Magic Johnson

Magic Johnson (właśc. Earvin Johnson Jr.; ur. 14 sierpnia 1959 w Lansing) – amerykański koszykarz, grający w drużynie Los Angeles Lakers w latach 80. i na początku 90. XX wieku. Po zdobyciu tytułów mistrzowskich w szkole średniej i w college’u, Johnson został wybrany z pierwszym numerem w drafcie NBA 1979 przez Los Angeles Lakers. W swym debiutanckim sezonie zdobył mistrzostwo i nagrodę najbardziej wartościowego gracza finałów NBA. W latach 80. zdobył kolejne cztery tytuły z Lakersami. Na sportową emeryturę odszedł nagle w 1991 po tym, jak ogłosił, że uległ zakażeniu wirusem HIV, ale powrócił w 1992 na mecz gwiazd, gdzie otrzymał nagrodę MVP. Po protestach niektórych zawodników ponownie zakończył karierę, by powrócić raz jeszcze w 1996 roku, w wieku 37 lat, rozgrywając 32 mecze w zespole Lakers i po raz trzeci i ostatni odejść od uprawiania zawodowego sportu.

Na osiągnięcia Johnsona składają się trzy nagrody MVP sezonu zasadniczego, dziewięć występów w finałach NBA, dwanaście występów w meczu gwiazd i dziesięć nominacji do pierwszej i drugiej piątki NBA. Czterokrotnie notował w sezonach zasadniczych najwięcej podań i jest liderem klasyfikacji wszech czasów NBA w liczbie asyst zdobywanych w meczu, ze średnią 11,2[1]. Johnson był także członkiem „Dream Teamu”, czyli amerykańskiej reprezentacji, która zdobyła złoty medal olimpijski na igrzyskach w Barcelonie w 1992.

Magic Johnson został wyróżniony w 1996 jako członek grona 50 najlepszych koszykarzy w historii NBA, a w 2002 dołączył do koszykarskiej galerii sław[2]. W 2007 roku został wybrany najlepszym rozgrywającym w historii przez ESPN[3]. Jego przyjaźń i rywalizacja z gwiazdą Boston Celtics Larrym Birdem, którego spotykał w finałach NCAA w 1979, a także podczas trzykrotnych potyczek w finałach NBA stała się klasykiem światowej koszykówki[4]. Od czasu zakończenia kariery Johnson prowadzi działalność na rzecz profilaktyki przeciw HIV, a także jest przedsiębiorcą i filantropem[2].

Magic Johnson
Magic Johnson
32, 33, 15
rozgrywający
Pełne imię i nazwisko Earvin Johnson Jr.
Pseudonim Magic, Buck, E.J. the Deejay, Tragic
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1959
Lansing
Wzrost 206 cm
Masa ciała 116 kg
Kariera
Aktywność 1979–1991, 1996
Szkoła średnia Everett (Lansing, Michigan)
College Michigan State (1977–1979)
Draft 1979, numer: 1
Los Angeles Lakers
Strona internetowa

Kariera amatorska

Wczesne lata (do 1977)

Earvin Johnson Jr. urodził się jako syn Earvina Sr., pracownika montażu w koncernie General Motors i Christine, szkolnej portierki[5]. Dorastał w Lansing i już jako młody człowiek pokochał koszykówkę, mając za idoli takich zawodników jak Earl Monroe, czy Marques Haynes[6].

Johnson po raz pierwszy otrzymał przydomek „Magic” w wieku 15 lat, gdy jako drugoroczniak grając dla Everett High School w Lansing zanotował triple-double zdobywając 36 punktów, 18 zbiórek i 16 asyst[2]. Po meczu Fred Stabley Jr., dziennikarz Lansing State Journal obdarzył Johnsona tym pseudonimem, pomimo przekonań matki, chrześcijanki, uważającej to za świętokradztwo[7]. W ostatnim sezonie w szkole średniej Johnson poprowadził Lansing do rekordowego bilansu spotkań: 27 zwycięstw i 1 porażki, notując średnio 28,8 punktów oraz 16,8 zbiórek na mecz i wygrywając po dogrywce mecz o mistrzostwo stanu Michigan[8].

Michigan State University (1977–1979)

Chociaż Johnson mógł dostać się do najlepszych uczelni, takich jak Indiana, czy UCLA to jednak zdecydował się grać w pobliżu domu. Wybór ograniczył do dwóch uczelni: University of Michigan i Michigan State University. Ostatecznie w 1977 zdecydował się na Michigan State, gdy tamtejszy trener, Jud Heathcote poinformował Johnsona, że mógłby grać na pozycji rozgrywającego[9].

Johnson początkowo nie dążył do robienia profesjonalnej kariery, zamiast tego skupiając się na specjalizacji studiów z komunikacji i na pragnieniu, aby zostać komentatorem telewizyjnym[10]. Grając z przyszłymi uczestnikami draftu, Gregiem Kelserem, Jayem Vincentem i Mikiem Brkovichem, Johnson zdobywał średnio 17 punktów, 7,9 zbiórek oraz 7,4 asyst na mecz jako pierwszoroczniak i prowadził zespół Michigan State Spartans do bilansu 25–5, zdobywając tytuł Big Ten Conference[2]. Dodatkowo zespół z Michigan w zmaganiach o mistrzostwo NCAA dotarł do finałowej ósemki, przegrywając jednak z przyszłymi mistrzami, Kentucky Wildcats[11].

Podczas sezonu 1978–1979, Michigan State ponownie zakwalifikowali się do fazy pucharowej rozgrywek NCAA, gdzie awansowali do pojedynku finałowego, napotykając Indiana State University prowadzone przez Larry’ego Birda. W tym najlepiej oglądanym spotkaniu w historii uniwersyteckiej koszykówki Michigan zwyciężyło 75–64, a Johnson został wybrany najbardziej wartościowym graczem final four[8][12]. Po dwóch latach w college’u, w których zdobywał średnio 17,1 punktów, 7,6 zbiórek i 7,9 asyst, zgłosił się do draftu w 1979[13].

Kariera zawodowa

Pierwszy sezon w NBA (1979–1980)

Johnson został wybrany w drafcie z numerem pierwszym przez Los Angeles Lakers w 1979 roku. Johnson powiedział, że najbardziej niesamowitą rzeczą w Lakers była możliwość gry wspólnie z Kareemem Abdulem Jabbarem, centrem drużyny, który został najlepiej punktującym koszykarzem w historii ligi[14][15]. Mimo indywidualnych osiągnięć Abdul Jabbar nie wygrał mistrzostwa z Lakers, więc Johnson miał mu w tym celu pomóc[16]. Zdobywał średnio 18 punktów, 7,7 zbiórek i 7,3 asyst na mecz w debiutanckim sezonie, co sprawiło, że został wybrany do All-NBA Rookie Team, a także wystąpił jako podstawowy gracz w Meczu Gwiazd[17].

Lakers zakończyli sezon zasadniczy z bilansem 60–22 i dotarli do finałów NBA, gdzie stanęli naprzeciw drużyny Philadelphia 76ers, prowadzonej przez skrzydłowego, Juliusa Ervinga[18]. Lakers prowadzili w finałach 3–2, ale Kareem Abdul Jabbar, który w tej serii zdobywał średnio po 33 punkty, skręcił kostkę w spotkaniu numer 5 i w szóstym meczu nie mógł wystąpić[19]. Paul Westhead zdecydował się wystawić Johnsona na pozycji centra. „Magic” zdobył 42 punkty, 15 zbiórek, 7 asyst i 3 przechwyty meczu wygranym przez Lakers 123–107, grając na pozycjach obrońcy, skrzydłowego i centra w poszczególnych momentach pojedynku[16]. Johnson został jedynym debiutantem, który wygrał nagrodę MVP finałów[16], a jego kluczowy występ jest ciągle uznawany za jeden z najlepszych w historii[3][20][21]. Został także jednym z czterech zawodników, którzy wygrali mistrzostwo NCAA i NBA w dwóch kolejnych latach[22].

Wzloty i upadki (1980–1983)

We wczesnej fazie sezonu 1980/1981 Johnson został odsunięty od gry po tym, jak naderwał chrząstkę w lewym kolanie. Opuścił 45 gier[13], a później mówił, że rehabilitacja była najbardziej dołującym doświadczeniem w jego życiu[23]. Johnson powrócił przed rozpoczęciem fazy play-off w 1981, ale ówczesny asystent i przyszły trener Lakers, Pat Riley mówił później, że długo oczekiwany powrót Johnsona sprawił, że w drużynie doszło do wewnętrznych podziałów[24]. Drużyna z Los Angeles w sezonie regularnym odniosła 54 zwycięstwa i w drugiej rundzie play-off spotkała się z mającymi bilans 40–42 Houston Rockets[25][26], przegrywając rywalizację 2–1, po tym gdy Johnson nie trafił rzutu w ostatniej sekundzie meczu numer 3[27].

Podczas przerwy między sezonowej Johnson podpisał 5-letni kontrakt wart 25 milionów dolarów. Stał się wówczas najlepiej opłacanym zawodnikiem w historii sportu[28]. Na początku sezonu 1981–1982 Johnson prowadził z Westheadem spór, zarzucając trenerowi, że prowadzi zespół, który gra wolno i w przewidywalny sposób[29]. Po tym jak Johnson domagał się transferu, właściciel Lakers, Jerry Buss zwolnił Westheada i zastąpił go Rileyem. Chociaż Johnson nie ponosił odpowiedzialności za zwolnienie Westheada to był wygwizdywany na meczach ligi, nawet przez fanów Lakers[2][30]. Pomimo swych pozaboiskowych kłopotów Johnson ze średnimi 18,6 punktów, 9,6 zbiórek, 9,5 asyst i, najlepszymi w lidze, 2,7 przechwytów na mecz został wybrany do drugiej piątki All-NBA Team[13]. Dołączył również do Wilta Chamberlaina i Oscara Robertsona, jedynych koszykarzy NBA, którzy osiągnęli 700 punktów, 700 zbiórek i 700 asyst w jednym sezonie[8]. Lakers awansowali do play-offów w 1982 roku i stanęli po raz drugi w ciągu trzech lat naprzeciw Philadelphi 76ers. Po trible-double zaliczonym przez Johnsona w meczu nr 6, Lakers pokonali Sixers 4–2, a „Magic” zdobył swoją drugą statuetkę MVP finałów[2]. Podczas serii przeciw Sixers Johnson miał średnio 16,2 punktów, przy 53,3% skuteczności rzutów, 10,8 zbiórek, 8 asyst i 2,5 przechwytów na mecz[31]. Johnson mówił później, że jego trzeci sezon w Lakers był pierwszym, w którym jego zespół stał się wielką drużyną[32], przypisując sukcesy Rileyowi[33].

