Ha-Arec

Ha-Arec (hebr. ‏הארץ‎, dosł. ‘kraj’ (Izraela); ang. Haaretz) – założony w 1918 roku najstarszy dziennik wydawany w Izraelu. Publikowany jest w językach hebrajskim i angielskim. Porównując z innymi dziennikami takimi jak „Ma’ariw” and „Jedi’ot Acharonot”, „Ha-Arec” ma mniej zdjęć, teksty zaś są bardziej analityczne. Poza wiadomościami publikowane są również artykuły na tematy społeczne, recenzje książek, reportaże i komentarze polityczne. Około 65 000 czytelników regularnie kupuje hebrajskie wydanie. Angielska wersja jest sprzedawana w Ameryce Północnej. Wszystkie artykuły są równolegle publikowane w Internecie.

Podczas odbywającej się w październiku 2007 konferencji CAMERA (Komitet dla Rzetelności Informacji z Bliskiego Wschodu w Ameryce) jej przewodnicząca Andrea Levin powiedziała: „Żadna inna gazeta wydawana w Izraelu nie może się pochwalić równie wielkim międzynarodowym uznaniem, ponieważ „Ha-Arec” reprezentuje najwyższy poziom i posiada wprost zdumiewające internetowe wydanie w języku angielskim. Jest czytana przez miliony na całym świecie[1].

„Ha-Arec”
הארץ
Newspapers

Wydanie angielskie i hebrajskie
Częstotliwość Dziennik
Państwo Izrael
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie 1919
Redaktor naczelny Dow Alfon
Średni nakład 72 tys.
w weekend 100 tys. egz.
Strona internetowa

Historia

„Ha-Arec” został wydany po raz pierwszy w 1918 roku i był gazetą sponsorowaną przez mandatowe władze brytyjskie w Palestynie[2]. W 1919 został przejęty przez rosyjskich syjonistów. Początkowo ukazywał się pod tytułem „Chadaszot ha-Arec” („Wiadomości z kraju”). Część poświęcona literaturze przyciągała wielu wiodących pisarzy języka hebrajskiego[3]. Redakcja w 1923 została przeniesiona z Jerozolimy do Tel Awiwu w czasie, gdy redaktorem naczelnym był Mosze Gluecksohn (pełniący tę funkcję w latach 1922–1937[4]). Salman Schocken, zamożny działacz syjonistyczny z Niemiec, kupił gazetę w 1937. Jego syn Gerszom Szoken został naczelnym redaktorem i pozostał na tym stanowisku aż do 1990.[5]

Publicyści

Obecni

  • Ruth Almog – literatura, publicystyka
  • Noam Ben Ze’ew – krytyka muzyczna
  • Aluf Benn – korespondent, sprawy dyplomatyczne
  • Meron Benvenisti – dziennikarz polityczny
  • Bradley Burston – dziennikarz polityczny[6]
  • Akiwa Eldar – analiza spraw dyplomatycznych[7]
  • Lily Galili
  • Awirama Golan
  • Micha’el Handelzalts – krytyka teatralna
  • Amos Harel – korespondent wojenny
  • Amira Hass – sprawy palestyńskie, korespondent z Ramallah
  • Awi Issacharoff – korespondent wojenny
  • Sayed Kashua – dział satyryczny, autor
  • Jicchak La’or – publicysta
  • Gidon Lewi – sprawy palestyńskie
  • Tami Litani
  • Jo’el Marcus – komentarze polityczne, publicysta[8]
  • Josi Melman – wywiad
  • Danijjel Ben Simon
  • Amir Oren – sprawy wojskowości
  • Ran Reznick – dział zdrowia[9]
  • Tsafrir Rinat – sprawy ochrony środowiska
  • Daniel Rogow – kulinaria
  • Doron Rosenblum – dział satyryczny, publicysta
  • Szemu’el Rosner – główny korespondent z USA
  • Danny Rubinstein – analiza spraw arabskich
  • Josi Sarid – emerytowany polityk, publicysta
  • Tom Segew – historyk, komentarze polityczne
  • Rut Sinaj – problemy humanitarne i społeczne
  • Ari Szawit – dział polityczny
  • Ja’ir Szeleg – dział spraw żydowskich
  • Nehemia Sztrasler – dział ekonomiczny, publicysta
  • Ze’ew Sternhell- komentarze polityczne
  • Josi Verter – reporter polityczny
  • Ester Zandberg – architektura
  • Benny Ziffer – literatura, publicysta
  • Uri Klein – krytyka filmowa[9]
  • Doram Gaunt – kulinaria

