Marek Salwiusz Oton

Marcus Salvius Otho, pol. Othon lub Oton (ur. 28 kwietnia 32 w Ferentino, zm. 16 kwietnia 69 w Brescello) – cesarz rzymski w 69 roku (zwanym również rokiem czterech cesarzy).

Oton
Marcus Salvius Otho
Imperator Marcus Otho Caesar Augustus
Oth001
Cesarz rzymski
Okres od 15 stycznia 69
do 16 kwietnia 69
Dane biograficzne
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 32
Ferentino
Data i miejsce śmierci 16 kwietnia 69
Brescello
Moneta
OthoDen

Życiorys

Pochodził ze starego etruskiego rodu. Jego przyjaźń z cezarem Neronem skończyła się w 58, gdy jego żona Poppea Sabina, została kochanką, a później żoną władcy.

Oton został namiestnikiem Luzytanii (obecna Portugalia i zachodnia część Hiszpanii) i w ten sposób musiał wyjechać z Rzymu. Choć nie miał doświadczenia administracyjnego, okazał się dobrym zarządcą. Od początku popierał namiestnika Hiszpanii Tarrakońskiej Galbę, gdy ten zbuntował się przeciwko Neronowi. Oton powrócił z Galbą do Rzymu po upadku Nerona. Liczył na to, że leciwy Galba w dowód wdzięczności za wspieranie go przeciw Neronowi, wyznaczy go na swego następcę. Jednakże Galba wyznaczył swym następcą Lucjusza Kalpurniusza Pizona. Rozgoryczony Oton zawiązał spisek i przy pomocy pretorianów dokonał zamachu stanu. Pomogło mu też niezadowolenie ludności Rzymu z surowych rządów Galby. 15 stycznia 69 r. Galba i Pizon zostali zamordowani, a jeszcze tego samego dnia Oton został wybrany na cesarza przez pretorianów.

Nowy władca musiał stawić czoła rebelii Witeliusza, namiestnika Germanii Dolnej, który obwołany cesarzem przez podległe sobie legiony nadreńskie, rozpoczął na ich czele marsz w kierunku Italii. Oddziały Otona, złożone z kohort pretorianów i części oddziałów naddunajskich, zastąpiły najeźdźcom drogę pod miejscowością Bedriacum w dolinie Padu. W wyniku bitwy oddziały wierne Otonowi poniosły ciężkie straty, ale nie zostały rozbite. Wówczas Oton, by uchronić kraj przed dalszym rozlewem bratobójczej krwi, zdecydował się popełnić samobójstwo. I choć jego sprawa nie była jeszcze stracona, a jego żołnierze wykazywali ochotę do dalszej walki, cesarz pozostał nieugięty w swych zamiarach i 16 kwietnia 69 r. przebił się sztyletem. Zwycięski Witeliusz urządził Otonowi uroczysty pogrzeb i ruszył z legionami w drogę do Rzymu, aby odbyć triumfalny wjazd i oficjalnie ogłosić się cesarzem.

Oton występuje jako postać historyczna m.in. w powieściach Henryka Sienkiewicza Quo vadis, Miki Waltariego Wrogowie rodzaju ludzkiego i Paula L. Maiera Rzym w płomieniach, Williama Szekspira Poskromienie Złośnicy oraz w filmie Konrada Łęckiego Imperator (film w języku łacińskim).

Bibliografia

Linki zewnętrzne

16 kwietnia

16 kwietnia jest 106. (w latach przestępnych 107.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 259 dni.

28 kwietnia

28 kwietnia jest 118. (w latach przestępnych 119.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 247 dni.

Brescello

Brescello – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Reggio Emilia. Według danych na rok 2007 gminę zamieszkiwało 5228 osób, 218 os./km².

