Briti

Briti (lat. Britanni, u srednjem vijeku Brittones) je izraz kojim se u najširem smislu označava domorodačko stanovništvo otoka Britanije u doba prije dolaska rimskih i anglosaksonskih osvajača.

U užem smislu se pod tim izrazom podrazumijeva skup keltskih plemena, odnosno etničkih grupa koja je govorila britskim jezicima, imala zajedničku kulturu te naseljavala najveći dio drevne Britanije.

Od Brita valja razlikovati Gele, keltska plemena koja su naseljavala drevnu Irsku, otok Man i zapadni dio današnje Škotske poznat pod nazivom Dál Riata, a čiji potomci govore gelskim jezicima.

Pitanje da li su Pikti, drevni stanovnici današnjeg sjevera Škotske dio britskog etničkog korpusa, specifično keltsko stanovništvo ili zapravo ne-keltski potomci prastanovnika Britanije nije još uvijek riješeno.

Nakon Cezarovog neuspjelog pokušaja da osvoji Britaniju, najveći dio Brita je godine 43. uspio pokoriti i pod rimsku vlast dovesti car Klaudije. Dio Brita je ostao iza Hadrijanovog zida, dok su ostali bili podvrgnuti djelomičnoj romanizaciji kao rimski podanici u provinciji Britannia. Usprkos tome su uspjeli sačuvati dio svog identiteta, ali se nakon rimskog povlačenja i kratkotrajnog perioda samostalnih država nisu uspjeli oduprijeti Velikoj seobi naroda, odnosno najezdi germanskih plemena kao što su Angli, Juti i Saksonci. Oni su do kraja 1. milenijuma uspjeli pokoriti Brite i s vremenom gotovo u potpunosti asimilirati njihovu kulturu i jezik.

Manji dio Brita se od 4. do 6. vijeka počeo naseljavati u dijelu Galije kojemu su dali ime Bretanja, a njihovi potomci se zovu Bretonci.

Vanjske veze

610-e

610-e su decenija koja je počela 1. januara 610. i završila 31. decembra 619.

