Wózek inwalidzki

Wózek inwalidzkipojazd konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się osoby niepełnosprawnej, napędzany siłą mięśni lub za pomocą silnika, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do prędkości pieszego[1].

Standard rollstuhl
Standardowy wózek inwalidzki (wózek uniwersalny)
Pride Jazzy Select power chair 001
Elektryczny wózek inwalidzki
Sopur Titanium - Sunrise Medical
Aktywny wózek inwalidzki
Wheelchair rugby game 2
Sportowy wózek inwalidzki do gry w rugby. Warto zwrócić uwagę na przywiązane nogi.
Rennrollstuhl
Sportowy wózek inwalidzki do wyścigów lekkoatletycznych. Napędzany oburącz za pomocą ciągów napędowych o niewielkiej średnicy (na zdjęciu koloru rdzawego)
Centrum Nauki Kopernik w Warszawie 2018z
Fragment galerii Człowiek i środowisko w Centrum Nauki Kopernik w Warszawie, na pierwszym planie stanowisko pozwalające problemy, z jakimi muszą się mierzyć osoby poruszające sięna wózkach inwalidzkich

Rodzaje

Wózki inwalidzkie można rozmaicie klasyfikować:

  1. Ze względu na pochodzenie energii napędowej[2].
    • napędzane przez jego użytkownika (zwykle za pomocą ramion, bardzo rzadko za pomocą nóg),
    • napędzane silnikiem (bardzo często elektrycznym),
    • napędzane hybrydowo (np. siłą mięśni użytkownika i wspomagającymi silnikami elektrycznymi),
    • napędzane przez osobę drugą.
  2. Ze względu na przeznaczenie i związaną z tym konstrukcję[2].
    • Wózki z napędem elektrycznym – dla osób ze znaczną niepełnosprawnością, przeznaczone do przemieszczania się wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń. Szczególnym typem tego rodzaju wózka jest mechatroniczny iBOT.
    • Skutery z napędem elektrycznym (rzadziej z napędem spalinowym)- tylko do przemieszczania się w przestrzeni zurbanizowanej dla osób z niewielkim stopniem niepełnosprawności (mogących samodzielnie chodzić).
    • Wózki dźwigniowe – do wydajnego i stosunkowo szybkiego przemieszczania się na zewnątrz pomieszczeń.
    • Wózki wielofunkcyjne – pełnią dodatkowe funkcje terapeutyczne (np. możliwość pionizacji użytkownika).
    • Wózki pasywne – są dobierane do wymiarów antropometrycznych ich użytkownika, są jednak skonfigurowane w sposób zapewniający jak największą stabilność siedzenia i możliwość asysty osoby drugiej kosztem zmniejszenia mobilności,
    • Rowery z napędem ręcznym – są wyposażone w korbowy mechanizm napędowy, służą do rekreacji i nie nadają się do przemieszczania wewnątrz pomieszczeń.
    • Wózki uniwersalne służą do doraźnego transportu wewnątrz instytucji (np. szpitale, lotniska).
    • Wózki terenowe są wyposażone w szerokie niskociśnieniowe opony umożliwiające poruszanie się w trudnym terenie.
    • Wózki sportowe produkuje się w wielu odmianach, z których każda jest przeznaczona do uprawiania konkretnej dyscypliny sportu (np. tenisa, koszykówki, rugby, szermierki, wyścigów szosowych, zjazdów górskich, taniec integracyjny itd.),
    • Wózki aktywne są indywidualnie dopasowywane do ich użytkownika, a ich konfiguracja ułatwia samodzielne pokonywanie niektórych przeszkód architektonicznych, urbanistycznych i terenowych. Zwiększona mobilność jest uzyskana kosztem zmniejszonej funkcji ortotycznej wózka. Podstawowe narzędzie rewalidacji osób po urazach rdzenia kręgowego.
    • Wózki dla dzieci są indywidualnie dopasowane do użytkownika. Ich konstrukcja zakłada zwiększoną stabilność oraz możliwość popychania przez osobę towarzyszącą.

