La Défense

La Défense je poslovni kvart na periferiji francuske metropole - Pariz.

La Défense
Pogled na La Défense na periferiji Pariza
Pogled na La Défense na periferiji Pariza
Država  Francuska

Karakteristike

La Défense je najveći evropski poslovni kvart [1] prostire se na površini 560 hektara (5.6 miliona ), na kojoj je podignuto 72 čelično-staklenih nebodera i zgrada, u kojima dnevno radi 180 000 ljudi.[1] U tom kvartu ima urede više od 1 500 kompanija, između ostalih i 15 od 50 najvećih na svijetu.[1]

Kvart se nalazi na zapadu metropolitanskog Pariza, deset kilometara od historijskog centra.

Izvori

  1. 1,0 1,1 1,2 "La Défense, a leading district for European affairs" (engleski). France.fr. http://www.france.fr/en/paris-and-its-surroundings/la-defense-leading-district-european-affairs.html. pristupljeno 10. 09. 2014.

Vanjske veze

Arletty

Léonie Marie Julie Bathiat (15. maj 1898 – 23. jul 1992) bila je francuska pjevačica, glumica i manekenka, poznata kao jedna od najpopularnijih zabavljačica međuratnog perioda odnosno po ulozi Garande u znamenitom filmu Les Enfants du paradis.

Na njenu karijeru je značajno uticao Drugi svjetski rat, odnosno njemačka okupacija tokom koje je započela ljubavnu vezu sa njemačkim oficirom Hans-Jűrgenom Soehringom. Poslije oslobođenja je zbog toga dovedena na sud i optužena za kolaboraciju, a tokom procesa je prkosno rekla "Moje je srce francusko, ali mi je dupe međunarodno" i "Ako stvarno niste htjeli da spavam sa Nijemcima, niste ih trebali pustiti da okupiraju zemlju". Na kraju je bila osuđena na 18 mjeseci zatvora, od kojih je najveći dio provela u kućnom pritvoru kod prijatelja.

Christine Lagarde

Christine Madeleine Odette Lagarde (rođ. Lallouette; 1. januar 1956 -) je ministarka ekonomskih poslova, financija i industrije Francuske, i dezignirani direktor Međunarodnog monetarnog fonda, na koju će dužnost stupiti 5. jula 2011. Na trenutno mjesto ju je imenovao predsjednik Nicolas Sarkozy u junu 2007. Prije toga je bila ministrica poljoprivrede i ribarstva i ministrica trgovine u vladi Dominiquea de Villepinea. Lagarde je prva žena koja je postala ministar ekonomskih poslova u državama G8 i prva žena koja će voditi MMF.Istakavši se kao advokat u antitrustovnom i radnom pravu, Lagarde je postala prva žena na čelu međunarodne advokatske firme Baker & McKenzie. 16. novembra 2009. ju je The Financial Times rangirao kao najboljeg ministra financija Eurozone. Godine 2009. je Lagarde proglašena 17. najmoćnijom ženom svijeta od strane časopisa Forbes.28. juna 2011. je imenovana za sljedećeg izvršnog direktora Međunarodnog monetarnog fonda na petogodišnji mandat, koji će početi 5. jula 2011, i čime će zamijeniti Dominiquea Strauss-Kahna, prisiljenog na odstupanje zbog optužbi za pokušaj silovanja.

Dassault Rafale

Rafal (fr. Rafale) je francuski višenamenski dvomotorni borbeni avion. Razvio ga je i proizvodi Marsel Daso, zajedno sa svojim tradicionalnim kooperantima. Koncepcijski, ovaj avion se zasniva na aerodinamičkoj šemi delta krila, blisko spregnutog sa kanarom (fr. canard).