Podczas sezonu 1982/1983 średnie wyniki Johnsona wynosiły 16,8 punktów, 10,5 asyst i 8,6 zbiórek na mecz i po raz pierwszy nominowano go do podstawowej piątki All-NBA Team[13]. Los Angeles Lakers znów dotarli do finału w 1983 i po raz trzeci zmierzyli się w nim z Sixers, którym przewodzili center, Moses Malone oraz Julius Erving. Z partnerami z drużyny Johnsona, Normem Nixonem, Jamesem Worthym i Bobem McAdoo, którzy zmagali się z kontuzjami Lakers zostali pokonani przez Sixers 4–0, a Malone zdobył tytuł MVP finałów. W przegranych meczach Johnson notował średnio 19 punktów, przy 40,3 procentach skuteczności, a także 12,5 asyst i 7,8 zbiórek[34].

Mecze przeciw Celtics (1983–1987)

W swoim piątym sezonie w Lakers Johnson osiągał średnio double-double, mając 17,6 punktów, 13,1 asyst, a także 7,3 zbiórek[13]. Lakers zagrali w finałach NBA po raz trzeci z rzędu, gdzie spotkali się z Boston Celtics, na czele z Larrym Birdem. Zespół z Los Angeles rywalizował wówczas z drużyną z Bostonu po raz pierwszy, od kiedy ich zawodnikiem został Johnson. Lakers wygrali pierwszy mecz i prowadzili w drugim na 18 sekund przed końcem dwoma punktami, ale Gerald Henderson doprowadził do remisu, a Johnson nie trafił rzutu równo z końcową syreną. W dogrywce lepsi okazali się Celtics, wygrywając 124–121[35]. W trzecim meczu Johnson zaliczył 21 asyst w wygranej nad Celtics 137–104, ale w meczu nr 4 znów popełnił kilka kluczowych błędów w końcówce. W ostatniej minucie gry Johnson przechwycił piłkę Robertowi Parishowi, ale nie trafił dwóch rzutów wolnych na wagę zwycięstwa, po czym Celtics wygrali w dogrywce[35]. W dwóch następnych spotkaniach zespoły podzieliły zwycięstwa między sobą. W decydującym pojedynku nr 7 w Bostonie, gdy na minutę przed końcem Lakers przegrywali 3 punktami, obrońca Celtics Dennis Johnson zabrał piłkę „Magicowi” i ostatecznie mistrzami NBA zostali koszykarze z Bostonu[36]. W serii z Bostonem Johnson notował średnio 18 punktów przy 56% skuteczności rzutów, a także 13,6 asyst i 7,7 zbiórek na mecz[37].

W kolejny sezonie zasadniczym Johnson uzbierał średnią 18,3 punktów, 12,6 asyst i 6,2 zbiórek na mecz, prowadząc Lakers do finałów NBA, w których po raz drugi z rzędu ich przeciwnikami byli Boston Celtics. Lakers w pierwszym spotkaniu stracili 148 punktów, zdobywając o 34 punkty mniej. Kluczową rolę w dalszej fazie rywalizacji odegrał 38-letni wówczas Abdul Jabbar, który rzucił w drugim meczu 30 punktów i zebrał 17 piłek, a w meczu nr 5 zdobył 36 punktów, co dało prowadzenie zespołowi z Los Angeles 3–2. Po zwycięstwie w finałach nad Celtics w sześciu meczach Abdul Jabbar i Johnson mający w finałach średnio 18,3 punktów przy 49,4% skuteczności, a także notujący 14 asyst i 6,8 zbiórek mówili, iż było to najważniejsze zwycięstwo w ich karierze[38][39].

Średnie Johnsona w sezonie 1985/1986 ponownie kształtowały się na poziomie double-double z 18,8 punktów, 12,6 asyst i 5,9 zbiórek na mecz[13]. Lakers awansowali do finałów Konferencji Zachodniej, ulegając jednak w pięciu meczach Houston Rockets[40]. W następnym sezonie Johnson osiągnął najwyższą w karierze średnią punktów równą 23,9, miał także średnio 12,2 asyst i 6,3 zbiórek na mecz[13]. Otrzymał swoją pierwszą nagrodę MVP sezonu zasadniczego[2][41]. Lakers po raz trzeci w latach 80. rywalizowali z Celtics w finałach NBA. W czwartym meczu serii finałowej Johnson trafił rzutem hakiem w ostatniej sekundzie ponad Robertem Parishem i Kevinem McHalem zapewniając wygraną swojemu zespołowi 107 do 106[42]. Zwycięski rzut hakiem pomógł zespołowi z Los Angeles pokonać Boston w sześciu spotkaniach. „Magic” został nagrodzony trzecią statuetką MVP finałów. W serii zdobywał średnio 26,2 punktów przy 54,1% skuteczności, jak również 13 asyst, 8 zbiórek i 2,33 przechwytów na mecz[2][43].

Obrona tytułu i następne lata (1987–1991)

Przed sezonem 1987/1988 trener Lakers, Pat Riley publicznie obiecał obronę tytułu mistrzowskiego, mimo iż żaden zespół od czasów Celtics w 1969 roku nie zdobył dwóch tytułów z rzędu[44]. Johnson miał kolejny udany sezon ze średnimi 19,6 punktów, 11,9 asyst i 6,9 zbiórek na mecz[13]. W fazie play-off 1988 roku Lakers dwukrotnie grali serie spotkań trwające siedem meczów. Wygrali 4–3 najpierw z Utah Jazz, a później z Dallas Mavericks, by w finale natrafić na Detroit Pistons, nazywanych wówczas „Bad Boys”, ze względu na ich fizyczny styl gry[2]. W pierwszych sześciu meczach serii finałowej oba zespoły podzieliły między sobą zwycięstwa. W siódmym, decydującym meczu skrzydłowy Lakers, a jednocześnie MVP tych finałów, James Worthy zaliczył pierwsze w karierze triple-double zdobywając 36 punktów, 16 zbiórek, 10 asyst i poprowadził swoją drużynę do zwycięstwa 108–105[45]. Mimo że Johnson nie został wybrany MVP, to zdobywał średnio 21,1 punktów przy 55 procentowej skuteczności rzutów, a także dokładając 13 asyst i 5,7 zbiórek na mecz[46].

W sezonie 1988/1989 średnie Johnsona na mecz na poziomie 22,5 punktów, 12,8 asyst i 7,9 zbiórek zapewniły mu drugą nagrodę MVP sezonu zasadniczego w karierze[47], a Lakers awansowali do finałów NBA, w których ponownie zmierzyli się z Detroit Pistons. Jednak po absencji Johnsona od meczu nr 2, w którym zerwał ścięgno udowe, Lakers nie byli w stanie rywalizować skutecznie z Pistons i przegrali 4-0[48].

Grając po raz pierwszy w swej karierze w NBA bez Kareema Abdula Jabbara, który odszedł na emeryturę, Johnson zdobył swoją trzecią nagrodę MVP sezonu zasadniczego 1989/1990. Średnie Johnsona wynosiły 22,3 punktów, 11,5 asyst i 6,6 zbiórek na mecz[13]. Lakers odpadli jednak w półfinale Konferencji Zachodniej, ulegając Phoenix Suns i osiągając najsłabszy wynik od 9 lat[49]. Johnson dobrze prezentował się podczas sezonu 1990/1991, kiedy osiągał średnio 19,4 punktów, 12,5 asyst i 6,6 zbiórek na mecz, a Lakers dotarli do finałów NBA. Natrafili tam na Chicago Bulls prowadzonych przez Michaela Jordana, wówczas pięciokrotnego króla strzelców ligi, uznawanego za najlepszego gracza swojej epoki[50][51]. Chociaż serię przedstawiano jako pojedynek między Johnsonem a Jordanem[52], to skutecznie przeciw „Magicowi” bronił skrzydłowy Bulls, Scottie Pippen. Mimo dwóch meczów, w których Johnson zdobył triple-double, Michael Jordan, MVP finałów poprowadził swój zespół do zwycięstwa 4–1[2]. W ostatniej finałowej serii w karierze Johnson zdobywał średnio 18,6 punktów przy 43,1% skuteczności, a także miał 12,4 asyst i 8 zbiórek na mecz[53].