Galba

Galba, właśc. Servius Sulpicius Galba, po objęciu władzy jako cezar: Servius Galba Imperator Caesar Augustus; (ur. 24 grudnia 3 p.n.e., Terracina, zm. 15 stycznia 69 n.e., Rzym) – cesarz rzymski od 9 czerwca 68 roku do swojej śmierci. Jego panowanie zapoczątkowało rok czterech cesarzy.

Marek

Marek – imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do wąskiej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus, Serwiusz), utworzone z *Mart-ico-s od imienia boga Mars, Martis i oznaczające „należący do Marsa, związany z Marsem”. W Polsce imię to jest notowane od XIII wieku, choć poza współczesnością nie było często spotykane, w formach Marek, Marko, Margusz, Markusz, Merkusz. Zapisana została także żeńska Marka (1263) – żeński odpowiednik imienia Marek lub zdrobnienie od imion żeńskich rozpoczynających się na Mar-, takich jak Margorzata (= Małgorzata) lub Maria – oraz Markusław, staropolskie imię utworzone od imienia Marek poprzez dodanie typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław.

Staropolskie zdrobnienia: Marczko, Marczurko, Marczyk, Markiel, Markil, Markosz, Markuszek; z niem. Markiel, Merkil. Możliwe też inne zdrobnienia z podstawą Mar-Święci w Kościele katolickim o imieniu Marek są liczni (ponad 30 osób), a najważniejszym z nich jest św. Marek Ewangelista.

Milliarium Aureum

Milliarium Aureum (łac. złoty kamień milowy) – kolumna wzniesiona z marmuru lub pozłacanego brązu przez Oktawiana Augusta w 20 roku p.n.e. w pobliżu świątyni Saturna na Forum Romanum.

Ponieważ znajdowała się w centralnym punkcie Rzymu, gdzie krzyżowały się najważniejsze drogi, uznawano ją za początek wszystkich dróg i względem niej mierzono odległości w Cesarstwie Rzymskim. Według protestanckiego teologa i historyka Philipa Shaffa wyrażenie „wszystkie drogi prowadzą do Rzymu” odnosi się właśnie do Milliarium Aureum.

Na rzymskich kamieniach milowych zazwyczaj umieszczano odległość jaka dzieliła dane miejsca, budowniczego drogi oraz imię cesarza, któremu ją poświęcono. Choć antyczne źródła nie wspominają co zawierała inskrypcja, a sam Milliarium Aureum się nie zachował, to prawdopodobnie formą był podobny do innych tego typu obiektów i zawierał nazwy głównych miast i ich odległości od Rzymu. Nie jest jednak pewne czy były one mierzone od bram miejskich czy od kolumny. Być może znajdowały się na niej też nazwiska pretorów powoływanych przez Augusta do nadzorowania budowy dróg.

Po kolumnie pozostała jedynie podstawa i fragment napisu. Jako, że nie wzniesiono jej na fundamentach jej oryginalne położenie jest niepewne. Badania archeologiczne wskazują, że znajdowała się pomiędzy rostrą a świątynią Saturna. Na jej podstawie znajdował się okrągły, zdobiony cokół. W 1835 roku w pobliżu świątyni odkryto duży marmurowy walec z brązowymi zaczepami, będący być może pozostałością antycznego obiektu.

Kolumna była miejscem spotkań Swetoniusza, Tacyta i Plutarcha. W tym samym miejscu Marek Salwiusz Oton zebrał żołnierzy, którzy mieli ogłosić go imperatorem i zdetronizować Galbę.

Oton

Otton – imię męskie

Marek Salwiusz Oton – cesarz rzymski 69 n.e.

Poppea Sabina

Poppea Sabina (ur. około 30, zm. 65) – cesarzowa rzymska.

Była córką Tytusa Olliusa, senatora rzymskiego, i Poppei Sabiny, córki Poppeusza Sabinusa, konsula, namiestnika Mezji, Macedonii i Grecji.

Od 58 roku kochanka cesarza Nerona (zajęła miejsce wyzwolenicy Akte), na jego rozkaz rozwiedziona z mężem Markiem Salwiuszem Otonem. Od 62 roku druga żona Nerona po tym, jak rozwiódł się z Oktawią, którą później kazał zamordować.

