Fernando de la Rúa

Fernando de la Rúa (ur. 15 września 1937 w Córdobie, zm. 9 lipca 2019 w Buenos Aires[1][2]) – argentyński polityk, prezydent Argentyny w latach 1999–2001. Ustąpił ze stanowiska na fali masowych protestów przeciwko złej sytuacji gospodarczej państwa.

Jego synem jest Antonio de la Rúa, były partner piosenkarki Shakiry[potrzebny przypis].

Fernando de la Rúa
Fernando de la Rúa (1999)

Fernando de la Rúa (1999)
Data i miejsce urodzenia 15 września 1937
Córdoba
Data i miejsce śmierci 9 lipca 2019
Buenos Aires
Argentyna Prezydent Republiki Argentyńskiej
Okres od 10 grudnia 1999
do 20 grudnia 2001
Przynależność polityczna Radykalna Unia Obywatelska
Poprzednik Carlos Saúl Menem
Następca Ramón Puerta (p.o.)
Firma Fernando de la Rua vec
Odznaczenia
Wielki Mistrz Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Wielki Mistrz Orderu Maja (Argentyna) Łańcuch Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Wielki Łańcuch Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Order Podwójnego Białego Krzyża I Klasy (Słowacja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielkim Łańcuchem (1951-2001)

Przypisy

  1. Daniel Politi: Fernando de la Rúa, Ill-Fated President of Argentina, Dies at 81 (ang.). nytimes.com, 12 lipca 2019. [dostęp 2019-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-13)].
  2. Eduardo van der Kooy: Las diferencias entre Fernando de la Rúa y Mauricio Macri (hiszp.). clarin.com, 9 lipca 2019. [dostęp 2019-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-13)].

Bibliografia

10 grudnia

10 grudnia jest 344. (w latach przestępnych 345.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 21 dni.

15 września

15 września jest 258. (w latach przestępnych 259.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 107 dni.

9 lipca

9 lipca jest 190. (w latach przestępnych 191.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 175 dni.

Argentyna

Argentyna (hiszp. Argentina, wymowa [aɾxenˈtina]), oficjalnie Republika Argentyńska (hiszp. República Argentina, wym. [reˈpuβlika aɾxenˈtina]) – państwo w Ameryce Południowej, nad południowym Atlantykiem. Graniczy z Chile na zachodzie, Boliwią i Paragwajem na północy, Brazylią i Urugwajem na północnym wschodzie. Argentyna rości pretensje do archipelagu Falklandów oraz części Antarktydy. Nazwa „Argentyna” pochodzi od łacińskiego argentum (srebro, plata po hiszpańsku) jest związana z legendą o górach pełnych srebra która była powszechna pośród pierwszych europejskich odkrywców Niziny La Platy.

Argentyna zajmuje jedno z najwyższych miejsc w rankingach Wskaźnika rozwoju społecznego, PKB per capita i jakości życia pośród krajów Ameryki Łacińskiej. Według statystyk Banku Światowego argentyński Produkt Krajowy Brutto zajmuje 21 miejsce na świecie a według Międzynarodowego Funduszu Walutowego biorąc pod uwagę parytet siły nabywczej argentyńska ekonomia zajmuje 25 miejsce na świecie. Argentyna jest członkiem – założycielem Unii Narodów Południowoamerykańskich oraz Mercosur, a także członkiem Organizacji Państw Iberoamerykańskich, Banku Światowego, Światowej Organizacji Handlu. Oprócz tego jest również jednym z trzech krajów Ameryki Łacińskiej wchodzących w skład grupy G20. Według analityków kraj ten zaklasyfikowany jest do rynków wschodzących, ze względu na wielkość, wysoki wzrost gospodarczy, poziom bezpośrednich inwestycji zagranicznych czy eksport w całości wytworzonych usług i towarów. Jest uznawana jako lokalne mocarstwo z bardzo wysokim wskaźnikiem rozwoju społecznego.

Pod względem wielkości Argentyna jest drugim państwem w Ameryce Południowej i ósmym na świecie. Biorąc pod uwagę terytoria gdzie Argentyna faktycznie sprawuje władzę wynosi ona 2 780 400 km², jednakże biorąc pod uwagę także terytoria sporne do których Argentyna rości pretensje: Falklandy/Malwiny, Georgię Południową, Sandwich Południowy, Islas Aurora wraz z Orkadami Południowymi, Szetlandami Południowymi oraz z częścią Antarktydy zwaną Antarktydą Argentyńską (na mocy traktatu antarktycznego roszczenia te są zamrożone, ale nie anulowane), łączna powierzchnia kraju wynosi 3 761 274 km² co plasowałoby Argentynę jako siódme pod względem wielkości państwo świata.

