Ginger Baker

Ginger Baker, właśc. Peter Edward Baker (ur. 19 sierpnia 1939 w Londynie[2], zm. 6 października 2019 w Canterbury[3]) – brytyjski perkusista.

Ginger Baker
Ginger Baker

Ginger Baker
Imię i nazwisko Peter Edward Baker
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1939
Londyn
Data i miejsce śmierci 6 października 2019
Canterbury
Przyczyna śmierci śmierć naturalna
Instrumenty perkusja
Gatunki art rock[1], blues rock[1], hard rock[1], rock albumowy[1], jazz rock[1], post-bop[1], fusion[1], ethnic fusion[1]
Zawód muzyk
Aktywność 1956–2019
Zespoły
Cream (1966–1968)
Blind Faith (1969)
Ginger Baker’s Air Force (1969–1970)
Baker Gurvitz Army (1974–1976)
Atomic Rooster (1980)
Hawkwind (1980–1981)
Bruce-Baker-Moore (1993–1994)
Strona internetowa

Życiorys

Ginger Baker 1980
Ginger Baker (1980)

Popularność zdobył dzięki występom w trio Cream w latach 1966–1968. Poza Bakerem do grupy należeli Jack Bruce i Eric Clapton. Po rozpadzie tego zespołu Baker założył z tym drugim supergrupę Blind Faith, która rozwiązała się po wydaniu zaledwie jednego albumu. Kolejne jego znakomite dokonania to okres Ginger Baker’s Air Force i Baker Gurvitz Army. Później grał w takich zespołach jak Hawkwind, Atomic Rooster czy Masters of Reality, a także wystąpił jako muzyk studyjny na płycie Public Image Ltd.

Podstawowymi wyróżnikami stylu Bakera były duże umiejętności techniczne oraz wizualna atrakcyjność jego gry, a także interesująca rytmika, aranżacja utworów oraz dobre wyważenie współpracy sekcji rytmicznej i muzyczno-wokalnej . On i Keith Moon są często uważani za prekursorów w kreowaniu wizerunku perkusisty – showmana. Im też (wraz z innymi muzykami tego okresu) przypisuje się podniesienie statusu ich instrumentu z drugorzędnego do niemal tak ważnego, jak gitara elektryczna. Baker zasłynął też wprowadzeniem do perkusji rockowej nieużywanych wcześniej elementów, takich jak drugi bęben basowy. Miały na niego wpływ różne gatunki, m.in. rock, jazz i blues czy muzyka etniczna.

W 2007 muzyk został sklasyfikowany na 16. miejscu listy 50 najlepszych perkusistów rockowych według „Stylus Magazine”[4].

Dyskografia

Ginger Baker-handprints
Odcisk dłoni Bakera w Hollywood Rock Walk of Fame
  • Ginger Baker & Friends – Eleven Sides Of Baker (1977, Vertigo Records)[5]
  • Ginger Baker – Horses & Trees (1986, Celluloid Records)[6]
  • Ginger Baker – Middle Passage (1990, Axiom)[7]
  • Ginger Baker, Jens Johansson, Jonas HellborgUnseen Rain (1992, Day Eight Music)[8]
  • Ginger Baker – Going Back Home (1994, WEA)
  • Ginger Baker,The DJQ2O, James Carter – Coward of the County (1999, Atlantic Records)[9]
  • Ginger Baker – African Force (2001)[10]
  • Ginger Baker – Why? (2014, Motéma)[11]

Filmografia

  • Jimi Hendrix: The Guitar Hero (2011, film dokumentalny, reżyseria: Jon Brewer)[12]
  • Uwaga! Mr. Baker (2012, film dokumentalny, reżyseria: Jay Bulger)[13]

Publikacje

  • Ginger Baker: Hellraiser: The Autobiography of the World’s Greatest Drummer, 2010, John Blake, ​ISBN 978-1-84454-966-5​

Przypisy

  1. a b c d e f g h Bruce Eder: Ginger Baker Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-05-21].
  2. Ginger Baker (ang.). drummerworld.com. [dostęp 2016-01-04].
  3. Ginger Baker: Legendary Cream drummer dies aged 80 (ang.). bbc.com. [dostęp 2019-10-06].
  4. Stylus Magazine's 50 Greatest Rock Drummers (ang.). stylusmagazine.com. [dostęp 2010-06-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-18)].
  5. Ginger Baker & Friends – Eleven Sides Of Baker (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-07-06].
  6. Ginger Baker – Horses & Trees (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-07-06].
  7. Ginger Baker – Middle Passage (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-07-06].
  8. Ginger Baker With Jens Johansson And Jonas Hellborg – Unseen Rain (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-07-06].
  9. Ginger Baker And The DJQ2O* With Special Guest James Carter – Coward Of The County (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-07-06].
  10. Greg Prato: Ginger Baker African Force review (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-05-21].
  11. Thom Jurek: Ginger Baker Why? review (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-05-21].
  12. Jimi Hendrix: The Guitar Hero (2011) (ang.). imdb.com. [dostęp 2016-05-03].
  13. Uwaga! Mr. Baker (2012) Beware of Mr. Baker (original title) (ang.). imdb.com. [dostęp 2016-04-03].

