Sierp

Sierp – najstarsze z ręcznych narzędzi rolniczych, które człowiek wymyślił specjalnie do prac żniwnych. Zbudowane jest z ostrza o mocno zakrzywionym kształcie, będącym fragmentem obwodu koła lub elipsy i drewnianej rękojeści. Część tnąca znajduje się na stronie wewnętrznej łuku. W późniejszych odmianach półkoliste ostrze posiadało drobne ząbki (od 8 do 20 na centymetr) nacinane na dolnej stronie. Górna strona zeszlifowana pod kątem ok. 30° tworzyła bardzo skuteczne uzębione ostrze. W tej formie używany do połowy lat 50, XX wieku w południowo-wschodniej i wschodniej Polsce.

Z sierpa, o jeszcze kamiennym ostrzu, korzystano już w czasach neolitu. Najstarsze ślady archeologiczne ocenia się na 7 do 10 tys. lat p.n.e. Sierp wywodzi się z sierpowatych wiórów krzemiennych, używanych w okresie uprawy kopieniaczej do sprzętu roślin dzikich i uprawianych. Obok nich rozwinęły się noże żniwne o prostym lub lekko zakrzywionym ostrzu krzemiennym, osadzonym w prostej lub wygiętej drewnianej rękojeści. Dalszym etapem rozwojowym był egipski sierp wkładkowy z czasów XVIII dynastii (ok. 1500 p.n.e.) o ostrzu o małych spiłowanych wiórach krzemiennych, osadzonych obok siebie i przyklejonych żywicą do prostej lub zaokrąglonej oprawy drewnianej, rogowej czy kostnej. Wywodził się on z dolnej szczęki kostnej końskiej lub bydlęcej, w której zęby zastąpiono krzemieniem. Babilon wprowadził sierp z mocno wypalonej gliny. Sierpy brązowe, wąskokabłąkowe, żłobkowane i o niewyodrębnionym trzonku miały urządzenia do mocowania rękojeści, a nawet tulejki. Wyparły one całkowicie sierpy krzemienne, a z kolei same ustąpiły żelaznym.

Dalszym udoskonaleniem był sierp szerokokabłąkowy o większym wygięciu i rozszerzeniu ostrza, nadający się lepiej do ścinania dłuższej słomy (ważne ze względu na rozwój hodowli zwierząt) – przedtem zadowalano się tylko sprzętem samych kłosów, co najwyżej z bardzo krótką słomą.

Sierp wczesnośredniowieczny miał ostrze półkoliste, ząbkowane, o długości 18-30 cm, trzonek wygięty pod kątem prostym i tulejkę do osadzania rękojeści, nie różnił się więc zasadniczo od sierpów dzisiejszych. Później rozróżniano sierp do zboża (kształt ostrza zbliżony do krzywej logarytmicznej) i do trawy (ostrze półkoliste), zapewniające najkorzystniejszy rozkład siły ręki żeńca.

Współczesny sierp wykonany jest z długiego, wąskiego metalowego ostrza osadzonego w prostym drewnianym uchwycie. Jego kształt jest na całej Ziemi podobny.

Od starożytności sierp uznawany jest jako symbol rolnictwa, był atrybutem bóstw: Demetry, Saturna, Silvanusa, Wertumnusa.

W Polsce występują obficie noże żniwne, tzw. kłośniki od wczesnego neolitu, sierpy brązowe pojawiły się około 1500 p.n.e., a sierpy szerokokabłąkowe – w I w. n.e. Do XIX wieku sierp był głównym narzędziem żniwnym świata, do dziś stosowany jest w krajach zacofanych, a w cywilizowanych jako narzędzie pomocnicze w gospodarstwach indywidualnych do sprzętu nasienników, wycinania chwastów i niewielkich ilości paszy zielonej. Sierp służy zarówno do zbioru dojrzałych zbóż, jak i traw zielonych. Praca tym narzędziem wymaga mocnego schylania się lub klęczenia na ziemi. Polega na podcinaniu kępki roślin trzymanych drugą dłonią.

Sierp jest jeszcze stosowany przy ręcznych zbiorach roślin stojących w wodzie (np. ryż). Na suchej ziemi narzędzie to wyparte zostało przez kosę, a przydatne jest jeszcze przy docinaniu roślin w miejscach trudno dostępnych, np. w miejscach mocno pofałdowanych, lub przy przeszkodach (ściana chaty, płot, pień drzewa itp.) Sierp do dziś jest stosowany również przy pozyskiwaniu doraźnych, niewielkich porcji zboża lub trawy, dla nakarmienia zwierząt gospodarskich (np. świeża trawa dla królików).