Budowa modułowa

Współczesny wózek inwalidzki, zarówno z napędem ręcznym, elektrycznym, hybrydowym, czy napędzany przez osobę opiekującą się jego niepełnosprawnym użytkownikiem składa się z modułów konstrukcyjnych. Niektóre z nich muszą zostać zastosowane (moduły podstawowe, np. koła czy rama) inne mogą być użyte w razie potrzeby (moduły dodatkowe, np. podpórka pod głowę). Funkcje poszczególnych modułów mogą się nakładać na siebie (tzn. dwa różne moduły mogą pełnić tą samą funkcję – podnóżek i siedzisko służą do podpierania ciała) lub częściowo pokrywać. Wózek inwalidzki składa się według PN-ISO 6440:2001 z czterech funkcjonalnych podsystemów:

  • układu podparcia ciała (siedzisko, oparcie, oparcia boczne, podnóżek, podpórka pod głowę, dodatkowe urządzenia podtrzymujące nogi),
  • ramy (rama siedziska i rama oparcia),
  • układu jezdno-napędowego (obręcze napędowe, mechanizm obrotu przednich kółek samonastawnych),
  • kół (zwykle dwóch małych przednich kół oraz dwóch tylnych dużych kół).

Układ podparcia ciała pełni funkcję ortotyczną, układ jezdno-napędowy wraz z kołami pełni funkcję lokomocyjną. Wszystko jest spajane konstrukcyjnie przez ramę. Modułowa konstrukcja współczesnych wózków inwalidzkich sprawia, że niemal każdy z typów można indywidualnie skonfigurować za pomocą wartości nastaw w modułach podstawowych lub doboru modułów dodatkowych. Zależy to od indywidualnych wymagań konkretnego niepełnosprawnego człowieka (rodzaj niepełnosprawności, wymiary antropometryczne, upodobania, sprawność intelektualna i in.). Przykładowe opcjonalne lub nastawne moduły wózków to:

  • rama (rodzaj, długość, szerokość i głębokość siedziska; wysokość siedziska nad ziemią; wysokość i kąt oparcia; sposób składania itp.),
  • podpórki pod stopy (stałe lub składane dla osób chodzących),
  • tapicerka siedziska i oparcia (rodzaj),
  • przednie kółka samonastawne (konstrukcja i średnica kółka, długość widelców),
  • tylne koła (średnica, konstrukcja, rodzaj ciągów napędowych),
  • oparcia boczne (wymiary, składalność),
  • napęd (rodzaj, parametry – tylko wózki z napędem elektrycznym i hybrydowym),
  • sterowanie napędem (tylko wózki z napędem elektrycznym i hybrydowym),
  • poduszka na siedzisko,
  • poduszka oparcia (opcja),
  • rączki do pchania wózka (opcja),
  • amortyzatory (opcja),
  • torby i sakwy (opcja),
  • oświetlenie (opcja),
  • urządzenia przeciwywrotne (opcja),
  • pasy bezpieczeństwa (opcja),
  • podparcie głowy (opcja),
  • oprawy, pozwalające przymocować i przenosić kule (opcja),
  • zbiornik tlenu (opcja),
  • chorągiewka rowerowa (opcja),
  • inne.

Historia[3]

Gisleni Wheelchair of Władysław IV
Wózek inwalidzki Władysława IV z 1640 roku (projekt: Giovanni Battista Gisleni)
  • ok. 500 p.n.e. – w Chinach oraz w Grecji ilustracje przedstawiające krzesła na kołach
  • 1595 – król Hiszpanii Filip II poruszał się na krześle z kołami[4]
  • ok. 1640 – dla króla Polski Władysława IV Wazy cierpiącego na reumatyzm skonstruowano „mobilne krzesło”
  • 1885 – wynaleziono obręcze przymocowane do kół służące do napędu wózka
  • 1899 – zbudowano wózek napędzany benzynowym silnikiem spalinowym
  • 1900 – zbudowano wózek napędzany ręcznie za pomocą przekładni łańcuchowej
  • 1900 – wyprodukowano pierwszy wózek z kołami ze stalowymi szprychami
  • 1932 – skonstruowano wózek składany krzyżakowo – konstruktorem był Harry Jennings (USA)[2]
  • 1984 – skonstruowano pierwszy wózek elektryczny (Norwegia)[5]

