Diahann Carroll

Diahann Carroll, właściwie Carol Diahann Johnson[1][2] (ur. 17 lipca 1935 w Nowym Jorku, zm. 4 października 2019 w Los Angeles) – amerykańska aktorka i piosenkarka[3]. Przeszła do historii jako pierwsza Afroamerykanka, która została laureatką teatralnej nagrody Tony[4]. Jako bohaterka serialu Julia (1968) otrzymała Złoty Glob dla najlepszej debiutantki. W 1975 była nominowana do Oscara za główną rolę w komediodramacie Claudine (1974)[5]. Wcieliła się w rolę diwy Dominique Deveraux – przyrodniej siostry Blake’a Carringtona w operze mydlanej ABC Dynastia (Dynasty, 1984–1987)[6].

Diahann Carroll
Diahanncarroll.jpeg
Imię i nazwisko Carol Diahann Johnson
Data i miejsce urodzenia 17 lipca 1935
Nowy Jork
Data i miejsce śmierci 4 października 2019
Los Angeles
Zawód aktorka, piosenkarka
Współmałżonek Monte Kay
(1956–1963; rozwód)
Fredde Glusman
(1973–1973; rozwód)
Robert DeLeon
(1975–1977; jego śmierć)
Vic Damone
(1987–1996; rozwód)
Lata aktywności 1950–2015

Życiorys

Wczesne lata

Półtora roku po jej narodzeniu w Bronx[7][8], w dzielnicy Nowego Jorku, rodzice Frank Johnson i Mabel (z domu Faulk) przenieśli się do nowojorskiego Harlemu, gdzie mając sześć lat śpiewała w chórze gospel na porannych mszach w Abyssinian Baptist Church. W wieku dziesięciu lat otrzymała stypendium z Metropolitan Opera[9]. W School of Performing Arts na Manhattanie jej szkolnym kolegą był Billy Dee Williams. Podczas nauki w szkole średniej High School of Music and Art w Nowym Jorku pracowała w nocnych klubach[10]. Studiowała socjologię na Uniwersytecie Nowojorskim na Manhattanie[11]. Dorabiała jako modelka dla Johnson Publications i Ebony Fashion Fair[12] w Chicago, w stanie Illinois.

Kariera

W 1953 roku odebrała nagrodę w wysokości trzech tysięcy dolarów i przez kilka tygodni gościła w teleturnieju ABC Życiowa szansa (Chance of a Lifetime), w którym śpiewała w nocnym klubie Latin Quarter. W 1954 roku podbiła publiczność Broadwayu w musicalu Harolda Arlena i Trumana Capote’a Dom kwiatów (House of Flowers)[13] jako Ottilie. Następnie trafiła na kinowy ekran w dramacie muzycznym Otto Premingera Carmen Jones (1954) u boku Harry’ego Belafonte, filmowej wersji Gershwina, melodramacie muzycznym Otto Premingera Porgy i Bess (Porgy and Bess, 1959) z Sidneyem Poitierem i Sammy Davisem Jr. i dramacie muzycznym Paryski blues (Paris Blues, 1961) z udziałem Paula Newmana, Joanne Woodward, Louisa Armstronga i Sidneya Poitiera.

W 1962 była pierwszą czarną kobietą, która zdobyła nagrodę Tony[14] za rolę Barbary Woodruff w musicalu Richarda Rodgersa Bynajmniej niesmyczkowe (No Strings)[15]. Za postać Ruby Jay w jednym z odcinków serialu ABC Nagie miasto (Naked City, 1962) była nominowana do nagrody Emmy. Była pierwszą Afroamerykanką, która za rolę pielęgniarki Julii Baker w serialu NBC Julia (1968–1971)[16] została uhonorowana nagrodą Złotym Globem i Groundbreaking Show, a także w 1969 zdobyła nominację do nagrody Emmy[17]. Jej tytułowa kreacja w komediodramacie muzycznym Claudine (1974) przyniosła jej nominację do nagrody Oscara[5] i Złotego Globu[18]. Była gospodarzem swojego programu rozrywkowego CBS Diahann Carroll zaprasza (The Diahann Carroll Show, 1976), gdzie gościła m.in. takie sławy jak Merv Griffin, Johnny Carson i Judy Garland. W jednym z odcinków sitcomu ABC Statek miłości (The Love Boat, 1977) zagrała postać trzykrotnie rozwiedzionej piosenkarki Roxy Blue.