Sickle and scythe
Sierp (mniejsze) i kosa
Sierp
Sierp używany na ziemiach wschodnich
Sickle hanging from a rusty nail at Ardeshir's farm
Sierp

Zobacz też

Bibliografia

  • Encyklopedia odkryć i wynalazków: chemia, fizyka, medycyna, rolnictwo, technika - Państwowe Wydawnictwo "Wiedza Powszechna" Warszawa 1979 str. 318-319 - ​ISBN 83-214-0021-3​
Aleksandr Prochorow

Aleksandr Michajłowicz Prochorow (ros. Александр Михайлович Прохоров; ur. 11 lipca 1916 w Atherton w Queensland, zm. 8 stycznia 2002 w Moskwie) – rosyjski fizyk, laureat Nagrody Nobla.

Urodził się w Australii w rodzinie rosyjskich emigrantów, którzy wyemigrowali tam z zesłania na Syberię. W roku 1923 przeniósł się wraz z rodziną do Związku Radzieckiego. Ukończył uniwersytet w Leningradzie i w 1939 r. zaczął pracować w moskiewskim Instytucie Fizycznym im. Lebiediewa.

W czerwcu 1941 roku rozpoczął służbę w Armii Czerwonej. Brał udział w II wojnie światowej (był dwukrotnie ranny). Po wojnie wrócił do pracy i wkrótce nawiązał współpracę z N. Basowem.

W 1964 roku otrzymał, wraz z Charlesem Townesem i Nikołajem Basowem, Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za fundamentalne prace dotyczące elektroniki kwantowej, które doprowadziły do skonstruowania oscylatorów i wzmacniaczy bazujących na zasadzie działania masera i lasera.

Został odznaczony m.in. dwukrotnie Medalem „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej (1969, 1986), Orderem Zasług dla Ojczyzny II klasy (1996), pięciokrotnie Orderem Lenina oraz Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy.

Baecker

Baecker (Bäcker) – polski herb szlachecki, nadany w zaborze austriackim.

Bohater Pracy Socjalistycznej

Bohater Pracy Socjalistycznej (ros. Герой Социалистического Труда) – tytuł przyznawany w latach 1938-1991 przez Radę Najwyższą ZSRR za szczególne zasługi dla państwa. Wraz z tytułem przyznawano Order Lenina, Medal Sierp i Młot oraz dyplom Prezydium Rady Najwyższej ZSRR. Pierwszy tytuł ten uzyskał Józef Stalin w 1939 roku.

Deciusz

Deciusz (Decjusz, Dycz, Decius) – polski herb szlachecki z nobilitacji. Według Juliusza Karola Ostrowskiego jest to odmiana herbu Topór.

Demokratyczna Partia Lewicy (Włochy)

Demokratyczna Partia Lewicy (wł. Partito Democratico della Sinistra, PDS) – włoska lewicowa i postkomunistyczna partia polityczna, działająca w latach 1991–1998.

Partia powstała w wyniku przekształcenia Włoskiej Partii Komunistycznej podczas jej dwudziestego kongresu (od 31 stycznia do 4 lutego 1991). Przeciwni tej decyzji działacze powołali wówczas ugrupowanie pod nazwą Odrodzenie Komunistyczne.

W 1992 partia uzyskała 107 mandatów w Izbie Deputowanych, w 1994 –125, a w 1996 – 176 miejsc w niższej izbie włoskiego parlamentu. Współtworzyła lewicowe koalicje wyborcze – Sojusz Postępowców i następnie Drzewo Oliwne.

W 1998 partia ta pod przewodnictwem Massima D’Alemy zjednoczyła się wówczas z kilkoma małymi ugrupowaniami w nową formację pod nazwą Demokraci Lewicy, zmieniono też wówczas symbolikę, zastępując w oficjalnym logo sierp oraz młot różą.

Flaga Kraju Krasnojarskiego

Flaga Kraju Krasnojarskiego – flaga przyjęta 16 kwietnia 2000 r. Flaga jest prostokątem o barwie ciemnoczerwonej. Na środku płata flagowego znajduje się herb kraju (na czerwonej tarczy herbowej przepasanej niebieskim pionowym pasem znajduje się złoty lew trzymający w prawej łapie łopatę, natomiast w lewej łapie - sierp, tarczę herbową otaczają złote liście przepasane błękitną wstęgą).

