VHS

VHS (ang. Video Home System) – standard zapisu i odtwarzania kaset wideo przeznaczony dla rynku konsumenckiego.

VHS logo
Logo VHS
764px-VHS diagram.
Schemat działania VHS
SABA VR6010
Jeden z pierwszych magnetowidów VHS z 1981 roku
JVC-VHS Cassette001
Wierzchnia strona kasety typu VHS
Vhs cassette top
Kaseta wideo, system VHS
VHS-Kassette 01 KMJ
Wierzchnia strona kasety typu VHS
Amstrad VMC100 (Elsie esq)
Kamera wideo Amstrad VMC100 standardu VHSC

Historia

System został opracowany przez przedsiębiorstwo JVC w roku 1976. Pierwszym magnetowidem systemu produkowanym seryjnie był JVC HR-3300 zaprezentowany w połowie 1976 roku. W latach osiemdziesiątych VHS wygrał walkę o prymat na rynku z konkurencyjnymi formatami Betamax (opracowanym przez Sony) oraz video 2000 (Philips), które były bardziej zaawansowane technologicznie. O zwycięstwie formatów zadecydowała niska cena VHS oraz błędy w polityce przedsiębiorstwa SONY, które, kupując pod koniec lat 80. licencje na VHS, zaprzestało promocji Betamaxa oraz zakazało wydawania na swoim nośniku filmów pornograficznych, które na VHS były ogólnie dostępne.

W czasach popularności Amigi i VHS, system VHS stał się nie tylko nośnikiem filmów, ale też danych komputerowych. Podobnie jak obecnie LTO, pozwalał na wykonywanie kopii zapasowych dyskietek i twardego dysku.[1]

Z dniem 28 października 2008 przedsiębiorstwo JVC zakończyło produkcję uprzednio nagranych nośników VHS dla dystrybutorów filmowych. Produkowało je jako ostatnie[2]. Powodem zakończenia produkcji było wyparcie popularnych "kaset" przez płyty DVD. Już w 2001 r. więcej filmów sprzedano na nowoczesnych nośnikach cyfrowych niż kasetach wideo z lat 80. i 90. XX w. Nadal istnieje ogromna kolekcja niewydanych na nośnikach cyfrowych programów telewizyjnych, a dostępnych na taśmach wideo. Przedsiębiorstwo Funai Electric zaprzestało produkowania czystych kaset VHS w 2016 roku. Był to ostatni podmiot, który produkował takie kasety.

Dane techniczne

Rozdzielczość pozioma obrazu w formacie VHS wynosi około 240 linii (dla obrazu kolorowego) i wynika z ograniczonego pasma dla sygnału koloru. Pod koniec lat 80 wprowadzono "ulepszoną" wersję VHS HQ - przy czym poprawiono w tej wersji głównie odczyt poprzez wprowadzenie systemu redukcji zakłóceń związanych z błędami odczytu taśmy (dropout's). Pozostałe parametry obrazu pozostały bez zmian.

Wymiary kasety w mm 188 × 104 × 25, czas zapisu maks. 300 minut w standardach PAL i SECAM, maks. 240 minut w standardzie NTSC (w wersji Long Play długość zapisu się podwaja). Produkowano czyste (nienagrane) kasety o długości 30, 45, 60, 90, 120, 135, 180, 195, 240, 300 minut. Wersje kaset tzw. duplikacyjne - mogły posiadać dowolną długość - zazwyczaj dostosowaną do długości materiału filmowego - były one przeznaczone jedynie dla wydawców.

Magnetowidy VHS posiadały również tryb Extended Play (EP), co pozwalało na potrojenie długości zapisu.

Ciekawostką jest to, że wszystkie kasety nagrywane w standardzie PAL pozwalały na dokonanie dłuższego nagrania niż nominalny czas podany na kasecie (zwykle było to o około 7% więcej). W przypadku takiego samego nagrania w formacie NTSC deklarowana wartość była zgodna z faktycznym czasem nagrania.

