Piotr Kołodziejczyk

Piotr Franciszek Kołodziejczyk (ur. 8 czerwca 1939 w Poznaniu, zm. 2 września 2019[1] w Rekowie Górnym) – polski wojskowy, wiceadmirał oraz morski oficer pokładowy okrętów torpedowych i rakietowych, od 1956 do 1992 żołnierz Sił Zbrojnych, dowódca okrętów, 3 Flotylli Okrętów i Marynarki Wojennej, minister obrony narodowej w latach 1990–1991 i 1993–1994, poseł na Sejm X kadencji.

Piotr Kołodziejczyk
wiceadmirał wiceadmirał
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1939
Poznań
Data i miejsce śmierci 2 września 2019
Rekowo Górne
Przebieg służby
Siły zbrojne Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna
Jednostki minister on Ministerstwo Obrony Narodowej
dowódca MW Marynarka Wojenna
szef Sztabu MW Sztab Gł. Marynarki Wojennej
dowódca flotylli 3 Flotylla Okrętów
dowódca okrętu ORP „Elbląg”
dowódca okrętu ORP „KT-88”
Stanowiska minister obrony narodowej (1990–1991, 1993–1994)
Główne wojny i bitwy UNDOF
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal ONZ za misję UNDOF
Piotr Kołodziejczyk
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1939
Poznań
Data i miejsce śmierci 2 września 2019
Rekowo Górne
Minister obrony narodowej
Okres od 6 lipca 1990
do 23 grudnia 1991
Poprzednik Florian Siwicki
Następca Jan Parys
Minister obrony narodowej
Okres od 26 października 1993
do 10 listopada 1994
Poprzednik Janusz Onyszkiewicz
Następca Zbigniew Okoński

Życiorys

Wykształcenie

Syn Józefa i Bronisławy. Pochodził z Ponieca, od 1956 do 1960 był słuchaczem na Wydziale Pokładowym Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni, po ukończeniu której otrzymał stopień podporucznika marynarki i tytuł zawodowy inżyniera nawigatora statku morskiego. Jest również absolwentem radzieckich uczelni wojskowych: Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Baku (1962), Akademii Marynarki Wojennej w Leningradzie (1973) i Akademii Sztabu Generalnego im. Marszałka Klimienta Woroszyłowa w Moskwie (1980).

Służba wojskowa

Po otrzymaniu promocji oficerskiej rozpoczął służbę na kutrach torpedowych projektu 183 w 3 Brygadzie Kutrów Torpedowych w Gdyni. Pływał kolejno w załogach OORP KT-83, KT-87 oraz jako dowódca okrętu na ORP KT-88. Następnie, w 1962, został przeniesiony na kutry rakietowe projektu 205. Był dowódcą działu rakietowo-artyleryjskiego na ORP „Hel” oraz zastępcą dowódcy okrętu i dowódcą okrętu na ORP „Elbląg”. W latach 1973–1977 pracował w Sztabie Marynarki Wojennej w Gdyni na stanowiskach pomocnika szefa wydziału, zastępcy szefa oddziału i szefa oddziału w Oddziale Rozpoznania. Od 1977 do 1978 dowodził Wydzieloną Grupą Polskiej Wojskowej Jednostki Specjalnej Doraźnych Sił Pokojowych Organizacji Narodów Zjednoczonych na Wzgórzach Golan. W 1980 został dowódcą 3 Flotylli Okrętów im. Komandora Bolesława Romanowskiego w Gdyni, a w 1983 szefem Sztabu – I zastępcą dowódcy Marynarki Wojennej. W latach 1986–1989 był dowódcą Marynarki Wojennej. Pod koniec 1989 objął stanowisko szefa Głównego Zarządu Wychowawczego Wojska Polskiego. W 1984 mianowany kontradmirałem, a w 1989 wiceadmirałem.

Działalność polityczna

W latach 1989–1991 sprawował mandat posła na Sejm kontraktowy z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Po rozwiązaniu PZPR wchodził w skład Klubu Posłów Wojskowych.

