Jan Szyszko

Jan Feliks Szyszko (ur. 19 kwietnia 1944 w Starej Miłośnie, zm. 9 października 2019[1]) – polski leśnik, nauczyciel akademicki, profesor nauk leśnych (2001) oraz polityk.

W latach 1997–1999 minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa w rządzie Jerzego Buzka, w latach 2005–2007 minister środowiska w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, w latach 2015–2018 minister środowiska w rządach Beaty Szydło oraz Mateusza Morawieckiego, poseł na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji.

Jan Szyszko
Szyszko Jan
Data i miejsce urodzenia 19 kwietnia 1944
Stara Miłosna
Data śmierci 9 października 2019
Minister środowiska
Okres od 16 listopada 2015
do 9 stycznia 2018
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Maciej Grabowski
Następca Henryk Kowalczyk
Minister środowiska
Okres od 31 października 2005
do 7 września 2007
i ponownie od 11 września 2007 do 16 listopada 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Tomasz Podgajniak
Następca Maciej Nowicki
Minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa
Okres od 31 października 1997
do 19 października 1999
Przynależność polityczna Porozumienie Centrum
Poprzednik Stanisław Żelichowski
Następca Antoni Tokarczuk
Jan Szyszko 2008
Jan Szyszko (2008)
Zmarł prof. Jan Szyszko, były minister środowiska i wieloletni poseł 07
Jan Szyszko na Sali Posiedzeń w Sejmie
! Zmarł prof. Jan Szyszko, były minister środowiska i wieloletni poseł
Jan Szyszko i kard. Gerhard Ludwig Müller
Informal meeting of environment ministers. Handshake Siim Kiisler and Jan Szyszko (35723454102)
Jan Szyszko i Siim-Valmar Kiisler
Darłowo skała ekologów
Jan Szyszko uhonorowany na „Skale ekologów” w Darłowie

Życiorys

Wykształcenie i praca naukowa

W 1966 ukończył studia na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, na której uzyskał następnie stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego nauk leśnych. W 2001 otrzymał tytuł naukowy profesora[2].

W latach 1993–1994 pełnił funkcję dyrektora Krajowego Zarządu Parków Narodowych w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Został pracownikiem naukowo-dydaktycznym SGGW i kierownikiem Katedry Architektury Krajobrazu na Wydziale Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu, współtwórcą i kierownikiem Pracowni Oceny i Wyceny Zasobów Przyrodniczych. Zasiadał w Komitecie Ekologii Polskiej Akademii Nauk. Wykłada także w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu[3].

Jest autorem ponad stu publikacji naukowych z zakresu użytkowania zasobów przyrodniczych i ekologii. Założył i prowadził prywatną stację naukowo-badawczą dla studentów krajowych i zagranicznych, w której prowadzone są badania nad podnoszeniem zdrowotności lasów i wykorzystaniem zasobów przyrodniczych dla rozwoju gospodarczego. Jest jednym z założycieli i prezesem Stowarzyszenia na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju Polski[4].

W działalności naukowej zajmował się dynamiką liczebności populacji regeneracją systemów leśnych. W swoich badaniach jako wskaźniki (bioindykatory) zmian zachodzących w środowisku wykorzystywał chrząszcze z rodziny biegaczowatych (Carabidae). Był dostarczycielem okazu, na podstawie którego opisano dla nauki jeden z gatunków z rodzaju Trechusa. Posiadał w swojej prywatnej kolekcji ponad 50 tys. egzemplarzy owadów, w tym ponad tysiąc gatunków z rodziny biegaczowatych. Okazy te pochodzą z wielu wypraw i podróży po Europie (m.in. z Turcji, Bułgarii, również z Polski)[5].

Działalność polityczna

Od 1987 był radnym i członkiem prezydium Miejskiej Rady Narodowej podwarszawskiej gminy Wesoła[6]. W 1990, po utworzeniu samorządu gminnego, uzyskał mandat radnego tej miejscowości[7][8]. Od 1991 był działaczem Porozumienia Centrum, a od 1996 wiceprezesem zarządu głównego tej partii. W wyborach prezydenckich w 1995 pełnił funkcję szefa krajowego komitetu wyborczego Adama Strzembosza. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Akcji Wyborczej Solidarność w okręgu podwarszawskim.