Ambrosius Aurelianus

Ambrosius Aurelianus (velški: Emrys Wledig) je legendarni i mitski britski kralj, koji je vladao Britanijom u posljednjoj polovici 6. vijeka. Znan kao posljednji Rimljanin pomogao je zaustaviti saksonsku invaziju u danima neposredno prije nego što je vlast preuzeo Kralj Arthur.Po jednoj od legenda savjetnici kralja Vortigerna, rekli su mu da se njegova utvrda na planini Snowdon, čiji su se bedemi svake noći rušili, može popraviti jedino tako da joj se temelji poškrope krvlju bezgrešno začetog djeteta (onog koji nije začet od oca). Vortigernovi vojnici u potrazi za takvim djetetom, došli su u grad Elledi u Južnom Walesu, gdje su čuli kako se izruguju Emrysu (Ambrosiusu Aurelianusu) zbog tog što nema oca. Nakon ispitivanja Emrysova majka priznala je da ga bezgrešno začela, pa su Vortigernovi vojnici uhvatili Emrysa i odveli ga pred kralja. Emrys je zaustavio svoje smaknuće tako što je pokazao Vortigernu da mu utvrda leži na spiljskom jezeru. U tom jezeru našli su grudni koš obavijen platnom po kom su gmizali crveni i bijeli crvi. Dok su Vortigern i njegovi vojnici gledali, crvi su se međusobno borili, na kraju su bijeli pobijedili crvene. Emrys je to protumačio kao proročanstvo - budućeg poraza Brita od Saksonaca. Zbog tog je Vortigern darovao Snowdon Emrysu i pobjegao na sjever.Geoffrey od Monmoutha je u svojoj Historia Regum Britanniae opisao Aureliusa i njegova brata Uthera Pendragona kao sinove kralja Konstantina III. Oni su još kao djeca nakon Konstantinove pogibije živjeli na Bretonskom dvoru, gdje su ih njihovi čuvari odveli kako bi ih zaštitili od ubojice Vortigerna. Kako je rastao Aurelije je postajao poznat po svojoj velikodušnosti, iskrenosti i borbenoj vještini. Zajedno sa bratom Utherom vratio se u Britaniju i iskrcao u Devonu, gdje su ga Briti priznali kao svog pravog vladara.Nakraju je Vortigernov sin Pascentius zaratio protiv Aureliusa i otrovao ga uz pomoć nekog Saksonca - Eopa. Navodno je pokopan unutar gigantskog megalita kog je Merlin podigao, koji je danas poznat kao Stonehenge.O Ambrosiusu Aurelianusu kao britskom lideru iz 5. vijeka, prvi je pisao Gildas (negdje oko 540.) u svom djelu - De Excidio et Conquestu Britanniae. Gildas izvještava o Saksonskim najamnicima koji vrše invaziju na Britanski otok pod pokroviteljstvom superbus tyrannusa, odnosno Vortigerna. Saksonci su palili, razarali i uništavali po cijelom otoku. Njihova invazija uzrokovala je migraciju Brita u sjeverozapadnu Galiju (Armoric). Tako se taj kraj počeo pretvarati u Malu Britaniju ili Bretanju). Nakraju su se Saksonci povukli prema svojim naseljima na istoku Britanskog otoka. Zatim su se preživjeli Briti oporavili i pokrenuli protunapad. Upravo je Ambrosius Aurelianus bio taj koji je uspio organizirati i ujediniti Brite protiv Saksonaca u kaotičnim godinama nakon odlaska Rimljana sa Britanskog otoka.Gildas ga je opisao kao - Rimljana, sina roditelja koji se odjevaju u purpurno crveno i koji su poginuli u saksonskom razaranju. U to vrijeme nositi purpurno crveno, značilo je da se radilo o caru, ali je moglo značiti i to da mu je otac bio legatus, poput mnogih građana tadašnjeg Rima. Gildas datira Ambrosiusov protunapad u vrijeme nakon britske migracije, a to bi bilo negdje oko 450., pa se da zaključiti da je period njegove aktivnosti bio negdje između 435. - 460. Možda je vodio pro-rimsku frakciju koja je ratovala sa Vortigernom, a nije nemoguće da je postao i nekakav dux nakon Vortigernove smrti. Gildas ne spominje Vortigernovu smrt, kao ni kraj njegove karijere, a moguće je (iako nije vjerojatno) da je bio britski komandant u odlučnoj Bitci kod Mons Badonicusa.Aluzija da je Ambrosius bio Rimljanin ne znači da se misli o njegovom nacionalnom porijeklu, već o njegovom političkom opredjeljenju. U to vrijeme preko kanala na sjeveru Galije general Egidije pokušavao je (bez pomoći nesretnih careva) očuvati Carstvo od barbarske invazije. I njegov sin Sijagrije nastavio je njegovu misiju, vladajući Domenom Soissons. Iako je Britanija tada bila već izvan Carstva, postoje naznake da su Britii koji su se naselili u Bretanji bili skloniji Rimljanima i Riotamu, a ne Barbarima.Po Gildasu Ambrosiusove akcije protiv saksonskih naselja dovela su do razdoblja neizvjesnog ratovanja, koje je kulminirao britskim uspjehom u Bitci kod Mons Badonicusa negdje oko 500.O Ambrosiusu je gotovo 200 godina kasnije pisao i Beda Uvaženi, on je uglavnom ponavio Gildasove navode, ali Nenije početkom 9. vijeka, već donekle mijenja Ambrosiusovu biografiju, jer se tokom ta dva vijeka legenda o njemu promjenila. Nenije ga u svojoj Historia Brittonum navodi pod njegovim velškim imenom Emrys, a ne kao Ambrosiusa. Zbunjujuće je da ga zanemaruje kao lidera anti-saksonskog otpora, pripisujući tu ulogu Vortigernu, a kasnije Arthur. Ambrosius je po njemu bio Vortigernov rival, čovjek kog se za života plašio, i koji se nakon njegove smrti uzdigao kao vrhovni vladar nad mnoštvom manjih. Jedina epizoda o kojoj se raspisao je da je kad je kao mladić predstavljen Vortigernu pokazao izuzetan proročki dar.Najdužu Ambrosiusovu biografiju napisao je Geoffreyevih u svojoj - Historia Regum Britanniae napisanoj oko 1138. Geoffrey je Nenijev dio o Emrysovom proročkom daru pripisao Merlinu, a sliku o Ambrosiusu kao plemenitom rimskom ratniku zadržao od Gildasa. I on ponavlja priča o Ambrosiusovom i Utherovom progonstvu u Bretanji, povratku u Britaniju gdje je porazio Vortigerna, a nakon njega Hengista i njegova sina Octa.Nakon Geoffreyeve kronike Historia Regum Britanniae - Ambrosius je na neko vrijeme nestao iz legendi i literature. Njegov lik se pojavljuje u 17. vijeku u vezi sa pričama o Merlinu.U ranoj velškoj literaturi zove se Emrys i vlasnik je flote, pa su njegovim brodovima Briti prebačeni u Bretanju.