Od 1990 był ministrem obrony narodowej w rządach Tadeusza Mazowieckiego i w Jana Krzysztofa Bieleckiego. W 1992 miał objąć urząd generalnego inspektora sił zbrojnych. Po przekazaniu urzędu Janowi Parysowi pod koniec 1991 został przez niego natychmiastowo, wbrew woli prezydenta Lecha Wałęsy, przeniesiony do rezerwy, co uniemożliwiło objęcie tego stanowiska. Sytuacja ta była początkiem konfliktu pomiędzy prezydentem a ministrem obrony (zdymisjonowanym w połowie 1992), a Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych nie został utworzony. Stanowisko ministra obrony narodowej Piotr Kołodziejczyk sprawował ponownie w latach 1993–1994 w rządzie Waldemara Pawlaka. Został zdymisjonowany po przedłużającym się konflikcie z prezydentem Lechem Wałęsą i szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego gen. broni Tadeuszem Wileckim. Kulminacją tego sporu był tzw. obiad drawski przy okazji odprawy kadry dowódczej Wojska Polskiego w Drawsku Pomorskim, podczas którego, w obecności Lecha Wałęsy i Tadeusza Wileckiego, generałowie skrytykowali działalność Piotra Kołodziejczyka, dając prezydentowi pretekst do jego odwołania.

W drugiej połowie lat 90. związany z Unią Wolności, z ramienia której w 1998 bez powodzenia kandydował do sejmiku województwa pomorskiego.

Odznaczenia

Przypisy

  1. Na wieczną wachtę odszedł Wiceadmirał Piotr Franciszek Kołodziejczyk. portalstoczniowy.pl, 2019-09-03. [dostęp 2019-09-03].

Bibliografia

  • Kmdr mgr inż. Ryszard Demczuk, kmdr por. mgr inż. Bogusław Iwaniak, kmdr por. Mirosław Jurkowlaniec, st. bosm. Grzegorz Kamiński, kmdr ppor. mgr inż. Jarosław Keplin, kmdr por. rez. Bogdan Kurel, kmdr ppor. Wiesław Ładniak, por. Piotr Pacek, kmdr por. rez. mgr Walter Pater, kmdr ppor. Andrzej Rejent, por. mar. Grzegorz Skwarek, kmdr ppor. Dariusz Zakrzewski, Redakcja Czasopism Marynarki Wojennej. Gdynia 2006, „Przegląd Morski” nr 3/2006, marzec 2006 (ISSN 0137-7205)
  • Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2019-09-03].
1989 w Wojsku Polskim

Kalendarium Wojska Polskiego 1989 – wydarzenia w Wojsku Polskim w 1989 roku.

1990 w Wojsku Polskim

Kalendarium Wojska Polskiego 1990 – wydarzenia w Wojsku Polskim w roku 1990.

1994 w Wojsku Polskim

Kalendarium Wojska Polskiego 1994 – wydarzenia w Wojsku Polskim w roku 1994.

Admirałowie polscy

Admirałowie polscy – lista oficerów posiadających tytuły i stopnie admiralskie w Polsce oraz admirałów obcych armii pochodzenia polskiego. Zawiera również nazwiska admirałów innych państw służących w Wojsku Polskim, polskich generałów którzy służyli w siłach morskich oraz oficerów nie posiadających stopni admiralskich, ale zajmujących stanowiska przyporządkowane do stopni etatowych admirałów.