Zaangażował się w działalność polityczną związaną z kręgiem skupionym wokół o. Tadeusza Rydzyka i Radia Maryja[9].

Od 31 października 1997 do 19 października 1999 zajmował stanowisko ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa w rządzie Jerzego Buzka[10]. Następnie sprawował funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Był pełnomocnikiem rządu do spraw Konwencji Klimatycznej i prezydentem V Konferencji Stron Konwencji Klimatycznej ONZ (1999–2000)[11]. W latach 2001–2005 zasiadał w Trybunale Stanu z ramienia Prawa i Sprawiedliwości.

Od 2001 należał do Prawa i Sprawiedliwości. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku bez powodzenia kandydował do Sejmu z okręgu Piła (otrzymał 4108 głosów)[12]. W wyborach w 2005 zdobył liczbą 7042 głosów mandat posła na Sejm V kadencji z okręgu podwarszawskiego.

Od 31 października 2005 do 7 września 2007 i od 11 września 2007 do 16 listopada 2007 sprawował urząd ministra środowiska w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Pomiędzy tymi okresami był sekretarzem stanu w Ministerstwie Środowiska i kierownikiem tego resortu. W lipcu 2006 wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji obwodnicy przecinającej Dolinę Rospudy. Tym samym naraził się na krytykę obrońców przyrody, wielu naukowców, części społeczeństwa oraz przedstawicieli Unii Europejskiej[13].

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 15 623 głosy. Wszedł w skład Komisji do Spraw Unii Europejskiej oraz Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa.

W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 13 636 głosów[14]. W wyborach w 2015 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 15 015 głosów[15].

16 listopada 2015 powołany na ministra środowiska w rządzie Beaty Szydło[16]. 11 grudnia 2017 objął to samo stanowisko w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego[17]. 9 stycznia 2018 został odwołany z funkcji ministra środowiska[18]. W wyborach parlamentarnych w 2019 ponownie kandydował z listy PiS do Sejmu i prowadził kampanię wyborczą, jednak zmarł cztery dni przed wyborami[19].

Kontrowersje

Jego decyzje jako ministra środowiska często były przedmiotem krytyki[10], w tym głównie środowisk proekologicznych[20]. Najczęstszym przedmiotem krytyki są:

  • zezwolenie na budowę obwodnic Augustowa przez Dolinę Rospudy[10] w wariancie uważanym przez niektórych aktywistów ekologicznym za bardziej szkodliwy dla środowiska naturalnego[21];
  • ustawa z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach (zwana niekiedy jako lex Szyszko[22]); uchwalona przez Sejm podczas kryzysu sejmowego w Sali Kolumnowej[23][24]. Zwiększyła ona uprawnienia właścicieli nieruchomości, na których rosną drzewa i krzewy, do ich usuwania. Ustawa, uchwalona w błyskawicznym tempie i bez konsultacji społecznych, doprowadziła do nadmiernej wycinki drzew[25]. Pod wpływem nacisku społecznego i protestów została ona zmieniona w maju 2017[26][27]. Według szacunków Zbigniewa Karaczuna z Katedry Ochrony Środowiska SGGW przez kilka miesięcy obowiązywania ustawy mogło zostać wyciętych 3 mln drzew[28].
  • wprowadzenie masowej wycinki z użyciem ciężkiego sprzętu w Puszczy Białowieskiej[29][30]; w lipcu 2017 Komisja Europejska wystąpiła przeciwko Polsce do Trybunału Sprawiedliwości UE, wskazując, że prowadzona wycinka drzew stanowiła poważne zagrożenie integralności obszaru Natura 2000, nie była zgodna z celami ochrony Puszczy Białowieskiej i przekraczała środki, jakich można używać do zapewnienia zrównoważonego użytkowania lasu[31]. W kwietniu 2018 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że wycinka drzew w Puszczy Białowieskiej była niezgodna z prawem unijnym[32],
  • zaproponowanie w 2017 zmian, które w „szczególnych wypadkach” pozwalają na odstąpienie od ochrony gatunków i siedlisk w ramach unijnej sieci Natura 2000[24].