Anderitum

Anderitum je danas uobičajeni naziv za Anderidos, rimsku tvrđavu koja je pripadala sistemu utvrđenja tzv. Saksonske obale. Bila je sagrađena krajem 3. vijeka u blizini današnjeg naselja Pevensey na obali Istočnog Sussexa. Nakon rimskog napuštanja su je koristili post-rimski Briti. Korištena je u 11. vijeku, a početkom 12. vijeka dograđena u Zamak Pevensey.

Aulo Plaucije

Aulo Plaucije (Aulus Plaucius, 1. vijek) bio je Rimsko Carstvo|rimski vojskovođa i političar, poznat po tome što je uspješno vodio rimske legije prilikom osvajanja Britanije te bio prvi rimski guverner Britanije.

O njegovom ranom životu se malo zna. Prvi put se spominje 24. kada je ugušio jedan manji ustanak robova u Apuliji. U drugoj polovici 29. je bio suffect konzul, a početkom Klaudijeve vladavine služio kao guverner Panonije. U tom periodu je sagradio put koji je spajao današnji Trst i Rijeku.

Godine 43. mu je Klaudije za invaziju Britanije povjerio četiri legije i 20.000 pomoćnih trupa, uglavnom Tračana i Batavaca. Vojska mu se pred sam polazak pobunila, jer se smatralo da se prelaskom Oceana na sebe navlači bijes bogova. Tek je dolazak Narcisa, Klaudijevog sekretara za koga se znalo da je nekada bio običan rob, uvjerio vojnike da mogu krenuti na pohod, jer je "sve moguće". Plaucije se iskrcao kraj današnjeg Richborougha u Kentu i nakon nekoliko manjih okršaja u na rijeci Medway porazio britskog vođu Karataka (a prema nekim izvorima i njegovoh brata Togodumna). S vojskom je napredovao na sjever do Temze te potom zatražio da Klaudije osobno dođe sa pojačanjima. Ta se odluka pokazala ispravnom, jer su se preostali Briti, impresionirani rimskom silom, predali bez borbe. Plaucije je nakon toga postao guverner Britanije, i na tom položaju ostao do 47. Po dolasku u Rim mu je priređen ovatio.

Plaucije je bio oženjen za Pomponiju Grecinu, za koju neki historičari drže da je bila prva rimska aristokratkinja preobraćena na kršćanstvo. Zbog toga što je Grecina 57. na porodičnom sudu oslobođena optužbi za "istočno praznovjerje" se ponekad špekulira da je i sam Plaucije prije toga postao kršćanin.

Bitka kod Hehilla

Bitka kod Hehila se odigrala 721. ili 722. na zapadu Britanije između Brita na jednoj, i Anglosaksonaca na drugoj strani. O njoj postoji samo jedan izvor - Annales Cambriae - koja navodi tek da su u njoj Briti izvojevali pobjedu. Lokacija, pa ni identitet anglosaksonske vojske (za koju se pretpostavljala da je pripadala državi Wessex), nije navedena. Kasniji historičari su joj dali važnost, jer je po njihovom tumačenju, osigurala nezavisnost keltske države Dumnonija na jugozapadu Britanije, odnosno kasnije stvaranje Kraljevine Cornwall zahvaljujući kojoj je nakon engleskog osvajanja današnji Cornwall ipak uspio očuvati zasebni identitet.

Bitka kod Mercredesburnea

Bitka kod Mercredesburnea se 485. ili 486. odigrala na području današnje Južne Engleske između južnosaksonskih doseljenika pod kraljem Aelleom na jednoj, te britskih domorodaca na drugoj strani. O njoj postoje vrlo oskudni podaci, odnosno tek jedan izvor - Anglosaksonska kronika - koja navodi tek njenu godinu, a ne i njen ishod. Prema kasnijem historičaru Henryju od Huntingdona, nijedna strana nije pobijedila te su Aelle i Briti sklopili mirovni sporazum. Aelle je predah iskoristio da popuni ljudstvo poslavši poziv svojim saksonskim sunarodnjacima u današnjoj Njemačkoj, a što je iskoristio da Britima 491. nanese težak poraz kod Pevenseya.