Ślady pierwszych osadników na terenie dzisiejszej Argentyny sięgają paleolitu. Hiszpańska kolonizacja rozpoczęła się w 1512 roku. W jej wyniku w 1776 roku powstało Wicekrólestwo La Platy, które było częścią hiszpańskiego imperium kolonialnego. 25 maja 1810 roku Argentyna uzyskała de facto niepodległość po odsunięciu ostatniego hiszpańskiego gubernatora i ogłoszeniu Pierwszego Zgromadzenia Narodowego zwanego również Primera Junta. 9 lipca 1816 roku Argentyna formalnie ogłosiła niepodległość w San Miguel de Tucumán. W XIX wieku w Argentynie miały miejsce liczne wojny domowe, które zakończyły się reorganizacją państwa i utworzeniem federacji ze stolicą w Buenos Aires. W drugiej połowie XIX wieku miała miejsce wielka fala emigracji z Europy do Argentyny, która na zawsze wpłynęła na argentyńską kulturę i demografię. Również w tym czasie w Argentynie miał miejsce stabilny wzrost gospodarczy, dzięki któremu na początku XX wieku Argentyna była siódmym krajem na świecie pod względem rozwoju gospodarczego. Mimo tak dużego sukcesu ekonomicznego, po 1930 roku w Argentynie doszło do serii zamachów stanu, które zakończyły się wprowadzeniem demokracji w 1983 roku. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych w Argentynie doszło do poważnego kryzysu finansowego, przez co teraz znajduje się ona w kręgu krajów rozwijających się.

Carlos Saúl Menem

Carlos Saúl Menem Akil (ur. 2 lipca 1930 w Ancillaco) – polityk argentyński, prezydent kraju w latach 1989-1999. Był najdłużej urzędującym prezydentem w historii Argentyny.

Urodził się w rodzinie syryjskich emigrantów w prowincji La Rioja i wychował się jako muzułmanin, jednak jako dorosły przeszedł na katolicyzm (droga do kariery politycznej była aż do 1994 zamknięta dla niekatolików).

Eduardo Camaño

Eduardo Oscar Camaño (urodzony 17 czerwca 1946 w Buenos Aires) – polityk argentyński. Zasiada on w Izbie Deputowanych tego kraju. Jest też byłym prezydentem kraju na okres dwóch dni. Ten członek Partii Justycjalistycznej (peronistów) reprezentuje prowincję Buenos Aires.

W wyniku bezprecedensowego kryzysu ekonomicznego, który wybuchł pod koniec 2001 roku zmuszony został do rezygnacji prezydent Fernando de la Rúa, reprezentujący Partię Radykalną, urząd prezydenta objął początkowo przewodniczący Senatu, Ramón Puerta (peronista), zanim Kongres nie wybrał na to stanowisko Adolfo Rodrígueza Saá. Saá piastował urząd tylko zaledwie tydzień, kiedy i on zrezygnował.

Konstytucja Argentyny nie zna pojęcia "pełniącego obowiązki prezydenta" (chyba że niezdolnego do pełnienia swoich funkcji urzędującego szefa państwa czasowo zastępuje, kiedy stanowisko nie jest opróżnione, odpowiednia osoba). W momencie, kiedy prezydent umiera, składa rezygnację lub zostaje usunięty ze stanowiska, jego funkcję przejmuje wiceprezydent na okres potrzebny do dokończenia mandatu. Jednakże w czasie owych zawirowań na szczycie funkcja wiceprezydenta była nieodsadzona. W takich wypadkach następnymi w linii są kolejno przewodniczący Senatu i Izby Deputowanych.

Jednakże Puerta, po rezygnacji de la Rui, oznajmił, iż będzie prezydentem tylko do czasu potrzebnego na wybór następcy przez Kongres. Zaś po dymisji Saá, kiedy zaprzysiężono przewodniczącego Izby Deputowanych Camaño, on także zadeklarował, iż nie przyjmuje urzędu na dłużej, tylko do czasu potrzebnego na wyłonienie kolejnego przez Kongres. Po dwóch dniach kadencji Camaño (31 grudnia 2001 – 1 stycznia 2002) został nim były wiceprezydent i gubernator Buenos Aires Eduardo Duhalde, który dokończył kadencję de la Rui. Tak więc w okresie zaledwie kilkunastu dni Argentyna miała pięciu kolejnych prezydentów.

Dziś Camaño, który wciąż jest członkiem Kongresu, jest przewodniczącym peronistów i jednym z liderów frakcji popierającej Dhualdego, a stojącej w partyjnej opozycji do Néstora Kirchnera, mimo iż popierają go jako reprezentanta partii na fotelu prezydenta.

Eduardo Duhalde

Eduardo Alberto Duhalde Maldonado (ur. 5 października 1941 w Lomas de Zamora) – polityk argentyński, prezydent Argentyny w latach 2002–2003.

Z wykształcenia prawnik. W latach 1989–1991 pełnił funkcję wiceprezydenta w administracji Carlosa Menema, następnie przez dwie kadencje (1991–1999) był gubernatorem stanu Buenos Aires. W 1999 przegrał walkę o prezydenturę z Fernando de la Rúa. Został wybrany na tymczasowego prezydenta Argentyny przez parlament w styczniu 2002, w czasie kryzysu gospodarczego i serii rezygnacji kolejnych tymczasowych szefów państwa. Uznaje się ogólnie, iż udało mu się w znacznej mierze zahamować rozwój kryzysu.