Życie prywatne

Syn Jana (zm. 1987)[33] i Eleonory (zm. 1990)[34]. Oboje są pochowani na cmentarzu parafialnym Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starej Miłośnie.

Był żonaty, miał dwie córki[35].

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. Andrzej Duda, Bardzo smutna, niespodziewana wiadomość. Dziś przed południem odszedł Pan Prof. Jan Szyszko. Naukowiec i polityk, ale przede wszystkim dobry i życzliwy Człowiek, pasjonat przyrody, którego darzyłem wielką sympatią i szacunkiem. Fiat Voluntas Tua... RiP, @AndrzejDuda, 2019 [dostęp 2019-10-09] (pol.).
  2. M.P. z 2001 r. nr 22, poz. 362.
  3. Profesorowie wykładający w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. wsksim.edu.pl. [dostęp 2015-06-01].
  4. W obronie Polskich Lasów Państwowych. naszdziennik.pl, 3 listopada 2010. [dostęp 2015-06-01].
  5. Jan Ołdakowski: W obronie żuka – wywiad z Janem Szyszko Ministrem Ochrony Środowiska 19/11/1998. Warszawa: NFOŚiGW, 12/1998, s. 2.
  6. Jan Szyszko: Od entomologa po pogromcę drzew – Plus Minus – rp.pl [dostęp 2017-08-08].
  7. Zagadki Jana Szyszki, czyli powrót krwawego myśliwego. wyborcza.pl, 16 stycznia 2016. [dostęp 2017-02-27].
  8. Minister z pogranicza człowieka i przyrody. wp.pl, 8 grudnia 2005. [dostęp 2017-02-27].
  9. Magdalena Chrzczonowicz: Karczewski: „Rydzyk nie jest politykiem, jest wspaniałym człowiekiem”. oko.press, 7 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-07].
  10. a b c Kpią z nowego ministra środowiska: Dał się nabrać na chemitrails. SYLWETKA Jana Szyszko, „wiadomosci.dziennik.pl” [dostęp 2017-06-05].
  11. President Designate for COP5 (ang.). unfccc.int. [dostęp 2015-06-01].
  12. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 2015-06-03].
  13. Obwodnica przejdzie jednak przez Rospudę. wyborcza.pl, 5 lutego 2007. [dostęp 2015-06-01].
  14. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-01].
  15. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  16. Prezydent powołał rząd. prezydent.pl, 16 listopada 2015. [dostęp 2015-11-16].
  17. Powołanie rządu Morawieckiego. tvn24.pl, 11 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-11].
  18. Prezydent powołał nowych ministrów. prezydent.pl. [dostęp 2018-01-09].
  19. Prof. Jan Szyszko był już zmęczony kampanią. Bliski współpracownik komentuje śmierć polityka. wiadomosci.wp.pl, 9 października 2019. [dostęp 9 października 2019].
  20. Wyborcza.pl, wyborcza.pl [dostęp 2017-06-05].
  21. Dolina Rospudy – kłamstwa i manipulacje, dzikiezycie.pl [dostęp 2017-06-05] (ang.).
  22. Basta! przeciw „lex Szyszko”. Jeden z ekologów spisany przez policję, „TVN24.pl” [dostęp 2017-06-05].
  23. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (druk 1143). sejm.gov.pl. [dostęp 2017-06-18].
  24. a b Aleksander Gurgul. Minister środowiska od cięcia i martwych zwierząt. „Gazeta Wyborcza”, s. 6, 6 lipca 2017.
  25. Paweł Biskupski. Drzewa w mieście na wagę złota. „Rzeczpospolita”, s. A7, 30 marca 2017.
  26. Koniec lex Szyszko: Wycinka drzew na nowych zasadach, „serwisy.gazetaprawna.pl” [dostęp 2017-06-05].
  27. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o ochronie przyrody (druk 1334). sejm.gov.pl. [dostęp 2017-06-18].
  28. Koszmarny bilans „lex Szyszko”. Rozmowa z dr hab. Zbigniewem Karaczunem. „Gazeta Wyborcza”, s. 3, 14–25 czerwca 2017.
  29. Aktywiści Greenpeace i Dzikiej Polski blokowali wycinkę drzew w Puszczy Białowieskiej [GALERIA] – bialystok.eskainfo.pl, „ESKA Info” [dostęp 2017-06-05].
  30. Ponad 230 osób kultury i nauki apeluje do prezydenta i premier ws. Puszczy Białowieskiej, „www.gazetaprawna.pl” [dostęp 2017-06-05].
  31. Aleksander Gurgul. Puszcza w unijnym trybunale. „Gazeta Wyborcza”, s. 9, 14 lipca 2017.
  32. Anna Słojewska. Zamykanie frontów w wojnie z UE. „Rzeczpospolita”, s. A5, 18 kwietnia 2018.
  33. Jan Szyszko. timenote.info. [dostęp 2019-04-25].
  34. Eleonora Szyszko. timenote.info. [dostęp 2019-04-25].
  35. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. V kadencja. Przewodnik, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2006, s. 236.
  36. Jan Szyszko: Od entomologa po pogromcę drzew – Plus Minus – rp.pl [dostęp 2017-06-05].
  37. Były polski minister środowiska uhonorowany w Watykanie. wp.pl, 17 grudnia 2008. [dostęp 2015-06-01].
  38. Prof. Jan Szyszko z Orderem Świętego Ottona, naszdziennik.pl