Dawni

  • Natan Alterman
  • Joram Bronowski – krytyka literacka i telewizyjna
  • Amos Elon – korespondent, redaktor, pisarz
  • Ze’ew Schiff – analizy spraw obronności i wojskowości
  • Arie Caspi[10]
  • Gideon Samet – komentator polityczny

Wydanie internetowe

Wydanie internetowe obejmuje zarówno oryginalną wersję hebrajską, jak i angielskiej tłumaczenie. Prezydent Izraela Szimon Peres prowadził swojego bloga na stronach gazety. Osobną stronę prowadzi również Shmuel Rosner, naczelny korespondent z USA. Posiada on działy „Czynnik izraelski” oraz „Gość Rosnera”.

Dodatki

W ciągu tygodnia „Ha-Arec” ukazuje się z kilkoma różnymi dodatkami zawierającymi artykuły, komentarze, program radiowy i telewizyjny oraz łamigłówki Sudoku. Inne dodatki zawierają:

  • W tygodniu
    • Wiadomości (wraz z politycznymi komentarzami)
    • Galeria (Kultura i rozrywka, program radiowy i telewizyjny)
    • TheMarker (dodatek biznesowy)
  • Niedziela – Sport (poszerzony)
  • Środa – Literatura
  • Piątek
    • Wiadomości (poszerzone)
    • „Musaf Haaretz” (magazyn weekendowy)
    • Literatura
    • Nieruchomości
    • Wiadomości lokalne

Kontrowersje

W maju 2007 roku dziennik „Ha-Arec” opublikował komiks o holocauście w swojej wymowie szeroko uznany za antypolski, szowinistyczny i stereotypowy. Komiks opowiada o dwóch żydowskich dziewczynkach podróżujących w wagonie pełnym pijanych Polaków, którzy planują wydanie ich w ręce nazistów. Dziewczynki ratuje niemiecki oficer, który częstuje je cukierkami. Listy protestacyjne do redakcji dziennika wysłali m.in. Roman Frister, były szef „Musaf Ha-Arec” i Ilona Dworak-Cousin, szefowa Towarzystwa Przyjaźni Izrael-Polska. W izraelskim radiu komiks skrytykowała polska ambasador Agnieszka Magdziak-Miszewska[potrzebny przypis].

Przypisy

  1. MPACUK – The Israel Lobby Targets Haaretz.
  2. גליונות קשר – המכון לחקר העיתונות והתקשורת היהודית, אוניברסיטת תל-אביב.
  3. Encyclopedia Judaica, Newspapers, Hebrew, vol. 12, Keter Books, Jerusalem, 1978.
  4. Tel Aviv University.
  5. A newspaper’s mission – Haaretz – Israel News.
  6. Haaretz.com senior editor Bradley Burston wins award for Mideast journalism, Haaretz [dostęp 2017-11-23] [zarchiwizowane z adresu 2007-08-02].
  7. Haaretz correspondent Akiva Eldar wins Mideast journalism award, Haaretz [dostęp 2017-11-23] [zarchiwizowane z adresu 2007-08-02].
  8. Fellow journalists to honor Haaretz commentator Yoel Marcus in Eilat – Haaretz – Israel News, haaretz.com:80 [dostęp 2017-11-23] [zarchiwizowane z adresu 2007-11-10].
  9. a b Haaretz reporters Klein, Reznick win Sokolov Award for Journalism, Haaretz [dostęp 2017-11-23] [zarchiwizowane z adresu 2007-08-02].
  10. Orna Coussin: A compelling lesson (ang.). Haaretz. [dostęp 2016-12-12].

Linki zewnętrzne

Arabski Ruch Odnowy

Arabski Ruch Odnowy (Ta’al, hebr. תנועה ערבית להתחדשות) jest arabską grupą parlamentarną w izraelskim Knesecie, składającą się jak na razie z jednego deputowanego, Ahmada at-Tajjibiego, który jest również jej założycielem. Powstała, gdy Tibi opuścił Balad w czasie kadencji czternastego Knesetu, ażeby nawiązać współpracę z ugrupowaniem Hadasz. W wyborach w 2006 roku startował już ze wspólnej listy Zjednoczonej Listy Arabskiej.

