najjača država u istočnoj Evropi i prerasla je u Rusko carstvo 1547. godine. Kasni srednji vek predstavlja period previranja u Evropi. Epidemija poznata kao „Crna smrt” i glad su izazvali demografsku katastrofu u Evropi. Dinastičke borbe i osvajački ratovi su držali mnoge države u ratu u ovom periodu. U Skandinaviji, Kalmarska unija je dominirala na političkoj sceni, dok se Engleska borila sa Škotskom i Francuskom u Stogodišnjem ratu. U srednjoj Evropi, Poljsko-Litvanska unija je postala veliko teritorijalno carstvo, a Svetim rimskim carstvo su počeli da dominiraju Habsburgovci. Rusija je nastavila proširivanje na jug i istok, osvajajući bivše mongolske države. Na Balkanu, Osmanlijsko carstvo, koje je poreklom iz Anadolije, je počelo osvajati bivši vizantijski prostor, što je kulminiralo padom Konstantinopolja 1453. godine.

Renesansno znanje se počelo prvo širiti u 14. veku u Firenci, a zatim u celoj Evropi zahvaljujući razvoju štamparstva. Renesansna znanja su osporena zahvaljujući otkriću klasičnih rimskih i grčkih tekstova koji su bili napisani na arapskom jeziku. Istovremeno, protestantska reformacija sa Martinom Lutherom je preispitivala papinu vlast. Henri VIII je preuzeo kontrolu nad engleskom crkvom i njenim posedima, a nemački i španski vladari su ratovali u mnogim verskim ratovima. Rekonkvisti iz Portugala i Španije su počeli da istražuju okean uspostavljajući direktne veze sa Afrikom, Amerikom i Azijom. Verski ratovi su se i dalje vodili u Evropi, a završeni su 1648. godine Vestfalskim mirom. Španska kruna je održavala svoju hegemoniju u Evropi i bila vodeća snaga na kontinentu do potpisivanja Pirinejskog mira, kojim je okončan sukob između Španije i Francuske koji je počeo tokom Tridesetogodišnjeg rata. Od 1610. do 1700. godine desio se niz velikih ratova i političkih revolucija širom Evrope. Mnogi Italijani su davali značajan doprinos u raznim oblastima. Luka Pačioli je uspostavio računovodstvo, a Galileo Galilej je izumeo teleskop i termometar koji su mu omogućavali da posmatra i opisuje Sunčev sistem. Leonardo Bruni je podelio istoriju na tri perioda a Alberiko Đentili je odvojio sekularizam od kanonskog prava i rimokatoličke teologije i napravio je bitne pomake u oblasti međunarodnog prava. Frančesko Redi je osnovao eksperimentalnu biologiju i dokazao da se crvi legu iz jaja muva. Marčelo Malpigi i Kamilo Golđi su istražili brojne biološke sisteme. Leonardo da Vinči je naslikao najpoznatiju sliku na svetu. Alessandro Volta je otkrio baterije, a Guljelmo Markoni je izmislio radio.

Evropske prekomorske ekspanzije su dovele do uspona kolonijalnih carstva. Kombinacija priliva sredstava iz Novog sveta i industrijska revolucija Velike Britanije, su omogućili novu ekonomiju zasnovanu na proizvodnji umesto naturalne poljoprivrede. Počevši od 1775. godine britanske kolonije u Americi su se pobunile uspostavljajući vladu. Zahvaljujući Francuskoj revoluciji podstaknute su političke promene u kontinentalnoj Evropi pod motom sloboda, jednakost, bratstvo. Naredni francuski kralj, Napoleon Bonaparta, je širio carstvo ratom i sprovodio reforme do 1815. godine.

U periodu od 1815. do 1871. godine desio se veliki broj revolucija i ratova za nezavisnost. U Francuskoj i Velikoj Britaniji se razvio socijalizam i sindikalna aktivnost. Poslednji ostaci kmetstva su ukinuti u Rusiji 1861. godine. Balkanske zemlje su započele ratove za nezavisnost od Osmanlijskog carstva. Nakon Francusko-pruskog rata, Nemačka i Italija su ujedinjene u nacionalne države, a većina evropskih država postaju ustavne monarhije. Italija proglašava Rim glavnim gradom 1870. godine i time prestaje papina temporalna moć. Izbijanje Prvog svetskog rata 1914. godine izazvalo je porast nacionalizma u jugoistočnoj Evropi zajedno sa Velikim silama. Saveznici, na čelu sa Britanijom i Francuskom, uz priključenje Italije 1915. godine i SAD-a 1917. godine, su porazili Centralne sile na čelu sa Nemačkim carstvom i Austro-Ugarskom 1918. godine. Mirovnom konferencijom u Parizu velika četvorka je nametnula niz sporazuma, a pogotovo Versajski sporazum. Ljudska i materijalna razaranja su bila daleko veća nego što je iko sanjao.