Bibliografia

  • Strona sejmowa posła VI kadencji. [dostęp 2015-06-01].
  • Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. VII kadencja. Przewodnik, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2012, s. 424–425.
  • Jan Szyszko w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2015-06-01].
36 Eskadra Towarzysząca

36 eskadra towarzysząca – pododdział lotnictwa Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

W 1937 w Poznaniu została sformowana 36 eskadra towarzysząca.

W kampanii wrześniowej jako eskadra obserwacyjna walczyła w składzie lotnictwa Armii „Poznań”.

Antoni Tokarczuk

Antoni Justyn Tokarczuk (ur. 14 kwietnia 1951 w Nowej Wsi Lęborskiej) – polski polityk, minister środowiska w latach 1999–2001, senator I kadencji, poseł na Sejm I kadencji. Siostrzeniec Ignacego Tokarczuka.

Henryk Kowalczyk

Henryk Kowalczyk (ur. 15 lipca 1956 w Żabiance) – polski polityk, nauczyciel i samorządowiec.

Poseł na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji, w latach 2006–2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, od 2015 minister w rządach Beaty Szydło oraz Mateusza Morawieckiego. W latach 2015–2018 minister-członek Rady Ministrów, a także przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów, w 2016 p.o. ministra skarbu państwa, a od 2018 minister środowiska.

Koalicja PiS-Samoobrona-LPR

Koalicja PiS-Samoobrona-NKP-LPR – koalicja rządowa o profilu katolicko-narodowo-konserwatywno-ludowym powstała 5 maja 2006. Istniejąca do sierpnia 2007, z krótką przerwą na jesieni 2006.

Początkowo do koalicji miały wejść tylko trzy ugrupowania: PiS, Samoobrona RP oraz byli posłowie LPR zrzeszeni w Narodowym Kole Parlamentarnym. Liderzy tych trzech ugrupowań podpisali umowę koalicyjną 28 kwietnia 2006. 5 maja 2006 do koalicji dołączyła Liga Polskich Rodzin. Wbrew wcześniejszym zapowiedziom do koalicji nie weszło Polskie Stronnictwo Ludowe. Rząd miał większość w Sejmie, ponieważ koalicja gwarantowała głosy 238 posłów, a potrzeba ich 231.

