Order Imperium Brytyjskiego

Order Imperium Brytyjskiego (pełna nazwa ang.: The Most Excellent Order of the British Empire, pol. Najwspanialszy Order Imperium Brytyjskiego) – odznaczenie brytyjskie, ustanowione 4 czerwca 1917 przez Jerzego V. Motto orderu brzmi: For God and the Empire (pol. Za Boga i Imperium).

Order Imperium Brytyjskiego
Order of the British Empire
Awers

Awers i rewers cywilnego orderu V klasy
Awers

Awers Gwiazdy Wielkiego Krzyża orderu
Baretka

Baretka cywilna
Baretka

Baretka wojskowa
Ustanowiono 4 czerwca 1917
Dewiza FOR GOD AND THE EMPIRE
(Za Boga i Imperium)

Klasy orderu

Order dzieli się na pięć klas:

  • Rycerz lub Dama Wielkiego Krzyża orderu (Knight/Dame Grand Cross – GBE)
  • Rycerz lub Dama Komandor orderu (Knight/Dame Commander – KBE lub DBE)
  • Komandor orderu (Commander – CBE)
  • Oficer orderu (Officer – OBE)
  • Kawaler orderu (Member – MBE)

Osoby odznaczone mają prawo do używania skrótu odpowiedniej klasy orderu po nazwisku (GBE, KBE / DBE, CBE, OBE lub MBE). Osoby odznaczone orderem dwóch najwyższych klas mają prawo do tytułu "Sir" lub "Dame" (Dama) przed imieniem i nazwiskiem (tytułów tych używa się zawsze z imieniem i nazwiskiem lub z samym imieniem, nigdy z samym nazwiskiem odznaczonej osoby) – pod warunkiem że są obywatelami kraju, w którym brytyjski monarcha jest uznawany za głowę państwa.

Order jest przyznawany za działanie we wszystkich dziedzinach życia publicznego – otrzymało go także wielu sportowców, aktorów i muzyków angielskich. Spośród Polaków uhonorowani tym odznaczeniem zostali m.in. Ignacy Jan Paderewski, Jerzy Limon, Władysław Bobiński, Zbigniew Pełczyński, Jan Leśniak, Mieczysław "Rygor" Słowikowski, Krystyna Skarbek oraz Jerzy Szmajdziński[1].

Historyczne baretki Orderu Imperium Brytyjskiego
Odznaczenie cywilne Odznaczenie wojskowe
1917–1935
UK OBE 1917 civil BAR
UK OBE 1917 military BAR
od 1936
Order BritEmp (civil) rib
Order BritEmp rib

Odznaczeni

Przypisy

  1. Honorary knighthoods awarded 1997–2006 (ang.). parlament.uk. s. 10. [dostęp 30 września 2015].

Linki zewnętrzne

Arthur Harden

Sir Arthur Harden (ur. 12 października 1865 w Manchesterze, zm. 17 czerwca 1940 w Bourne End) – biochemik angielski, laureat Nagrody Nobla z chemii w roku 1929.

Studiował na University of Manchester (BS 1885), a następnie Uniwersytecie w Erlangen. W latach 1888–1897 wykładał na University of Manchester (1888-1897)

i University of London (jako profesor biochemii). W latach 1907–1930 kierował wydziałem biochemicznym Instytutu Jennera, później przemianowanego na Lister Institute Chemist, z którym był związany od roku 1897. Był współwydawcą „The Biochemical Journal” (1913-1938).

W ramach pracy naukowej początkowo zajmował się wpływem światła na mieszaninę chloru z dwutlenkiem węgla. Prowadził badania związków pośrednich i procesów fermentacji alkoholowej. Wspólnie z W. Youngiem wyizolował heksozodifosforan (fruktozo-1,6-bisfosforan). Zajmował się także atomistyczną teorią materii.

Jest autorem książek:

Alcoholic Fermentation (1911)

A New View of the Origin of Dalton’s Atomic Theory (1896, z H.E. Roscoe)

Inorganic Chemistry for Advanced Students (1903, z H.E. Roscoe)W roku 1909 został przyjęty w poczet członków londyńskiego Royal Society. Nagrodą Nobla w dziedzinie chemii został wyróżniony w roku 1929, wraz ze Szwedem Hansem von Eulerem-Chelpinem, za zbadanie fermentacji cukrów i enzymów fermentacyjnych. Poza Nagrodą Nobla otrzymał m.in. Davy Medal (1935) i Order Imperium Brytyjskiego (KBE z tytułem sir, 1926). Jego imię nosi Lunar Crater Harden (5.5°N 143.5°E, średnica 15 km).