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, art. 2 pkt 48 (Dz.U. z 2018 r. poz. 1990).
  2. a b c Maciej Sydor, : Wybór i eksploatacja wózka inwalidzkiego. Poznań: Wydawnictwo Akademii Rolniczej im. A. Cieszkowskiego w Poznaniu, 2003, s. 141. ​ISBN 83-7160-315-0​.
  3. Wynalazki i odkrycia – Wózek inwalidzki.
  4. Historia wózka inwalidzkiego.
  5. Powerchair History: Power Chairs Direct.
Armando Araiza

Armando Araiza Herrera (ur. 1 września 1969 w Meksyku) – meksykański aktor filmowy i telewizyjny.

Autobus niskopodłogowy

Autobus niskopodłogowy − pojazd klasy I, II lub A, w którym co najmniej 35 % powierzchni dostępnej dla pasażerów stojących (lub w jego przedniej części w przypadku pojazdów przegubowych bądź na pokładzie dolnym w przypadku pojazdów dwupokładowych) stanowi powierzchnię bez stopni i zapewnia dostęp do co najmniej jednych drzwi głównych.

Autobus, który nie ma stopni wejściowych, co jest ułatwieniem przy wymianie podróżnych na przystankach oraz dla osób niepełnosprawnych, starszych i z wózkami dziecięcymi. Część autobusów niskopodłogowych umożliwia swobodny przewóz osób niepełnosprawnych poruszających się na wózkach inwalidzkich.

Briege McKenna

Briege McKenna OSC (ur. w 1946 w hrabstwie Armagh) − irlandzka klaryska, charyzmatyczka, autorka książek religijnych.

Dean Kamen

Dean L. Kamen (ur. 5 kwietnia 1951 w Rockville Centre) – amerykański wynalazca i przedsiębiorca, założyciel firmy DEKA.

Defence Research and Development Canada

Defence Research and Development Canada, także jako Defence R&D Canada (DRDC), fr. Recherche & développement pour la défense Canada, R & D pour la défense Canada (RDDC) – kanadyjska instytucja rządowa zajmująca się badaniem i wdrażaniem nowych broni oraz metod pola walki, w pierwszej kolejności na użytek Kanadyjskich Sił Zbrojnych.

Agencja od 1974 wciągnięta jest w struktury ministerstwa obrony, dysponuje własnym funduszem (z rocznym budżetem ok. 300 mln dol. kan.) i laboratoriami, w których ok. 1500 zatrudnionych stara się zaspokajać naukowo-technologiczne potrzeby armii. Oprócz siedziby głównej w Ottawie, w kilku regionach Kanady mieści się 5 wyspecjalizowanych ośrodków naukowych DRDC.

Wśród rozmaitych osiągnięć technologicznych na koncie DRDC znajdują się m.in. nowoczesne systemy radarowe, trały min morskich, rakiety Black Brant i CRV7, pierwszy laser molekularny na dwutlenku węgla, rozmaite symulatory lotu. Do wynalazków z przeszłości, które znalazły zastosowanie cywilne, należą m.in. wózek inwalidzki z własnym napędem, kombinezon "G" redukujący u pilotów skutki przeciążeń, lotnicza “czarna skrzynka” czy membrana do ogniwa paliwowego Ballarda.