Rafal treba da bude oslonac francuskog nacionalnog vazduhoplovstva i ratne mornarice, kao i inostranih tradicionalnih korisnika borbenih aviona Marsel Daso, za dejstva sa kopna i mora, u periodu do 2040. godine. Namenjen je da ravnopravno izvršava zadatke protivvazduhoplovne odbrane, premoći u vazdušnom prostoru i dejstva vazduh-zemlja i vazduh-more.U periodu najveće integracije svih evropskih resursa, pa i vazduhoplovnih tehnologija, francuska vazduhoplovna industrija je u duhu svoje tradicije, sačuvala autonomnost nad razvojem i proizvodnjom aviona Rafal i pored najvećeg kooperacijskog programa svih vremena Jurofajter Tajfuna. Za razliku od švedskog Gripena, Rafal je potpuno nacionalni program. Francuska odluka o programu Rafala je bila zasnovana na interesu da samostalno integrišu svoje nove tehnologije u napredni avion, koji će im u narednom periodu zameniti postojeće Miraž F-1, Super Etandar, Miraž 2000, F-8 Krusejder i SEPECAT Jaguar. Program je počeo sa integracijom novih tehnologija u eksperimentalni avion, tzv. demonstrator novih tehnologija (ACX). Iz njega je proizašao prototipski razvoj i serijska proizvodnja aviona Rafal, u više varijanti.Rafal je uveden u operativnu upotrebu u Francuskoj, a uvođenje u operativnu upotrebu ozbiljno razmatraju i Brazil, Indija, Grčka, Švajcarska, Libija, Emirati, Kuvajt i Katar.

Rafal je 28. marta i 1. aprila 2007. godine, imao vatreno krštenje u borbenoj primeni, u okviru NATO operacija u Avganistanu.

Elektroničko izviđanje

Elektroničko izviđanje ili SIGINT (od engl. Signals intelligence) u obavještajstvu je tip elektroničkoga djelovanja zbog prikupljanja informacija o neprijatelju. Uključuje praćenje radijskih komunikacijskih signala odnosno njihovo dekodiranje, određivanje izvora i analizu komunikacije (poznato i kao COMINT, od engl. communication intelligence), te presretanje i analizu visokofrekventnih signala koje odašilju određena neprijateljska sredstva, kao što su radari (ELINT, od engl. electronic intelligence). Elektroničko izviđanje provodi se pomoću stacionarnih zemaljskih postaja ili mobilnih stanica, osobito specijalno opremljenih brodova, podmornica, aviona i satelita. Aktivno elektroničko izviđanje zasniva se na prijamu i analizi odbijenih elektromagnetnih valova od izviđanog objekta.

Emmanuel Macron

Emmanuel Macron (rođen 21. decembra 1977) je francuski političar, javni funkcioner i investicioni bankar. Rođen je u Amiensu, glavnom gradu regiona Pikardija i departmana Soma na severu Francuske. Studirao je filozofiju na Univerzitetu Nanterre u Parizu. Uz studij filozofije i studij javne administracije na Institut d'études politiques de Paris (poznatiji kao Sciences Po) diplomirao je i na prestižnoj École nationale d'administration u Strasbourgu. Po završetku studija postao je financijski inspektor u Generalnom inspektoratu za financije pre nego je postao investicioni bankar u francuskoj banci Rothschild & Cie Banque. Od 2006. do 2009. godine bio je član Socijalističke partije. 2012. imenovan je za zamenika glavnog sekretara vlade u mandatu predsednika Françoisa Hollandea, a zatim 2014. i za ministra industrije, ekonomije i digitalnih pitanja u tadašnjoj vladi u kojoj se zalagao za reforme u interesu poslovne zajednice. Sa ministarskog mesta je odstupio u avgustu 2016. kako bi pokrenuo kampanju za francuske predsedničke izbore 2017. na socijalno liberalnoj platformi. U novembru 2016. izašao je u javnost sa informacijom da će u izborima sudelovati kao kandidat pokreta En Marche! osnovanog u aprilu 2016, a koji zastupa stavove kao što su socijalni liberalizam, proevropejstvo, treći put i progresivizam.

Grande Arche

Grande Arche (sh. Velika Kapija) jedna je od najprepoznatljivijih zgrada u Parizu. Nalazi se u poslovnom centru Defans, pa se naziva i Arche de la Défense (sh. Kapija Defansa). Građena je kao moderna verzija Trijumfalne kapije, i nalazi se tačno na osi koja spaja Luvr, Trijumfalnu kapiju i Defans.

L'aventure c'est l'aventure

L'aventure c'est l'aventure (sh. Avantura to je avantura) je francusko-italijanska filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Claudea Lelouchea. Protagonisti su petorica kriminalaca koja, frustrirana nedostatkom adekvatnog plijena u pljačkama banaka, odlučuju oteti popularnog pjevača Johnnyja Hallydaya (koji u filmu tumači samog sebe). Radnja prikazuje kako otmica uspije te protagonisti, shvativši da se tu krije daleko pouzdaniji izvor zarade, krenu u otmice celebrityja, političara i uglednika, a koji će kulmiirati sa papom.