Prędkość przesuwu taśmy w trybie SP 2,34 cm/sek przy PAL i SECAM, 3,335 cm/sek przy NTSC

Ponieważ w związku z różnymi prędkościami przesuwu taśmy czas nagrania różnił się między standardami PAL i SECAM, a standardem NTSC to aby uniknąć nieporozumień wprowadzono oznaczenia dla jakiego standardu podano czas na kasecie, literą E był oznaczany czas nagrania dla PAL i SECAM (np. E30, E60, E90, E120, E180, E240, E300), literą T był oznaczany czas dla NTSC (np. T30, T60, T90, T120, T180, T240)

W formacie VHS fonia zapisywana jest wzdłuż taśmy przy krawędzi; przy przesuwie 2,34 cm/sek uzyskuje pasmo 80 Hz—10 kHz. Oraz w niektórych modelach głowicami wirującymi znajdującymi się na bębnie (Hi-Fi). Niektóre modele z monofonicznym, wzdłużnym (liniowym) zapisem fonii, oferowały pasmo przenoszenia od 40 Hz do 11 kHz (m.in. producenci: Grundig, Sanyo). Mimo takich parametrów niektóre przedsiębiorstwa produkujące magnetowidy VHS lansowały wersję stereofoniczną zapisu wzdłużnego - aby poprawić dynamikę oraz stosunek sygnał/szum używane były popularne systemy redukcji szumu, takie jak Dolby B i C. Wobec rosnących wymagań co do jakości dźwięku opracowano w latach 80. metodę zapisu na poziomie hi-fi dodatkowymi głowicami wirującymi w głębszej warstwie taśmy tzw. multipleks głębokościowy. Sygnał wideo zapisywany jest "na" sygnale audio. Skos głowic audio jest inny od skosu ścieżek video, co znacząco niweluje zakłócenia między nimi. Osiągnięte pasmo: 20 Hz—20 kHz, dynamika około 90 dB. Magnetowidy tego typu oznaczone są VHS hi-fi, mają minimum 4 głowice na bębnie wizyjnym (2 video + 2 audio).

Przyjmuje się, że dla zachowania jakości obrazu nagranej na kasecie VHS przy konwersji do formatu cyfrowego należy zastosować rozdzielczość poziomą równą przynajmniej 240x4/3*2^0,5=~451 pikseli i rozdzielczość pionową równą dokładnie 576 (dla PAL B/G lub PAL D/K) lub 480/486 (dla NTSC) pikseli[3].

Pokrewne formaty

S-VHS

Istnieje także format S-VHS (Super-VHS) opracowany na bazie VHS, zapisujący jednak sygnał wideo na wyższej częstotliwości, a więc kompatybilny z VHS tylko w jedną stronę. Oznacza to, kasety nagrane w S-VHS można odtwarzać jedynie na magnetowidach S-VHS, lub specjalnie w tym celu zaprojektowanych magnetowidach VHS, natomiast kasety VHS można odtwarzać na wszystkich magnetowidach i odtwarzaczach VHS i S-VHS. Sygnał w magnetowidach S-VHS na wyjściu rozdzielony jest na dwie składowe: luminancję (informacja o jasności) i chrominancję (informacja o kolorze), dzięki czemu barwy są lepiej reprodukowane a rozdzielczość przewyższa 400 linii. W formacie S-VHS standardowo dźwięk zapisywany jest na poziomie hi-fi. Najwyższej klasy modele 7-głowicowe posiadają dodatkową głowicę kasującą (4 video + 2 audio + 1 flying erase head).

VHS-C

Kompatybilny ze standardowym VHS jest mikro format VHS-C, który po załadowaniu do kasety matki jest odtwarzany w standardowym magnetowidzie VHS. Pracująca na mniejszych kasetach pochodna VHS znalazła zastosowanie w domowych kamerach video. Analogicznie opracowano kamery S-VHS-C.