Bitka kod Mons Badonicusa

Bitka kod Mons Badonicusa se odigrala u Britaniji u periodu od 490. do 517. godine između britanskih domorodaca - Briti i/li Brito-Rimljani - na jednoj i Anglosaksonaca na drugoj strani. Predstavljala je veliku pobjedu Britanaca nakon koje je uspostavljen dugotrajni mir, a anglosaksonski prodor na britske teritorije zaustavljen na nekoliko decenija. Iako je riječ o jednom od najvažnijih događaja svog vremena, o njemu postoje tek najoskudniji podaci, pa se tako ne zna ni točna lokacija Mons Badonicusa (engleski Mount Badon, velški Mynydd Baddon) ni godina u kojoj se ona odigrala, iako većina historičara smatra da se nije mogla dogoditi prije 490. niti poslije 517. U tekstu Historia Brittonum iz 9. vijeka se spominje da je za britsku pobjedu zaslužan ratni poglavica po imenu Arthur, zbog čega historičari smatraju da je upravo taj događaj potakao stvaranje arturijanskih legendi u srednjem vijeku. S druge strane, redovnik Gildas, jedini historijski izvor koji je bio suvremenik tih događaja, ne spominje Arthura.

Anali Kambrije, pak, spominju da se 665. godine odigrala "Druga bitka kod Badona" nakon koje su se svi Anglosaksonci pokrstili. Većina historičara drži da nije riječ o autentičnom događaju, odnosno da su na njega kasniji ljetopisci u nedostatku vlastitih pouzdanih izvora "kopirali" detalje prethodne bitke.

Bitka kod Watling Streeta

Bitka kod Watling Streeta se odigrala 61. u Britaniji između rimskih snaga pod Svetonijem Paulinom na jednoj, i pobunjenih britskih plemena na čelu sa icenskom kraljicom Budikom na drugoj strani. Predstavljala je najveći okršaj tokom velikog Budikinog ustanka koji je do temelja uzdrmao, odnosno doveo do ruba prestanka rimsko prisutstvo u Britaniji. Usprkos brojčane inferiornosti Paulin je, koristeći superiorniju taktiku, porazio, a potom masakrirao pobunjenike, čime je ustanak ugušen, a rimska vlast nad Britanijom više nikada nije dovođena u pitanje.

Bitka kod Woden's Burga (592)

Bitka kod Woden's Burga se odigrala 592. u današnjoj zapadnoj Engleskoj između snaga zapadnosaksonskog kralja Ceawlina i njemu neprijateljske vojske. Anglosaksonska kronika, koji je jedini izvor podataka o bitci, ne navodi tko je bio Ceawlinov neprijatelj; neke od kasnijih verzija spominju da su to bili Briti dok suvremena historičarka Barbara Yorke tvrdi da je to bio njegov nećak/unuk Ceol . U svakom slučaju, bitka je bila "veliki pokolj"te da je Ceawlin u njoj poražen, a potom svrgnut s prijestolja. I on i njegov sin Cuthwine su potom išli u izgnanstvo, a Ceol preuzeo prijestolje. Caewlin je umro sljedeće godine.

Bridei IV

Bruide mac Der-Ilei (? - 706) bio je kralj Pikta od 697. do 706. Kraljem je postao nakon što je Taran svrgnut 697.Bio je brat svog nasljednika Nechtana. Postoje sugestije da je Bruideov otac bio Dargart mac Finguine (u. 686) od Cenél Comgailla, klana u Dal Riati koji je kontrolirao Cowal i otok Isle of Bute. Porijeklo njegove majke Der-Ilei nije pouzdano ustanovljeno.

Kao u slučaju Nechtana, brojna Bruideova braća, polubraća i usvojena braća se mogu koliko-toliko identificirati u Irskim analima: Talorgan sin Dresta, Congus sin Dargarta i Cináed sin Der-Ilei.Bruide je bio jedan od važnih ličnosti Irske i Škotske koji je na skupu u Birru godine 697. zajamčio pošlovanje kodeksa Cáin Adomnáin (Lex Innocentium; Zakon nevinih).

Za godinu 698. je od strane irskih kroničara zabilježena bitka između Pikta i Saksonaca, u kojoj je poginuo Berhtred, sin Beornhaetha. Za godinu 704. je zabilježen poraz države Dál Riata, bilo kraj Loch Lomonda ili kraj Levena, iako je vjerojatnije da su je porazili Briti iz Alt Clut nego Pikti. Za godinu 701. je zabilježen sukob Skyeu, gdje je ubijen Conaing sin Dúnchada, a što se obično tumači kao unutrašnji sukob plemena Dál Riate. Za godinu 700. se u Chronicon Scotorum spominje da je zima bila tako hladna da se "more smrznulo između Irske i Škotske".