Po występie w telewizyjnym dramacie familijnym NBC Siostra, siostra (Sister, Sister, 1982) u boku Paula Winfielda, w 1983 roku odniosła sceniczny sukces na Broadwayu w sztuce Tajemnica Klasztoru Marii Magdaleny (Agnes of God) jako zakonnica Agnes, która urodziła martwe dziecko. Za postać Marion Gilbert w sitcomie NBC Odmienny świat (A Different World, 1989–1993) była nominowana do nagrody Emmy.

W roku 1984 dołączyła do obsady opery mydlanej ABC Dynastia (Dynasty), w której wcieliła się w rolę pełnej temperamentu zamożnej piosenkarki chanson Dominique Deveraux, córki Toma Carringtona i Laury Matthews, przyrodniej siostry Blake’a (John Forsythe) i Bena (Christopher Cazenove) w operze mydlanej ABC Dynastia (Dynasty), a jej stroje projektował Nolan Miller. W 1984 na łamach magazynu „People” powiedziała:

W tym serialu pokazali wszystko. Kazirodztwo, homoseksualizm, morderstwa. Wydaje mi się, że powoli zmierzają również w stronę międzyrasowości. Chcę być bogata i bezwzględna. Chcę być pierwszą czarną suką w telewizji.[19]

Jej postać Dominique Deveraux była obecna w Dynastii do roku 1987 i gościła też w spin-off Dynastia Colbych (The Colbys, 1985–1986).

W 1995 wystąpiła w roli Normy Desmond w kanadyjskim musicalu Andrew Lloyd Webber Bulwar Zachodzącego Słońca (Sunset Boulevard). W 1999 na Off-Broadwayu grała w sztuce Eve Ensler Monologi waginy w Westside Theatre / Downstairs[20].

Na małym ekranie można ją było zobaczyć w telewizyjnym dramacie kryminalnym NBC A Perry Mason Mystery: The Case of the Lethal Lifestyle (1994), serialu CBS Prawo Burke’a (Burke’s Law, 1994) i serialu NBC Dotyk anioła (Touched by an Angel, 1995). W serialu ABC Chirurdzy (Grey's Anatomy, 2006–2007)[21] pojawiła się jako Jane Burke, wymagająca matka doktora Prestona Burke’a (Isaiah Washington). Od 2009 w Białych kołnierzykach grała postać June, bogatej wdowy, która wynajmuje mieszkanie Nealowi Caffreyowi.

Życie prywatne

Była czterokrotnie mężatką. 26 lutego 1956 poślubiła Monte Kaya (1956–1963), z którym ma córkę dziennikarkę Suzanne Ottilie Kay Bamford (ur. 9 września 1960). 14 stycznia 1963 rozwiodła się. 21 lutego 1973 wyszła za mąż za Fredricka (Fredde'go) Jacka Glusmana, 20 lipca 1973 doszło do rozwodu. 25 maja 1975 po raz trzeci wzięła ślub z Robertem DeLeonem, który zmarł 31 marca 1977. Prawie dziesięć lat później, 3 stycznia 1987 poślubiła piosenkarza ballad Vica Damone, ale i ten związek małżeński przetrwał do 12 września 1996[22].

Spotykała się także z Sammy Davisem Jr., aktorem Maxem Julienem, zawodnikiem futbolu amerykańskiego Jimem Brownem, Marlonem Brando (1954), Sidneyem Poitierem (1963–1965), aktorem Donem Marshallem (1969–1970) i dziennikarzem Davidem Frostem (przez trzy lata; 1970–1972)[23].

W 1998, kiedy miała 63 lata, po rutynowych badaniach mammograficznych zdiagnozowano u niej raka piersi, pokonała chorobę, a potem zachęcała publicznie inne kobiety, iż „troska o zdrowie leży w interesie kobiet, a wiedza o tym, jak najlepiej o siebie zadbać, daje ogromną siłę”[24].

Zmarła 4 października 2019 w swoim domu w Los Angeles w wieku 84 lat. Przyczyną śmierci był rak piersi[25].