Arthur Wint

Arthur Stanley Wint (ur. 25 maja 1920 w Plowden w Manchester, zm. 19 października 1992 w Linstead) – jamajski lekkoatleta, sprinter i średniodystansowiec, z wykształcenia lekarz.

W 1938 zdobył złoty medal w biegu na 800 m na Igrzyskach Środkowoamerykańskich i Karaibskich w Panamie. Od 1942 służył w Royal Air Force. Walczył w II wojnie światowej jako pilot. W 1947 zakończył służbę wojskową i rozpoczął studia medyczne.

Na Igrzyskach Olimpijskich w 1948 w Londynie zdobył złoty medal w biegu na 400 m (przed swym rodakiem Herbem McKenleyem) oraz srebrny na 800 m (za Amerykaninem Malem Whitfieldem). Zespół Jamajki nie ukończył finału sztafety 4 × 400 m wskutek kontuzji Winta.

W 1952 na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach był członkiem zespołu, który zwyciężył w sztafecie 4 × 400 m ustanawiając rekord świata 3.03,9 (skład sztafety: Wint, Leslie Laing, Herb McKenley i George Rhoden). Na 800 Wint ponownie zdobył srebrny medal za Malem Whitfieldem, a na 400 m był 5. w finale.

Zakończył karierę lekkoatletyczną w 1953 i zaczął pracować jako lekarz. W 1954 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego. Od 1955 mieszkał i pracował na Jamajce w Hanover. W latach 1974-1978 był Wysokim Komisarzem Jamajki w Wielkiej Brytanii.

Burt Kwouk

Burt Kwouk; właściwie Herbert Tsangtse Kwouk (w języku chińskim: 郭弼) (ur. 18 lipca 1930 w Warrington; zm. 24 maja 2016 w Manchesterze) – brytyjski aktor filmowy i telewizyjny pochodzenia chińskiego. występował w roli Cato w serii filmów komediowych Różowa Pantera z Peterem Sellersem w roli inspektora Clouseau.

W 2011 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego.

Denis Law

Denis Law (ur. 24 lutego 1940 w Aberdeen) – szkocki piłkarz, który odnosił sukcesy jako napastnik w latach 1956-1974.

Rozpoczął karierę w 1956 w Huddersfield Town w drugiej lidze angielskiej. Po czterech latach Manchester City wykupił go za 55 000 funtów, ustanawiając brytyjski rekord. Law spędził tam rok nim Torino FC kupiło go za 110 000 funtów, co również było rekordowym transferem pomiędzy klubem włoskim i angielskim. Mimo że grał dobrze we Włoszech, nie chciał zostać tam dłużej i w 1962 podpisał kontrakt z klubem Manchester United, ustanawiając kolejny rekord transferowy na poziomie 115 tys. funtów. Podczas 11 lat jakie tam spędził, strzelił 237 goli w 404 spotkaniach. Był nazywany przez fanów The King lub The Lawman. W 1964 zdobył Złotą Piłkę dla najlepszego piłkarza Europy oraz pomógł klubowi wywalczyć mistrzostwo Anglii w 1965 i 1967, a także Puchar Europy w 1968, choć nie zagrał w meczu finałowym z Benficą. Opuścił Manchester United w 1973 i wrócił do Manchesteru City na jeden sezon.

Law rozegrał w barwach Szkocji 55 spotkań, strzelając 30 goli, co do dzisiaj stanowi rekord tej reprezentacji. Na zakończenie kariery reprezentował Szkocję w mistrzostwach świata w 1974.

Denis Law jest jednym z trzech piłkarzy (także George Best i Bobby Charlton) umieszczonych na pomniku United Trinity przed stadionem Old Trafford w Manchesterze. W 2016 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego (Commander CBE).

Elisabeth Schwarzkopf

Elisabeth Schwarzkopf (ur. 9 grudnia 1915 w Jarocinie, zm. 3 sierpnia 2006 w Schruns w landzie Vorarlberg w Austrii) – niemiecka śpiewaczka, sopran liryczny, jedna z najsłynniejszych śpiewaczek operowych XX w.