W związku ze zmianami klimatycznymi w Archipelagu Arktycznym i spodziewanym tam zwiększeniem ruchu turystycznego i handlowego, DRDC opracowuje kompleksowy program “Northern Watch”, mający na celu wyposażenie armii w środki umożliwiające skuteczne kontrolowanie północnych granic i szlaków komunikacyjnych na przestrzeni tysięcy kilometrów.

Igor Sikorski (paraolimpijczyk)

Igor Sikorski (ur. 5 lipca 1990) – polski niepełnosprawny alpejczyk, paraolimpijczyk – grupa siedząca, kategoria LW11.

W wieku 17 lat uległ wypadkowi i trafił na wózek inwalidzki (spadł z wysokości ok. 6-8 m na plecy i złamał kręgosłup z uszkodzeniem rdzenia kręgowego na poziomie th11,12). W 2009 r. poszedł po raz pierwszy na trening monoski. W 2012 r. zdobył Mistrzostwo Polski w narciarstwie alpejskim niepełnosprawnych w konkurencji slalom. Reprezentuje barwy klubu Beskidzkie Zrzeszenie Sportowo-Rehabilitacyjne „Start” w Bielsku-Białej. Mieszka w Krakowie.

Uczestnik zimowych igrzysk paraolimpijskich w Soczi (2014) i Pjongczangu (2018), gdzie zdobył brązowy medal w slalomie gigancie na monoski.

Igrzyska paraolimpijskie

Igrzyska paraolimpijskie (pot. Paraolimpiada) – drugie pod względem wielkości zawody sportowe w wielu dyscyplinach dla zawodników z niepełnosprawnościami fizycznymi i niepełnosprawnościami intelektualnymi. W tym także niepełnosprawnych z problemami mobilności, po amputacjach kończyn, z utratą wzroku i porażeniem mózgowym.

Igrzyska paraolimpijskie odbywają się co cztery lata, zazwyczaj kilka dni po igrzyskach olimpijskich, i są organizowane przez Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski (ang. International Paralympic Committee). Organizowane są zawody letnie i zimowe.

Igrzyska paraolimpijskie zrodziły się z małego spotkania brytyjskich weteranów II wojny światowej w 1948 roku, aby stać się jednym z największych międzynarodowych wydarzeń sportowych początku XXI wieku. Paraolimpijczycy dążą do traktowania na równi z pełnosprawnymi sportowcami olimpijskimi, jednakże istnieje duża różnica w finansowaniu sportowców olimpijskich i paraolimpijskich.

W 1960 r. z inicjatywy sir Ludwiga Guttmanna odbyły się pierwsze letnie igrzyska paraolimpijskie, zimowe w 1976 roku. Na igrzyskach paraolimpijskich można wystartować pod warunkiem uzyskania kwalifikacji, podobnie jak na igrzyskach olimpijskich. Każdoroczne minima są podwyższane ze względu na podnoszenie się poziomu sportowego. Począwszy od letnich igrzysk w 1988 roku i zimowych w 1992 roku igrzyska paraolimpijskie odbywają się w tym samym miejscu co igrzyska olimpijskie.

Irena Bobowska

Irena Bobowska (ur. 3 września 1920 w Poznaniu, zm. 27 lub 28 września 1942 w więzieniu Berlin Plötzensee) – polska poetka, członek poznańskich organizacji konspiracyjnych podczas hitlerowskiej okupacji, ps. "Wydra".

Jak dwie krople wody (serial telewizyjny)

Jak dwie krople wody (ang. So Little Time, dosł. Tak niewiele czasu) – serial komediowy produkcji amerykańskiej, powstający w latach 2001–2002. Głównymi jego gwiazdami są siostry Mary-Kate i Ashley Olsen. W Polsce serial emitowany był przez telewizję Jetix (wcześniej – Fox Kids). Premiera miała miejsce w grudniu 2002 roku. Serial jednak w USA był emitowany na Disney Channel USA.

Jan T. Czech

Jan T. Czech (ur. 20 stycznia 1950 r. w Starym Sączu) – polski twórca ekslibrisów.