D-VHS

Istnieje także odmiana D-VHS (Digital VHS, początkowo Data VHS), oparta o kasety o takich samych właściwościach jak S-VHS, jednak od czasu ekspansji DVD jest produktem kolekcjonerskim. Format ten zapewnia dobrą jakość obrazu cyfrowego na poziomie 500 linii przy bardzo długim czasie nagrywania na kasecie: nawet do kilkunastu godzin obrazu cyfrowego przyzwoitej jakości, lub kilkudziesięciu godzin przy jakości VHS (ok. 250 linii).

Fenomen tych magnetowidów to także jakość nagrań analogowych VHS na poziomie 300 linii oraz możliwość rejestracji cyfrowo w formacie HDTV (High Definition TV) w rozdzielczości 1080 linii - jeżeli strumień danych nie przekracza 14,1 Mbit/s na jednej czterogodzinnej kasecie E-240 S-VHS mieści się ok. 5,75 godziny video w jakości wielokrotnie przekraczającej standard DVD. To wszystko przy możliwości bezstratnego kopiowania i zgrywania, którą zapewnia technologia cyfrowa. System wręcz idealny, jednak mniej wygodny od płyty DVD, co prawdopodobnie zdecydowało o jego rynkowej przegranej.

Następca standardu

VHS został wyparty przez standardy zapisu w technice cyfrowej – m.in. VCD, SVCD, DVD, Blu-ray, dyski twarde (stosowane we współczesnych kamkorderach i urządzeniach PVR).

Zobacz też

Przypisy

  1. Amiga VBS - Tomasz Nawrocki, www.bigbookofamigahardware.com [dostęp 2019-10-23] (ang.).
  2. Ostatnie święta z kasetami VHS (pol.). interia.pl, 23 grudnia 2008. [dostęp 28 marca 2010]. [zarchiwizowane z tego adresu (25 kwietnia 2010)].
  3. A Quick Guide to Digital Video Resolution and Aspect Ratio Conversions

Linki zewnętrzne

181920 films

181920 films – jest pierwszym zbiorem teledysków japońskiej piosenkarki Namie Amuro. Został wydany 1 lipca 1998 roku, w wersji VHS i LD, natomiast 27 września 2000 r. Na DVD.

Box set

Box set (czasem też boxed set) to zestaw zawierający nagrania muzyczne, filmy, programy telewizyjne lub powiązane z nimi rzeczy zapakowane w pudełko (ang. box).

DVD

DVD (Digital Video Disc lub Digital Versatile Disc) – rozpowszechniony w roku 1995 standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM (te same wymiary: 12 lub 8 cm), lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu.

Płyty DVD dzielą się na przeznaczone tylko do odczytu DVD-ROM oraz umożliwiające zapis na płycie DVD-R, DVD-R DL, DVD-RW, DVD+R, DVD+R DL, DVD+RW, DVD-RAM.

Devotional

Devotional – kaseta VHS z koncertem zespołu Depeche Mode.

Dyskografia Queen

Poniżej znajduje się kompletna dyskografia brytyjskiego zespołu rockowego Queen.

Eurocom Studio

Eurocom Studio (dawniej Studio Eurocom) – studio dubbingowe mające swoją siedzibę w Warszawie, powstałe w 1990 roku jako spółka z udziałem kapitału francuskiego. Dawniej zajmowało się również dystrybucją filmów w kinach i na kasetach wideo. Obecnie sprzedaż praw emisyjnych została przeniesiona na odrębną spółkę Eurocom Media.

Studio dawniej wykonywało zlecenia dla Telewizji Polskiej, Canal+, Disney XD, ZigZap, Fox Kids/Jetix . W ostatnich latach stworzyło dubbingi dla Disney Channel (Polska) i wersje lektorskie dla TV Puls.

Filmography

filmography – jest drugim zbiorem teledysków japońskiej piosenkarki Namie Amuro. Został wydany 7 marca 2001 roku, w wersji DVD i VHS.