Linki zewnętrzne

Atomic Rooster

Atomic Rooster – brytyjska progresywna grupa działająca w latach 1969–1983. Liderem zespołu był Vincent Crane.

BBC Sessions (album Cream)

BBC Sessions – album grupy Cream zestawiony z nagrań dokonanych dla różnych programów BBC pomiędzy listopadem 1966 i styczniem 1968 oraz wydany w marcu 2003 roku.

Blind Faith

Blind Faith - brytyjska grupa blues-rockowa, powstała na bazie rozpadającego się Cream. Do Erica Claptona i Gingera Bakera dołączyli Steve Winwood (z Traffic) i Ric Grech (z Family). Choć ta efemeryczna grupa przetrwała zaledwie jeden sezon, wydając jeden album, jej działalność była ważnym etapem w rozwoju blues-rocka. Muzyka grupy była bogatsza brzmieniowo (instrumenty klawiszowe) od tej tworzonej przez jej poprzedniczkę - Cream. Według słów lidera Blind Faith, Erica Claptona, nowy kierunek zainspirowany został debiutem płytowym znanego kanadyjskiego zespołu The Band.

Blues Incorporated

Blues Incorporated – pierwszy brytyjski zespół R&B działający w latach 1961–1966, założony i prowadzony przez Alexisa Kornera. W różnych okresach w zespole grali tacy muzycy jak Jack Bruce, Charlie Watts, Terry Cox, Ginger Baker, Long John Baldry, Danny Thompson, Graham Bond, Cyril Davies, Malcolm Cecil i Dick Heckstall-Smith. Blues Incorporated nigdy nie odniósł dużego sukcesu komercyjnego, jednak miał bardzo duży wpływ na rozwój brytyjskiej muzyki rockowej w latach 60. XX wieku i później.

Początkowo zespół grał w londyńskich klubach jazzowych i bluesowych między innymi Marquee Club oraz Ealing Jazz Club, gdzie stał się swoistą szkółką bluesową dla takich późniejszych sław jak Charlie Watts, Mick Jagger, Keith Richards, Brian Jones, Rod Stewart, Paul Jones, John Mayall, Zoot Money i Jimmy Page. Blues Incorporated często zmieniał skład, co było związane z tym, że Korner chciał, aby zespół był typowo koncertową grupą, która nie koncentruje się na pracy studyjnej. Niestabilny skład był główną przeszkodą w osiągnięciu sukcesu komercyjnego przez zespół. W związku z dużą rotacją personalną oraz z powodu nieporozumień związanych z kierunkiem muzycznym w jakim ma pójść zespół (blues/jazz), Alexis Korner w roku 1966 rozwiązał grupę.

Cream

Cream – brytyjska supergrupa rockowa tworząca fuzję rocka psychodelicznego i blues rocka. Powstała jako efekt współpracy klawiszowca i basisty Jacka Bruce'a, gitarzysty Erica Claptona oraz perkusisty jazzowego Gingera Bakera. Do dziś określana bywa jako jeden z najważniejszych zespołów w historii muzyki rockowej, uznanie krytyków budzi również jej wkład w powstanie hard rocka.

Cyril Davies

Cyril Davies (ur. 23 stycznia 1932, zm. 7 stycznia 1964) był jednym z pierwszych brytyjskich muzyków bluesowych, znany jako doskonały harmonijkarz i gitarzysta bluesowy w stylu Chicago.

Występy rozpoczął na początku lat 50., w tym czasie grał muzykę skiffle, w drugiej połowie lat pięćdziesiątych zainteresował się bluesem. Pod koniec roku 1961 wspólnie z Alexisem Kornerem założył pierwszy brytyjski zespół bluesowy - Blues Incorporated. Zespół grał wtedy w klubie Ealing Jazz Club oraz w Marquee Club w Londynie. W tamtym czasie kluby te odwiedzało wielu młodych muzyków, na których zespół Blues Incorporated wywarł bardzo duży wpływ, należeli do nich między innymi: Rod Stewart , Paul Jones, Keith Richards, Eric Burdon, Mick Jagger, Brian Jones (założyciel zespołu The Rolling Stones) i Ginger Baker .