Samoobrona RP w rządzie otrzymała 3 resorty: Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Andrzej Lepper), Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej (Anna Kalata) i wyodrębnione z Ministerstwa Transportu i Budownictwa – Ministerstwo Budownictwa (Antoni Jaszczak, następnie Andrzej Aumiller). Dla LPR przypadły dwa ministerstwa – Ministerstwo Edukacji Narodowej (Roman Giertych) oraz Ministerstwo Gospodarki Morskiej (Rafał Wiechecki). Bogusław Kowalski z Narodowego Koła Parlamentarnego został natomiast wiceministrem transportu.

W podpisanej przez koalicjantów deklaracji programowej Solidarne państwo znalazły się założenia programowe koalicji i zadania, jakie przed sobą postawili jej twórcy. Wśród celów sojuszu PiS, Samoobrony RP, LPR i NKP znalazły się m.in.:

powołanie Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

likwidacja Wojskowych Służb Informacyjnych,

wprowadzenie sądów 24-godzinnych,

realizacja programu Taniego Państwa,

przeprowadzenie lustracji oraz lustracji majątkowej,

rozszerzenie ulg podatkowych,

wprowadzenie paliwa rolniczego,

efektywna polityka prorodzinna,

opracowanie Narodowego Programu Gospodarki Wodnej.We wrześniu 2006 w koalicji doszło do kryzysu, spowodowanego m.in. przez spór Andrzeja Leppera i Wojciecha Mojzesowicza o kształt polityki rolnej rządu, żądanie przez Samoobronę RP większego wpływu na resorty siłowe, służby specjalne i ministerstwo finansów oraz różnice zdań co do projektu budżetu na 2007.

W wyniku tego sporu, 22 września 2006 odwołany z rządu został wicepremier Andrzej Lepper a Klub Parlamentarny Samoobrony RP ogłosił wyjście z koalicji rządowej. Liderzy PiS usiłowali wówczas przekonać do poparcia rządu PSL oraz klub parlamentarny Ruchu Ludowo-Narodowego, złożonego głównie z byłych posłów LPR i Samoobrony RP.

Tworzenie nowej większości prawdopodobnie zatrzymała afera taśmowa – ujawnione przez Renatę Beger nagrania, pokazujące jak liderzy PiS – m.in. Adam Lipiński proponowali posłom poparcie koalicji w zamian za korzyści takie jak stanowiska rządowe i miejsca na listach wyborczych.

16 października 2006 prezydent ponownie powołał Andrzeja Leppera na urząd wicepremiera i Samoobrona RP wróciła do koalicji. Ponowny kryzys we współpracy wywołała ponowna dymisja Andrzeja Leppera z dnia 9 lipca 2007. Miała ona związek z oskarżeniami wobec Leppera o udział w tzw. aferze gruntowej i akcji CBA, które zatrzymało pod zarzutem płatnej protekcji.

Nastąpił kilkutygodniowy spór Samoobrony RP z PiS dotyczący oceny akcji CBA, zakończony 13 sierpnia 2007, gdy Jarosław Kaczyński zerwał koalicję i odwołał z rządu wszystkich ministrów z LPR i Samoobrony RP.

Komisja Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa

Komisja Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (skrót: OSZ) wchodzi w skład stałych komisji sejmowych. Zakres jej zadań obejmuje sprawy ochrony i kształtowania środowiska oraz ochrony jego nieodnawialnych zasobów, gospodarki wodnej, dróg wodnych śródlądowych, meteorologii, hydrologii, geologii oraz leśnictwa i gospodarki leśnej.

Maciej Grabowski (ekonomista)

Maciej Hipolit Grabowski (ur. 13 sierpnia 1959 w Gdańsku) – polski ekonomista, doktor nauk ekonomicznych. Od 2008 do 2013 podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów, od 2013 do 2015 minister środowiska.