12 stycznia 2009 r. izraelska Centralna Komisja Wyborcza wydała decyzję o niedopuszczeniu partii arabskich: Balad i Ra’am-Ta’al do wyborów parlamentarnych w lutym 2009, zarzucając im utrzymywanie kontaktów z organizacjami terrorystycznymi i nieuznawanie prawa Izraela do istnienia. Po ogłoszeniu tego wyroku Ahmad at-Tajjibi powiedział: To był polityczny proces pod przywództwem grupy faszystów i rasistów, którzy chcą widzieć Kneset bez Arabów i chcą widzieć państwo bez Arabów. Oba ugrupowania zapowiedziały złożenie apelacji. 21 stycznia została ona uwzględniona przez izraelski Sąd Najwyższy i zakaz startu w wyborach dla ugrupowań arabskich został zniesiony.

W wyniku przedterminowych wyborów parlamentarnych w lutym 2009 roku ugrupowanie w koalicji z Ra’am otrzymało 4 miejsca w Knesecie.

W wyborach parlamentarnych w kwietniu 2019 roku ugrupowanie wystartowało wspólnie z Hadaszem i zajęło 5 miejsce zdobywając 193 267 głosów (4,49%). Przełożyło się to na 6 mandatów w Knesecie XXI kadencji. Liderami listy byli Ajman Auda i Ahmad at-Tajjibi.

Balad (partia)

Balad (arab. بلد: ojczyste miasto po arabsku, skrót od al-Tajamu' al-Watani al-Dimuqrati, Narodowe Zgromadzenie Demokratyczne, التجمع الوطني الديمقرآطي , hebr. Brit Leumit Demokratit, ברית לאומית דמוקרטית) – izraelska partia polityczna skupiająca Arabów zamieszkałych w Izraelu.

Balad jest arabską partią nacjonalistyczną, które opowiada się za utworzeniem dwóch państw opartych na granicach sprzed 1967 roku. W skład państwa palestyńskiego miałyby wejść Zachodni Brzeg, Strefa Gazy i Wschodnia Jerozolima. Balad chce także zniesienia w Izraelu dyskryminacji ze względu na narodowość, dotyczy to głównie Palestyńczyków.

12 stycznia 2009 r. izraelska Centralna Komisja Wyborcza wydała decyzję o niedopuszczeniu Balad i Ra’am-Ta’al do wyborów parlamentarnych w lutym 2009, zarzucając im utrzymywanie kontaktów z organizacjami terrorystycznymi i nieuznawanie prawa Izraela do istnienia. Oba ugrupowania zapowiedziały apelację do Sądu Najwyższego.

21 stycznia została ona uwzględniona przez izraelski Sąd Najwyższy i zakaz startu w wyborach dla ugrupowań arabskich został zniesiony.

W wyniku przedterminowych wyborów parlamentarnych w lutym 2009 roku ugrupowanie otrzymało 3 miejsca w Knesecie.

W wyborach parlamentarnych w kwietniu 2019 roku ugrupowanie wystartowało wspólnie z partią Ra’am i zajęło 11 miejsce zdobywając 143 844 głosów (3,44%). Przełożyło się to na 4 mandaty w Knesecie XXI kadencji.

Cippi Liwni

Cippi Liwni, właśc. Cippora Malka Liwni (hebr. ציפורה מלכּה „ציפי” לבני, wym. [tsipoˈʁa malˈka ˈtsipi ˈlivni]; ur. 8 lipca 1958 w Tel Awiwie) – izraelska działaczka polityczna, deputowana do Knesetu i minister kilku resortów z ramienia partii Likud a potem Kadima, od 17 września 2008 przewodnicząca partii. Po wyborach w 2009 liderka opozycji. Od 2012 liderka partii Ruch (Ha-Tenu’a).

Gerszom Szoken

Gerszom Szoken (hebr.: גרשום שוקן, ang.: Gershom Schocken, ur. 29 września 1912 w Zwickau, zm. 20 grudnia 1990) – izraelski dziennikarz, wydawca i polityk, w latach 1939–1990 redaktor naczelny dziennika „Ha-Arec” (ang. „Haaretz”) w latach 1955–1959 poseł do Knesetu z listy Partii Progresywnej.

Gil (partia polityczna)

Gil – Gimla’e Jisra’el la-Keneset (hebr.: גיל – גימלאי ישראל לכנסת, „Gil – Emeryci Izraela do Knesetu”) – pozaparlamentarna izraelska partia polityczna emerytów, utworzona na krótko przed wyborami z 28 marca 2006 roku do siedemnastego Knesetu. Akronim nazwy Gil – to w języku hebrajskim „wiek”. Gil skupia się na ochronie interesu ludzi starszych oraz polepszaniu ich sytuacji i kultywowaniu tradycyjnych żydowskich wartości.