Arkadiusz Głogowski

Arkadiusz Głogowski (ur. 3 lutego 1973 we Wrocławiu) – polski aktor, ukończył PWsFTviT w Łodzi, założyciel i dyrektor Teatru Grot, reżyser, inscenizator

Filmografia:

Pogoda na piątek – aspirant Piotr Kołodziejczyk

Zostać miss – Konrad choreograf

Plebania – Łukasz Regulski

Na Wspólnej – manager klubu

M jak miłość – fałszerz

Życie jak poker – policjant śledczy

Samo życie – Szajba

Rodzina zastępcza – szef gangu

Fala zbrodni – Pedro

Kryminalni – Barman

Dublerzy

Kasia i Tomek – przewodnik

Prawo Agaty – Wiktor Kostrzewa (odc. 60)

Lekarze – Hubert, kolega Jivana (odc. 55)

Na krawędzi 2 – mąż Leny Korcz

Komisarz Alex

Barwy szczęścia - psychiatraFabuła:

Anomalia 2007 – Dominik, wojownik (reż. Michał D. Kostrzewa)

Skazany na bluesa – student Andrzej (reż. Jan Kidawa-Błoński)

Show – brat Beatki (reż. Maciej Ślesicki)

Wiedźmin – walczący z Geraltem

Król Olch – żołnierz niemiecki (reż. V.Shlendorf)

Deszczowy żołnierz – egzekutor żołnierzReżyseria:

"Pastorałka” Leon Schiller 2012

"Pan Lutosławski” Bogusława Wawrowska- Teatr Muzyczny w Łodzi 2013

"Przesilenie” Andrzej Kamiński -Teatr Grot 2014

"Dziady cz.2 & Upiór” Adam Mickiewicz- Teatr Grot 2015

"Postrzyżyny Siemowita” ks.Franciszek Juszczyk - Teatr Grot 2016

Recitale:

"Na szkle malowane” Ernest Bryll & Katarzyna Gärtner

"W starym kinie - piosenki lata 20/30"

"Męskie tango"

"Kolędy i Pastorałki"

Główne role teatralne:

Lizander we „Śnie nocy letniej” w.Sheakspeara, reż. J.Kilian, Teatr Polski w Warszawie

Kirkor w „Balladynie” J.Słowackiego, reż.J.Kilian, Teatr Polski w Warszawie

Gustaw w „Ślubach Panińskich” A. hr Fredry reż. Andrzej Łapicki , Teatr A.M. w Częstochowie

Karol Dorski w „Eurocity” A. hr Fredro reż Andrzej Łapicki , Teatr Polski w Warszawie

Mc Duff w „Makbecie” W.Sheakspeare, reż. Piotr Kruszczyński, Teatr Polski w Warszawie

Rejent Milczek w „Zemście” A.hr. Fredry, reż.Krzysztof Babicki, Teatr Powszechny w Radomiu

Anton w „Eldorado” M.v Maienburga, reż.Janusz Łagodziński, Teatr Powszechny w Radomiu

Cze w „Scenariuszu dla trzech aktorów”,reż. B.Semotiuk , Teatr A.M. w Częstochowie

On w „Balladach morderców” N.Cave, reż. A.Głogowski, Teatr A.M w Częstochowie

Klub Posłów Wojskowych

Klub Posłów Wojskowych – klub poselski funkcjonujący w Sejmie kontraktowym. Skupiał 7 posłów będących wysokimi oficerami ludowego Wojska Polskiego, wszyscy uzyskali mandaty poselskie z puli Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Przewodniczącym KPW był Zbigniew Puzewicz, ponadto należeli do niego Józef Błaszczyk, Henryk Chmielewski, Tadeusz Jemioło, Piotr Kołodziejczyk, Zenon Kułaga i Ryszard Jan Zieliński. Klub Posłów Wojskowych funkcjonował do końca X kadencji.

Kołodziejczyk

Kołodziejczyk – nazwisko

Leszek Sikorski

Leszek Stanisław Sikorski (ur. 24 października 1955 w Poznaniu) – polski polityk, lekarz chirurg, minister zdrowia w latach 2003–2004.

Ministerstwo Obrony Narodowej

Ministerstwo Obrony Narodowej (MON) – urząd administracji rządowej w Polsce podlegający ministrowi właściwemu do spraw obrony narodowej. W XIX wieku funkcjonował jako Ministerstwo Wojny, w okresie II RP zaś nosił nazwę Ministerstwa Spraw Wojskowych.