W październiku 1962 Cyril Davies opuścił Blues Incorporated, powodem była różnica zdań z Kornerem dotycząca linii muzycznej grupy (Cyril Davies od początku chciał grać tylko blues w stylu Chicago). W październiku 1962 założył własną grupę R&B All-Stars, z którą grał Chicago Blues. Zespół nigdy nie osiągnął dużego sukcesu komercyjnego, jednak szybko stał się legendą i inspiracją dla wielu brytyjskich muzyków bluesowych. Cyril Davies zmarł z powodu ostrej białaczki w styczniu 1964.

Disraeli Gears

Disraeli Gears – drugi album grupy Cream nagrany w maju 1967 r. i wydany w listopadzie tego samego roku.

Ealing Jazz Club

Ealing Jazz Club – brytyjski klub muzyczny znajdujący się w Londynie.

Został otwarty w styczniu 1959 w podziemiach 42A Ealing Broadway, Ealing, jako klub jazzowy .

Od 17 marca 1962 w Ealing Jazz Club rozpoczęły się pierwsze w Londynie regularne koncerty bluesowe (tego dnia zaczął tam występy pierwszy brytyjski zespół bluesowy – Blues Incorporated).

Klub przeszedł do historii jako miejsce, w którym 7 kwietnia 1962 doszło do pierwszego spotkania Briana Jonesa (założyciela i lidera The Rolling Stones) z przyszłymi kolegami z zespołu: Mickiem Jaggerem i Keithem Richardsem, którzy niedługo później dołączyli do nowej grupy Jonesa. Ealing Jazz Club obok Marquee Club był pierwszym miejscem publicznych występów zespołu The Rolling Stones.

Inni muzycy, którzy na początku kariery grali w Ealing Jazz Club to między innymi: Jack Bruce, Ginger Baker, Charlie Watts, Graham Bond, Long John Baldry, Rod Stewart, Dick Heckstall-Smith i Paul Jones.

Fresh Cream

Fresh Cream – debiutancki album grupy Cream nagrany w 1966 r. i wydany w grudniu tego samego roku.

Going Back Home

Going Back Home – album studyjny brytyjskiego instrumentalisty i wirtuoza instrumentów perkusyjnych Gingera Bakera (m.in. Cream, Blind Faith). Płyta została zrealizowana we współpracy z gitarzystą jazzowym Billem Frisellem (gitara elektryczna) oraz cenionym basistą Charliem Hadenem (akustyczna gitara basowa). Baker oprócz instrumentów perkusyjnych nagrał partie śpiewu oraz koprodukował album.

Kompozycje na potrzeby wydawnictwa przygotowali członkowie Ginger Baker Trio, oprócz utworów „Straight No Chaser” autorstwa pianisty Theloniousa Monka oraz „Ramblin’” autorstwa saksofonisty Ornette'a Colemana.

Goodbye (album Cream)

Goodbye – czwarty i ostatni wydany w okresie istnienia zespołu album grupy Cream nagrany w październiku 1968 r. i wydany w marcu 1969 roku.

Graham Bond Organisation

The Graham Bond Organisation – prekursorski jazz-rockowy i blues rockowy zespół brytyjski działający w latach 1964–1967.

Hawkwind

Hawkwind – brytyjska grupa rockowa powstała w 1969. Grupa zaliczana jest do gatunku hard rocka i była prekursorem takich stylów jak space rock, heavy metal. Grupa przeszła przez olbrzymią, nawet jak na rockowe standardy, liczbę zmian personalnych, zachowując jednak swe zasadnicze brzmienie.

Jack Bruce

Jack Bruce, właśc. John Symon Asher Bruce (ur. 14 maja 1943 w Bishopsbriggs, zm. 25 października 2014 w Suffolk) – brytyjski kompozytor, wokalista i basista zespołu Cream, w skład którego wchodził on sam (Jack Bruce), Eric Clapton i Ginger Baker. Wcześniej grał u Alexisa Cornera w formacji Blues Incorporated, po rozpadzie Cream grał w grupie Bruce, West & Laing. Współpracował m.in. z Rory Gallagherem, Mickiem Taylorem, Manfredem Mannem, Grahamem Bondem, Uczestniczył także w nagraniach płyt m.in. Johna Mayalla, Lou Reeda, Franka Zappy, Charliego Wattsa z The Rolling Stones i Billa Warda z Black Sabbath. Wspólnie ze Zbigniewem Seifertem grał na legendarnej płycie Charliego Mariano Helen 12 Trees.