Liderem i głównym twórcą partii jest Rafi Etan.

Hadas Jaron

Hadas Jaron, hebr. ‏הדס ירון‎, ang. Hadas Yaron (ur. 12 kwietnia 1990 w Izraelu) – izraelska aktorka filmowa i telewizyjna.

Hadasz

Hadasz (חד"ש) – lewicowy front polityczny w Izraelu, składający się z Maki i innych mniejszych lewicowych ugrupowań, których członkami są w większości Arabowie. Hadasz to akronim hebrajskiego „Demokratyczny Front na rzecz Pokoju i Równości” (Hachazit Hademokratit leshalom uleshivyon – „החזית הדמוקרטית לשלום ולשוויון”, w języku arabskim al-dżabha al-dimukratijja lil-salam wa al-musawa – الجبهه الدمقراطية للسلام والمساواةا).

Większość wyborców Hadasz to Arabowie, stąd partia postrzegana jest jako arabska, pomimo iż jej wielokrotnym liderem był Żyd, Me’ir Wilner.

Izraelska Partia Pracy

Izraelska Partia Pracy (hebr.: מפלגת העבודה הישראלית, Mifleget Ha-Awoda Ha-Jisra’elit, również Awoda, hebr. עבודה) – centrolewicowa, syjonistyczna partia polityczna w Izraelu.

Dominująca w izraelskim systemie politycznym w latach 1948–1977, potem rządząca (jako główna część koalicji) na przemian z Likudem. Szczególnie silnie związana z izraelską centralą związkową Histadrut i ruchem kibucowym, uznawana za ugrupowanie tzw. „gołębie”, opowiadające się za rozmowami z Palestyńczykami.

W latach 1999–2009 w stałym sojuszu z lewicową syjonistyczną partia religijną Meimad – na mocy porozumienia zawartego z jej kierownictwem, otrzymywała ona 10. miejsce na liście wyborczej Partii Pracy.

Jest członkiem Międzynarodówki Socjalistycznej i członkiem-obserwatorem Partii Europejskich Socjalistów. Młodzieżową organizacją partyjną Partii Pracy jest Miszmeret Tse’irah szel Mifleget Ha-Awoda.

Kadima

Kadima (hebr. קדימה) – centrowa i liberalna partia polityczna działająca w Izraelu, założona 21 listopada 2005 roku przez Ariela Szarona.

Początkowo do partii należeli najbliżsi współpracownicy Szarona z partii Likud. Następnie dołączyli do niej niektórzy posłowie z Partii Pracy. W latach 2006–2013 była największym ugrupowaniem w izraelskim parlamencie – Knesecie (w wyborach w 2006 roku uzyskała 29, a w wyborach w 2009 roku 28 mandatów na 120 deputowanych). W wyborach parlamentarnych w 2013 roku członkowie Kadimy zdobyli zaledwie 2 mandaty parlamentarne (79 081 głosów i 2,09% poparcia).

Merec

Merec (מרצ, w języku hebrajskim „wigor”, „życiowość”, „energia”) – świecka, socjaldemokratyczna, partia polityczna w Izraelu. Powstała w 1992 roku w wyniku połączenia trzech partii: Ratz (רצ, Ruch dla Praw Obywatelskich i Pokoju), Mapam (מפ"ם, Partia Izraelskich Robotników) i Szinui (שינוי, „Zmiana”).

W 1996 roku Merec został zarejestrowany jako jedno ugrupowanie, ale w 1997 część Szinui (pod przywództwem Awrahama Poraza) opuściła partię w celu utworzenia osobnego ruchu.

W grudniu 2003, Merec został rozwiązany w celu połączenia z partią Szachar (שח"ר) Josiego Belina. Nowe ugrupowanie nazwało się Jachad (יח"ד), ale później zmieniło nazwę na Merec-Jachad. W wyborach 2006 do Knesetu partia zdobyła 5 mandatów, w wyborach 2009 3, w wyborach 2013 – 3, w wyborach 2015 – 5.

Obecnie ponownie działa jako Merec.

W wyborach parlamentarnych w kwietniu 2019 roku ugrupowanie zajęło 9 miejsce zdobywając 156 217 głosów (3,63%). Przełożyło się to na 4 mandaty w Knesecie XXI kadencji. Liderem listy była Tamar Zandberg.