Nemačka je izgubila svoje kolonijalne posede i nekoliko pokrajina, morala je platiti veliku odštetu i ponižena je od strane pobednika. Sve evropske države su imale velike dugove prema SAD-u. To je dovelo do Velike depresije 1929. godine, koja je dovela do kolapsa. Nacistički režim Adolfa Hitlera došao je na vlast 1933. godine i ponovo je aktivirao Nemačku. Zajedno sa Musolinijevom Italijom je želio da dobije potpunu kontrolu nad kontinentom, što je dovelo do Drugog svetskog rata.

Nakon savezničke pobjede u Drugom svetskom ratu, Evropa je podeljena takozvanom gvozdenom zavesom. Centralnom i istočnom Evropom je dominirao Sovjetski savez, a zemlje u toj regiji su postale komunističke države. Ostatkom su dominirale kapitalističke zemlje sa ekonomskih i vojnim rukovodstvom SAD-a. Obe vodeće zemlje su postale supersile. Većina nekomunističkih država su se priključili američkom vojnom savezu (NATO) i formirali Evropsku ekonomsku zajednicu. Komunističke zemlje su se priključile Sovjetskom Savezu i njegovom vojnom savezu poznatom kao Varšavski pakt i ekonomski blok pod nazivom Comecon. Nekoliko malih zemalja su bile neutralne. Nemačka i Italija su ponovo postale glavne industrijske zemlje, zbog svog posleratnog ekonomskog čuda, i pridružile su se samitu G6 zajedno sa Velikom Britanijom i Francuskom. Stvorena je Evropska unija koja uključuje podelu vlasti, a oporezivanje, zdravstvo i obrazovanje je ostalo u rukama nacionalnih država, dok je EU zadužena za tržišna pravila, konkurenciju, pravne standarde i ekologiju. Politikom odbrane upravljaju nacije kroz NATO, ali Evropska unija ima ulogu u određivanju vanjske politike. Sovjetski ekonomski i politički sistem se srušio 1989. godine, što je dovelo do kraja komunizma u satelitskim zemljama 1989. godine, a zatim i raspada Sovjetskog saveza 1991. godine. Kao posledica toga, Nemačka je ujedinjena, a integracija u EU je produbljena. Kontinent je postao depolarizovan, a Evropska unija se proširila na mnoge bivše komunističke evropske države.

Evropska unija je bila pod sve većim pritiskom zbog recesije u svetu, a od 2008. godine glavna pitanja uključuju finansijsku pomoć zemljama, povećanje priliva emigranata, napetosti s Rusijom, odbijanja članstva Turskoj i različitih stavova o budućnosti EU.

Istorija Iraka

Sadašnja teritorija moderne države Irak je definisana Anglo-iračkim sporazumom iz 1922 koji je proizašao iz Iračkog ustanka iz 1920. protiv britanske okupacije. Ona je centrirana na Donjoj Mesopotamiji (što korespondira istorijskoj Vaviloniji, kasnije isto tako poznatoj kao ʿIrāq-i ʿArab), ali isto tako obuhvata deo Gornje Mesopotamije, kao i Sirijske pustinje i Arabijske pustinje. Istorija ove oblasti je osvedočila neke od najranijih pisama, literature, nauka, matematike, zakona i filozofija; stoga nosi ustaljeni epitit kolevka civilizacije.

Li Si

Li Si (cca. 280. pne. - septembar/oktobar 208. pne.) bio je uticajni premijer (ili kancelar) kineske feudalne države, a kasnije i istoimene carske dinastije Ćin između 246. i 208. pne. Bio je poznat legalista i cenjeni kaligraf. Li Si je služio pod dva vladara: Ćin Ši Huang, kraljem Ćina i kasnijim prvim carom Kine - te njegovim sinom Ćin Er Šijem. Bio je važan i moćan ministar koji je oblikovao državnu politiku, uključujući vojna osvajanja, drakonsku centralizaciju, standardizaciju mernih jedinica i pisma, kao i progon konfucijanaca i svih protivnika legalizma. Zbog metoda upravljanja Kinom savremeni istoričari ga opisuju kao jednog od najranijih totalitarnih vođa u svetskoj istoriji.