Jego następcą został w maju 2003 Néstor Kirchner.

Néstor Kirchner

Néstor Carlos Kirchner Ostoić (ur. 25 lutego 1950 w Río Gallegos, zm. 27 października 2010 w El Calafate) − argentyński polityk, gubernator prowincji Santa Cruz w latach 1991-2003 i prezydent Argentyny od 25 maja 2003 do 10 grudnia 2007. Sekretarz generalny Unii Narodów Południowoamerykańskich (UNASUR) od 4 maja 2010 do swojej śmierci.

Pierwsze damy Argentyny

Pierwsze damy Argentyny – potoczne określenie pań domu (zazwyczaj są to małżonki) prezydentów Argentyny.

Określenie „pierwsza dama” jest kalką językową z języka angielskiego (First Lady).

Z pełnieniem roli pierwszej damy nie wiążą się żadne funkcje państwowe.

Wiceprezydenci Argentyny

Wiceprezydent Argentyny jest obierany na cztery lata wraz z prezydentem. Na Wiceprezydenta może kandydować osoba, która posiada bierne prawo wyborcze w wyborach prezydenckich.

Wiceprezydent automatycznie (w wyniku sukcesji) zostaje prezydentem w wyniku śmierci, zrzeczenia się lub usunięcia z urzędu prezydenta.

Wybory generalne w Argentynie w 2003 roku

Wybory parlamentarne i prezydenckie przeprowadzone w 2003 roku w Argentynie były najdłuższymi w historii. Pierwsza tura głównego głosowania mającego wyłonić prezydenta odbyła się w całym kraju 27 kwietnia, jednak tradycyjne odnowienie połowy składu Izby Deputowanych (łącznie 130 mandatów na kadencję 2003-2007) oraz jednej trzeciej składu Senatu (24 mandaty na kadencję 2003-2009) trwało od kwietnia do listopada, gdyż w różnych prowincjach wybory zostały zwołane w odmiennych terminach.

Były to pierwsze wybory po głębokim kryzysie gospodarczym z lat 2001-2002, przeprowadzane w warunkach znacznej fragmentaryzacji sceny partyjnej, na której zasadniczo wyróżnić można było aż pięć partii głównych oraz kilkanaście mniejszych ugrupowań. Jednocześnie stopniowe wychodzenie z kryzysu odzwierciedlone zostało w nieco lepszych nastrojach wyborczych społeczeństwa, które objawiły się m.in. w wyraźnie mniejszym, w porównaniu z rekordowymi pod tym względem wyborami w 2001, oddawaniu nieważnych głosów w charakterze protestu przeciw klasie politycznej.

Światowe Forum Ekonomiczne

Światowe Forum Ekonomiczne (ang. World Economic Forum, WEF) – szwajcarska fundacja non-profit znana z organizacji corocznej konferencji w Davos.

Konferencja w Davos jest spotkaniem prezesów najbogatszych światowych korporacji, przywódców politycznych (prezydentów, premierów i innych) oraz wybranych intelektualistów i dziennikarzy. Bierze w nim udział około 2000 osób. W roku 2013 konferencja odbyła się w dniach 23–27 stycznia.

Oprócz konferencji w Davos fundacja organizuje również spotkania regionalne oraz publikuje raporty.

WEF zostało założone w 1971 r. przez Klausa W. Schwaba, niemieckiego profesora biznesu.

Według zwolenników, WEF jest odpowiednim miejscem dla dialogu i debaty na temat głównych społecznych i ekonomicznych problemów planety, ponieważ wśród uczestników obecni są przedstawiciele największych ekonomicznych organizacji i najbardziej wpływowych organizacji politycznych, a także intelektualistów, co sprzyja odpowiedniej atmosferze do prowadzenia szerokiej i otwartej debaty.

Według krytyków WEF, jest to tylko forum biznesu, na którym najbogatsze przedsiębiorstwa mogą łatwo negocjować umowy między sobą, a także wywierać nacisk na najbardziej wpływowych polityków świata. Zdaniem krytyków, celem tych spotkań jest bardziej zysk niż rozwiązywanie ekonomicznych problemów, takich jak bieda. Uważa się, że WEF jest zdominowane przez korporacje i ma wpływ na globalne podejmowanie decyzji, więc jest postrzegany przez krytyków jako niewybierany, niedemokratyczny, elitarny, poufny światowy Senat. Do 2001 roku głównymi zarządami podejmującymi decyzje w WEF były Forum Zarządu Dyrektorów i Rada Zarządu Dyrektorów.

Z tych powodów, w trakcie spotkań WEF (szczególnie od czasu Corocznych Spotkań WEF w styczniu 2000) przeciwnicy regularnie organizują protesty. Akty ograniczania praw obywatelskich podczas protestów są odbierane przez krytyków jako dowód współpracy między władzami lokalnymi a WEF przeciwko prawom człowieka.

Prezydenci Argentyny

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.