Ogłoszenie zakażenia wirusem HIV i Igrzyska Olimpijskie 1992 (1991-1992)

Po badaniach fizykalnych przed sezonem 1991/1992 Johnson odkrył, że jego test na obecność wirusa HIV był pozytywny. Na konferencji prasowej 7 listopada 1991 roku Johnson publicznie ogłosił, że przechodzi natychmiast na sportową emeryturę[54][55]. Oświadczył, że jego żona Cookie i ich nienarodzone dziecko nie ma HIV, a także dodał, iż poświęci swoje życie na walkę z tą śmiertelną chorobą[54]. Johnson początkowo stwierdzał, że nie wiedział w jaki sposób nabawił się wirusa, ale później przyznał, że stało się to przez posiadanie wielu partnerek seksualnych podczas kariery koszykarskiej[54][56]. W tamtym czasie, jedynie niewielki procent zakażonych HIV nabywało tego wirusa za pośrednictwem kontaktów heteroseksualnych[57], stąd krążyły pogłoski, iż Johnson był gejem lub biseksualistą, choć zaprzeczał obu wersjom[58][59]. Johnson oskarżał później Isiaha Thomasa o rozgłaszanie takich pogłosek za wynagrodzeniem, czemu Thomas zaprzeczał[60]. Ogłoszenie przez Johnsona zakażenia wirusem HIV było główną wiadomością w Stanach Zjednoczonych[61], a w 2004 roku zostało wybrane przez ESPN siódmym najbardziej pamiętnym wydarzeniem ostatnich 25 lat[62]. W wielu artykułach Johnson był chwalony jako bohater, a były prezydent Stanów Zjednoczonych George H.W. Bush powiedział: „dla mnie Magic jest bohaterem, bohaterem dla każdego kto kocha sport”[63].

Mimo przejścia na emeryturę, Johnson został wybrany przez fanów do pierwszej piątki drużyny Zachodu na mecz gwiazd w 1992, chociaż jego byli partnerzy z drużyny, Byron Scott i A.C. Green, mówili, że „Magic” nie powinien grać[64]. Dodatkowo kilku graczy NBA, w tym m.in. skrzydłowy Utah Jazz, Karl Malone, twierdziło, że będą narażeni na zakażenie, jeśli Johnson dozna otwartej rany w trakcie gry[65]. Johnson poprowadził Zachód do zwycięstwa 153–113 i został wybrany MVP meczu po zdobyciu 25 punktów, 9 asyst i 5 zbiórek[66]. Spotkanie zakończył trafiony przez Johnsona rzut za trzy punkty w ostatniej minucie, po którym zawodnicy obu drużyn gratulowali „Magicowi” występu[67].

Johnson został wybrany do udziału w igrzyskach olimpijskich w reprezentacji Stanów Zjednoczonych, zwanej „Dream Teamem”[68]. Podczas turnieju, który drużyna USA wygrała, Johnson grał rzadko z powodu problemów z kolanem, otrzymywał jednak od publiczności owacje na stojąco i wykorzystał to jako możliwość inspiracji dla ludzi zakażonych wirusem HIV[10].

Po igrzyskach (1992–1996)

Przed sezonem 1992/1993 Johnson ogłosił zamiar powrotu do NBA. Po treningach i meczach przedsezonowych powrócił na sportową emeryturę przed rozpoczęciem rundy zasadniczej, powołując się na kontrowersje jakie ewentualny powrót wywoływał wśród wielu zawodników[8]. Podczas przerwy od koszykówki napisał książkę na temat bezpiecznego seksu, był aktywnym przedsiębiorcą, pracował dla NBC jako komentator, a także podróżował po Azji i Australii, występując w drużynie złożonej z byłych koszykarzy rozgrywek uniwersyteckich, a także NBA.

Johnson powrócił do NBA jako trener Lakers pod koniec sezonu 1993/1994 zastępując Randy’ego Pfunda. Po przegranych pięciu z sześciu meczów „Magic” ogłosił rezygnację po sezonie, decydując się na zakup 5% udziałów zespołu w czerwcu 1994. W następnym sezonie, w wieku 36 lat Johnson próbował po raz kolejny powrócić do NBA jako zawodnik Lakers. Grając na pozycji silnego skrzydłowego notował średnio 14,6 punktów, 6,9 asyst i 5,7 zbiórek na spotkanie w ostatnich 32 meczach sezonu[13]. Po odpadnięciu przez Lakers z Houston Rockets w pierwszej rundzie play-off Johnson ostatecznie zakończył karierę w NBA[8].

Poza boiskiem

Earvin
Gwiazda Magica Johnsona na Hollywood Walk of Fame

Życie prywatne

Johnson po raz pierwszy został ojcem w 1981, gdy ze związku z Melissą Mitchell urodził się Andre Johnson. Chociaż Andre był wychowywany przez matkę, odwiedzał ojca każdego lata, a od października 2005 roku pracował dla Magic Johnson Enterprises, jako dyrektor ds. marketingu[69]. W 1991 roku Johnson ożenił się z Earlithą „Cookie” Kelly, biorąc skromny ślub w Lansing, na którym obecni byli Isiah Thomas, Mark Aguirre i Herb Williams[70]. „Magic” i Cookie mieli jednego syna, Earvina III, a także adoptowaną w 1995 roku córkę, Elisę[71].

Kariera w mediach i biznesie

W 1998 Johnson był gospodarzem talk-show w telewizyjnej sieci Fox, zwanego The Magic Hour. Program przestał być nadawany po dwóch miesiącach z powodu niskiej oglądalności[72]. Były koszykarz prowadzi firmę Magic Johnson Enterprises, wartą 700 milionów dolarów[69]. Zależnymi jednostkami wchodzącymi w skład firmy są Magic Johnson Productions, zajmująca się promocją, Magic Johnson Theatres będąca ogólnokrajową siecią kin i studio filmowe Magic Johnson Entertaiment[73]. Johnson zajmował się również przemówieniami motywującymi[74]. Był ponadto komentatorem meczów NBA, pracującym dla telewizji TNT przez siedem lat[75], po czym został zatrudniony w 2008, jako jeden z analizujących koszykarskie spotkania w programie NBA Countdown, nadawanym w stacji ESPN. W 1994 Johnson stał się jednym z właścicieli Los Angeles Lakers. Pełnił także funkcję wiceprezesa klubu[76]. Swoje udziały we własności Lakers sprzedał w październiku 2010 roku[77].

Polityka

Johnson jest zwolennikiem Partii Demokratycznej. W 2006 publicznie poparł Phila Angelidesa, ubiegającego się o stanowisko gubernatora Kalifornii[78], a w 2007 roku wspierał Hillary Clinton, startującą w wyborach prezydenckich[79]. W 2010 roku poparł ubiegającą się o reelekcję, Barbarę Boxer[80].

Działalność charytatywna

Magic Johnson and Nancy Pelosi
W 2003 Johnson spotkał się z Nancy Pelosi, aby przedyskutować kwestię pomocy federalnej dla osób chorych na AIDS.

Po ogłoszeniu zakażenia się HIV w listopadzie 1991, Johnson stworzył Magic Johnson Foundation, mającą pomagać w zwalczaniu HIV[81], chociaż później dodał fundacji także inne cele charytatywne[82]. W 1992 roku wstąpił do narodowej komisji, zajmującej się walką z AIDS, jednak opuścił ją po ośmiu miesiącach, tłumacząc, że komisja nie robi wystarczająco dużo, aby zwalczać chorobę[81]. Johnson był również głównym mówcą z ramienia ONZ podczas Światowego Dnia AIDS w 1999 roku i służył jako Posłaniec pokoju ONZ[82][83].

HIV występował wśród narkomanów i homoseksualistów[81], jednak kampania informacyjna Johnsona miała za zadanie wyjaśnić, że ryzyko zakażenia nie ogranicza się tylko do tych grup. Johnson twierdził, iż jego celem było edukowanie ludzi czym jest HIV, a także nawoływanie, by nie dyskryminować osób z HIV i AIDS[82]. Johnson był później krytykowany przez społeczność osób chorych na AIDS za coraz mniejsze zaangażowanie w informowaniu opinii publicznej o rozprzestrzenianiu się choroby[81][82].

Aby zapobiec przekształceniu się HIV w AIDS, Johnson bierze codziennie leki[84]. Reklamował leki firmy GlaxoSmithKline i współpracował z Abbott Laboratories[85], aby nagłośnić walkę z AIDS, prowadzoną w afroamerykańskiej społeczności[84].

Charakterystyka gry i rekordy

LakersRetiredJerseys
Numer 32, jaki nosił „Magic” Johnson został zastrzeżony przez Los Angeles Lakers w 1992 roku.

W 905 meczach NBA Johnson zdobył 17707 punktów, 6559 zbiórek i 10141 asyst, co przekłada się na średnie z całej kariery 19,5 punktów, 7,2 zbiórek i 11,2 asyst na mecz. Średnia asyst jest u „Magica” najwyższa w historii NBA[13]. Dzieli też rekord asyst zdobytych w jednym meczu play-off (24). Jest rekordzistą pod względem zaliczonych asyst w spotkaniu w finałach NBA (21), a także zdobył najwięcej w historii asyst w meczach play-off (2346). Zdobył także najwięcej asyst w meczach gwiazd, notując ich 127. Johnson wprowadził do koszykówki styl gry, oparty na szybkim tempie akcji, zaskakujących podaniach i wsadach, zwany „showtime”[2]. Kolega z drużyny Lakers, obrońca Michael Cooper wspominał, że choć nie wiadomo było często w jaki sposób Johnson poda piłkę, to jednak najczęściej lądowały one w rękach któregoś z zawodników drużyny z Los Angeles, którzy mogli skutecznie kończyć akcje. Wyjątkowość Johnsona polegała także na tym, że grał na pozycji rozgrywającego, mierząc 206 cm, mimo iż o takim wzroście byli raczej koszykarze na pozycjach podkoszowych. Johnson łączył wzrost silnego skrzydłowego, umiejętności swingmana i panowanie nad piłką charakteryzujące obrońców, co uczyniło go jednym z najczęstszych zdobywców triple-double (138) w historii NBA, ustępując miejsca jedynie Oscarowi Robertsonowi (181)[86].

Osiągnięcia

NCAA

NBA

Kadra

Inne

Statystyki

Statystyki zawodnicze

Legenda
   M Mecze   S5  Pierwsza piątka  MPG  Minuty na mecz
 FG%  Celność rzutów z pola  3P%  Celność rzutów „za 3”  FT%  Celność rzutów wolnych
 RPG  Zbiórki na mecz  APG  Asysty na mecz  SPG  Przechwyty na mecz
 BPG  Bloki na mecz  PPG  Punkty na mecz

Na podstawie Basketball-Reference.com (ang.)