Studiowała w Wyższej Szkole Muzycznej w Berlinie. Debiutowała w 1938 w Operze Berlińskiej. W 1943 została solistką Opery Wiedeńskiej a w 1948 Covent Garden w Londynie. Od 1953 mieszkała w Wielkiej Brytanii. Jej mężem był producent muzyczny firmy Columbia Records – Walter Legge. W 1971 wycofała się ze sceny, dając tylko koncerty.

Specjalizowała się w operach W.A. Mozarta i R. Straussa. Wykonywała również repertuar oratoryjny oraz pieśni, głównie Schuberta i Wolfa. W 1992 otrzymała Order Imperium Brytyjskiego.

Florence Horsbrugh

Florence Gertrude Horsbrugh, baronowa Horsbrugh GBE (ur. 13 października 1889, zm. 6 grudnia 1969) – brytyjska polityk, członkini Partii Konserwatywnej, minister w trzecim rządzie Winstona Churchilla.

Wykształcenie odebrała w Lansdowne House w Edynburgu, w St Hilda's w Folkestone oraz w Mills College w Californii. W 1931 r. została wybrana do Izby Gmin jako reprezentantka okręgu Dundee. Okręg ten reprezentowała do przegranych wyborów w 1945 r. Do parlamentu powróciła w 1950 r. jako reprezentantka okręgu Moss Side i reprezentowała go do 1959 r. Następnie otrzymała dożywotni tytuł parowski baronowej Horsbrugh i zasiadła w Izbie Lordów.

Jej pierwszym stanowiskiem w administracji rządowej był urząd parlamentarnego sekretarza w ministerstwie zdrowia, który objęła w 1939 r. i sprawowała do likwidacji rządu wojennego w 1945 r. W rządzie "dozorującym" w 1945 r. był parlamentarnym sekretarzem w ministerstwie żywności. Po powrocie konserwatystów do władzy w 1951 r. została ministrem edukacji. Od 1953 r. była członkiem gabinetu (jako trzecia kobieta w brytyjskiej historii i pierwsza, która była członkiem konserwatywnego gabinetu). Ze stanowiska ministra odeszła w 1954 r. W latach 1955-1960 była delegatem w Radzie Europy i Unii Zachodnioeuropejskiej.

W 1939 r. zgłosiła projekt ustawy o adopcji dzieci, który został uchwalony jako Adoption of Children Act. W 1920 r. otrzymała Order Imperium Brytyjskiego. W 1939 r. została odznaczona Krzyżem Kawalerskim tego Orderu, a w 1954 r. Krzyżem Wielkim. Od 1945 r. zasiadała w Tajnej Radzie.

Geoff Hurst

Geoff Hurst, właśc. sir Geoffrey Charles Hurst (ur. 8 grudnia 1941, Ashton-under-Lyne) – angielski piłkarz.

W swojej karierze grał w takich klubach jak West Ham United (do 1972), Stoke City (do 1975), West Bromwich Albion (w 1975) oraz Seattle Sounders (1976). Grał też w irlandzkim Cork Celtic i lidze Kuwejtu oraz w klubie krykietowym z najwyższej ligi. W reprezentacji rozegrał 49 meczów, zdobył 24 bramki. Trzykrotnie wybierany na piłkarza roku w Anglii. Z West Ham United wygrał Puchar Anglii w 1964 roku i Puchar Zdobywców Pucharów w następnym sezonie. Jako trener Chelsea (1982 – 1984) spadł z nią do trzeciej ligi. Prowadził też amatorski Telford United.

Podczas mundialu 1966 w Anglii w meczu finałowym Anglia – Niemcy strzelił piłką w poprzeczkę, ta odbiła się od murawy przed lub za linią bramkową (kontrowersje trwają do dziś), a jeden z Niemców wybił ją poza linię końcową. Zakłopotany sędzia główny Gottfried Dienst nie widział czy piłka przekroczyła linię bramkową i zwrócił się do radzieckiego sędziego liniowego Tofika Bachramowa. Po konsultacji z nim uznał bramkę, pomimo sprzeciwów Niemców. Anglia wygrała 4:2, a Hurst został jedynym piłkarzem w historii mistrzostw świata, który w meczu finałowym strzelił hat-tricka.

W 1979 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego.

Georg Solti

Sir Georg Solti, właśc. György Stern (ur. 21 października 1912 w Budapeszcie, zm. 5 września 1997 w Antibes) – węgierski dyrygent pochodzenia żydowskiego, przyjął obywatelstwo brytyjskie.