Janusz Kozioł

Janusz Kozioł, właśc. Włodzimierz Kozioł (ur. 1 września 1950 w Warszawie, zm. 18 stycznia 2019 tamże) – polski lektor filmowy, radiowy i telewizyjny, aktor dubbingowy, telewizyjny, teatralny, filmowy i głosowy, spiker radiowy i telewizyjny, scenarzysta i reżyser dubbingowy.

Janusz Szydłowski (lektor)

Janusz Konrad Szydłowski (ur. 1951) – polski lektor filmowy i spiker.

Kamera cyfrowa

Kamera cyfrowa (ang. DVC – Digital Video Camcorder) – urządzenie rejestrujące obraz i dźwięk oraz zapisujące sygnał audiowizualny w postaci cyfrowej, najczęściej na taśmie Digital Video w kasetach DV albo MiniDV, na płycie DVD, karcie pamięci czy dysku twardym.

Istota obrazowania kamer cyfrowych opiera się na specjalnych przetwornikach, tak zwanych matrycach. Wyróżnia się dwa rodzaje matryc:

matryca CCD (charge-coupled device)

matryca CMOS (complementary MOS).Jedną z przyczyn fenomenu wzrostu popularności cyfrowego zapisu wideo pod koniec lat 90. XX wieku był fakt, że materiał na kasecie DV/MiniDV/Digital8 był praktycznie idealnie trwały, a trwałość ta zależała tylko od ewentualnych czynników mechanicznych, oddziałujących na taśmę. Dla porównania – zużyta (przyjęła wiele nagrań) taśma analogowa (VHS, S-VHS, 8, Hi8) będzie przyjmować obraz mniej ostry, o słabszych barwach, dużo gorszej jakości, niż nowa taśma. Natomiast zużyta taśma cyfrowa spowoduje, że nagrany na nią obraz może mieć pojedyncze zaniki w obrazie lub zakłócenia cyfrowe w postaci artefaktów graficznych. Praktycznie jednak rzecz biorąc, stare, kilkuletnie kasety analogowe MiniDV, ilekroć byśmy ich nie odtwarzali, zachowają jakość znajdującego się na niej materiału dokładnie taką samą, jak bezpośrednio po nagraniu. Po kilkudziesięciu latach zapis cyfrowy może być nieczytelny z uwagi na dużą ilość błędów, podczas gdy zapis analogowy będzie czytelny z niewielką ilością poziomych zniekształceń. Dlatego poleca się archiwizację materiału cyfrowego poprzez regularne przegrywanie na nowe nośniki.

Ponadto zapis cyfrowy daje pełniejszy i łatwiejszy dostęp do systemu multimedialnego. Nagrany materiał możemy edytować za pomocą komputera z oprogramowaniem edycyjnym, np. Adobe Premiere. Wyedytowany materiał wideo można następnie przekształcać do różnych formatów i zapisać w różnych formach. Można nagrać film na płytę DVD, DivX, VCD, można z powrotem nagrać na kasetę DV/MiniDV albo nawet na kasetę VHS. Możliwości są ogromne, gdy mamy do czynienia ze środowiskiem komputerowym. Aby więc materiał nadawał się do użytku dla każdego, musimy materiał DV "przerobić" do postaci DivX, DVD lub VHS. O ile dwa pierwsze warianty wymagają odpowiedniego oprogramowania lub nagrywarki DVD, o tyle do trzeciego wariantu wystarczy nam magnetowid VHS, ponieważ każda kamera cyfrowa posiada również złącze (wyjście) analogowe (Cinch lub S-Video).