Sezon regularny

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1979/80 L.A. Lakers 77 72 36.3 53.0% 22.6% 81.0% 7.7 7.3 2.4 0.5 18.0
1980/81 L.A. Lakers 37 35 37.1 53.2% 17.6% 76.0% 8.6 8.6 3.4 0.7 21.6
1981/82 L.A. Lakers 78 77 38.3 53.7% 20.7% 76.0% 9.6 9.5 2.7 0.4 18.6
1982/83 L.A. Lakers 78 79 36.8 54.8% 0% 80.0% 8.6 10.5 2.2 0.6 16.8
1983/84 L.A. Lakers 67 66 38.3 56.5% 20.7% 81.0% 7.3 13.1 2.2 0.7 17.6
1984/85 L.A. Lakers 77 77 36.1 56.1% 18.9% 84.3% 6.2 12.6 1.5 0.3 18.3
1985/86 L.A. Lakers 72 70 35.8 52.6% 23.3% 87.1% 5.9 12.6 1.6 0.2 18.8
1986/87 L.A. Lakers 80 80 36.3 52.2% 20.5% 84.8% 6.3 12.2 1.7 0.4 23.9
1987/88 L.A. Lakers 72 70 36.6 49.2% 19.6% 85.3% 6.2 11.9 1.6 0.2 19.6
1988/89 L.A. Lakers 77 77 37.5 50.9% 31.4% 91.1% 7.9 12.8 1.8 0.3 22.5
1989/90 L.A. Lakers 79 79 37.2 48.0% 38.4% 89.0% 6.6 11.5 1.7 0.4 22.3
1990/91 L.A. Lakers 79 79 37.1 47.7% 32.0% 90.6% 7.0 12.5 1.3 0.2 19.4
1995/96 L.A. Lakers 32 9 29.9 46.6% 37.9% 85.6% 5.7 6.9 0.8 0.4 14.6
Razem 906 870 36.7 52.0% 30.3% 84.8% 7.2 11.2 1.9 0.4 19.5
All-Star 11 10 30.1 48.9% 47.6% 90.5% 5.2 11.5 1.9 0.6 16.0

Play-offy

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1980 L.A. Lakers 16 16 41.1 51.8% 25.0% 80.2% 10.5 9.4 3.1 0.4 18.3
1981 L.A. Lakers 3 3 42.3 38.8% 0% 65.0% 13.7 7.0 2.7 1.0 17.0
1982 L.A. Lakers 14 14 40.1 52.9% 0% 82.8% 11.3 9.3 2.9 0.2 17.4
1983 L.A. Lakers 15 15 42.9 48.5% 0% 84.0% 8.5 12.8 2.3 0.8 17.9
1984 L.A. Lakers 21 21 39.9 55.1% 0% 80.0% 6.6 13.5 2.0 1.0 18.2
1985 L.A. Lakers 19 19 36.2 51.3% 14.3% 84.7% 7.1 15.2 1.7 0.2 17.5
1986 L.A. Lakers 14 14 38.6 53.7% 0% 76.6% 7.1 15.1 1.9 0.1 21.6
1987 L.A. Lakers 18 18 37.0 53.9% 20.0% 83.1% 7.7 12.2 1.7 0.4 21.8
1988 L.A. Lakers 24 24 40.2 51.4% 50.0% 85.2% 5.4 12.6 1.4 0.2 19.9
1989 L.A. Lakers 14 14 37.0 48.9% 28.6% 90.7% 5.9 11.8 1.9 0.2 18.4
1990 L.A. Lakers 9 9 41.8 49.0% 20.0% 88.6% 6.3 12.8 1.2 0.1 25.2
1991 L.A. Lakers 19 19 43.3 44.0% 29.6% 88.2% 8.1 12.6 1.2 0 21.8
1996 L.A. Lakers 4 0 33.8 38.5% 33.3% 84.8% 8.5 6.5 0 0 15.3
Razem 190 186 39.7 50.6% 24.1% 83.8% 7.7 12.3 1.9 0.3 19.5

Statystyki trenerskie

Legenda
Sezon regularny M Mecze Z Zwycięstwa P Porażki Z–P % Procent zwycięstw do porażek
Playoffs MP Mecze w PO ZP Zwycięstwa w PO PP Porażki w PO PZ–P % Procent zwycięstw do porażek w PO

Na podstawie Basketball-Reference.com (ang.)

Rywalizacja z Larrym Birdem

Johnson i Larry Bird po raz pierwszy spotkali się jako boiskowi rywale w 1979 roku, gdy drużyna uniwersytecka Michigan pokonała w finale rozgrywek o mistrzostwo NCAA zespół z Indiany, w którym grał Bird. Rywalizacja była kontynuowana w NBA i osiągnęła punkt kulminacyjny, gdy zespoły z Bostonu i Los Angeles spotkały się w finałach trzykrotnie pomiędzy 1984 i 1987 rokiem. Johnson zapewniał, że dla niego sezon zasadniczy składał się z 80 normalnych gier i 2 wyjątkowych z Celtics. Także Bird stwierdzał, że pierwszą rzeczą, jaką sprawdzał rano były statystyki „Magica”[118].

Niektórzy dziennikarze przypuszczali, że rywalizacja Johnson–Bird była atrakcyjna, ponieważ obaj zawodnicy byli zdecydowanymi przeciwieństwami. Różnił ich styl gry, jak i kolor skóry[119][120]. Przed wejściem Johnsona i Birda do NBA, liga znajdowała się w kryzysie. Duże znaczenie rywalizacji obu koszykarzy wynikało także z faktu, że między innymi dzięki nim liga NBA ponownie zyskała zainteresowanie ludzi i telewizji[121]. Dziennikarz sportowy, Larry Schwartz uważał nawet, iż rywalizacja między Birdem a Johnsonem uratowała NBA od bankructwa[8].

Pomimo konfrontacji na boisku, Johnson i Bird zaprzyjaźnili się podczas kręcenia reklamy butów w 1984 roku dla firmy Converse, w której zostali przedstawieni jako wrogowie[122][123]. Johnson brał udział w ceremonii zakończenia kariery przez Birda w 1992 roku. Bird włączył formalnie Johnsona do Basketball Hall of Fame[124].

Książki

  • Magic (1983)
  • Magic's Touch (Magiczny Dotyk) (1989)
  • Conversation with Magis: Magic talks to kids about HIV and AIDS (1992)
  • Jak możesz uniknąć AIDS (What you can do to avoid AIDS 1992, wyd. pol. W.A.B. 1992).
  • Moje życie (My Life 1992, wyd. pol. Atlantis 1993 r.)