Bruide je umro 706. godine, a to spominju Anali Ulstera i Anali Tigernacha. Naslijedio ga je brat Nechtan.

Cezarove invazije Britanije

Cezarove invazije Britanije predstavljaju dva pohoda koje je tokom galskih ratova godine 55. pne. i 54. pne. rimski vojskovođa Julije Cezar poduzeo protiv Brita, odnosno domorodačkog stanovništva u antičkoj Britaniji. Usprkos vojničkih uspjeha, Cezar prilikom njih, najviše zbog ogromnih logističkih problema i nesigurne baze u nemirnoj Galiji, nije uspio uspostaviti trajnu rimsku vlast ili prisustvo u Britaniji. Usprkos toga, taj je događaj imao veliku važnost s obzirom da je Britansko Otočje otada stupilo u trajni kontakt s antičkim svijetom, odnosno otada počinje njegova pisana historija.

Devon

Devon je historijski, ceremonijalni i nemetropolitanski county na jugozapadu Engleske.

Edward Stariji

Edvard I. Stariji (eng. Edward the Elder, staroengleski: Ēadweard se Ieldra)) bio je engleski kralj, rođen između 874. i 877. godine, a umro je 17. srpnja 924. godine.

Na skoro svima osim na dvjema svojim poveljama nosi naslov "kralj Anglosasa" (Anglorum Saxonum rex). Bio je drugim kraljem Anglosasa koji je nosio taj naslov; tvorac je njegov otac.

Kraj rimske vlasti u Britaniji

Kraj rimske vlasti u Britaniji je termin kojim se označava period u kojem je Rimsko Carstvo okončalo svoje veze s provincijom Britanijom. Taj period označava prijelaz od rimske k poslijerimskoj Britaniji. Ni jedan datum koji bi to označio ne bi bio točan, jer rimska vlast nije svugdje okončala svoju vlast u isto vrije, jer i okolnosti pod kojima je nastupio svršetak rimske vlasti nije bio svugdje isti.

410. je godina koju preferira većina historičara. Te je godine rimski car Honorije odgovorio na zahtjev za pomoć reskriptom (Honorijev reskript) u kojem je romaniziranim Britima napisao neka se sami snađu za vlasitu obranu. Neki historičari preferiraju 409. godinu, kad su romanizirani Briti otjerali rimske magistrate iz svojih gradova.

Godina 383. označava pak kraj rimske vlasti na sjeveru i zapadu provincije Britanije. Te godine rimske su se snage zauvijek povukle iz tih krajeva. Budući da je veza tih zemalja i Rima zapravo više bila vojna okupacija nego civilno društvo, pukla je čim su vojne snage otišle.

Nakon pada rimske vlasti uslijedilo je anglosasko naseljavanje Britanije.

Publije Ostorije Skapula

Publije Ostorije Skapula (Publius Ostorius Scapula, ? - 52) bio je rimski vojskovođa iz doba Julijevsko-Klaudijevske dinastije, poznat kao drugi po redu rimski guverner Britanije.

O njegovom ranom životu se ne zna gotovo ništa. Na dužnost ga je godine 47. postavio car Klaudije, te je zamijenio Aula Plaucija, koji je četiri godine vodio uspješnu invaziju na otok. Kada je Skapula stupio na dužnost Rimljani su pod neposrednom vlašću imali samo krajnji jugoistočni dio Britanije, dok su granična područja i dalje držala britska klijentska kraljevstva upitne lojalnosti prema Rimu. Već krajem 47. su Briti započeli s pljačkaškim upadima na rimske teritorije, očekujući da rimska vojska neće poduzimati kaznene ekspedicije usred zime, kada se u Britaniji tradicionalno nije ratovalo. Skapula je ih tada iznenadio svojom reakcijom i porazio, ali je istovremeno svim Britima na rimskim i susjednim teritorijama postavio zahtjev da se razoružaju, što je uključivalo i pro-rimske Icene. Oni su se tom zahtjevu oduprli oružjem te ih Skapula pokorio; vjeruje se da je tada za njihovog kralja postavljen Prasutag kao nešto pouzdaniji kadar.