Studiował w budapeszteńskiej Liszt Academy (A Liszt Ferenc Zeneművészeti Egyetem) fortepian u Ernsta von Dohnányi i Béli Bartóka oraz kompozycję u Zoltána Kodálya.

W latach 1930–1939 był dyrygentem opery w Budapeszcie. W latach 1945–1951 działał w Monachium. W 1952 został dyrektorem opery we Frankfurcie nad Menem. W latach 1961–1971 był dyrektorem muzycznym opery Covent Garden w Londynie, z której uczynił jeden z czołowych teatrów operowych świata. Od 1973 kierował Operą Paryską, a w latach 1969–1991 prowadził Chicago Symphony Orchestra.

Dyrygował najważniejszymi orkiestrami na świecie, nagrywając z nimi liczne płyty. Do historii fonografii przeszło pierwsze nagranie Pierścienia Nibelunga Wagnera, zrealizowane z Wiener Philharmoniker, nagrywał także dzieła Mozarta, symfonie Beethovena i wielu innych.

Otrzymał Order Imperium Brytyjskiego. 31-krotny zdobywca nagrody Grammy. W 1992 został laureatem prestiżowej duńskiej Nagrody Fundacji Muzycznej Léonie Sonning.

Planetoida (6974) Solti została nazwana jego imieniem.

Godfrey Collins

Godfrey Pattison Collins CMG, KBE (ur. 26 czerwca 1875, zm. 13 października 1936), brytyjski polityk, członek Partii Liberalnej, a następnie Narodowej Partii Liberalnej, minister w rządach Ramsaya MacDonalda i Stanleya Baldwina.

W 1888 r. rozpoczął służbę w Royal Navy. W 1910 r. został wybrany do Izby Gmin z ramienia Partii Liberalnej z okręgu Greenock. Okręt ten reprezentował aż do swojej śmierci, od 1931 r. jako reprezentant Narodowych Liberałów.

Walczył podczas I wojny światowej. Służył w Egipcie, brał udział w bitwie o Gallipoli oraz w kampanii w Mezopotamii w latach 1915-1917. We wrześniu 1916 r. otrzymał stopień podpułkownika. W 1917 r. został kawalerem Orderu św. Michała i św. Jerzego. W 1919 r. otrzymał Order Imperium Brytyjskiego.

Już w 1910 r. został parlamentarnym prywatnym sekretarzem ministra wojny Johna Seelyego. Od 1915 r. sprawował analogiczne stanowisko przy głównym whipie liberałów, J.W. Gullandzie. W latach 1919-1920 był młodszym lordem skarbu. W latach 1924-1926 był głównym whipem Partii Liberalnej. Od 1932 r. aż do śmierci pełnił funkcję ministra ds. Szkocji.

Googie Withers

Georgette Lizette „Googie” Withers (ur. 12 marca 1917 w Karaczi, zm. 15 lipca 2011 w Sydney) - brytyjska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna.

Znana była przede wszystkim z roli w filmie Starsza pani znika. Jej ostatnią rolą był występ w filmie Blask. Łącznie w latach 1935-1996 wystąpiła w ponad 50 filmach.

W 1980 roku otrzymała z Order of Australia za zasługi dla australijskiego teatru, a w 2002 Order Imperium Brytyjskiego.

Gordon Banks

Gordon Banks (ur. 30 grudnia 1937 w Sheffield, zm. 12 lutego 2019 w Stoke-on-Trent) – angielski piłkarz występujący jako bramkarz. Mistrz świata z 1966, uczestnik MŚ 70.

W reprezentacji Anglii rozegrał 73 mecze, w tym 9 na MŚ. W 35 spotkaniach nie stracił bramki. Banks w bramce jest tak pewny jak nasze pieniądze w Banku Angielskim – napisał dziennik The Times po półfinałowym meczu mistrzostw świata w 1966, wygranym przez Anglię z Portugalią 2:1. W czterech pierwszych meczach Anglii w finałach MŚ 1966 nie puścił gola. Został pokonany dopiero w półfinale z Portugalią – i to strzałem Eusébio z karnego (zaliczył 443 minuty na boisku w finałach bez straty gola). Potem był finał, wygrana z RFN i Order Imperium Brytyjskiego otrzymany z rąk królowej Elżbiety II.