Przypisy

  1. All Time Leaders: Assists Per Game. W: NBA.com [on-line]. Turner Sports Interactive, Inc. [dostęp 2008-05-08].
  2. a b c d e f g h i j k Magic Johnson Biography. W: ESPN.com [on-line]. [dostęp 2011-07-30].
  3. a b Daily Dime: Special Edition – The 10 Greatest Point Guards Ever. ESPN. [dostęp 2011-07-30].
  4. 30 years ago, Larry Bird and Magic Johnson's matchup changed basketball (ang.). ww.indystar.com, 2009-03-26. [dostęp 2013-01-30].
  5. Earle Eldridge: Rebounding from basketball court to boardroom. W: USA Today [on-line]. 8 listopada 2004. [dostęp 2011-07-30].
  6. Johnson, Novak: My Life. s. 14. ISBN 1-902799-01-1.
  7. Jeff Zillgitt: Magic Memories of a Real Star. W: USA Today [on-line]. Gannett Co. Inc, 2002-09-27. [dostęp 2011-07-30].
  8. a b c d e f Larry Schwartz: Magic made Showtime a show. ESPN. [dostęp 2011-07-30].
  9. Johnson, Novak: My Life. s. 48. ISBN 1-902799-01-1.
  10. a b Bork: Die großen Basketball Stars. 1994, s. 56–66.
  11. 1978 NCAA Tournament. sportsline.com. [dostęp 2011-07-30].
  12. Andy Katz: From coast to coast, a magical pair. ESPN. [dostęp 2011-07-30].
  13. a b c d e f g h i j k Magic Johnson Statistics. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  14. Johnson, Novak: My Life. s. 113. ISBN 1-902799-01-1.
  15. Regular Season Records: Points. NBA.com. [dostęp 2011-07-30].
  16. a b c Rookie Makes the Lakers Believe in Magic. NBA Encyclopedia: Playoff Edition. [dostęp 2008-05-07].
  17. Larry Bird Statistics. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  18. 1979–80 NBA Season Summary. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  19. 1980 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  20. NBA’s Greatest Moments: Magic Fills in at Center. NBA Encyclopedia: Playoff Edition. [dostęp 2007-09-13].
  21. Jack McCallum: Playoff moments can make legends. W: Sports Illustrated [on-line]. Time Inc, 2006-06-02. [dostęp 2011-07-30].
  22. Magic Johnson timeline. W: USA Today [on-line]. Gannett Co. Inc, 2001-07-11. [dostęp 2011-07-30].
  23. Johnson, Novak: My Life. s. 135. ISBN 1-902799-01-1.
  24. Pat Riley: The Winner Within. G.P. Putnam's Son, 1993, s. 48. ISBN 978-0-425-14175-5.
  25. Houston Rockets. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-30].
  26. Los Angeles Lakers. Sports Reference LLC. [dostęp 2009-05-14].
  27. Ira Berkow: Sports of The Times; Magic Johnson's Legacy. W: The New York Times [on-line]. 8 listopada 1991. [dostęp 2011-07-30].
  28. Sports People; Magic Johnson Pact. W: The New York Times [on-line]. 7 kwietnia 1988. [dostęp 2011-07-30].
  29. Johnson, Novak: My Life. s. 141. ISBN 1-902799-01-1.
  30. Johnson, Novak: My Life. s. 143. ISBN 1-902799-01-1.
  31. 1982 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-31].
  32. Johnson, Novak: My Life. s. 148. ISBN 1-902799-01-1.
  33. Johnson, Novak: My Life. s. 149. ISBN 1-902799-01-1.
  34. 1983 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-31].
  35. a b Alex Sachare, 100 Greatest Basketball Moments Of All Time, s. 6.
  36. C. Kirchberg, J. Barett, Hoop lore: a history of National Basketball Association, s. 179.
  37. 1984 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-07-31].
  38. 1985 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-03].
  39. Johnson, Novak: My Life. s. 199. ISBN 1-902799-01-1.
  40. L. Bird, E. Johnson, J. MacMullan, When the Game Was Ours, s. 197.
  41. 1986-87 NBA MVP Voting. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-03].
  42. D.H. Brown, A Best of Basketball Story, s. 38.
  43. 1987 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-03].
  44. Barry Cooper: Riley Is Downplaying His Guarantee Of Title Repeat. W: Orlando Sentinel [on-line]. 13 czerwca 1988. [dostęp 2011-08-04].
  45. James Worthy | Bio | Premiere Motivational Speakers Bureau, premierespeakers.com [dostęp 2017-11-25].
  46. 1988 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-04].
  47. 1988-89 NBA MVP Voting. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-04].
  48. Sam Goldaper: Pistons Earn First Title by Sweeping Lakers. W: New York Times [on-line]. 14 czerwca 1989. [dostęp 2011-08-04].
  49. D.H. Brown, A Best of Basketball Story, s. 24.
  50. Michael Jordan Bio. ESPN.com. [dostęp 2011-08-04].
  51. Praise from his peers. W: Sports Illustrated [on-line]. 1 lutego 1999. [dostęp 2011-08-04].
  52. 1990-91: No Bull! Chicago Cops Championship. W: NBA.com [on-line]. Turner Sports Interactive, Inc. [dostęp 2011-08-04].
  53. 1991 NBA Finals Composite Box Score. Sports Reference LLC. [dostęp 2011-08-04].
  54. a b c Rick Weinberg: 7: Magic Johnson announces he's HIV-positive. ESPN. [dostęp 2011-08-04].
  55. Tragedia „Magica” Johnsona, „Gazeta Wyborcza”, nr 731, 9 listopada 1991, s. 24.
  56. Tom Friend: Still stunning the world 10 years later. ESPN, 2001-11-07. [dostęp 2011-08-04].
  57. Jim MacKay, Michael A. Messner, Donald F. Sabo, Masculinities, Gender Relations, and Sport: Masculinities, Gender Relations, SAGE 2000, s. 53., isbn 0-7619-1272-X
  58. Johnson, Novak: My Life. s. 225. ISBN 1-902799-01-1.
  59. (WP), Solidarni z „Magicem”, „Gazeta Stołeczna”, nr 736, 16 listopada 1991, s. 20.
  60. Roland Lazenby, Roland Lazenby: The Show: The Inside Story of the Spectacular Los Angeles Lakers in the Words of Those Who Lived It. New York, New York: McGraw-Hill Professional, 2006, s. 297–8. ISBN 978-0-07-143034-0. [dostęp 2011-08-04].
  61. Masculinities, Gender Relations, and Sport: Masculinities, Gender Relations. s. 53.
  62. Rick Weinberg: Magic Johnson announces he's HIV-positive. ESPN. [dostęp 2011-08-04].
  63. McKay, Messner, Sabo: Masculinities, Gender Relations, and Sport: Masculinities, Gender Relations. s. 54.
  64. Jack McCallum: Most Valuable Person. W: Sports Illustrated [on-line]. Time Inc, 1992-02-17. [dostęp 2011-08-07].
  65. Magic Johnson: 10 lat z HIV. W: Wprost [on-line]. 2001-11-07. [dostęp 2011-08-07].
  66. Magic Johnson Shines In NBA All Star Game Winning Hearts, MVP. W: Jet [on-line]. 1992-02-24. s. 56. [dostęp 2011-08-07].
  67. Steve Aschburner: Ten All-Star Games to remember. W: Sports Illustrated [on-line]. 2009=02=12. [dostęp 2011-08-07].
  68. Chris Sheridan: Dream Team still the best ever ... or is it?. W: ESPN [on-line]. 2007-09-04. [dostęp 2011-08-07].
  69. a b Darren Rovell: Passing on the Magic. ESPN, 2005-10-08. [dostęp 2011-08-07].
  70. Roland Lazenby: The Show: The Inside Story of the Spectacular Los Angeles Lakers in the Words of Those Who Lived It. New York, New York: McGraw-Hill Professional, 2006, s. 281. ISBN 978-0-07-143034-0. [dostęp 2011-08-07].
  71. Nadine Brozan: Chronicle. W: The New York Times [on-line]. The New York Times Company, 1995-01-26. [dostęp 2011-08-07].
  72. 'Magic Hour' Canceled. W: The New York Times [on-line]. The New York Times Company, 1998-08-08. [dostęp 2011-08-11].
  73. Gary Eng Walk: Magic Johnson joins the music biz. W: Entertainment Weekly [on-line]. 7 października 1998. [dostęp 2011-08-11].
  74. Steve Springer, Magic's Announcement: 10 years later, a real survivor, „Los Angeles Times”, 2001-11-07, s. D1
  75. NBA 05-06 TNT. TNT.tv. [dostęp 2011-08-11].
  76. Magic Johnson becomes part owner of Lakers. W: JET [on-line]. findarticles.com, 1994. [dostęp 2011-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-08)].
  77. Magic Johnson sells Lakers shares. ESPN, 18 października 2010. [dostęp 2011-08-11].
  78. Magic Johnson backs Angelides for Governor. angelides.com, 2005-11-29. [dostęp 2011-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-22)].
  79. Magic Johnson, Bill Clinton team up for Hillary. W: USA Today [on-line]. Gannett Co. Inc, 20 grudnia 2007. [dostęp 2011-08-11].
  80. Magic Johnson Backing Barbara Boxer for US Senate
  81. a b c d Jack McCallum: Life After Death. W: Sports Illustrated [on-line]. Time Inc, 20 sierpnia 2001. [dostęp 2011-08-11].
  82. a b c d Tom Farrey: AIDS community misses old Magic act. ESPN, 7 listopada 2001. [dostęp 2011-08-11].
  83. William C. Rhoden: Sports of The Times; The Greatest Is Honored by The Diplomat. W: The New York Times [on-line]. The New York Times Company, 16 września 1998. [dostęp 2011-08-11].
  84. a b Steve Sternberg: Magic Johnson combats AIDS misperceptions. W: USA Today [on-line]. 30 listopada 2006. [dostęp 2011-08-12].
  85. Magic Johnson assists drugmaker to advertise HIV treatment. W: USA Today [on-line]. 20 stycznia 2003. [dostęp 2011-08-12].
  86. Adrian Wojnarowski: Making triple trouble. Yahoo! Sports, 2006-11-18. [dostęp 2011-08-11].
  87. NCAA Championship History (ang.). ncaa.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  88. NCAA College Basketball Final Four Most Outstanding Player Winners (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  89. Official NCAA Consensus All-Americans (ang.). ncaa.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  90. NCAA All-Tournament Winners (ang.). sports-reference.com. [dostęp 16 sierpnia 2018].
  91. National Collegiate Basketball Hall of Fame - Players (ang.). collegebasketballexperience.com. [dostęp 15 kwietnia 2018].
  92. a b c NBA Championships: Year by Year Champions (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  93. NBA MVP Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  94. NBA All-Star Game MVP's (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  95. NBA Players of the Month (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  96. a b All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  97. All-Rookie Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  98. The NBA’s 50 Greatest Players (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  99. Duncan wins 2001-02 IBM Award (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  100. NBA J. Walter Kennedy Citizenship Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  101. 2019 NBA Awards: Complete list of winners (ang.). nba.com. [dostęp 26 czerwca 2019].
  102. Team San Antonio to Defend its Haier Shooting Stars Title (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  103. NBA Assists Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  104. NBA Steals Leaders Year by Year (ang.). landofbasketball.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  105. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Free Throw Pct (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  106. NBA & ABA Year-by-Year Leaders and Records for Assist Per Game (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 7 listopada 2014].
  107. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Free Throws (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 24 marca 2018].
  108. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for 3-Pt Field Goals (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 24 marca 2018].
  109. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Assists Per Game (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 4 kwietnia 2018].
  110. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Steals Per Game (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 6 kwietnia 2018].
  111. NBA Retired Numbers (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  112. Games of the XXVth Olympiad -- 1992 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  113. MEN'S TOURNAMENT OF THE AMERICAS -- 1992 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  114. a b USA All-Tieme Men's Roster (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  115. 1992 United States Olympic Team – Hall Of Famers (ang.). hoophall.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  116. a b c History of the NBA Global Games (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  117. Magic Johnson - Hall Of Famers (ang.). hoophall.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  118. Classic NBA Quotes: Magic and Larry. NBA Encyclopedia: Playoff Edition. [dostęp 2011-08-10].
  119. Bork: Basketball Sternstunden. 1995, s. 49–55.
  120. David Halberstam: The Stuff Dreams Are Made Of. W: Sports Illustrated [on-line]. Time Inc, 1987-06-29. [dostęp 2011-08-12].
  121. 'Magic' Time. CBS News, 2002-09-27. [dostęp 2011-08-12].
  122. Abraham Aamidor: Chuck Taylor, All Star: The True Story of the Man Behind the Most Famous Athletic Shoe in History. 2006, s. 151. ISBN 0-253-34698-3.
  123. Larry Schwartz: Eye for victory. ESPN. [dostęp 2011-08-12].
  124. Larry Bird inducting Magic Johnson. CBC Sports, 2002-08-15. [dostęp 2011-08-12].