Zmarł 25 października 2014 w Suffolk z powodu choroby wątroby.

Jonas Hellborg

Jonas Hellborg (ur. 7 czerwca 1958 r.) – szwedzki gitarzysta basowy. Współpracował z takimi osobami jak John McLaughlin, Ustad Sultan Khan, Fazal Qureshi, Bill Laswell, Shawn Lane, Jens Johansson, Michael Shrieve, V. Selvaganesh, Mattias IA Eklundh and Buckethead.

Live Cream

Live Cream – koncertowy album grupy Cream nagrany w marcu 1968 r. i wydany w kwietniu 1970 roku.

Supergrupa

Supergrupa – w muzyce, głównie rockowej, zespół składający się ze znanych z wcześniejszej kariery instrumentalistów i wokalistów. Wyjątkowo zdarza się forma superzespół. W jazzie, gdzie wspólne występowanie muzyków związanych z różnymi grupami jest bardziej powszechne, podobne znaczenie ma nazwa zespół all stars.

Ze względu na wieloznaczność przedrostka super, zdarza się, że potocznie słowem supergrupa określa się zespół składający się z wirtuozów (analogicznie do pojęć typu supergwiazda). Przez specjalistów jest to jednak uważane za błędne rozumienie tego pojęcia. Skądinąd, nawet podstawowe znaczenie jest nieostre, przez co bywa podawane jako przykład nie terminu, lecz terminologizmu.

Pierwszą w historii supergrupą określał sam siebie (tytułując odpowiednio płyty) zespół The Steampacket stworzony przez Johna Baldry'ego i Roda Stewarta (Hoochie Coochie Men) oraz Julie Driscoll, Briana Augera i Vica Briggsa. Jednak za zespół sztandarowo pełniący funkcję prototypu pojęcia supergrupa uważany jest Cream. Grupę tę utworzyli znany z Blues Incorporated i Manfred Manna Jack Bruce, z The Yardbirds i The Bluesbreakers Eric Clapton i z Graham Bond Organisation Ginger Baker. Nawet nazwa grupy (ang. śmietanka) miała wskazywać na wykazaną w poprzednich zespołach wirtuozerię jej członków.

Skład supergrupy może w dużej mierze powielać skład innego zespołu (np. w skład Liquid Tension Experiment wchodziło dwóch muzyków Dream Theater). Zwykle supergrupy tworzą muzycy związani z zespołami muzycznymi, ale zdarza się, że również muzycy znani głównie z działalności solowej (np. Traveling Wilburys tworzyli m.in. Roy Orbison i Bob Dylan). W miarę czasu niektóre supergrupy (np. Asia) przyjmują czasem do zespołu mniej znanych muzyków, stąd zdarza się, że nazwę tę stosuje się raczej do tych zespołów w początkowym składzie. Z drugiej strony, bywa tak, że od początku nie wszyscy muzycy tworzący supergrupę są równie uznani. W przypadku zespołów takich, jak np. King Crimson, które początkowo nie były supergrupami, lecz włączały znanych członków do składu o już ugruntowanej pozycji, nazywanie ich supergrupami jest uważane za kontrowersyjne. Również kontrowersyjne jest stosowanie tego określenia do zespołów tworzonych przez muzyków wcześniej bardziej znanych z działalności pozamuzycznej (jak ma miejsce w przypadku A Perfect Circle). Stosunkowo rzadko zdarza się, że supergrupa tworzona jest jako Tribute band (np. Yellow Matter Custard). Czasem muzycy o wspólnych przekonaniach tworzą supergrupę w celu podkreślenia przekazu, jak ma miejsce w przypadku zespołu 2Tm2,3. Tworzenie supergrup bywa także uważane za zabieg marketingowy, gdyż taki zespół jeszcze przed pierwszymi występami może przyciągać uwagę fanów poszczególnych wykonawców.

Według jednego z zestawień magazynu Teraz Rock do najbardziej znanych supergrup należą: Cream, Blind Faith, Emerson, Lake and Palmer, Bad Company, Asia, Traveling Wilburys, Temple of the Dog, Down, Mad Season, Liquid Tension Experiment, Fantômas, A Perfect Circle, Oysterhead, Audioslave, Velvet Revolver, Chickenfoot, The Dead Weather, Them Crooked Vultures, Atoms For Peace, Black Country Communion.

Polskim przykładem supergrupy mogą być Emigranci, powstali z inicjatywy byłego gitarzysty Lady Pank, Edmunda Stasiaka. Skład zespołu stworzyli ponadto: basista (m.in. Oddziału Zamkniętego) Robert Jaszewski, perkusista (głównie Perfectu) Piotr Szkudelski i wokalista Aya RL Paweł Kukiz.