Banks uchodził za najlepszego bramkarza na świecie. Nadano mu pseudonim „Bank of England”. Jego znakiem firmowym była bluza w żółtym kolorze. W 1970 na Mistrzostwach Świata w Meksyku bronił w trzech meczach grupowych, a jego interwencja po strzale głową Pelégo uznana została „paradą stulecia”. W 1968 zdobył brązowy medal mistrzostw Europy. Bronił wyjątkowo prosto, nie wykonywał niepotrzebnie efektownych padów, najważniejsza była skuteczność, a nie styl.

Musiał zakończyć karierę w 1972 po tym, jak w wypadku drogowym (jego ford mustang wpadł w ciężarówkę) prawie stracił wzrok w prawym oku. Pojechał potem na rok do USA i grał w Fort Lauderdale Strikers. Tylko tam chcieli ślepego bramkarza – wspomina w autobiografii.

W grudniu 2015 poinformował, że zdiagnozowano u niego raka jelita.

Herb Elliott

Herbert James ("Herb") Elliott (ur. 25 lutego 1938 w Perth) – australijski lekkoatleta średniodystansowiec.

Pod koniec lat 50. zdominował biegi na 1500 m i na 1 milę. Mistrz olimpijski w biegu na 1500 m (Rzym 1960) i dwukrotny rekordzista świata w tej konkurencji (do 3:35.6 w 1960). Ponadto 2 razy ustanawiał rekordy świata na dystansach jardowych. Siedemnaście razy przebiegł dystans 1 mili w czasie poniżej 4 minut.

Zakończył karierę w 1961. Był potem m.in. prezesem firmy Puma North America, Jest prezesem rady dyrektorów australijskiej spółki Fortescue Metals Group zajmującej się przede wszystkim wydobyciem rudy żelaza. Otrzymał Order Imperium Brytyjskiego w 1964 i Order of Australia w 2002.

James Mancham

James Richard Marie Mancham (ur. 11 sierpnia 1939 w Victorii, zm. 8 stycznia 2017 w Glacis) – seszelski polityk, prawnik, pierwszy prezydent Seszeli.

W połowie lat 60. założył i stanął na czele Demokratycznej Partii Seszeli. Od chwili uzyskania przez Seszele autonomii (1970) sprawował funkcję premiera. W czerwcu 1976 objął urząd pierwszego prezydenta niepodległego państwa.

W 1977 roku obalił go France-Albert René. Mancham kilkakrotnie rywalizował z nim w późniejszym okresie w kolejnych wyborach, m.in. w 1993 i 1998, ale bez sukcesu.

Otrzymał Order Imperium Brytyjskiego, od 1976 nosił tytuł sir.

Janet McTeer

Janet McTeer (ur. 8 maja 1961 w Newcastle upon Tyne) − brytyjska aktorka, nominowana do Oscara za rolę w filmie Niesione wiatrem. Laureatka nagrody Tony za rolę w sztuce Dom lalki (Nora) Ibsena.

W 1992 roku zagrała u boku Ralpha Fiennes i Juliette Binoche w filmie Wichrowe Wzgórza. W 1995 roku występuje w filmie Carrington wraz z Emmą Thompson i Jonathanem Pryce'em. McTeer wcieliła się w postać Vanessy Bell, siostry Virginii Woolf.

W 2008 roku otrzymała Order Imperium Brytyjskiego klasy Oficer (OBE).

Malcolm Wilson (kierowca rajdowy)

Malcolm Irving Wilson, kawaler Order Imperium Brytyjskiego (urodzony 17 lutego 1956) w Wielkiej Brytanii były kierowca rajdowy. Jego syn Matthew również jest kierowcą rajdowym.

Odznaka Rycerza Kawalera

Odznaka Rycerza Kawalera (ang. Badge of a Knight Bachelor) – odznaka ustanowiona 21 kwietnia 1926 roku, noszona przez mężczyzn pasowanych przez władcę Wielkiej Brytanii na Rycerza Kawalera (Knight Bachelor).

W przypadku przyznawania tytułu honorowego kobiecie nadawany jest co najmniej Order Imperium Brytyjskiego w klasie Dama Komandor wraz z prawem do używania dożywotnio tytułu Dame. Pasowanym Rycerzom Kawalerom przysługuje dożywotni tytuł honorowy Sir. Ich żony i córki mogą nosić specjalne broszki-odznaki sygnalizujące prawo ich męża lub ojca do tytułu.