Maciej Nowicki (ur. 1941)

Maciej Władysław Nowicki (ur. 28 września 1941 w Warszawie) – polski ekolog, profesor nauk technicznych, działacz społeczny, w latach 1989–1991 wiceminister ochrony środowiska, w 1991 minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa, a w latach 2007–2010 minister środowiska.

Ministerstwo Środowiska

Ministerstwo Środowiska (MŚ) – polski urząd administracji rządowej utworzony 29 marca 1972 jako Ministerstwo Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska (pod obecną nazwą od 10 listopada 1999). Obsługuje Ministra Środowiska, który od dnia 9 stycznia 2018 r. kieruje działem administracji rządowej środowisko.

Siedziba ministerstwa mieści się w Warszawie w budynku dawnej dyrekcji Lasów Państwowych przy ul. Wawelskiej 52/54.

Okręg wyborczy nr 20 do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Okręg wyborczy nr 20 do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej obejmuje obszar powiatów grodziskiego, legionowskiego, nowodworskiego, otwockiego, piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego i wołomińskiego (województwo mazowieckie). W obecnym kształcie został utworzony w 2001. Wybieranych jest w nim 12 posłów w systemie proporcjonalnym (od 2001 do 2005 wybierano 10 posłów, od 2005 do 2011 wybierano 11 posłów).

Siedzibą okręgowej komisji wyborczej jest Warszawa.

Pomnik Danuty Siedzikówny w Gruszkach

Pomnik Danuty Siedzikówny w Gruszkach – pomnik upamiętniający postać Danuty Siedzikówny Inki, sanitariuszki polskiego podziemia niepodległościowego, znajdujący się w sąsiedztwie siedziby Nadleśnictwa Browsk w Gruszkach koło Narewki.

Inka pochodziła z pobliskiej wsi Guszczewina, jej ojciec był leśnikiem, a pomnik ustawiono z inicjatywy lasów Państwowych (jednym z inicjatorów był ks. Tomasz Duszkiewicz, duszpasterz Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych) i odsłonięto z ceremoniałem wojskowym 11 czerwca 2017. Monument (posąg) przedstawia postać młodej, delikatnie uśmiechniętej sanitariuszki z torba lekarska na ramieniu i bandażem w ręku. W uroczystości odsłonięcia udział brał m.in. minister Jan Szyszko, wiceminister Jarosław Zieliński, Wojsko Polskie, inne formacje mundurowe i kilka tysięcy osób. Odczytano list prezydenta Andrzeja Dudy, w którym prezydent stwierdził, że budowa pomnika była aktem zadośćuczynienia za wyrządzone krzywdy. Odsłonięcie poprzedził koncert Panny wyklęte oraz msza, której przewodniczył biskup Tadeusz Wojda.

Autorem projektu pomnika był Marek Maślaniec z Krakowa, a projektantem cokołu, otoczenia i opiekunem artystycznym – prof. Andrzej Strumiłło. Celem przedstawienie było ukazanie Inki, jako młodej kobiety w działaniu.

W województwie podlaskim Siedzikówna upamiętniona jest jeszcze m.in. w Narewce, gdzie jej pomnik stoi przy lokalnej świątyni rzymskokatolickiej. Inny ma powstać także w Białymstoku.

Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej V kadencji (2005–2007)

Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej V kadencji – posłowie wybrani podczas wyborów parlamentarnych, które odbyły się w dniu 25 września 2005.

Pierwsze posiedzenie odbyło się 19 października 2005, a ostatnie, 48. – 19 września 2007. Kadencja Sejmu trwała od 19 października 2005 do 4 listopada 2007. Pierwotnie miała upłynąć pomiędzy 31 sierpnia 2009 a 20 października 2009, jednak została skrócona na mocy uchwały Sejmu.

Kluby i koła na pierwszym posiedzeniu Sejmu V kadencji i stan na koniec kadencji.

Rząd Beaty Szydło

Rząd Beaty Szydło – Rada Ministrów pod kierownictwem premier Beaty Szydło, powołana i zaprzysiężona przez prezydenta RP Andrzeja Dudę 16 listopada 2015.