Flaga obwodu włodzimierskiego

Flaga obwodu włodzimierskiego zatwierdzona 28 kwietnia 1999 r. jest koloru czerwonego z jasno błękitnym pasem wzdłuż drążka. W środku czerwonego sukna znajduje się złota wstawka: herb obwodu włodzimierskiego (jego szerokość powinna wynosić jedną trzecią długości flagi). W środku u góry błękitnej części jest umieszczony sierp i młot. Proporcje flagi 1:2.

Flaga utworzona na wzór flagi Rosyjskiej FSRR.

Herb Kraju Krasnojarskiego

Herb Kraju Krasnojarskiego – symbol Kraju Krasnojarskiego przyjęty 12 lutego 1999 roku Prawem Kraju Krasnojarskiego № 5-296 "O herbie Kraju Krasnojarskiego". Wzorzec herbu w wykonaniu autorskim znajduje się w stałej ekspozycji muzeum krajoznawczego.

Nanna (bóg)

Nanna, Nannar – sumeryjski bóg Księżyca. Nazywany też był Suen, Zuen (akad. Sin). Inne imiona: Aszimbabar, Namrasit, Inbu. Jego imię zapisywano również liczbą trzydzieści (tyle jest dni w miesiącu księżycowym).

Był synem Enlila i Ninlil. Jego żoną została Ningal (Nikkal), z którą miał dzieci: Utu (Szamasza) i Inannę (Isztar).

Głównym miejscem kultu Nanny była świątynia E-hulhul (Dom radości) w mieście Harran (dzisiejsza Turcja). Inne świątynie zlokalizowane były w Ur, Borsippie, Uruku, Aszur, Babilonie, Agade, Kalchu i Larsie, a także w oazie Tema na Półwyspie Arabskim. W Ur kapłanki tego boga były wybierane spośród rodziny królewskiej, najsłynniejszą kapłanką była Enheduanna, poetka, córka Sargona Wielkiego. Babiloński król Nabonid (555-539 p.n.e.) dążył do wyniesienia boga Sina na głównego boga panteonu, co spotkało się z oporem kapłanów Marduka w Babilonie. Kult tego boga był żywy aż do 382, kiedy cesarz Teodozjusz I Wielki rozkazał zburzyć świątynię w Harranie.

Kult Nanny popularny był wśród mezopotamskich kupców, których karawany chętniej podróżowały w nocy przy blasku księżyca niż w palącym świetle słońca.

Symbol: sierp wschodzącego Księżyca w pozycji leżącej lub barka, którą podróżował po nocnym niebie.

Zwierzę: byk lub lew-smok.

Nikołaj Basow

Nikołaj Giennadijewicz Basow (ros. Николай Геннадиевич Басов, ur. 14 grudnia 1922 w Usmaniu w obwodzie lipieckim, zm. 1 lipca 2001 w Moskwie) – rosyjski fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki.

Po ukończeniu szkoły w Woroneżu w roku 1941 został wezwany do odbycia służby wojskowej w Wojskowej Akademii Medycznej w Kujbyszewie. W 1943 roku opuścił szkołę i brał udział w walkach na froncie ukraińskim. Studia odbył dopiero po wojnie w Moskiewskim Instytucie Mechaniki (aktualnie Moskiewski Instytut Fizyczno-Techniczny). W 1948 r. zaczął pracować w Instytucie Fizycznym im. Lebiediewa, początkowo jako laborant, później jako inżynier.

W roku 1964 otrzymał, wraz z Charlesem Townesem i Aleksandrem Prochorowem, Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za fundamentalne prace w dziedzinie elektroniki kwantowej, które doprowadziły do skonstruowania oscylatorów i wzmacniaczy bazujących na zasadzie działania masera i lasera.

Został odznaczony m.in. dwukrotnie Medalem „Sierp i Młot” Bohatera Pracy Socjalistycznej (1969 i 1982), Orderem Zasług dla Ojczyzny II klasy (1997), pięciokrotnie Orderem Lenina oraz Orderem Wojny Ojczyźnianej II klasy. Otrzymał Nagrodę Leninowską (1959) oraz Nagrodę Państwową (1989).

Order Sławy Pracy

Order Sławy Pracy (ros. Орден Трудовой Славы) – radzieckie cywilne odznaczenie państwowe nadawane za zasługi w pracy.

Order Wojny Ojczyźnianej

Order Wojny Ojczyźnianej (ros. Орден Отечественной войны) – radzieckie odznaczenie wojskowe (order), nadawane za zasługi bojowe podczas II wojny światowej.