Odznaka z początku noszona była na piersi na podobieństwo gwiazd orderowych, od 1973 nieco mniejszą odznakę nosi się na wstążce na szyi. Od 2001 istnieje możliwość markowania jej na strojach za pomocą rozetki w butonierce.

W brytyjskiej precedencji Rycerze Kawalerowie zajmują miejsce po Rycerzach (Damach) Komandorach Orderu Imperium Brytyjskiego, a przed Kawalerami Orderu Łaźni. Kolejność między samymi Rycerzami Kawalerami jest uzależniona od daty pasowania na rycerza.

Stanley Sadie

Stanley Sadie (ur. 30 października 1930, zm. 21 marca 2005) – brytyjski muzykolog i krytyk muzyczny. Znany przede wszystkim jako redaktor szóstego wydania Grove Dictionary of Music and Musicians (1980).

Ukończył studia w Gonville and Caius College na Uniwersytecie Cambridge. Wykładał w Trinity College of Music w Londynie, recenzował dla The Times (1964-1981)

W 1982 roku otrzymał Order Imperium Brytyjskiego (CBE). Doktor honoris causa Uniwersytetu w Leicester, honorary fellow Royal College of Music oraz Gonville and Caius College w Cambridge.

Tom Whittaker

Thomas James Whittaker (ur. 21 lipca 1898 w Aldershot, Hampshire, Anglia; zm. 24 października 1956 w Londynie, Anglia) - angielski trener piłkarski i piłkarz.

W ciągu całej swojej działalności w futbolu Whittaker związany był tylko z jednym klubem - Arsenalem. Najpierw w latach 1919-1925 jako zawodnik, zaś od 1947 do śmierci, czyli do 1956 jako trener.W czasie II wojny światowej był pilotem RAFu, zaś za udział w misji D-Day otrzymał Order Imperium Brytyjskiego.Zmarł na zawał 24 października 1956 w University College Hospital w Londynie w wieku 58 lat.

Trevor Horn

Trevor Horn (ur. 15 lipca 1949 w Durham, Wielka Brytania) – brytyjski producent muzyczny, muzyk rockowy i nowofalowy.

Urodził się w Durham w Anglii. Grał przez pewien czas na kontrabasie w big bandach jazzowych i produkował płyty mało znanych artystów, następnie stworzył zespół Buggles, z którym nagrał przebojową piosenkę Video Killed the Radio Star. W 1980, wraz z innym byłym członkiem Buggles - Geoffem Downesem, dołączył do grupy Yes. Horn zastąpił wokalistę, Jona Andersona - nagrał z Yes płytę Drama, w jednym utworze grał także na gitarze basowej. Opuścił zespół po siedmiu miesiącach, na początku 1981, w wyniku niepowodzenia trasy koncertowej, koncentrując się na produkcji płyt. Pracował jeszcze później z Yes, współprodukując ich dwa kolejne albumy studyjne.

Współtworzył też na początku lat osiemdziesiątych studyjną grupę Art Of Noise.

Po nagraniu drugiej płyty Buggles, Horn skupił się na produkcji płyt artystów popowych i rockowych. Najbardziej znani spośród nich to Tina Turner, Frankie Goes to Hollywood, Tom Jones, Paul McCartney, Seal, Propaganda, Grace Jones, ABC, Lisa Stansfield, Pet Shop Boys, Mike Oldfield, Marc Almond, Genesis, t.A.T.u. i inni.

Horn był w 1983 współzałożycielem wytwórni płytowej ZTT, a w 1993 otrzymał nagrodę Grammy za produkcję drugiego albumu Seala.

W 2006 roku jego żona i współproducentka, Jill Sinclair, w wyniku nieszczęśliwego wypadku została postrzelona przez syna, Aarona. W wyniku odniesionych ran doznała trzyletniej śpiączki i kompletnego paraliżu ciała. Horn został wdowcem w 2014 roku.

31 grudnia 2010 Horn znalazł się na tradycyjnej, noworocznej liście osób uhonorowanych brytyjskimi odznaczeniami państwowymi. Otrzymał Order Imperium Brytyjskiego klasy Komandor (CBE).

W 2004 roku Trevor Horn razem z zespołem The Buggles wystąpił na scenie, przed księciem Karolem, po kilkunastu latach przerwy, co zapoczątkowało okazjonalne koncerty zespołu po dziś dzień.

Falerystyka
Rodzaj odznaczenia
Elementy insygniów
Formy zredukowane
Lista odznaczeń w
Lista baretek w
Prawo

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.