Pochodzi z rodziny znanej w tym mieście i wielce dla miasta zasłużonej.

Pradziadek ze strony matki, Edward Szayer (1856-1940) był prawnikiem i w okresie międzywojennym przez wiele lat burmistrzem Starego Sącza a jego córka Jadwiga Szayer znana powszechnie melomanom jako Ada Sari (1886-1968), była światowej sławy śpiewaczką operową, obdarzoną niezwyczajnym sopranem koloraturowym.

Jego dziadek Jan Joachim Czech (1888-1955) był pedagogiem, literatem i kompozytorem - piewcą Sądecczyzny.

Szkołę podstawową ukończył w Starym Sączu w 1963 r.

W 1969 r. ukończył Państwową Szkołą Techniczną Wodno-Melioracyjną w Puławach, z dyplomem technika melioracji wodnych. Pracował przy regulacji potoków górskich. Był młodym, wysportowanym człowiekiem, uprawiał turystykę górską narciarstwo, żeglarstwo. Do 1975 r., w którym uległ wypadkowi, a trwała kontuzja skazała go na wózek inwalidzki.

Był to w jego życiu szczególnie trudny okres, w którym musiał wykazać hart ducha i silną wolę popartą ogromnym wysiłkiem fizycznym, by dostosować się do „nowego” życia, by uwierzyć w siebie a swoją przyszłość ujrzeć w jaśniejszych barwach.

W zmaganiach tych nie był osamotniony, podporą była rodzina a szczególnie żona Jolanta. Szukał zajęć twórczych, by poprzez pracę odnaleźć sens życia, także czerpać satysfakcję, że nie tylko bierze, ale i coś daje z siebie. Chciał czuć się potrzebnym. Mozolnie i wytrwale ćwiczył leworęczność, gdyż tylko lewa dłoń była sprawna.

Od 1977 r. rzeźbił w drewnie, ale z upływem czasu „odkrył dla siebie” linoryt i w tej technice tworzył przez lata.

Od 1980 r. zaczął haftem krzyżykowym wyszywać obrusy, serwetki, bieżniki, tworząc własne interesujące wzory, inspirowane m.in. folklorem góralskim. Główną jednak dziedziną twórczości jest linoryt, a tematy tworzonych linorytów to m.in. zabytkowa architektura Starego Sącza, i innych miejscowości kraju, rośliny, zwierzęta, kompozycje kwiatowe. Także motywy numizmatyczne i heraldyczne. Na niektórych linorytach przedstawiał też ludzi. W miniaturowych kompozycjach graficznych - w ekslibrisach, przejawiał się najpełniej jego talent i inwencja twórcza, łączące doskonałość rysunku z pomysłowością i fantazją. Prace te świadczyły nie tylko o wielkim talencie i wielkiej pracowitości, ale także o ciągłym doskonaleniu warsztatu.

Ekslibrisy te bardzo często w sposób jasny i prosty przedstawiają cechy charakteru, zalety i zainteresowania ich właścicieli lub charakteryzują posiadany księgozbiór.

Rysunki na ekslibrisach mają motywy patriotyczne, historyczne, krajobrazowe, marynistyczne, numizmatyczne, szachowe, lotnicze, przyrodnicze itd.

Bardzo dużo jest wiernie odwzorowanych obiektów zabytkowych i ich detali nie tylko ze Starego Sącza, ale i wielu miejscowości Polski. Są starannie dopracowane i przyciągają uwagę oglądających.

Swoje prace po raz pierwszy zaprezentował w 1982 r. na indywidualnej wystawie w Starym Sączu - pokazał linoryty, rzeźby w drewnie i haft.

Pierwsza wystawa tylko ekslibrisów była w 1986 r. w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Starym Sączu.