Skapula je sljedeće godine vodio pohod protiv Deceangla na području današnjeg sjevernog Walesa, a poslije je ratovao protiv Briganta na sjeveru. 49. godine je postavio prvu rimsku koloniju u Kamoludunumu (današnji Colchester), a potom Verulamium (današnji St. Albans).

U međuvremenu je Karatak, bivši katuvelanski kralj i vođa otpora protiv rimske invazije, stao na čelu plemena Silura u jugoistočnom Walesu i počeo voditi gerilski rat protiv Rimljana. Skapula je protiv njega vodio pohod i konačno ga uspio poraziti godine 51. Karatak se sklonio kod Briganta, ali ga je Rimljanima izručila kraljica Kartimandua.

Sljedeće godine je Skapula iznenada umro, prema Tacitovim navodima, "od velike brige". To su koristili Siluri, koji su ponovno otpočeli rat, sve dok ih nije pacificirao Skapulin nasljednik Aulo Didije Gal.

Rimsko-britanska kultura

Rimsko-britanska kultura opisuje kulturu koja se razvila u Britaniji pod Rimskim Carstvom nakon rimskog osvajanja godine 43. i stvaranja provincije Britanija. Predstavljala je fuziju uvezene rimske kulture sa običajima, jezikom i načinom života domorodačkih Brita, naroda koji se tradicionalno smatra keltskim. Ta je kultura u 5. vijeku uspjela preživjeti rimsko napuštanje Britanije. Do tog vremena se romanizacija toliko proširila da se od službenog latinskog stvorio i novi britoromanski jezik. Stanovništvo vezano uz tu kulturu - koje historičari nazivaju Brito-Romani ili Britorimljani - je nakon prestanka rimske vlasti neko vrijeme pružalo otpor germanskim osvajačima sa Kontinenta - Anglima, Saksoncima i Jutima, sve dok u 6. vijeku nije podleglo njihovim napadima, a njegovi ostaci se povukli u zabačene predjele današnjeg Walesa i Cornwalla i stopilo s potomcima neromaniziranih Brita. Dio historičara vjeruje da su legende o Camelotu i kralj Arthuru nastale među potomcima Britorimljana koji su se u mračnim vijekovima prisjećali "zlatnog doba" rimsko-britanske civilizacije.

The Viking Queen

The Viking Queen (sh. Vikinška kraljica) je britanski pustolovno-historijski film snimljen 1967. godine u režiji Dona Chaffeya. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači finska Carita (finska frizerka kojoj je to bio jedini nastup u filmografiji), je Salina, kćer i nasljednica icenskog poglavice koja u doba rimske vladavine nad Britanijom započinje ljubavnu vezu sa rimskim zapovjednikom (čiji lik tumači Don Murray). Radnja prikazuje kako ta veza izazove spletke kako sa strane krvoločnih druida, tako i korumpiranih Rimljana, a što dovodi do krvoproliće.

The Viking Queen je nastao u produkciji studija Hammer Films. Iako je dijelom bio inspiriran stvarnim događajima vezanim uz icensku kraljicu Budiku, scenaristi su se također oslanjali i na radnju Bellinijeve opere Norma. Samim je producentima radnja smještena u Stari vijek predstavljala uglavnom dobar izgovor da u filmu gledateljima pruže što više eksploatacijskih sadržaja, odnosno za tadašnje standarde eksplicitnog nasilja i erotike. Pri tome nije bilo neke velike brige o historijskim detaljima, pa tako u filmu drevni Briti štuju grčkog boga Zeusa, a, usprkos naslova, u filmu uopće nema nijednog lika niti spomena riječi Viking.

Velška mitologija

Velška mitologija (Welsh mythology) je ostavština drevnih stanovnika Walesa - Brita i njihovih malih kneževina.

Watling Street

Watling Street je ime koje danas nosi drevni put u Engleskoj i Walesu, a koji su koristili drevni Briti, uglavnom između današnjih gradova Canterbury i St Albans. Rimljani su ga kasnije popločali, a što se navodi u Antoninskom itineraru kao Iter III: "Item a Londinio ad portum Dubris" - od Londona do luke Dover. Tu rutu danas koristi put A2 od Dovera do Londona i A5 od Londona do Wroxetera.

Ime dolazi od staroengleskog izraza Wæcelinga Stræt. Riječ "street" je u drevnom engleskom značila "popločani put" (latinski: "via strata"), da bi se tek kasnije počela koristiti za gradsku ulicu.

Na drugim jezicima

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.