Le Grand Blond avec une chaussure noire

Le Grand Blond avec une chaussure noire (sh. Visoki plavokosi muškarac sa jednom crnom cipelom), u Jugoslaviji prikazan kao Plavi violinist sa jednom crvenom cipelom, je francuska filmska komedija snimljena 1972. godine u režiji Yvesa Roberta. Naslovni protagonist, koga tumači Pierre Richard, je François Perrin, član orkestra kome su kolege iz šale ukrale jednu cipelu te ga prisilili da na aerodrom dođe obuven u jednu crnu i jednu crvenu cipelu, a što slučajno opazi francuski obavještajac (čiji lik tumači Paul Le Person) te ga odluči iskoristiti kao pijuna u kompliciranim spletkama između dvojice zavađenih obavještajnih šefova (čije likove tumače Michel Duchassoy i Jean Rochefort). Radnja prikazuje kako on postaje predmetom intenzivnog praćenja od strane agenata uvjerenih da je riječ o vrhunskom obavještajcu, a što dovodi do niza apsurdnih situacija, dodatno kompliciranih time što održava tajnu ljubavnu vezu sa kolegicom (čiji lik tumači Colette Castel) koja je istovremeno supruga njegovog najboljeg prijatelja (čiji lik tumači Jean Carmet).

Le Grand Blond, koji je kombinirao crni humor, slapstick i parodiju špijunskog žanra je doživio izuzetan uspjeh, ne samo kod publike nego i kod kritike. Mireille Darc, koja u filmu tumači ulogu femme fatale agentice, je u njemu ostvarila veliki uspjeh, ali još više i Pierre Richard kome je uloga Perrina predstavljala najuspješniju u cijeloj karijeri. Film je prikazan na Berlinaleu gdje je osvojio Srebrni medvjed. Scenarist Francis Veber je zahvaljujući Grand Blond nastavio karijeru tokom koje će napisati scenarije za niz uspješnih i hvaljenih komedija.

Godine 1974. je snimljen nastavak pod naslovom Le Retour du grand blond. U SAD je godine 1985. snimljen remake pod naslovom The Man with One Red Shoe gdje je naslovni lik tumačio Tom Hanks.

Louis-Ernest Barrias

Louis-Ernest Barrias (13. april 1841 – 4. februar 1905) je francuski kipar, poznat kao predstavnik Beaux-Arts škole. Jedno od njegovih najpoznatijih djela je La Défense ("Obrana"), brončani spomenik podignut godine 1881. u znak počasti braniteljima Pariza u francusko-pruskom ratu. Po njemu je ime dobila istoimena pariška četvrt, danas najveće poslovno središte u Evropi.

Mademoiselle et son gang

Mademoiselle et son gang (sh. Gospođica i njena banda) je francuska crno-bijela filmska komedija snimljena u režiji Jeana Boyera i premijerno prikazana 1957. godine. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Line Renaud je kćerka policijskog inspektora koja pod pseudonimom piše popularne "tvrdokuhane" kriminalističke romane. Radnja prikazuje kako sa njom u kontakt stupaju dva mladića uvjerena da će im dati inspiraciju da počine savršeni zločin.

Max Jacob

Max Jacob (Quimper, 12. srpnja 1876. – internacijski kamp Drancy, 5. ožujka 1944.) je bio francuski pjesnik, slikar, pisac i kritičar.

Paris enquêtes criminelles

Zakon i red: Pariz (francuski Paris enquêtes criminelles) je bila francuska kriminalistička serija koju je stvorio Dick Wolf. Serija se od svoje premijere 3. avibnja 2007., pa do prekida emitiranja 8. studenog 2008. emitirala na TF1. Radnja serije bila je smještena je u Parizu i podijeljenja je na dio u kojem policija istražuje slučaj i traži krivca i dio u kojem tužiteljstvo proganja krivce na sudu.

Pariz

Pariz (fra. Paris [paʁi])

je glavni i najveći grad Francuske. Smješten je na obalama rijeke Seine u sjevernoj Francuskoj, u središtu pokrajine Ile-de-France, također poznate kao "Pariška regija" (fra. Région parisienne). Stanovništvo grada Pariza, u svojim od 1860. uvelike nepromijenjenim granicama, procijenjuje se na 2,167,994 (2006.), ali metropolitansko područje (aire urbaine) naseljava više od 11,000.000 stanovnika, što je najnaseljenije metropolitansko područje u Eurozoni.