Poppea prowadziła wystawny tryb życia i była znana jako piękna, wyrachowana kobieta. Niektóre jej zabiegi kosmetyczne zyskały wielką sławę (np. kąpiele w oślim mleku[potrzebny przypis]). To ona namówiła Nerona, aby zamordował swoją własną matkę – Agrypinę Młodszą.

Niektórzy autorzy domyślają się, że pewną rolę w podżeganiu do prześladowania chrześcijan za czasów Nerona mogli odegrać Żydzi i żona cesarza Nerona Poppea.

Otrzymała tytuł augusty.

Prawdopodobnie sam Neron doprowadził do śmierci Poppei w 65 roku. Poppea była w ciąży. Kiedy jednak pewnej nocy cesarz wrócił późną nocą z cyrku, rzucił się na swą żonę z pięściami. Pijany i oszołomiony narkotykami skatował ją na śmierć – a rozpacz po jej stracie nie opuściła go już do końca życia. Została pochowana w Mauzoleum Augusta.

Salwiusz

Salwiusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego, genetycznie wtórne cognomen utworzone od pierwotnego Salvus, Salvius, co oznacza 'pochodzący od Salvusa, z rodu Salvusa'.

Salwiusz imieniny obchodzi: 11 stycznia, 26 czerwca, 10 września i 28 października.

Znane osoby o imieniu Salwiusz:

Salwiusz – przywódca II powstania niewolników na Sycylii w 104 r. p.n.e. (po obraniu królem przybrał imię Tryfon)

Marek Salwiusz Oton – cesarz rzymski

Julianus Salwiusz – prawnik rzymski

św. Salwiusz (męczennik afrykański), zm. przed 430

św. Salwiusz (biskup Albi) z VI w.

św. Salwiusz (biskup Amiens), zm. ok. 615

bł. Salwiusz Huix Miralpeix (zm. 1936)Żeński odpowiednik: Salwia

Zobacz też:

Salwin

Sylwiusz

Sporus

Sporus (? – 69) był rzymskim chłopcem, który spodobał się cesarzowi Neronowi, gdyż przypominał mu zmarłą żonę Poppeę Sabinę. Neron kazał poddać Sporusa kastracji i jesienią 66 podczas podróży cesarza po Grecji wziął z nim ślub. Żadne źródła nie przekazują, czy Sporus odwzajemniał uczucia Nerona.

Cesarz powierzył opiekę nad swoim wybrankiem Kalwii Kryspinilli, która miała dbać między innymi o liczne stroje Sporusa. Neron zmienił mu imię na Sabina i prawie nie rozstawał się z nim. W dniu swojej śmierci cesarz prosił, aby razem popełnili samobójstwo, chłopiec jednak uciekł.

Po przewrocie wojskowym Galby i samobójstwie Nerona ze Sporusem „ożenił się” jeden z dowódców pretoriańskich Nimfidiusz Sabinus. Po morderstwie Nimfidiusza i Galby ze Sporusem „ożenił się” cesarz Marek Salwiusz Oton. Uzurpator i następca Otona, Witeliusz, usiłował zmusić Sporusa do wystąpienia na scenie w roli gwałconej dziewicy. Upokorzony eunuch popełnił samobójstwo.

Witeliusz

Aulus Vitellius Germanicus (ur. 24 września 15, zm. 21 grudnia 69 w Rzymie) – cesarz rzymski w 69 roku (zwanym również rokiem czterech cesarzy).

Cesarze rzymscy
Dynastia julijsko-klaudyjska
Rok czterech cesarzy
Flawiusze
Dynastia Antoninów
Bez dynastii
Sewerowie
Kryzys wieku III
Tetrarchia i Dynastia konstantyńska
Dynastia walentyniańska
Dynastia teodozjańska
Cesarstwo zachodniorzymskie

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.