Zapleczem rządu Beaty Szydło był mający większość w Sejmie i Senacie Klub Parlamentarny Prawa i Sprawiedliwości. W jego skład weszli przedstawiciele PiS, Polski Razem (przekształcona 4 listopada 2017 na Porozumienie) i Solidarnej Polski. Rząd powołano w miejsce rządu Ewy Kopacz, który ustępująca premier Ewa Kopacz podała do dymisji 12 listopada 2015, na pierwszym posiedzeniu Sejmu VIII kadencji.

13 listopada 2015 prezydent RP Andrzej Duda desygnował Beatę Szydło na Prezesa Rady Ministrów, powierzając jej misję sformowania rządu. 16 listopada 2015 prezydent powołał ją na urząd Prezesa Rady Ministrów, powołując też pozostałych członków Rady Ministrów. Zgodnie z artykułem 154 Konstytucji RP nowo powołana Rada Ministrów musiała otrzymać od Sejmu RP wotum zaufania bezwzględną większością głosów w ciągu 14 dni od daty zaprzysiężenia. Sejm RP udzielił je na 1. posiedzeniu w dniu 18 listopada 2015. W głosowaniu wzięło udział 456 posłów, większość bezwzględna wynosiła 229.

8 grudnia 2017 Beata Szydło złożyła rezygnację z urzędu premiera, podając gabinet do dymisji, którą prezydent przyjął. Rada Ministrów pełniła obowiązki do czasu zaprzysiężenia składu nowego rządu, co nastąpiło 11 grudnia 2017.

Rząd Jarosława Kaczyńskiego

Rząd Jarosława Kaczyńskiego – Rada Ministrów pod kierownictwem premiera Jarosława Kaczyńskiego, powołana i zaprzysiężona 14 lipca 2006 przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.

Jarosław Kaczyński podał gabinet do dymisji 5 listopada 2007, czyniąc to dwukrotnie – przed prezydentem RP i na forum Sejmu w dniu pierwszego posiedzenia Sejmu VI kadencji. Dymisja została przyjęta i Rada Ministrów pełniła obowiązki do czasu zaprzysiężenia nowego składu Rady Ministrów 16 listopada 2007.

Rada Ministrów Jarosława Kaczyńskiego kontynuowała politykę rządu Kazimierza Marcinkiewicza; na stanowiskach ministerialnych nie dokonano większych zmian.

Rząd Jerzego Buzka

Rząd Jerzego Buzka – Rada Ministrów pod kierownictwem premiera Jerzego Buzka, urzędująca od 31 października 1997 do 19 października 2001.

Jerzy Buzek został desygnowany na premiera przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w dniu 17 października 1997, po wyborach parlamentarnych, w których koalicja prawicowych formacji – Akcja Wyborcza Solidarność – uzyskała 201 mandatów w Sejmie. Objął władzę po ustąpieniu rządu Włodzimierza Cimoszewicza. 31 października 1997 został zaprzysiężony cały skład Rady Ministrów.

10 listopada 1997 premier Jerzy Buzek wygłosił exposé. 11 listopada Sejm udzielił wotum zaufania. Rząd poparły w głosowaniu kluby Akcji Wyborczej Solidarność i Unii Wolności, które tworzyły koalicję rządzącą. Przeciw opowiedziały się kluby Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Polskiego Stronnictwa Ludowego. W głosowaniu nie wzięli udziału posłowie koła Ruchu Odbudowy Polski.

Unia Wolności opuściła koalicję 6 czerwca 2000, w związku z czym od tego momentu do końca kadencji rządził rząd mniejszościowy. Rząd Jerzego Buzka ustąpił 19 października 2001 w wyniku przegranych wyborów parlamentarnych, a prezydent powołał rząd Leszka Millera.