Siedziba ministerstwa mieści się w budynkach przy ul. Klonowej 1 oraz przy al. Niepodległości 218 w Warszawie. Większość departamentów MON znajduje się przy al. Niepodległości.

ORP Elbląg

ORP „Elbląg” – okręt polskiej Marynarki Wojennej, kuter rakietowy radzieckiego projektu 205 (według nomenklatury NATO: typ Osa I).

Obiad drawski

Obiad drawski – potoczna nazwa wydarzenia mającego miejsce 30 września 1994 roku na poligonie drawskim, podczas odbywającego się centralnego kursu metodyczno-szkoleniowego najwyższej kadry dowódczej Sił Zbrojnych RP.

W zajęciach brała udział generalicja WP z gen. Tadeuszem Wileckim na czele, Minister Obrony Narodowej, wtedy już emerytowany admirał, Piotr Kołodziejczyk. Pod pretekstem wizytowania wojska przyjechał do Drawska prezydent Lech Wałęsa. Podczas zajęć Wałęsa skrytykował całe cywilne kierownictwo MON oraz sejmową komisję obrony narodowej. Wypowiedź ta poprzedzona była obiadem w wojskowym ośrodku wypoczynkowym w pałacu Brockhausenów w Karwicach nad jeziorem Lubie, w którym udział wzięli prezydent, minister Mieczysław Wachowski, Szef SG WP gen. Wilecki, dowódcy rodzajów sił zbrojnych i okręgów wojskowych: Edmund Bołociuch, Zbigniew Zalewski, Leon Komornicki, Jerzy Gotowała, Romuald Waga, Janusz Ornatowski, Tadeusz Bazydło, Julian Lewiński i Zenon Bryk oraz biskup polowy WP gen. Sławoj Leszek Głódź.

Podczas obiadu prezydent poprosił generałów o szczere wypowiedzi o sytuacji w wojsku. Generałowie jednoznacznie obwiniali za złą, ich zdaniem, sytuację w armii cywilne kierownictwo MON, a szczególnie ministra Kołodziejczyka. Prezydent poparł wojskowych, a gen. Wilecki zaproponował, aby sprawę rozstrzygnąć na miejscu. Wałęsa zarządził głosowanie, kto jest za ministrem, a kto przeciw. Tylko dwóch generałów wstrzymało się od głosu, pozostali byli przeciwko ministrowi.

Na forum sejmowej Komisji Obrony Narodowej 12 października 1994 minister Piotr Kołodziejczyk oskarżył prezydenta Lecha Wałęsę i szefa sztabu gen. Tadeusza Wileckiego o próbę pozakonstytucyjnego odwołania ze stanowiska podczas obiadu drawskiego.

Pod naciskiem prezydenta i wbrew opinii Komisji Obrony Narodowej 12 listopada 1994 premier Waldemar Pawlak podjął zaskakującą decyzję odwołania ministra Kołodziejczyka.

Według tygodnika Przegląd: Wilecki z Malejczykiem należeli do najważniejszych kucharzy przygotowujących słynny «obiad drawski». Byli w tę aferę zanurzeni po epolety. Byli najbliższymi stronnikami Wałęsy prącego do pełni władzy w Polsce. Jeden z najważniejszych celów na tej drodze stanowiło wyjęcie spod władzy i kontroli ministra obrony narodowej – wówczas Piotra Kołodziejczyka – Wojskowych Służb Informacyjnych i podporządkowanie ich szefowi Sztabu Generalnego. Same WSI do tego stopnia kontrolowały działania wysokich przedstawicieli administracji, że podsłuchiwały ich rozmowy, także w czasie „obiadu drawskiego”. Żołnierze Oddziału Radioelektronicznego WSI zarejestrowali rozmowy prowadzone przez generałów Wileckiego i Malejczyka z Szefem UOP gen. Gromosławem Czempińskim oraz rozmowę wiceministra obrony narodowej Jana Kuriaty z gen. Henrykiem Miką. Taśmę z nagraniem zabezpieczono, sporządzono z niej stenogram i przekazano kasetę z nagraniem szefowi zarządu kontrwywiadu, kmdr. Kazimierzowi Głowackiemu. Ten po przedstawieniu materiałów ministrowi Piotrowi Kołodziejczykowi i zwrocie przez ministra, utracił je w nieustalonych okolicznościach.