Traffic (zespół muzyczny)

Traffic – brytyjska grupa rockowa założona w kwietniu 1967 roku, utożsamiana z ruchem hippisowskim. W pierwotnym składzie występowali Steve Winwood, Jim Capaldi, Chris Wood i Dave Mason. Po dwóch latach i wydaniu trzech płyt – Mr. Fantasy, Traffic i Last Exit – nastąpiło pierwsze zawieszenie działalności grupy. Steve Winwood i Ric Grech, były basista zespołu Family, uformowali efemeryczną supergrupę Blind Faith, czasami nazywaną SuperCream, gdyż pozostałymi jej członkami byli Eric Clapton i Pete „Ginger” Baker. W 1970 roku Blind Faith rozpadł się, a Steve Winwood i Ric Grech zasilili kolejną supergrupę – Ginger Baker’s Air Force – jednakże po kilku wspólnych koncertach Steve Winwood i Ric Grech postanowili reaktywować Traffic.

Zespół Traffic definitywnie zakończył działalność w 1974 roku, wkrótce po ukazaniu się ostatniej, cieszącej się umiarkowanie pozytywną oceną, płyty When the Eagle Flies.

Steve Winwood i Jim Capaldi w 1994 roku na krótko reaktywowali grupę, wspólnie z Grateful Dead wystąpili na kilku koncertach i nagrali ostatnią w karierze Traffic płytę – Far From Home.

W 2004 roku uhonorowano wkład zespołu w rozwój muzyki umieszczeniem jego dorobku w Rock and Roll Hall of Fame.

Plan kolejnej reaktywacji zespołu nie został zrealizowany, gdyż Jim Capaldi zmarł 28 stycznia 2005 roku.

Koncert poświęcony jego pamięci – Dear Mr. Fantasy – odbył się 21 stycznia 2007 roku w londyńskim The Roundhouse, Camden Town, a uczestniczyli w nim tacy artyści jak Pete Townshend (The Who), Jon Lord (Deep Purple), Joe Walsh (The Eagles), Cat Stevens, Gary Moore, Dennis Locorriere (Dr. Hook) i współzałożyciel Traffic – Steve Winwood. Całkowity dochód z koncertu został przekazany na rzecz The Jubilee Action – organizacji pomagającej poszkodowanym przez wojny i klęski żywiołowe dzieciom z III Świata.

Muzyka grupy była różnorodna gatunkowo. Reprezentowała głównie takie gatunki jak rock psychodeliczny i folk rock, choć równie często sięgała również po blues rock, jazz rock i hard rock. W brzmieniu, jak i w instrumentarium, łatwo daje się zauważyć silne wpływy bluesa i jazzu. Grupa w przeciwieństwie do pokrewnych jej Cream i Jimi Hendrix, reprezentujących ascetyczne brzmienie, wypracowała bogatą fakturę muzyczną. Otwarta była także na multikulturowe wpływy, wzbogacające jej muzykę. Była prawdopodobnie pierwszą rockową grupą, która zainteresowała się muzyka afrykańską. Jej długoletnim członkiem był nigeryjski perkusista Rebop Kwaku Baah. Inna ważna cecha wyróżniającą Traffic z pejzażu muzycznego jej czasów, była ucieczka od życia miejskiego. Podczas gdy większość współczesnych jej grup skupiało się w wielkich miastach, szczególnie w Londynie, tworząc względnie skonsolidowane środowisko podziemia artystycznego, muzycy tworzący grupę Traffic wybrali ucieczkę na prowincję. Większość znaczących dzieł grupy powstało w zaciszu wiejskiego domu do niej należącego. Grupa stała się odskocznią dla solowej kariery Steve Winwooda.

Największym przebojem grupy jest psychodeliczny utwór Paper Sun. Prócz tego grupa wylansowała takie znaczące w historii rocka piosenki jak Dear Mr. Fantasy, John Barleycorn Must Die czy 40 000 Headmen. Największe sukcesy grupa święciła na koncertach, rozbudowując swoje utwory o długie psychodeliczne solówki gitarowe i perkusyjne.

Wheels of Fire

Wheels of Fire – trzeci, podwójny, album grupy Cream nagrany w okresie od lipca 1967 r. do kwietnia 1968 r. i wydany w lipcu tego samego roku.

W 2003 album został sklasyfikowany na 203. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone.

Cream
Albumy studyjne
Albumy koncertowe
Kompilacje
Single
Powiązania

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.