My Wszyscy

My Wszyscy, Kullanu, Kulanu (hebr. כולנו) – izraelska partia polityczna o charakterze centrowym założona przez Mosze Kachlona. Założona przed przedterminowymi wyborami parlamentarnymi w 2015 roku, zdobyła w nich 10 mandatów stając się piątą siłą w Knesecie.

W maju 2015 roku Kullanu poparło nowy rząd Binjamina Netanjahu i wraz z Likudem oraz partiami Zjednoczony Judaizm Tory, Żydowski Dom i Szas weszło w skład nowej koalicji rządzącej. Mosze Kachlon został ministrem finansów, nie będący posłem Awi Gabbaj objął urząd ministra ochrony środowiska, zaś Jo’aw Galant ministra mieszkalnictwa i budownictwa.

W wyborach parlamentarnych w kwietniu 2019 roku ugrupowanie zajęło 10 miejsce zdobywając 152 568 głosów (3,54%). Przełożyło się to na 4 mandaty w Knesecie XXI kadencji.

28 lipca Ro’i Folkman zrezygnował z ubiegania się o mandat poselski do 22. Knesetu, ponieważ nie chciał stratować we wrześniowych wyborach z listy Likudu. 31 lipca posłowie Mosze Kachlon i Eli Kohen przeszli do Likudu, oznajmiając strat posłów Kulanu z listy Likudu. Również Jifat Szasza-Bitton, która została w Kulanu znalazła się na przyszłej liście wyborczej Likudu.

Naftali Bennett

Naftali Bennett (hebr.: נַפְתָּלִי בֶּנֶט, ur. 25 marca 1972 w Hajfie) – izraelski polityk, od 2013 poseł do Knesetu i minister w kilku resortach. Do 2018 przewodniczący ugrupowania Żydowski Dom, od 2019 Nowej Prawicy.

Nasz Dom Izrael

Nasz Dom Izrael (hebr.: ישראל ביתנו, Jisra’el Betenu, ros.: Наш дом Израиль, ang.: Yisrael Beitenu) – prawicowa, nacjonalistyczna partia polityczna w Izraelu o charakterze wodzowskim, złożona w większości i reprezentująca głównie rosyjskojęzycznych imigrantów, którzy przybyli z krajów byłego Związku Radzieckiego.

Niebiesko-Biali

Niebiesko-Biali (hebr. כחול לבן, Kachol Lawan) – izraelska centrowa koalicja wyborcza stworzona na wybory parlamentarne w kwietniu 2019 roku. W jej skład wchodzą następujące partie: Moc Izraela (przewodniczący Beni Ganc), Telem (Mosze Ja’alon) i Jest Przyszłość (Ja’ir Lapid). Numerem czwartym na liście został były szef Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela Gabi Aszkenazi. W razie zwycięstwa ugrupowania w wyborach Ganc miał zostać premierem na 2,5 roku, po tym czasie miał go zmienić Lapid.

W wyborach parlamentarnych w Izraelu w kwietniu 2019 roku ugrupowanie zajęło 2 miejsce, zdobywając 1 125 881 głosów (26,13%). Przełożyło się to na 35 mandatów w Knesecie XXI kadencji.

Nowa Prawica (Izrael)

Nowa Prawica (hebr.: הימין החדש, Ha-Jamin He-Chadasz; ang.: The New Right) – izraelska partia polityczna i frakcja parlamentarna powstała w wyniku rozłamu w ugrupowaniu Żydowski Dom i opuszczenia go przezez jej lidera Naftalego Bennetta oraz minister sprawiedliwości Ajjelet Szaked i posłankę Szuli Mu’alem.

W wyborach parlamentarnych w kwietniu 2019 roku ugrupowanie zajęło 12 miejsce zdobywając 138 437 głosów (3,22%). Partii zabrakło kilkuset głosów, aby przekroczyć próg wyborczy 3,25% i dostać się do Knesetu XXI kadencji.