Rząd Kazimierza Marcinkiewicza

Rząd Kazimierza Marcinkiewicza – Rada Ministrów pod kierownictwem premiera Kazimierza Marcinkiewicza, powołana i zaprzysiężona przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego 31 października 2005. Po złożeniu dymisji i jej przyjęciu przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego 10 lipca 2006 Rada Ministrów konstytucyjne obowiązki pełniła do 14 lipca 2006.

Rząd mniejszościowy partii Prawo i Sprawiedliwość powołano po wyborach parlamentarnych w wyniku niepowodzenia rozmów z potencjalnym koalicjantem, Platformą Obywatelską. W jego skład oprócz polityków PiS, weszło kilku ministrów bezpartyjnych.

W następstwie kryzysu parlamentarnego wokół uchwalenia ustawy budżetowej w lutym 2006 Jarosław Kaczyński, Roman Giertych (LPR) i Andrzej Lepper (Samoobrona RP) podpisali tzw. pakt stablizacyjny, który miał umożliwić działanie mniejszościowego rządu. Przetrwał on do następnego miesiąca.

27 kwietnia 2006 Prawo i Sprawiedliwość podpisało umowę koalicyjną z Samoobroną Rzeczpospolitej Polskiej oraz Narodowym Kołem Parlamentarnym (składającym się z przedstawicieli stowarzyszenia Bogusława Kowalskiego Ruch Samorządowy i partii Forum Polskie). 5 maja do koalicji dołączyła Liga Polskich Rodzin, dzięki czemu nowo powstały rząd uzyskał większość w parlamencie.

7 lipca 2006 Kazimierz Marcinkiewicz poinformował Komitet Polityczny PiS o zamiarze podania się do dymisji. Komitet Polityczny PiS zarekomendował Jarosława Kaczyńskiego na stanowisko prezesa Rady Ministrów.

10 lipca 2006 Kazimierz Marcinkiewicz złożył dymisję na ręce prezydenta Lecha Kaczyńskiego, który ją przyjął. Tego samego dnia prezydent powołał na stanowisko PRM Jarosława Kaczyńskiego, powierzając mu tym samym misję stworzenia nowego rządu.

Rząd Mateusza Morawieckiego

Rząd Mateusza Morawieckiego – Rada Ministrów pod kierownictwem premiera Mateusza Morawieckiego, powołana i zaprzysiężona przez prezydenta RP Andrzeja Dudę 11 grudnia 2017. 12 grudnia miało miejsce exposé premiera Morawieckiego, zaś rząd uzyskał w Sejmie wotum zaufania przy 243 głosach za i 192 głosach przeciw.

Zapleczem rządu jest mający większość w Sejmie i Senacie Klub Parlamentarny Prawa i Sprawiedliwości. W skład Rady Ministrów wchodzą przedstawiciele PiS, Porozumienia i Solidarnej Polski. Rząd powołano w miejsce poprzedniego rządu tej samej koalicji, po złożeniu dymisji przez premier Beatę Szydło.

W dniu zaprzysiężenia jedynymi zmianami w stosunku do składu poprzedniego rządu była zmiana na fotelu prezesa Rady Ministrów i objęcie funkcji wicepremiera przez dotychczasową szefową rządu.

Stanisław Żelichowski

Stanisław Żelichowski (ur. 9 kwietnia 1944 w Księżostanach) – polski polityk ruchu ludowego, inżynier leśnik, poseł na Sejm PRL i RP (IX, I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji), minister środowiska w kilku rządach, członek władz Polskiego Stronnictwa Ludowego.

Tomasz Podgajniak

Tomasz Podgajniak (ur. 9 lutego 1957 w Radomiu) – polski polityk i specjalista ochrony środowiska, w 2005 minister środowiska.

Ministrowie Środowiska III Rzeczypospolitej
Rząd Jerzego Buzka (1997–2001)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu
Rząd Kazimierza Marcinkiewicza (2005–2006)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu
Rząd Jarosława Kaczyńskiego (2006–2007)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu
Rząd Beaty Szydło (2015–2017)
W dniu zaprzysiężenia
Rząd Mateusza Morawieckiego (od 2017)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.