Kao važno naselje tijekom više od 2000 godina, Pariz je danas jedan od vodećih svjetskih poslovnih i kulturnih središta, s utjecajima na politiku, obrazovanje, zabavu, masovne medije, modu, znanost i umjetnost, što sve doprinosi statusu Pariza kao jednog od globalnih gradova. U skladu s procjenama iz 2005., pariško gradsko područje najveća je europska gradska ekonomija, i peta u svijetu u popisu svjetskih gradova prema BDP-u.Pariz i Pariška Regija, s 533,6 milijardi eura u 2007., proizvode više od četvrtine bruto domaćeg proizvoda Francuske. U Pariškoj regiji, sjedište je 37 od 500 najprofitabilnijih kompanija na svijetu, smještenih u nekoliko poslovnih četvrti, među kojima i La Defense, najvećoj namjenski izgrađenoj poslovnoj četvrti u Europi. U Parizu također imaju sjedište mnoge međunarodne organizacije, kao UNESCO, Organizacija za ekonomsku suradnju i razvoj (OECD), Međunarodna Trgovačka Komora (ICC), i neformalni Pariški klub.

Pariz jedna je od najpopularnijih turističkih destinacija na svijetu, s 45 milijuna posjetitelja svake godine u Pariškoj regiji, od čega 60% stranih turista, koje u Pariz privlače brojne znamenitosti i atrakcije.

Pariški metro

Pariški metro (na francuskom jeziku „Métro de Paris“) sustav je brzog javnog prijevoza u Parizu. Četriri i pol milijuna putnika koje preveze svaki dan čine ga drugim najkorištenijimn metro sustavom u Europi, poslije onoga u Moskvi.

Periferija

Periferija (od starogrčke sintagme περιφέρειν - peripherein, peri = okolo + pherein = voditi, što je značilo obilazak) pojednostavljeno rečeno znači dio izvan centra, ili vanjski rubni dio udaljen od centra.

Najčešće značenje te riječi odnosi se na rubne dijelove grada ili predgrađe (što je istoznačenica), ali periferija može biti i cijeli kraj u odnosu na metropolu (kao što su to Grčke periferije), pa čak i čitavi kontinenti, poput Afrike i Amerike u odnosu na svoje kolonijalne metropole.

Sigmaringenska enklava

Francuska vladina komisija za obranu nacionalnih interesa (fr. Commission gouvernementale française pour la défense des intérêts nationaux, Vladina komisija u Sigmaringenu ili, jednostavno Francuska delegacija su bili službeni naziv za kratkotrajni grad državu koji je postojao u današnjem njemačkom gradu Sigmaringen u posljednjim mjesecima Drugog svjetskog rata, odnosno predstavljao vladu u izbjeglištvu koja je na području Trečeg rajha formalno predstavljala pro-osovinski režim vichyjske Francuske. Nastala je nakon što su u ljeto 1944. godine Saveznici izvršili invaziju i oslobodili Francusku i uspostavili privremenu vladu Francuske Republike pod generalom De Gaulleom. 20. augusta su se vođe vichyjskog režima maršal Philippe Petain i Pierre Laval sklonili u grad Sigmaringen, a pridružio im određen broj pristaša kao i fanatičnih fašista koje su se bili povlačili zajedno sa njemačkom vojskom. Hitlerov režim, u nastojanju da im pruži određeni legitimitet, je formalno dao eksteritorijalnost u Sigmaringenu, gdje su svoje ambasade, uz Njemačku, formalno osnovale i Socijalna Republika Italija i Japansko Carstvo. Na čelo države je, pak, imenovan pravnik Fernand de Brinon, koji je bio treći po važnosti funkcionar višijskog režima. Vlada u Sigmaringenu, također poznata i kao Sigmaringenska enklava, je prestala postojati kada su u aprilu 1945. grad zauzele francuske trupe. Tada je veliki broj njenih članova zarobljenih od kojih su neki, poput de Brinona, nakon rata suđeni za izdaju i ratne zločine, te pogubljeni.