Obok systemu DV, mamy również rodzinę kamer DVD. Materiał nagrywany jest na płyty MiniDVD (8 cm). Największą zaletą takiego rozwiązania jest wygoda dla użytkownika. Po wykonaniu zdjęć, wyciągamy płytę z kamery, następnie możemy ją włożyć do odtwarzacza DVD i oglądać zapisany na niej materiał; ponadto nagraną płytę możemy odłożyć na półkę lub wysłać znajomym. Nie potrzeba żadnych przeróbek, materiał zostaje zapisany bezpośrednio w standardzie DVD-Video. Wadą zapisu bezpośrednio na płycie DVD jest natomiast nieco gorsza jakość obrazu, niż w formacie DV. Szczególnie duże znaczenie ma to wówczas, gdy chcemy edytować obraz zapisany na płycie – materiał wejściowy jest bowiem mniej szczegółowy, a każda kolejna rekompresja filmu pogarsza nieco jego jakość.

Kaseta wideo

Kaseta wideo (ang. Video Casette, stąd także kaseta video) – kaseta z taśmą magnetyczną przeznaczona do zapisu, przechowywania i późniejszego odtwarzania sygnału audiowizualnego w magnetowidzie.

Taśma magnetyczna została wynaleziona w 1951 roku przez firmę BCE z Los Angeles.

W 1958 roku amerykańska firma Ampex wyprodukowała kolorową taśmę magnetyczną do rejestracji nagrań audiowizualnych.

Pierwsze amatorskie standardy budowy i działania kaset wideo oraz odpowiednich urządzeń powstały jeszcze w latach 70. Pierwszą kasetę VHS wyprodukowała japońska firma JVC. W 1975 r. powstał standard Betamax, rok później VHS, a pod koniec lat 70. format Video 2000.

Standardy różnią się samą techniką zapisu informacji, szerokością taśmy, maksymalną długością nagrania oraz obudową (kasetką).

W połowie lat 80. najpopularniejszy stał się format VHS i współcześnie przez „kasetę wideo” najczęściej rozumie się właśnie kasetę VHS. Udoskonaloną formą tego standardu jest kaseta S-VHS.

Inne formaty kasetowe: Betacam (format profesjonalny), Video 8mm (taśma 8mm metaliczna), VCR LP (szpulki położone współosiowo), CVC (minikasetka z taśmą 6mm), V-Cord I i II (pierwszy kasetowy magnetowid domowy) oraz Quasar VX.

Maciej Gudowski

Maciej Gudowski (ur. 6 stycznia 1955 w Warszawie) – polski lektor telewizyjny, radiowy i teatralny.

Magnetowid

Magnetowid,potocznie wideo, to urządzenie do magnetycznego rejestrowania i odtwarzania obrazu z taśmy magnetycznej, działające na podobnej zasadzie jak magnetofon.

Maiden England

Maiden England – album koncertowy heavy metalowego zespołu Iron Maiden, wydany 8 listopada 1989 podczas trasy Seventh Son of a Seventh Son. Album został nagrany w Birmingham między 27 a 28 listopada 1988 i wydany dwukrotnie: w formacie VHS (1989) i limitowanej edycji na płytach CD (1994). Całość została wyreżyserowana i zmontowana przez Steve'a Harrisa. Wydanie pierwotne CD (1994) nie zawierało dwóch utworów ("Can I Play with Madness" i "Hallowed Be Thy Name"), ze względu na ograniczoną pojemność dysku. W roku 2013, pełny program koncertów, wraz z bisami których zabrakło na VHS z 1989 r., został umieszczony na DVD, 2 CD i 2 LP, opublikowanych 25 marca 2013 pod skorygowanym tytułem, Maiden England '88. W latach 2012 – 2014, Iron Maiden wyruszyli w retrospektywną trasę Maiden England World Tour, trzecią tego typu w karierze. Zarówno dobór repertuaru, jak i oprawa wizualna zostały oparte na oryginalnej koncepcji z 1988 roku.

Mystic Production

Mystic Production – jedna z największych niezależnych polskich wytwórni płytowych. Powstała w 1995 roku z siedzibą w Skale, jej właścicielką jest Barbara Mikuła. Mystic Production prowadzi w Polsce dystrybucję płyt wydawanych przez firmy: Regain Records, Indie Recordings, Armoury Records, Eagle Rock, Mascot Records, Witching Hour Productions, Razor Productions i MaxFloRec.