Okręg wyborczy nr 22 do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991)

Okręg wyborczy nr 22 do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (1989–1991) obejmował Gdynię oraz gminy Kosakowo, Rumia i Sopot (województwo gdańskie). W ówczesnym kształcie został utworzony w 1989. Wybieranych było w nim 4 posłów w systemie większościowym.

Siedzibą okręgowej komisji wyborczej była Gdynia.

Piotr Kołodziejczyk (ujednoznacznienie)

Piotr Kołodziejczyk (1939-2019) – polski wojskowy, wiceadmirał, minister obrony narodowej w latach 1990–1991 i 1993–1994, poseł na Sejm X kadencji

Piotr Kołodziejczyk (ur. 1954) – polski urzędnik, działacz opozycyjny, trzykrotny wiceminister

Piotr Kołodziejczyk (ur. 1980) – polski samorządowiec, w latach 2015–2018 wiceburmistrz Koziegłów, od 2018 drugi wicewojewoda śląski

Piotr Kołodziejczyk – polski chirurg, profesor

Piotr Kołodziejczyk (ur. 1954)

Piotr Kołodziejczyk (ur. 24 grudnia 1954 w Poznaniu) – polski urzędnik państwowy i samorządowy, działacz opozycji w okresie PRL, w latach 1997–2001 podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej, w latach 2010–2011 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, w latach 2011–2012 podsekretarz stanu w Ministerstwie Administracji i Cyfryzacji.

Piotr Kołodziejczyk (wicewojewoda)

Piotr Jerzy Kołodziejczyk (ur. 4 grudnia 1980 w Myszkowie) – polski samorządowiec, urzędnik rolny i państwowy, w 2018 drugi wicewojewoda śląski, od 2018 starosta myszkowski.

Powiat myszkowski

Powiat myszkowski – powiat w Polsce (województwo śląskie), reaktywowany w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Myszków.

Rząd Jana Krzysztofa Bieleckiego

Rząd Jana Krzysztofa Bieleckiego – Rada Ministrów pod kierownictwem premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego, posła Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego (i działacza Kongresu Liberalno-Demokratycznego), powołana przez Sejm (PRL X kadencji) 12 stycznia 1991. Rząd Jana Krzysztofa Bieleckiego złożył dymisję 5 grudnia 1991 po ukonstytuowaniu się nowego Sejmu wybranego w dniu 27 października 1991, funkcjonował do 23 grudnia.

Rząd Waldemara Pawlaka

Rząd Waldemara Pawlaka – Rada Ministrów pod kierownictwem premiera Waldemara Pawlaka, powołana przez prezydenta Lecha Wałęsę 26 października 1993 po dymisji rządu Hanny Suchockiej. Ukształtowany w wyniku wygranych wyborów parlamentarnych przez Sojusz Lewicy Demokratycznej i drugim miejscu Polskiego Stronnictwa Ludowego, które zawarły koalicję. Rząd Waldemara Pawlaka podał się do dymisji 1 marca 1995 w wyniku sporów między koalicjantami, kryzysów personalnych oraz działań politycznych prezydenta Lecha Wałęsy w celu zmiany istniejącego układu władzy. Prezydent przyjął dymisję rządu i powołał rząd Józefa Oleksego.