March of the Eagles

March of the Eagles je velika strateška video igra koju je razvila kompanija Paradoks Interaktiv i objavila 19. februara 2013. Igra se bazira na vremenskom periodu od 1805. do 1820. Počeo je život kao nastavak Napoleonove kampanje AGEOD-a, a prvobitno je bio nazvan Napoleonove kampanje II. Budući da je Paradoks kupio AGEOD, oni su razvili i ponovili igru. Studio Virtual Programming objavio je verziju igre za Mak OS 9. maja 2013. godine.

Međunarodno komuniciranje

Međunarodna komunikacija (takođe poznata kao globalna ili transnacionalna komunikacija) jeste komunikacijska praksa koja se javlja preko međunarodnih granica.Potreba za međunarodnim komuniciranjem nastaje usled sve većeg uticaja globalizacije. Kao jedna od oblasti studija, međunarodna komunikacija predstavlja ogranak komunikacijskih studija koja se bavi interakcijom na globalnom nivou. Ona obuhvata političku, ekonomsku, socijalnu, kulturnu i vojnu zabrinutost.

Mušutište

Mušutište (Muštište, алб. Mushtisht, Mushtishti) je naseljeno mesto u Srbiji u opštini Suva Reka. Administrativno pripada Kosovu i Metohiji, odnosno Prizrenskom upravnom okrugu. Prema popisu iz 2011. godine bilo je 3.394 stanovnika.Nalazi se pod obroncima Šar planine, severoistočno od Prizrenske ravnice. Važilo je za jedno od najvećih sela u Metohiji.

Operacija Una

Operacija Una je bio naziv vojne operacije u kojoj je Hrvatska vojska sa teritorije Republike Hrvatske napala 3 zapadnokrajiške opštine Republike Srpske (Novi Grad, Kostajnica, Kozarska Dubica). Operacija je počela 18. septembra 1995, a završila se već idućeg dana (19. septembra) teškim porazom Hrvatske vojske.

Cilj akcije je bio zauzimanje Prijedora i okupacija cele teritorije istočno od puta Gradiška - Prijedor. Akciju Una je sa juga, mesec dana kasnije, pratila kombinovana akcija Hrvatske vojske, HVO-a i 5. korpusa (većinski muslimanske) Armije BiH pod nazivom Južni potez.

Zbog agresije Hrvatske na Republiku Srpsku i teškog poraza, u hrvatskoj javnosti se veoma malo zna o ovoj neuspešnoj operaciji.

Posrednička diplomatija

U diplomatiji i međunarodnim odnosima, šatl ili posrednička diplomatija je akcija spoljašnje stranke koja služi kao posrednik između (ili među) pretpostavljenih u sporu, bez neposrednog kontakta između pretpostavljenih. Prvobitno i obično, proces podrazumeva uzastopno putovanje ("shuttling") od posrednika, od radne lokacije jednog pretpostavljenog do onog drugog.

Termin je prvi put primenjen kako bi opisao napore američkog državnog sekretara Henrija Kisindžera, počevši od 5. novembra 1973. godine , koji je olakšao prestanak neprijateljstava nakon Jomkipurskog rata.

Pregovarači često koriste šatl diplomatiju kada jedan ili oba pretpostavljena odbijaju priznavanje drugog pre međusobno poželjnih pregovora.

Medijatori su takođe usvojili termin "šatl diplomatija".

Rovovsko ratovanje

Rovovsko ratovanje je tip kopnenog ratovanja koristeći okupirane borbene linije, uglavnom u vidu vojnih rovova u kojima su trupe dobro zaštićene od neprijateljske vatre malog oružja i u znatnoj meri su zaštićene od artiljerije. Najpoznatija upotreba rovovskog ratovanja je Zapadni front u Prvom svetskom ratu.Do proliferacije rovovskog ratovanja je došlo kada revolucija u vatrenoj moći nije bila propraćena sličnim napretkom u mobilnosti, što je rezultiralo iscrpljujućim oblikom ratovanja u kojem je branilac imao prednost. Na Zapadnom frontu 1914–1918, obe strane su izgradile složene sisteme rovova, podzemlja i zemunica koji su se suprotstavljali jedni drugima duž fronta. Rovovi su bili zaštićeni od napada bodljikavom žicom, minama, kamufliranim jamama i drugim preprekama. Prostor između suprotstavljenih rovova (poznat kao „ničija zemlja”) bio je potpuno izložen artiljerijskoj vatri sa obe strane. Napadi, čak i uspešni, često su praćeni teškim žrtvama.