Bibliografia

  • Haskins, James (1981). Magic: A Biography of Earvin Johnson, Hillside, New Jersey: Enslow Publishers, ​ISBN 0-89490-044-7​.
  • Gutman, Bill (1991). Magic: More Than a Legend. New York, New York, Harper Paperbacks, ​ISBN 0-06-100542-8​.
  • Morgan, Bill (1991). The Magic: Earvin Johnson, ​ISBN 0-606-01895-6​.
  • Bill Gutman, Magic Johnson: Hero On and Off the Court, Brookfield, Connecticut: Millbrook Press, 1992, ISBN 1-56294-287-5, OCLC 25410278.
  • Johnson, Rick L. (1992). Magic Johnson: Basketball's Smiling Superstar, New York, New York: Dillon Press, ​ISBN 0-87518-553-3​.
  • Rozakis, Laurie (1993). Magic Johnson: Basketball Immortal, Vero Beach, Florida: Rourke Enterprises, ​ISBN 0-86592-025-7​.
  • Schwabacher, Martin (1993). Magic Johnson (Junior World Biographies). New York, New York: Chelsea Juniors. ​ISBN 0-7910-2038-X​.
  • Bork, Günter (1994). Die großen Basketball Stars, Copress-Verl, ​ISBN 3-7679-0369-5​. (niem.)
  • Frank, Steven (1994). Magic Johnson (Basketball Legends), New York, New York: Chelsea House Publishers, ​ISBN 0-7910-2430-X​.
  • Basketball Sternstunden, Günter Bork, München: Copress-Verl, 1995, ISBN 3-7679-0456-X, OCLC 75555981 (niem.).
  • Blatt, Howard (1996). Magic! Against The Odds, New York, New York: Pocket Books, ​ISBN 0-671-00301-1​.
  • Rosner, Mark (1999). Michael MacCambridge. ed. Earvin „Magic” Johnson: The Star of Showtime. New York: Hyperion ESPN Books. pp. 251–52. (In ESPN SportsCentury)
  • Gottfried, Ted (2001). Earvin Magic Johnson: Champion and Crusader, New York, New York: F. Watts, ​ISBN 0-531-11675-1​.

Linki zewnętrzne

All-NBA Team

All-NBA Team – umowna drużyna wybierana corocznie (od sezonu 1946-1947) spośród najlepszych graczy ligi NBA przez zajmujących się nią dziennikarzy i sprawozdawców (obecnie 120 osób). Od sezonu 1988-89 ogłaszane są trzy piątki (wcześniej dwie): pierwsza (najsilniejsza, First Team), druga (Second Team) i trzecia (Third Team).

Bill Russell NBA Finals Most Valuable Player Award

Bill Russell NBA Finals Most Valuable Player Award (wcześniej znana pod nazwą NBA Finals Most Valuable Player Award) – nagroda dla najbardziej wartościowego gracza Finałów NBA, przyznawana począwszy od 1969. O losach nagrody decyduje, po zakończeniu rundy finałowej, dziewiątka wybranych przedstawicieli mediów. Zawodnik, który dostanie najwięcej głosów, zdobywa to wyróżnienie. Podczas ostatnich Finałów NBA fani mogli głosować poprzez oficjalną stronę ligi NBA, co sprawiło dodanie jednego decyzyjnego głosu. Początkowo nagroda była czarnego koloru, z umieszczoną u góry kulą na wzór piłki koszykarskiej, podobnie jak w trofeum Larry’ego O’Briena. Jednakże w 2005 zastąpiono ją zmniejszoną wersją trofeum przyznawanego mistrzowskiej drużynie.

Od początku jej istnienia, nagrodę otrzymało 31 różnych koszykarzy. Michael Jordan, który wraz z Chicago Bulls zdobył mistrzostwa NBA w latach 1991-1993 i 1996-1998, jest jedynym zawodnikiem w historii, który dokonał tego sześciokrotnie. Magic Johnson, Shaquille O’Neal, Tim Duncan i LeBron James zdobyli w całej swojej karierze nagrodę po trzy razy, zaś Willis Reed, Kareem Abdul-Jabbar, Larry Bird i Hakeem Olajuwon, Kobe Bryant, Kevin Durant i Kawhi Leonard po dwa. Jordan i O’Neal są jedynymi graczami, którzy otrzymywali ją w trzech kolejnych sezonach (Jordan dokonał tego dwukrotnie). Olajuwon, Bryant i James wygrali nagrodę dwukrotnie na przestrzeni dwóch kolejnych sezonów. Abdul-Jabbar, James oraz Leonard są jedynymi zawodnikami w historii, którzy zdobyli ją z dwoma różnymi zespołami: Abdul-Jabbar z Milwaukee Bucks w 1971 i z Los Angeles Lakers w 1985, James z Miami Heat w 2012 i 2013 oraz z Cleveland Cavaliers w 2016, Leonard z San Antonio Spurs w 2014 i z Toronto Raptors w 2019. Johnson jest jedynym zawodnikiem, który zdobył ją w debiutanckim sezonie, dokonując tego z Lakers w 1980. Jest on jednocześnie najmłodszym zdobywcą nagrody (20 lat i 281 dni). Jerry West jest jedynym zawodnikiem, który zdobył ją mimo porażki swojej drużyny. Nigeryjczyk Olajuwon, pochodzący z Wysp Dziewiczych Tim Duncan, urodzony w Belgii Francuz Tony Parker i Niemiec Dirk Nowitzki są czwórką graczy spoza Stanów Zjednoczonych, którzy zdobyli tę nagrodę. Duncan jest Amerykaninem, jednak w NBA uważany jest za gracza „międzynarodowego” ponieważ nie urodził się w żadnym z pięćdziesięciu amerykańskich stanów lub Waszyngtonie. Parker i Nowitzki są jedynymi zawodnikami, którzy nie grali przed NBA w Stanach Zjednoczonych; Olajuwon grał w drużynie koszykarskiej uniwersytetu Houston, a Duncan Wake Forest.

W dniu 14 lutego 2009, podczas weekendu gwiazd NBA w Phoenix, komisarz NBA David Stern ogłosił, że nagroda zmieni nazwę na „Bill Russell NBA Finals Most Valuable Player Award” na cześć jedenastokrotnego mistrza NBA Billa Russella.

Finały NBA

Finały NBA – finałowa faza rozgrywek NBA, wyłaniająca mistrza NBA, rozgrywana w systemie best-of-seven play-off (najlepszy w siedmiu finałowych meczach). Występuje w niej najlepszy zespół z Konferencji Wschodniej (Eastern Conference) i Konferencji Zachodniej (Western Conference).

Finały NBA 1991

Finały NBA w 1991 rozegrano w dniach 2-12 czerwca 1991 roku. Spotkali się w nich mistrzowie Konferencji Wschodniej – Chicago Bulls oraz Konferencji Zachodniej – Los Angeles Lakers.

W drodze do finału Bulls pokonali kolejno: New York Knicks 3-0, Philadelphię 76ers 4-1 i w finale Konferencji Detroit Pistons 4-0. Natomiast Lakers zwyciężyli: Houston Rockets 3-0, Golden State Warriors 4-1 i Portland Trail Blazers 4-2.

Mecze rozgrywano w formule 2-3-2. Przewagę własnej hali miała drużyna Bulls.

Tytuł mistrza NBA, po raz pierwszy w historii, zdobyła drużyna Chicago Bulls, zwyciężając Los Angeles Lakers 4-1 i rozpoczynając tym samym kilkuletnią dominację w lidze (6 tytułów w ciągu 8 lat).

Tytuł MVP Finałów zdobył po raz pierwszy w swojej karierze Michael Jordan, zdobywając przeciętnie w meczu 31,2 pkt., 11,4 ast. i 6,6 zb.

Finał ten był pierwszym finałem w karierze Jordana, a zarazem ostatnim w karierze Magica Johnsona.

Były to także ostatnie mecze finałowe, które drużyna Lakers rozgrywała w hali Great Western Forum, od 1999 siedzibą zespołu jest hala Staples Center.

Johnny McCarthy

John Joseph „Johnny” McCarthy (ur. 25 kwietnia 1934 w Buffalo) – amerykański koszykarz, występujący na pozycji rozgrywającego, mistrz NBA z 1964 roku, po zakończeniu kariery trener koszykarski.

Jest pierwszym i jednym z zaledwie trzech zawodników w historii NBA, którzy zanotowali triple-double podczas swojego debiutu w play-off. 16 marca 1960 roku zanotował 13 punktów, 11 zbiórek oraz 11 asyst w spotkaniu z Minneapolis Lakers. Pozostali zawodnicy, którzy tego dokonali to Magic Johnson (1980) i LeBron James (2006).

Knock Me Down

Knock Me Down – jest piosenką zespołu Red Hot Chili Peppers, pochodzącą z ich wydanego w 1989 roku albumu, Mother’s Milk. Jest ona szóstym utworem na płycie, a także została wydana jako singel. „Knock Me Down” jest poświęcone pamięci Hillela Slovaka.

Lansing

Lansing – miasto w Stanach Zjednoczonych, stolica stanu Michigan, nad rzeką Grand (uchodzącą do jeziora Michigan). Razem z East Lansing tworzy zespół miejski.

Jest to duży ośrodek przemysłowy (przemysł samochodowy – General Motors), handlowy i naukowy (Michigan State University jest ulokowany w East Lansing). Najbardziej znanym zabytkiem miasta jest kapitol z 2 połowy XIX wieku. W Lansing urodzili się m.in. znani aktorzy Steven Seagal oraz Burt Reynolds, a także koszykarz Magic Johnson.

Lista liderów sezonu regularnego NBA w asystach

Lista liderów sezonu regularnego NBA w asystach – poniższa lista zawiera nazwiska koszykarzy, którzy zostali liderami NBA w asystach sezon po sezonie.

