Kultura komarowska

Kultura komarowskakultura archeologiczna epoki brązu i wczesnego okresu halsztackiego (1000–800 lat p.n.e.). Nazwa kultury pochodzi od eponimicznego stanowiska Komárno na Słowacji.

Kultura komarowska wykształciła się na wcześniejszej kultury ceramiki sznurowej na obszarach Podola, Podkarpacia oraz południowej części Wołynia. Sąsiadowała od zachodu z grupami kultury łużyckiej a od południa z kulturą Noua.

Obok kultury trzcinieckiej, wschodniotrzcinieckiej oraz kultury sośnickiej uważana jest za zespół kultur epoki brązu jaki ukształtował się na obszarze od środkowego dorzecza Warty po środkowe dorzecze Dniepru.

Balto-Slavic lng
Orientacyjny zasięg kultury komarowskiej (obszar na południe od trzcinieckiej)

Literatura

  • Tadeusz Sulimirski. Kurhany komarowskie. Stanisławów, 1939.
  • Igor K. Smiesznikow. Kultura komarowska w: Archeologia Polski v. 12. str. 39-107, 1967
  • Witold Hensel. Prahistoria ziem polskich t. III, 1978. Wydawnictwo PAN; t. IV, 1979.
Epoka brązu

Epoka brązu – epoka prehistorii, następująca po epoce kamienia, a poprzedzająca epokę żelaza. Epoka ta ma zróżnicowane ramy czasowe, zależne od terenu występowania. Najwcześniej, na południowym Kaukazie i w obszarze Morza Egejskiego, w III tysiącleciu p.n.e., wykształciły się ośrodki, w których opanowano umiejętność obróbki metali. W Egipcie i na Bliskim Wschodzie (Dżemdet Nasr), za początek epoki brązu przyjmuje się umownie rok 3400 p.n.e., w Europie Południowej 2800 p.n.e., na terenach dzisiejszych wschodnich Niemiec i zachodniej Polski 2200 p.n.e. Koniec epoki brązu przypada na lata 1000–700 p.n.e.

Nazwa epoki pochodzi od używanych wówczas powszechnie narzędzi z nowo wprowadzonego surowca – brązu, czyli stopu miedzi z cyną o stosunku 9:1. Przykładem przedmiotów z brązu są: siekiery, dłuta, młoty, motyki, sierpy, noże, ozdoby, broń (miecze, topory, ostrza do włóczni, groty, części pancerzy). Brąz pojawił się w Egipcie i Mezopotamii około 3500 p.n.e. Czasem zamiast cyny do produkcji stopu stosowano ołów lub antymon (Węgry). Brąz jest znacznie twardszy od miedzi, dlatego zastąpił ją po okresie eneolitu. Jednakże nadal był materiałem na tyle miękkim, że jeszcze w ciągu jednej bitwy wykuta z niego broń wyginała się, przez co była niezdatna do dalszego użytku.

Potrzebną do jego produkcji miedź i cynę uzyskiwano w kopalniach odkrywkowych.

Główne dziedziny gospodarki w czasie tej epoki to rolnictwo, hodowla bydła oraz pasterstwo. Powstanie ośrodków wytwórczych, wymiany towarów (wynalazek wozu na kołach oraz statków na wiosła i żagle sprzyjał rozwojowi handlu dalekosiężnego), gromadzenia bogactw, w konsekwencji doprowadziły do wzrostu walk międzyplemiennych i międzypaństwowych.

Najbardziej znane na świecie wykopaliska z epoki brązu: Ur w Mezopotamii, Ugarit w Syrii, Troja w Azji Mniejszej.

Kultury epoki brązu

Najważniejsze kultury archeologiczne epoki brązu i wczesnej epoki żelaza (do ok. 400 r. p.n.e.) z podziałem na region występowania.

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.