Struktura organizacyjna Wojska Polskiego w latach 80. XX wieku

Struktura organizacyjna Wojska Polskiego w latach 80. XX wieku

Poniższe zestawienie przedstawia strukturę organizacyjną WP z połowie lat 80. XX wieku. Za datę graniczną przyjęto dzień 31 grudnia 1985. Cztery dni później przeprowadzona została pierwsza ze zmian personalnych w Kierownictwie Ministerstwa Obrony Narodowej. Gen. broni Józef Baryła zastąpiony został na stanowisku szefa Głównego Zarządu Politycznego WP przez gen. dyw. Tadeusza Szaciło. 13 lutego adm. Ludwika Janczyszyna na stanowisku dowódcy Marynarki Wojennej zastąpił kontradm. Piotr Kołodziejczyk. Wreszcie 26 lutego Prezes Rady Ministrów Zbigniew Messner odwołał gen. broni Eugeniusza Molczyka ze stanowiska wiceministra obrony narodowej "ze względu na stan zdrowia". Równocześnie Minister Obrony Narodowej zwolnił go ze stanowiska Głównego Inspektora Szkolenia WP. Sztab Głównego Inspektora Szkolenia WP włączony został w struktury Głównego Zarządy Szkolenia Bojowego WP, którego szefem od 1978 do rozwiązania Układu Warszawskiego był gen. broni Wojciech Barański. Równolegle ze zmianami personalnymi podjęte zostały pierwsze zmiany organizacyjne w Siłach Zbrojnych PRL. W tym samym roku 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa przeformowana została w 6 Brygadę Desantowo-Szturmową, a 7 Łużycka Dywizja Desantowa w 7 Brygadę Obrony Wybrzeża. Trzy lata później rozpoczęty został proces redukcji armii, zmniejszenia jej stanu osobowego, nazywany oficjalnie "restrukturyzacją". Proces ten przeprowadzony został w warunkach trudnej sytuacji ekonomicznej kraju i postępującego odprężenia między Wschodem i Zachodem. Rozpoczęty proces zmian, burzył strukturę, która w prawie niezmienionej postaci, przetrwała przez blisko 25 lat.

31 grudnia 1985 struktura organizacyjna Wojska Polskiego przedstawiała się następująco:

I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR, przewodniczący Rady Państwa, przewodniczący Komitetu Obrony Kraju, Zwierzchnik Sił Zbrojnych, Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych na wypadek wojny – generał armii Wojciech Jaruzelski

Ministerstwo Obrony Narodowej

Kierownictwo Ministerstwa Obrony Narodowej

Pion Ogólny Ministerstwa Obrony Narodowej

Główny Inspektor Szkolenia WP

Sztab Generalny Wojska Polskiego

Główny Inspektorat Obrony Terytorialnej

Główny Inspektorat Techniki Wojska Polskiego

Główne Kwatermistrzostwo Wojska Polskiego

Główny Zarząd Polityczny Wojska Polskiego

Izba Wojskowa Sądu Najwyższego

Naczelna Prokuratura Wojskowa

Szefostwo Wojskowej Służby Wewnętrznej

Departament Kadr MON

Warszawski Okręg Wojskowy

Pomorski Okręg Wojskowy

Śląski Okręg Wojskowy

Wojska Lotnicze

Wojska Obrony Powietrznej Kraju

Marynarka Wojenna

Zgrupowanie Jednostek Zabezpieczenia MON

Jednostki wojskowe w podporządkowaniu Ministerstwa Spraw WewnętrznychInstytucje wymienione w pkt 1-12 nazywane były instytucjami centralnymi Ministerstwa Obrony Narodowej (IC MON).

Dowódcy Marynarki Wojennej
szefowie Sekcji Marynarki
szef Departamentu dla Spraw Morskich
szefowie Kierownictwa Marynarki Wojennej
Dowódcy Marynarki Wojennej
Dowódcy 3 Flotylli Okrętów
Ministrowie obrony narodowej III Rzeczypospolitej
Rząd Tadeusza Mazowieckiego (1989–1991)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu
Rząd Jana Krzysztofa Bieleckiego (1991)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu
Rząd Waldemara Pawlaka (1993–1995)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.