W koszykówce asysta to podanie do kolegi z drużyny, które prowadzi bezpośrednio do zdobycia punktów z gry. National Basketball Association nagradza tytułem lidera w asystach zawodnika z najwyższą średnią asyst w danym sezonie. Liderów w tej kategorii statystycznej wyłania się od rozgrywek 1946/1947, kiedy to została ona wprowadzona do oficjalnych statystyk ligi, jeszcze w Basketball Association of America (BAA), prekursorce NBA. Aby zawodnik został sklasyfikowany na liście najlepiej asystujących musi wystąpić w co najmniej 70 spotkaniach (z 82) lub uzyskać w całym sezonie co najmniej 400 asyst. Te kryteria obowiązują od sezonu 1974/1975. Tytuł lidera był początkowo przyznawany na podstawie sumy uzyskanych asyst, trwało to do zakończenia rozgrywek 1968–69, następnie tytuły lidera zaczęto przyznawać w oparciu o średnią asyst.

John Stockton jest rekordzistą ligi w liczbie (1164) oraz średniej (14,54) asyst, uzyskanych w trakcie jednego sezonu. Miało to miejsce odpowiednio podczas rozgrywek 1990/1991 i 1989/1990. Mark Jackson dzierży rekord NBA pod względem liczby (868) oraz średniej asyst (10,6) uzyskanych w pojedynczym sezonie (1987/1988), jako debiutant. Wśród aktywnych zawodników Chris Paul legitymuje się najwyższą liczbą asyst (925), uzyskanych w pojedynczym sezonie (2007/2008), a Rajon Rondo najwyższą średnią (11,7 – 2011/2012).

Stockton uzyskał najwięcej w historii tytułów lidera NBA w asystach (9). Bob Cousy zostawał liderem ośmiokrotnie, Oscar Robertson sześciokrotnie, Jason Kidd i Nash pięciokrotnie, Kevin Porter i Earvin "Magic" Johnson czterokrotnie Chris Paul, Andy Phillip, Guy Rodgers i Rajon Rondo dwukrotnie. Stockton jest również rekordzistą pod względem liczby tytułów lidera, uzyskanych z rzędu (9). Trzech zawodników uzyskało podczas tych samych rozgrywek tytuł lidera oraz mistrzostwo NBA, byli to: Cousy w 1957 i od 1959 do 1960 z Boston Celtics; Jerry West w 1972 z Los Angeles Lakers; Johnson w 1987 z Lakers.

Lista liderów sezonu regularnego NBA w przechwytach

Lista liderów sezonu regularnego NBA w przechwytach – poniższa lista zawiera nazwiska koszykarzy, którzy zostali liderami NBA w przechwyconych piłkach w kolejnych sezonach.

W koszykówce, przechwyt oznacza akcję obronną, w wyniku której przeciwnik zalicza stratę piłki. W National Basketball Association (NBA) tytuł lidera ligi w przechwytach uzyskuje zawodnik z najwyższą średnią przechwytów, uzyskanych podczas rozgrywek fazy zasadniczej sezonu. Pierwszy liderem w historii został po sezonie 1973/74 Larry Steele z Portland Trail Blazers. Aby zawodnik mógł zostać sklasyfikowany na liście najlepiej przechwytujących ligi musi wystąpić w co najmniej 70. spotkaniach sezonu (z 82) lub zanotować co najmniej 125 przechwytów. Te kryteria obowiązują od sezonu 1974/75.

Alvin Robertson jest rekordzistą wszech czasów w liczbie (301) oraz średniej (3,67) przechwytów, uzyskanych w trakcie pojedynczego sezonu. Oba rekordy ustanowił w sezonie 1985/86. Wśród aktywnych zawodników, Chris Paul uzyskał najwyższą liczbę przechwytów (217) podczas rozgrywek 2007/08, a najwyższą średnią (2,77) w sezonie 2008/09.

Paul uzyskał najwięcej tytułów lidera NBA w przechwytach – 6. Micheal Ray Richardson, Robertson, Michael Jordan i Allen Iverson uzyskali ich po trzy, natomiast Magic Johnson, Mookie Blaylock, Baron Davis i John Stockton po dwa. Paul uzyskał najwięcej tytułów z rzędu – 4. Trzech zawodników uzyskało tytuł lidera, zdobywając jednocześnie w tym samym sezonie mistrzostwo ligi: Rick Barry (1975) z Golden State Warriors, Magic Johnson (1982) z Los Angeles Lakers i Michael Jordan (1993) z Chicago Bulls.

Lista zawodników miesiąca NBA

Lista zawodników miesiąca NBA – lista zawiera nazwiska zawodników miesiąca NBA. Nagrodę zaczęto przyznawać oficjalnie w sezonie 1979/1980. Od rozgrywek 2001/2002 zaczęto nagradzać osobno najlepszego zawodnika konferencji wschodniej oraz zachodniej NBA.

W sezonach 1983/1984, 1988/1989, 1998/1999, 2002/2003, 2005/2006, MVP rozgrywek zasadniczych, nie został nagrodzony uprzednio tytułem zawodnika miesiąca.

Stan na zakończenie sezonu 2017/2018.

(*) – oznacza MVP sezonu zasadniczego NBA

Los Angeles Dodgers

Los Angeles Dodgers – profesjonalna drużyna baseballowa, występująca w zachodniej dywizji National League ligi Major League Baseball. Siedziba drużyny mieści się w Los Angeles w stanie Kalifornia. Sześciokrotny zwycięzca w World Series.

Los Angeles Lakers

Los Angeles Lakers – amerykański klub koszykarski, mający siedzibę w Los Angeles, w stanie Kalifornia. Występują w Dywizji Pacyficznej, Konferencji Zachodniej w National Basketball Association (NBA). Swoje domowe spotkania Lakers rozgrywają w Staples Center, którą dzielą z lokalnym rywalem z NBA, Los Angeles Clippers, z Los Angeles Kings z ligi NHL i drużyną Los Angeles Sparks występującą w WNBA. Lakers są jedną z najbardziej utytułowanych drużyn w historii NBA. Mają na swoim koncie 16 tytułów mistrzowskich, a ostatnie z nich zdobyli w 2010 roku. W 2012 roku Lakers zostali wybrani przez magazyn Forbes najdroższą drużyną NBA, a ich wartość wyszacowano na 900 milionów dolarów. Rok później magazyn Forbes oszacował ich wartość na miliard dolarów, jednakże kwota ta dała im dopiero drugie miejsce za New York Knicks. W 2018 dziennikarze magazynu Forbes wycenili wartość klubu na 3,3 mld dolarów.

Początki zespołu sięgają 1947 roku, gdy zakupiono rozwiązany klub Detroit Gems. Nowa drużyna miała swoją siedzibę w Minneapolis, w stanie Minnesota, i przyjęła nazwę Lakers, na cześć przydomku stanu, w którym grali – „Kraina 10 000 Jezior”. W Minneapolis Lakers zdobyli pięć tytułów mistrzowskich, mając w swoim składzie centra George’a Mikana, który przez NBA został nazwany jej „pierwszą supergwiazdą”. Wkrótce po zakończeniu kariery przez Mikana, przed sezonem 1960/61 drużyna przeniosła swoją siedzibę do Los Angeles.

Prowadzeni przez członków Koszykarskiej Galerii Sław, Elgina Baylora i Jerry Westa, Los Angeles sześć razy w latach 60. awansowali do finałów NBA, ale za każdym razem przegrywali z Boston Celtics, rozpoczynając długą i legendarną już rywalizację między obydwoma klubami. W 1968 roku Lakers pozyskali czterokrotnego MVP rozgrywek Wilta Chamberlaina, który grał na pozycji centra. Po kolejnych porażkach w finałach 1969 i 1970 roku prowadzeni przez nowego trenera Billa Sharmana Lakers wygrali sześć kolejnych tytułów mistrzowskich. Po zakończeniu kariery przez Westa i Chamberlaina, drużyna sprowadziła innego centra, Kareema Abdula-Jabbara, który wygrał wcześniej kilka tytułów MVP ligi, ale pod koniec lat 70. nie był w stanie awansować ze swoja poprzednią drużyną do finałów NBA. Lata 80. w wykonaniu Lakers zostały okrzyknięte mianem „Showtime'u”, głównie dzięki duetowi Magic Johnson i Abdul-Jabbar, którzy prowadzali w Lakers szybką ofensywną grę i wygrali w przeciągu dziewięciu lat pięć tytułów mistrzowskich, w tym pokonując w 1985 roku po raz pierwszy w finale Celtics. Drużynę prowadził Pat Riley, a oprócz Johnsona i Abdul-Jabbara w zespole czołową rolę odgrywał James Worthy – wszyscy zostali później członkami Koszykarskiej Galerii Sław. Po zakończeniu kariery przez Abdula-Jabbara i Johnsona zespół przez wiele lat borykał się z problemami, do czasu, gdy w 1996 roku do drużyny trafili Shaquille O’Neal i Kobe Bryant. Prowadzeni przez innego członka Galerii Sław, trenera Phila Jacksona, Lakers wygrali trzy kolejne tytuły mistrzowskie w latach 2000 – 2002, zdobywając po raz drugi w historii zespołu tzw. „three-peat”. Po porażkach w latach 2004 – 2008 Lakers wrócili na tron w latach 2009 i 2010, pokonując w finałach kolejno Orlando Magic i, po raz kolejny, Celtics.

Lakers są posiadaczami rekordu w liczbie zwycięstw z rzędu (33), który ustanowili w sezonie 1971/72, co jest również najdłuższą zwycięską passą w historii amerykańskiego zawodowego sportu. Zawodnikami Lakers było szesnastu obecnych członków Galerii Sław, jak również czterech trenerów. Czterech koszykarzy Lakers: Kareem Abdul-Jabbar, Magic Johnson, Shaquille O’Neal i Kobe Bryant zdobywało nagrodę dla najbardziej wartościowego koszykarza NBA, dając wspólnie drużynie osiem takich tytułów.