Powodzenie pierwszych wystaw spowodowało, że wielokrotnie brał udział w konkursach i pokonkursowych wystawach Klubu Twórczego TPSP, zajmując czołowe miejsca w dziale grafiki i haftu. Kilkakrotnie brał udział w Plenerach twórców niepełnosprawnych organizowanych przez Polskie Towarzystwo Walki z Kalectwem w Myślcu nad Popradem. Dalsze wypady do odleglejszych miejscowości były zbyt uciążliwe.

Za swoje prace otrzymywał liczne nagrody i wyróżnienia, między in. w Ogólnopolskim Konkursie na Ekslibris w Bielsku-Białej w 1986 roku, w Turku w 1987 r., w Żarach w 1988 roku, w Ogólnopolskim Biennale Sztuki Nieprofesjonalnej w Skawinie 1987 i 1989 r., w Międzynarodowym Konkursie na Ekslibris w Starachowicach 1990 r.

Prace swoje prezentował na licznych wystawach indywidualnych w Warszawie, ale także w Bartoszycach, Brodnicy, Chrzanowie, Cieszynie, Częstochowie, Katowicach, Kłobucku, Koniecpolu, Konstancinie, Krakowie, Krynicy, Myszkowie, Łodzi (Widzewska Galeria Ekslibrisu w Łodzi), Praszce, Radomsku, Siewierzu, Starym i Nowym Sączu, Wałbrzychu, Żywcu a także poza krajem, w Belgii, Kanadzie i Rosji.

Brał też udział w licznych wystawach zbiorowych m.in. w Grudziądzu, Koninie, Łodzi, Olsztynie, Skawinie, Starachowicach, Szczawnicy, Świebodzinie, Rawiczu, Zamościu i Żarach, oraz RFN i Bułgarii.

Brał udział w wystawie zbiorowej (grafika) "Krajowa Wystawa Twórczości Osób Niepełnosprawnych - BWA w Katowicach w 1991 i wystawie zbiorowej "Międzynarodowa Wystawa Ekslibrisu Sakralnego" w MBP w 1991, I Ogólnopolskim Triennale "Tradycje oręża polskiego w ekslibrisie" - Biblioteka Narodowa w Warszawie 1997.

W swoim dorobku ma ponad 480 linorytów w tym 262 ekslibrisy.

Był jednym z pierwszych twórców, którzy do projektowania ekslibrisów zaprzęgli komputer, tworzył takie ekslibrisy w 1989 r. i latach następnych.

Jako jeden z pierwszych stworzył znak własnościowy do zbioru kaset wideo.

Piłka ręczna na wózkach

Piłka ręczna na wózkach (ang. wheelchair handball) – zespołowy sport dla niepełnosprawnych i sport integracyjny.

Pojazd kołowy

Pojazd kołowy – urządzenie służące do transportu lądowego, poruszające się na kołach. Są to np.: samochód osobowy, samochód ciężarowy, riksza, rower, hulajnoga, deskorolka, łyżworolki, motorower, skuter, motocykl, ciągnik rolniczy/traktor, autobus, wózek inwalidzki, kombajn oraz pojazdy szynowe.

Pozbawienie wolności (przestępstwo)

Pozbawienie wolności – przestępstwo polegające na bezprawnym zamachu na swobodę pokrzywdzonego w opuszczeniu miejsca, w którym się aktualnie znajduje. Zachowanie sprawcy polega najczęściej na pozostawieniu ofiary w zamkniętym pomieszczeniu, skrępowaniu jej, czy też odebraniu środków umożliwiających przemieszczanie się takich jak kule czy wózek inwalidzki.

Szczególne udręczenie zachodzi wtedy, gdy skutkiem, choćby nieumyślnym działania sprawcy jest wyrządzenie pokrzywdzonemu dodatkowych dolegliwości ponad samo pozbawienie wolności. Cierpienia pokrzywdzonego mające postać szczególnego udręczenia mogą wynikać ze znęcania się nad nim fizycznie lub psychicznie, ale także z okoliczności konkretnego przypadku np. świadomości pozostawienia małego dziecka bez opieki.