Rewolucyjne Rady Robotniczo-Chłopskie „Młot i Sierp”

Rewolucyjne Rady Robotniczo-Chłopskie „Młot i Sierp” (w literaturze spotyka się także nazwę Centralny Komitet Rad Robotniczych i Chłopskich Polski) – konspiracyjna organizacja powstała z inicjatywy komunistów i radykalnych ludowców działająca w Generalnym Gubernatorstwie od jesieni 1939 do marca 1942. Po rozbiciu przez gestapo, większość „młotowców” zasiliła Polską Partię Robotniczą. Pismo: „Młot i Sierp”.

Sierp i Mołot Moskwa

Sierp i Mołot Moskwa (ros. «Серп и Молот» Москва) – rosyjski klub piłkarski z Moskwy.

Sierp i młot

Sierp i młot – symbol komunistyczny, spopularyzowany po rewolucji październikowej. Przyjmowały go do swoich emblematów partie komunistyczne na całym świecie, pojawiał się też on w różnych postaciach na flagach różnych państw.

Sierp mózgu

Sierp mózgu (łac. falx cerebri) – wypustka opony twardej przebiegająca w płaszczyźnie strzałkowej, niecałkowicie (brzeg wolny przebiega w niewielkiej odległości nad ciałem modzelowatym) oddzielająca od siebie półkule mózgu.

Związek Walki Wyzwoleńczej

Związek Walki Wyzwoleńczej (ZWW) – konspiracyjna organizacja komunistyczna, utworzona przez komunistów polskich w Warszawie we wrześniu 1941, po ataku Niemiec na ZSRR. W skład ZWW weszły: Grupa Biuletynu Radiowego, Stowarzyszenie Przyjaciół ZSRR i grupa Sztandaru Wolności, później - „Młot i Sierp” oraz Spartakus.

Związek Walki Wyzwoleńczej prowadził działalność polityczną i wojskową, działał na terenie Warszawy i województwa warszawskiego oraz w Radomskiem i Rzeszowskiem, utrzymywał kontakty z grupami komunistycznymi w Krakowie, Częstochowie, Łodzi i Płocku. Nawoływał do walki zbrojnej z Niemcami w formie powstania ogólnonarodowego, którego celem miało być stworzenie państwa polskiego opartego na współdziałaniu wszystkich organizacji demokratycznych. Na czele ZWW stała Egzekutywa Centralna w składzie:

Józef Balcerzak,

Ładysław Buczyński,

Włodzimierz Dąbrowski,

Zygmunt Jarosz,

Franciszek Łęczycki,

Marian Spychalski,

Jerzy Walter.Jesienią 1941 roku ZWW zaczął tworzyć pierwsze grupy partyzanckie. Najbardziej rozbudowana była organizacja warszawska, która obejmowała większość robotniczych dzielnic stolicy. Dowództwo wojskowe organizacji warszawskiej podlegało Janowi Fajge, a działalność dywersyjną prowadzono pod kierownictwem Mieczysława Ferszta. Związek wydawał periodyki prasowe „Biuletyn Radiowy” i „Zwyciężymy”.

5 stycznia 1942 roku przedstawiciele ZWW wzięli udział w zebraniu założycielskim Polskiej Partii Robotniczej, w połowie stycznia ZWW został wchłonięty przez PPR.

Złoty Medal „Sierp i Młot”

Złoty Medal „Sierp i Młot” (ros. Золотая Медаль "Серп и Молот") – radziecki medal nadawany jako odznaka nadania tytułu Bohatera Pracy Socjalistycznej.

Łęg Probostwo

Łęg Probostwo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Drobin.

Wzmiankowany w pocz. XIV w. jako własność rycerstwa z rodu Dołęgów. W czasie II wojny światowej ośrodek ruchu oporu, działała tu lewicowa organizacja Młot i Sierp, potem Polska Partia Robotnicza a następnie oddział bojowy Gwardii Ludowej im. Ziemi Płockiej. Po drugiej wojnie światowej siedziba wiejskiej gminy Majki. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego.

Znajduje się tam m.in. kościół parafialny pod wezwaniem św. Katarzyny (dekanat bielski) z zabytkowym ołtarzem manierystycznym (1636), chrzcielnicą (XVII wiek), Pietą (XVI/XVII w.) oraz figurą Chrystusa Zmartwychwstałego (XVII w.).

W miejscowości funkcjonuje zespół szkół (szkoła podstawowa i gimnazjum), przedszkole, NZOZ, urząd pocztowy.

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.