NBA All-Star Game

NBA All-Star Game (pol. Mecz gwiazd National Basketball Association), inaczej ASG, All-Stars – towarzyski mecz koszykarski rozgrywany ostatniego dnia Weekendu Gwiazd NBA, pomiędzy reprezentantami konferencji wschodniej i konferencji zachodniej. Pierwsze piątki obu zespołów wybierane są przez kibiców, podczas internetowego głosowania, graczy, a także przedstawicieli mediów (waga głosów to odpowiednio 50, 25 i 25%), zaś zawodników rezerwowych wybierają trenerzy danej drużyny. Nie mogą oni jednak głosować na graczy trenowanych przez siebie na co dzień zespołów.

Od 2018 roku liderzy głosowania w poszczególnych konferencjach zostają kapitanami i tworzą swoje drużyny z puli graczy wybranych do meczu gwiazd, niezależnie od konferencji.

Co roku trenerami obu zespołów muszą być inne osoby niż przed rokiem. Trenerzy poszczególnych konferencji są wyłaniani na podstawie najlepszego bilansu w danej konferencji, uzyskanego tuż przed meczem gwiazd. Jeśli, któryś z trenerów uzyskał po raz drugi rok z rzędu najlepszy bilans w swojej konferencji, nie może zostać trenerem drużyny gwiazd, a jego miejsce zajmuje kolejny w rankingu.

Po zakończeniu spotkania przyznawana jest nagroda dla najbardziej wartościowego zawodnika tegoż spotkania. W całej historii rozgrywek prowadzą zawodnicy ze wschodu, bilansem 37-29. Rekordzistą w liczbie rozegranych meczów gwiazd jest Kareem Abdul-Jabbar, z wynikiem 18 spotkań.

Najwięcej tytułów MVP spotkania mają na swoim koncie (stan na listopad 2016 – 4) Bob Pettit (1956, 1958, 1959, 1962) i Kobe Bryant (2002, 2007, 2009, 2011), natomiast najwięcej z rzędu Pettit (1958, 1959) oraz Russell Westbrook (2015, 2016). Trzykrotnie statuetkę otrzymywali: Oscar Robertson, Michael Jordan, Shaquille O’Neal i LeBron James, dwukrotnie: Bob Cousy, Julius Erving, Isiah Thomas, Magic Johnson, Karl Malone, Allen Iverson i Russell Westbrook.

Pierwszy mecz gwiazd został rozegrany 2 marca 1951 w Bostonie w hali Boston Garden.

NBA All-Star Game Most Valuable Player Award

Nagroda dla najbardziej wartościowego gracza meczu gwiazd NBA (ang. National Basketball Association All-Star Game Most Valuable Player (MVP)) odbywającego się podczas weekendu gwiazd NBA. Nagroda przyznawana jest począwszy od pierwszego meczu gwiazd rozgrywającego się w Boston Garden w 1951 roku. Podczas pierwszych dwóch meczów gwiazd o losach nagrody decydowały władze ligi. Od 1953 roku osobami decyzyjnymi są przedstawiciele mediów. Zawodnik lub zawodnicy, którzy otrzymują najwięcej głosów zdobywają tę nagrodę. W 1999 roku nie przyznawano nagrody MVP meczu gwiazd, ponieważ liga z powodu lokautu odwołała cały weekend gwiazd.

Bob Pettit i Kobe Bryant są jedynymi zawodnikami, którzy wygrywali nagrodę dla najbardziej wartościowego zawodnika meczów gwiazd czterokrotnie. Oscar Robertson, Michael Jordan i Shaquille O’Neal zdobywali ją trzykrotnie, zaś Bob Cousy, Julius Erving, Isiah Thomas, Magic Johnson, Karl Malone, Allen Iverson, LeBron James i Russell Westbrook otrzymali ją dwukrotnie. James wygrywając ją podczas meczu gwiazd NBA w 2006 roku stał się najmłodszym zawodnikiem w historii, któremu ją przyznano (miał 21 lat). Nagroda czterokrotnie była przyznawana dwóm zawodnikom: w 1959 roku otrzymali ją Elgin Baylor i Pettit, w 1993 roku dwaj zawodnicy Utah Jazz John Stockton i Malone, w 2000 roku O’Neal i Tim Duncan, a w 2009 roku otrzymali ją Bryant i O’Neal. O’Neal jest jedynym zawodnikiem w historii, który dzielił tę nagrodę z innym zawodnikiem dwukrotnie. Zawodnicy grający w Los Angeles Lakers zdobywali tę nagrodę jedenastokrotnie, zaś reprezentanci Bostonu Celtics ośmiokrotnie.

Nagrodę otrzymali dotąd wyłącznie zawodnicy urodzeni w Stanach Zjednoczonych, a także pochodzący z Wysp Dziewiczych Tim Duncan, który jest Amerykaninem, jednak przez NBA uważany jest za gracza „międzynarodowego”, ponieważ nie urodził się w żadnym z pięćdziesięciu amerykańskich stanów lub w Waszyngtonie, Dystrykt Kolumbii. Podczas meczu gwiazd NBA 2014 roku nagrodę otrzymał Kyrie Irving.

NBA Most Valuable Player Award

NBA Most Valuable Player Award (Nagroda MVP NBA) – nagroda dla najwartościowszego gracza w lidze NBA. Przyznawana od 1956 roku. Jest najważniejszą nagrodą indywidualną w NBA. Symbolizuje ją statuetka Maurice Podoloff Trophy.

Najwięcej trofeów - sześć zdobył Kareem Abdul-Jabbar.

Najmłodszym zdobywcą jest Derrick Rose, w momencie otrzymania wyróżnienia miał 22 lata. Najstarszym zawodnikiem, który dostał tę nagrodę jest Karl Malone, ówczesny gracz Utah Jazz miał 36 lat. Jedynymi zawodnikami, którzy w tym samym sezonie zdobyli MVP i nagrodę dla najlepszego obrońcy ligi są Michael Jordan (1987-88), oraz Hakeem Olajuwon (1993-94), którzy zostali wybrani w tym samym drafcie. W 2016 roku Stephen Curry został pierwszym i jak dotąd jedynym jednogłośnie wybranym MVP sezonu zasadniczego.

Quinn Buckner

William Quinn Buckner (ur. 20 sierpnia 1954 w Phoenix) – amerykański koszykarz, rozgrywający. Mistrz NBA (1984), olimpijski (1976), uniwersjady (1973), brązowy medalista mistrzostw świata (1974). Wielokrotnie zaliczany do składów najlepszych obrońców ligi, późniejszy trener NBA.

Jest jednym z zaledwie trzech zawodników w historii, którzy mają na swoim koncie mistrzostwo stanu szkół średnich (1971, 1972), NCAA (1976), NBA (1984) oraz złoty medal olimpijski (1976). Dwaj pozostali to członkowie Koszykarskiej Galerii Sław - Jerry Lucas oraz Earvin „Magic” Johnson.

Remember the Time

Remember the Time - drugi singiel Michaela Jacksona z albumu Dangerous. Utwór dotarł do 3 miejsca na liście Billboard Hot 100.

W ponad 9 minutowym teledysku do tego utworu wystąpili m.in.: Eddie Murphy, Iman, Magic Johnson, Tom Lister Jr.

Triple-double

Triple-double – w koszykówce, zawodnik uzyskuje triple-double w meczu, jeśli dowolne trzy z wyników statystycznych (punkty, asysty, zbiórki, przechwyty, bloki) wyrażone są w postaci liczb dwucyfrowych, np. 11 punktów, 15 zbiórek, 17 asyst.

Vlade Divac

Vlade Divac (serb. Владе Дивац, ur. 3 lutego 1968 w Prijepolju) – serbski koszykarz, reprezentant Jugosławii. Większość kariery spędził w NBA, grając na pozycji środkowego (216 cm wzrostu). Z reprezentacją Jugosławii zdobył dwukrotnie mistrzostwo świata (1990 i 2002) oraz trzykrotnie mistrzostwo Europy (1989, 1991 i 1995).

Wybrany w drafcie NBA w 1989 r. przez Los Angeles Lakers zmienił na pozycji centra jednego z najwybitniejszych graczy w historii, Kareema Abdul-Jabbara. Nad rozwojem jego talentu pracował także m.in. Magic Johnson. Divac po pierwszym roku w NBA został wybrany do pierwszej piątki debiutantów, ale drużyna przeżywała wówczas kryzys i nie osiągnęła wielkich sukcesów. Przekazany w 1996 za Kobe Bryanta do Charlotte Hornets spędził w tym klubie dwa lata. W 1998 r. podpisał kontrakt z Sacramento Kings, gdzie grał przez sześć sezonów. Mając znakomity skład, Kings osiągali sukcesy w sezonach zasadniczych, jednak szybko przegrywali w play-offach. Największy sukces to finał konferencji w 2002 r., przegrany z Los Angeles Lakers. W 2004 r. Divac wrócił na jeden sezon do Lakersów, jednak kontuzje nie pozwoliły mu na osiągnięcie wysokiej formy. W 2005 r. zakończył karierę.

W lutym 2009 roku został wybrany na prezydenta Serbskiego Komitetu Olimpijskiego. W 2012 roku wybrano go ponownie na to stanowisko. 20 sierpnia 2010 roku został uhonorowany wyborem do Koszykarskiej Galerii Sław FIBA, ze względu na osiągnięcia koszykarskie na arenie międzynarodowej. W marcu 2015 roku objął etat prezydenta do spraw operacji koszykarskich w klubie Sacramento Kings.

W 1996 wystąpił w filmie Eddie.

Kariera klubowa
Lata Kluby Wyst.
1979–1991, 1996 Los Angeles Lakers 1096
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1994 Los Angeles Lakers
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
złoto Barcelona 1992 Koszykówka
Mistrzostwa Ameryki
Złoto USA 1992 koszykówka
Zespół Sezon M Z P Z-P% Miejsce MP ZP PP PZ-P% Wynik
L.A. Lakers 1993/94 16 5 11 31.3 Zrezygnował w trakcie sezonu
Kariera 16 5 11 31.3 0 0 0

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.