Sinod trupla

Suđenje truplu ili Sinod trupla (italijanski: Sinod del cadavere; latinski: Synodus Horrenda; doslovno "Stravičan sinod") su nazivi za posthumno suđenje papa Formozu koje je na poticaj njegovog nasljednika Stjepana VI održano u rimskoj bazilici sv. Ivana Lateranskog u januaru 897. godine. Na njemu je Formoz osuđen zbog krivokletstva te utvrđeno da je za papu izabran nezakonito, čime je njegov pontifikat proglašen ništavim, kao i sva imenovanja koje je učinio; truplo je lišeno svih papskih oznaka, osakaćeno i bačeno u Tiber. S obzirom na okolnosti, taj se događaj smatra jedim od najbizarnijih u historiji papinstva, odnosno jednim od najbizarnijih sudskih procesa uopće.

Do suđenja je došlo u kontekstu sukoba za nekadašnje karolinške teritorije u Italiji čiji su glavni učesnici bili Arnulf Karantanski i Guido od Spoleta. To su se sukobi odražavali i na Rim, u kome su stvorene razne frakcije kako među lokalnom aristokracijom, tako i među svećenstvom. Formoz, koji je biskupom Portoa postao 864. u vrijeme pontifikata Nikole I, godine 875. je došao u sukob sa papom Ivanom VIII; tada je bio prisiljen bježati, a Ivan VIII ga je dao ekskomunicirati. Odluka je potvrđena na crkvenom sinodu u Troyesu gdje ju je, prema nekim izvorima, Formoz nastojao spriječiti tako što je dao zakletvu da će ostati laik do kraja života i neće pokušavati postati papom. Međutim, već nakon Ivanove smrti 882. je novi papa poništio te odluke, a godine 891. je Formoz postao papa.

Formoz je ispočetka bio pristaša spoletanske frakcije, te je Guidovog sina Lamberta 892. okrunio za rimskog cara. Međutim, već sljedeće godine se okrenuo protiv Guida i Lamberta te pozvao Arnulfa da sa svojom vojskom intervenira u Italiji. Prva invazija nije uspjela, ali je novi poziv 895. urodio plodom. Karolinška vojska je početkom 896. došla u Italiju. Formoz, međutim, u tome nije mogao dugo uživati, jer je umro, a ubrzo nakon toga i Arnulf. Njegov nasljednik Bonifacije VI ga je nadživio za samo dva tjedna. Ubrzo su u Rim došli Lambert i njegova majka Agiltrude, te je zahvaljujući njima papa postao pro-spoletanski Stjepan VI.

Stjepan VI je potom naredio da se tijelo njegovog prethodnika otkopa i dovede u baziliku, gdje je postavljeno na nekadašnji papski tron. Određen je đakon kao Formozov formalni predstavnik, a potom su Formozovom truplu pročitane brojne optužbe vezane uz krivokletstvo i brojne povrede kanonskog prava. Na kraju je Formoz proglašen krivim po svim optužbama, te je osuđen na damnatio memoriae, odnosno brisanje sa popisa papa.

Spektakl se pokazao previše morbidnim čak i za srednjovjekovne standarde, te je izazvao negativnu reakciju u rimskoj javnosti. Ubrzo su se pojavile glasine o tome da je Formozovo truplo isplutalo na površinu i počelo činiti čuda. U augustu 897. došlo je do narodnog ustanka u kome je Stjepan VI svrgnut, utamničen a na kraju i zadavljen. U decembru 897. je papom postao Teodor II koji je tokom svog kratkog pontifikata poništio odluke Sinoda te odredio da se sva Formozova imenovanja potvrde, a Formoz sahrani u bazilici sv. Petra. Njegov nasljednik Ivan IX je čak sazvao poseban sinod na kome su formalno odbačene odluke Sinoda trupla te zabranjeno da se ubuduće vode suđenja protiv mrtvih ličnosti.

Međutim, kada je nekoliko godina kasnije papom postao Sergije III, jedan od sudaca na procesu, odluke Teodora II i Ivana IX je dao poništiti, odnosno potvrditi Formozovu osudu. Usprkos toga, Formoz je i dalje ostao priznat kao papa, odnosno sahranjen u Bazilici.

Slavoluk

Slavoluci su osobit arhitektonski oblik koji su izmislili Rimljani. U početku su podizani u čast vojnih pobjeda i trijumfalnih dočeka (kako bi vojskovođa mogao s pobjedničkom vojskom kroz trijumfalni luk ujahati u grad). Najčešće su s jednim ili tri zasvođena prolaza, ukrašena stupovima ili polu-stupovima koji stoje na visokoj bazi. Ukrašeni su brojnim reljefima koji su i bit slavoluka.

Na drugim jezicima

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.