Ruch (partia)

Ruch (hebr. התנועה, Ha-Tenu’a) − izraelska liberalna partia polityczna. Została założona w listopadzie 2012 przez Cipi Liwni, jako alternatywa dla wyborców zawiedzionych brakiem postępów w izraelsko-palestyńskim procesie pokojowym. Jej pierwszymi członkami byli dysydenci z Kadimy, przedstawiciele progresywnego skrzydła tego ugrupowania. Liwni była liderem Kadimy do marca 2012, kiedy przegrała w wyborach wewnątrzpartyjnych z Sza’ulem Mofazem, będącym członkiem bardziej konserwatywnej części ugrupowania. Pomimo faktu, że Ha-Tenu’a oficjalnie powstała pod koniec 2012, bazuje na strukturach ugrupowania Hetz, partii, która w 2006 wyodrębniła się z Szinui. Choć ideologia Ha-Tenu’a stosunkowo zbliżona jest do Partii Pracy i Jesz Atid, które w trakcie kampanii do wyborów w 2013 skupiły się przede wszystkim na kwestiach polityki wewnętrznej i socjalnej, ugrupowanie to kładzie nacisk głównie na osiągnięcie porozumienia pokojowego z Palestyńczykami.

W wyborach w 2013 Ha-Tenu’a wystartowała z wspólną listą z izraelskimi Zielonymi, włączając do swego programu wiele postulatów tego ugrupowania. Partia Liwni skupia się przede wszystkim na procesie pokojowym, zapewnieniu sprawiedliwości społecznej, ochronie środowiska, integracji ultraortodoksyjnych i arabskich obywateli Izraela z resztą społeczeństwa oraz zapewnieniu pluralizmu religijnego. W wyborach w marcu 2015 ugrupowanie wystartowało wspólnie z Partią Pracy, w ramach sojuszu Unia Syjonistyczna.

Sayed Kashua

Sayed Kashua (arab.سيد قشوع‎, hebr., סייד קשוע ur. 1975 w Tirze) – izraelski pisarz, dziennikarz.

Kashua jest Arabem (obywatelem Izraela) tworzącym w języku hebrajskim. Ukończył prestiżową szkołę średnią w Jerozolimie, następnie studiował filozofię i socjologię na Uniwersytecie Hebrajskim. Jest twórcą nagradzanego sitcomu „Awoda Arawit”, którego bohaterami są młodzi arabscy małżonkowie mieszkające w osiedlu pod Jerozolimą. Również w swoich utworach prozatorskich, m.in. zbiorze opowiadań Arabowie tańczą i powieści Druga osoba liczby pojedynczej podejmuje temat arabskiej tożsamości w Izraelu, kraju w którym Arabowie, chrześcijanie i muzułmanie, pozostają obywatelami drugiej kategorii, jednak mogą się cieszyć częścią praw i względnym dobrobytem. W 2004 został nagrodzony Literacką Nagrodą Premiera. Jest felietonistą dziennika Ha-Arec. Od 2014 jest wykładowcą na University of Chicago

Szulammit Alloni

Szulammit Alloni (ur. 29 listopada 1928 w Tel Awiwie, zm. 24 stycznia 2014 w Kefar Szemarjahu) – izraelska polityk, działaczka na rzecz praw człowieka, dziennikarka i nauczycielka. Deputowana do Knesetu w latach 1965-1969 i 1973-1996. Minister w rządach Icchaka Rabina i Szimona Peresa.

Zjednoczona Lista Arabska

Zjednoczona Lista Arabska (Ra’am, hebr. Reszima Arawit Me’uchedet, רשימה ערבית מאוחדת) – partia polityczna w Izraelu. Powstała w 1996 r., jako unia Arabskiej Partii Demokratycznej i osób zbliżonych do południowej frakcji Ruchu Islamskiego i Frontu Narodowej Jedności.

Cieszy się poparciem głównie religijnych i nacjonalistycznie nastawionych izraelskich Arabów, a także Beduinów.

12 stycznia 2009 r. izraelska Centralna Komisja Wyborcza wydała decyzję o niedopuszczeniu Balad i Ra’am-Ta’al do wyborów parlamentarnych w lutym 2009, zarzucając im utrzymywanie kontaktów z organizacjami terrorystycznymi i nieuznawanie prawa Izraela do istnienia. Oba ugrupowania zapowiedziały złożenie apelacji. 21 stycznia została ona uwzględniona przez izraelski Sąd Najwyższy i zakaz startu w wyborach dla ugrupowań arabskich został zniesiony.

W wyniku przedterminowych wyborów parlamentarnych w lutym 2009 roku ugrupowanie w koalicji z Ta’al otrzymało 4 miejsca w Knesecie.

W wyborach parlamentarnych w kwietniu 2019 roku ugrupowanie wystartowało wspólnie z partią Balad i zajęło 11 miejsce zdobywając 143 844 głosów (3,44%). Przełożyło się to na 4 mandaty w Knesecie XXI kadencji.

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.