Firma początkowo trudniła się dystrybucją oraz wydawaniem płyt z szeroko pojętą muzyką heavymetalową. Były to m.in. pierwsze albumy takich wykonawców jak: Sceptic, Asgaard i Virgin Snatch. W latach późniejszych Mystic Production znacznie rozszerzyła zakres wydawanej muzyki, m.in. o rock, punk rock, rock alternatywny, rock progresywny oraz pop.

Wytwórnia organizuje także koncerty m.in. w ramach Mystic Festival. Na przestrzeni lat podczas festiwalu wystąpiły m.in takie grupy jak: Iron Maiden, Nightwish, Mayhem, Children of Bodom, Slayer, Celtic Frost, Kreator czy Behemoth. Częściowy zapis drugiej edycji festiwalu ukazał się w 2001 roku na płycie DVD i kasecie VHS pt. Mystic Festival 2001.

Od 1996 roku firma jest także wydawcą magazynu muzycznego Mystic Art. Wśród redaktorów pisma występują członkowie zespołów wydawanych przez Mystic: Łukasz „Zielony” Zieliński - wokalista Virgin Snatch oraz Adam „Nergal” Darski - lider formacji Behemoth.

W 2012 roku firma wydała pierwszą książkę. Publikację stanowiła autoryzowana biografia zespołu Behemoth pt. Konkwistadorzy diabła (​ISBN 978-83-934928-0-0​) autorstwa Łukasza Dunaja, dziennikarza związanego z Mystic Art.

P•U•L•S•E (film)

P•U•L•S•E (Pulse) – zapis koncertu grupy Pink Floyd z 20 października 1994, z Earls Court w Londynie w ramach trasy koncertowej promującej album The Division Bell. Materiał został wydany w 1995 roku na VHS, a w 2006 na DVD. Wersja DVD oprócz koncertu zawiera liczne materiały dodatkowe. Koncert został pokazany 15 grudnia 1994 roku przez brytyjską stację BBC oraz włoską stację RaiUno (koncert w Polsce pokazała TVP2 dnia 12 listopada 1994 roku).

Scandinavian Nights (Live in Denmark)

Scandinavian Nights (Live in Denmark) – zapis koncertu zespołu Deep Purple zarejestrowany przez duńską telewizję 1 marca 1972 w Kopenhadze. Okładka filmu podaje, że koncert odbył się w Tivoli Koncertsal, jest to błędna informacja, ponieważ film nakręcono w KB Hallen.

Czarno-biały film z tego koncertu wydano w Europie na kasecie VHS dopiero w roku 1990.

W Japonii koncert ten zatytułowany Machine Head Live 1972 wydano w roku 1987 na kasecie VHS, w 1992 na 12-calowym dysku optycznym, a w roku 1999 na DVD.

Wszystkie utwory wydano ponownie w Europie na płycie DVD w roku 2005 zatytułowanej Live in Concert 72/73. Czas trwania utworów na tych dwóch wydaniach (VHS i DVD) różni się nieznacznie.

Singel (wydawnictwo muzyczne)

Singel, singiel, SP (od ang. Short Play) – krótkie wydawnictwo muzyczne zawierające jeden lub więcej utworów zazwyczaj zapowiadające i promujące album, z którego pochodzi tytułowy utwór na singlu.

Wideografia Madonny

Artykuł przedstawia dyskografię amerykańskiej piosenkarki Madonny w zakresie wydawnictw wideo. Od czasu debiutu fonograficznego w 1982 roku Madonna wydała 71 teledysków, 10 albumów koncertowych, 4 kompilacje, 2 boks sety, 2 filmy dokumentalne, 4 wydawnictwa promocyjne i 5 singli wideo.

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.