Pozbawienie wolności przez czas przekraczający 7 dni stanowi typ kwalifikowany niezależnie od tego, czy było połączone ze szczególnym udręczeniem.

Typ kwalifikowany zagrożony jest karą pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Przejście dla pieszych

Przejście dla pieszych (potocznie pasy lub zebra) – powierzchnia jezdni, drogi dla rowerów lub torowiska przeznaczona do przechodzenia przez pieszych, oznaczona odpowiednimi znakami drogowymi.

Pionowym znakiem jest znak informacyjny D-6 (pokazany po prawej stronie), natomiast poziomym znak poziomy P-10 (równoległe do drogi białe pasy tworzące ciąg biegnący w poprzek drogi, potocznie zwany zebrą). W tak oznaczonym miejscu pieszy ma pierwszeństwo przed uczestnikami ruchu poruszającymi się po tej drodze, o ile przejście to nie jest kierowane przez upoważnioną do tego osobę lub sygnalizację świetlną.

Kierujący pojazdem zbliżający się do miejsca oznaczonego znakiem D-6 lub D-6b jest obowiązany zmniejszyć prędkość tak, aby nie narazić na niebezpieczeństwo pieszych lub rowerzystów znajdujących się w tych miejscach lub na nie wchodzących lub wjeżdżających (zasada ta dotyczy też miejsc oznaczonych znakiem D-6a, informujących o przejeździe dla rowerzystów).

Umieszczona pod znakiem D-6 lub D-6b tabliczka T-27 wskazuje, że przejście dla pieszych jest szczególnie uczęszczane przez dzieci.

Zabronione jest przejeżdżanie rowerem i motorowerem przez przejście dla pieszych – do tego służy przejazd dla rowerzystów – dopuszczalne jest natomiast przeprowadzenie pojazdu. Wyjątkiem od tego zakazu jest niepełnosprawny poruszający się na wózku inwalidzkim, osoba pchająca wózek inwalidzki lub wózek dziecięcy oraz dziecko w wieku do 10 lat kierujące rowerem pod opieką osoby pełnoletniej – taki użytkownik drogi jest również uznawany za pieszego i może w pełni korzystać z przejścia. Rowerzyście za niedozwolony i nieuprawniony przejazd rowerem po przejściu dla pieszych grozi mandat w wysokości 100 zł.

Galeria zdjęć

Rock Bottom

Rock Bottom – drugi studyjny album Roberta Wyatta nagrany i wydany w 1974 r.

Tramwaj niskopodłogowy

Tramwaj niskopodłogowy – miejski pojazd szynowy, umożliwiający wejście osobom niepełnosprawnym oraz osobom prowadzącym wózki dziecięce. Obecnie produkowane wagony są częściowo lub całkowicie niskopodłogowe.

Wygrać z losem

Wygrać z losem (oryg. Passion Fish, 1992) − amerykański dramat filmowy w reżyserii Johna Saylesa. Film otrzymał po dwie nominacje do Oscara i Złotego Globu.

Wózek

wózek (kolejnictwo)

wózek Kraussa-Helmholtza

wózek Jakobsawózek inwalidzki

wózek szpitalnywózek transportowy

wózek sklepowywózek (snooker)

wózek (żeglarstwo)

wózek golfowy, zobacz też: Melex

wózek dziecięcy

zobacz też: Wozzeck

Škoda 21Ab

Škoda 21Ab – typ miejskiego autobusu niskopodłogowego, który wytwarzany był w latach 1995–2001 przez zakłady Škoda w Ostrovie. Pojazd zunifikowano z trolejbusem Škoda 21Tr, produkowanym we wspomnianej fabryce do roku 2004. Powstanie autobusu Škoda 21Ab było trzecią probą unifikacji autobusu i trolejbusu; wcześniej powstały Karosa ŠM 11/Škoda T 11 (1964–1967) i Karosa B 831/Škoda 17Tr (1987–1990).

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.