Sa razvojem oklopnog ratovanja i taktika kombinovanog oružja, naglasak na rovovskom ratovanju je opao, ali se i dalje javlja tamo gde borbene linije postaju statične.

Samit (sastanak)

Samit je sastanak šefova država i/ili Vlada dve ili više suverenih zemalja. Diplomatija na vrhu se ispoljava u formi bilateralne (uz učešće šefova država ili Vlada dve države) ili multilateralne (uz učešće lidera tri ili više država ili Vlada) diplomatije.

Samit dipomatija je neretko institucionalizovana i egzistira kao stalna ili redovna, poput redovnih godišnjih sastanaka Grupe G-7, odnosno G-8 na multilateralnom planu i redovnih polugodišnjih, npr. Nemačko-Francuskih samita na predsedničkom bilateralnom nivou. Pored stalne samit diplomatije, značajna je i ad hoc samit diplomatija, ali više kao ceremonijalna ili komemorativna, nego kao oblik rešavanja nekog važnog spoljnoplitičkog pitanja.

Vid diplomatije kao što su "samiti" šefova država ili vlada nije nov oblik diplomatije. Po prirodi mnogi poslovi najvišeg značaja nemogu biti rešavani redovnom diplomatskom komunikacijom. Diplomate često nisu u stanju da po nekim pitanjima samostalno obavljaju zadatke. Ovde je mogući razlog učestano mešanje čelnika države ili sklonost ka direktnim kontaktima najviših funkcionera zemalja. Samiti šefova država ili vlada nastaju i iz potrebe da se nekom pitanju ili pitanjima da prvostepeni značaj. Ovo je slučaj i sa samitima Pokreta nesvrstanih gde su učesnici po pravilu bili predsednici ili premieri svojih zemalja. Format pregovarača po pravilu ukazuje na bitnost predviđenih tema za konkretnu državu-učesnicu. U nekim slučajevima, međutim, sastanci "na vrhu" mogu imati i samo ceremonijalni karakter.

Vizantijska književnost

Vizantijska književnost naziv je za srednjovekovnu književnost na grčkom jeziku, koja počinje oko 330. godine, kada je rimski car Konstantin Veliki posvetio Vizant, drevnu koloniju Grka iz Megare na peloponeskom Istmu, za novu prestonicu Rimskog carstva, izgradio ga kao Novi Rim, u svemu izjednačio sa starim i dao mu svoje ime ― Konstantinopolj, i traje do 1453. godine, kada je poginuo Konstantin XI Paleolog, zvan još i Dragaš, sin vizantijskog cara i vlastelke Srpkinje, od svih napušten, beznadežno braneći Carski grad od Mehmeda II Osvajača i njegovih Turaka Osmanlija. Na svome je početku vizantijska književnost jednostavno grčka književnost kasnog carstva. Odlikuje je samo to što je u potpunosti srasla sa hrišćanskom književnošću grčkog jezika i što ova više ne živi zasebnim životom skriveno od državne i službene javnosti. Na svom kraju vizantijska književna predaja postaje bitna podloga za stvaranje moderne grčke nacije, a važne je i zanimljive veze vežu i za evropski humanizam.

Čedomir Štrbac

Čedomir Štrbac (Beograd, 18. avgust 1940.), pravnik i istoričar, univerzitetski profesor i dugogodišnji ambasador Jugoslavije.

Дипломатски односи

Дипломатија је уметност и пракса вођења преговора између представника држава. Обично се односи на међународну дипломацију, вођење међународних односа посредовање професионалних дипломата у погледу читања низа актуелних питања. Међународне уговоре обично преговарају дипломату пре него што их подржавају национални политичари. Давид Стевенсон наводи да је до 1900. године термин "дипломат" обухватио и дипломатске службе, конзуларне службе и званичнике министарства спољних послова.

Проксени

Проксени (лат. proxen, proxeni, грч. προξενία) или Прокеноси лат. proxeinos, грч. πρόξεινος су у античкој Грчкој биле прве дипломате или конзуларни агенти, који се данас сматрају неком врстом претече инстутиције почасни конзул.

Старогрчка дипломатија

Старогрчка дипломатија која се у почетку бавила односима између држава античке Грчке, а касније и са другим државама на простору Медитерана, била је вештина заступања интереса једне државе, владе, владара или друштвене групе у другој држави и спољњој политици уопште. Зачета је у античкој Грчкој и постала део је вишевековна традиција која је на крају инспирисала рађање модерне дипломатије у пост-ренесансној Европи и тако довела до интензивног развоја садашњег светског система међународних односа.

На другим језицима

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.