Filmografia

Filmy fabularne

Rok Tytuł Rola Reżyser
1954 Czarna Carmen (Carmen Jones) Myrt Otto Preminger
1959 Porgy i Bess (Porgy and Bess) Clara Otto Preminger
1961 Paryski blues (Paris Blues) Connie Lampson Martin Ritt
Żegnaj ponownie (Goodbye Again) piosenkarka Anatole Litvak
1967 Szybki zmierzch (Hurry Sundown) Vivian Thurlow Otto Preminger
1968 Podział (The Split) Ellie Gordon Flemyng
1974 Claudine Claudine John Berry
1975 Śmiertelny krzyk (Death Scream, TV) Betty May Richard T. Heffron
1978 The Star Wars Holiday Special (TV) Mermeia Holographic Wow Steve Binder, David Acomba
1979 I Know Why the Caged Bird Sings (TV) Vivian Fielder Cook
1982 Siostra, siostra (Sister, Sister, TV) Carolyne Lovejoy John Berry
1989 From the Dead of Night (TV) Maggie Paul Wendkos
1990 Czarny blues (Mo' Better Blues) wokalistka klubu jazzowego Spike Lee
Morderstwo za zaliczeniem pocztowym (Murder in Black and White, TV) Margo Stover Robert Iscove
1991 Pięć uderzeń serca (The Five Heartbeats) Eleanor Potter Robert Townsend
1992 Color Adjustment (film dokumentalny) w roli samej siebie Marlon Riggs
1994 A Perry Mason Mystery: The Case of the Lethal Lifestyle Lydia Bishop Helaine Head
1997 Magia Batistów (Eve's Bayou) Elzora Kasi Lemmons
1998 Gorzka czekolada (The Sweetest Gift, TV) Pani Wilson Stuart Margolin
1999 Having Our Say: The Delany Sisters' First 100 Years (TV) Sadie Delany Lynne Littman
Jackie's Back (TV) w roli samej siebie Robert Townsend
2000 Amerykański skandal (Sally Hemings: An American Scandal, TV) Betty Hemings Charles Haid
Odważna miłość (The Courage to Love, TV) Pouponne Kari Skogland
Natalie Cole: Wyśpiewać miłość (Livin' for Love: The Natalie Cole Story, TV) Maria Cole Robert Townsend
2007 Over the River...Life of Lydia Maria Child, Abolitionist for Freedom (film dokumentalny) narrator Constance L. Jackson
Anatomía Unplugged (TV) Jane Burke María Ruiz
2010 Diahann Carroll: The Lady. The Music. The Legend (TV) w roli samej siebie George Miller
2013 Oko w oko z teściem (Peeples) Nana Peeples Tina Gordon Chism
2014 Zamaskowany (The Masked Saint) Pani Edna Warren P. Sonoda
seriale TV
Rok Tytuł Rola
1960 The Garry Moore Show w roli samej siebie
Peter Gunn Dina Wright
1962 Naked City Ruby Jay
1963 Jedenasta godzina (The Eleventh Hour) Stella Young
1965 Not Only... But Also gość
1966 The Milton Berle Show w roli samej siebie
1968-71 Julia Julia Baker
1977 Statek miłości (The Love Boat) Roxy Blue, gwiazda jazzowa
1979 Korzenie: Następne pokolenia (Roots: The Next Generations) Zenitha Haley, pani Simon
1984-87 Dynastia (Dynasty) Millie 'Dominique' Cox Deveraux Lloyd
1985-86 Dynastia Colbych (The Colbys) Dominique Deveraux
1986 Disneyland w roli samej siebie
1989-93 Inny świat (A Different World) Marion Gilbert
1993 The Sinbad Show Pani Winters
Vicki! w roli samej siebie
1994 Prawo Burke’a (Burke’s Law)
Miasteczko Evening Shade (Evening Shade) Ginger
1994-95 Na południe od Brazos (Lonesome Dove: The Series) Ida Grayson
1995 ABC Weekend Specials narrator
Dotyk anioła (Touched by an Angel) Grace Willis
1998 Ellen w roli samej siebie
The Rosie O’Donnell Show
1999 Życie do poprawki (Twice in a Lifetime) Jael
2000 Happily Ever After: Fairy Tales for Every Child Crow (głos)
Intimate Portrait: Holly Robinson Peete narrator
2001 Legenda Tarzana (The Legend of Tarzan) Królowa La (głos)
2002 Pół na pół (Half & Half) babcia Ruth Thorne
The Court Justice DeSett
2003–2004 Soul Food ciotka Ruthie
2004 Whoopi Viveca Rae, matka Mavis'
2006–2007 Chirurdzy (Grey's Anatomy) Jane Burke
2009–2014 Białe kołnierzyki (White Collar) June Ellington
2010 Diahann Carroll: The Lady. The Music. The Legend - koncert w Palm Springs w roli samej siebie
2010-11 Diary of a Single Mom terapeutka / dr Cole

Dyskografia

  • Diahann Carroll Sings Harold Arlen Songs (1957)
  • Best Beat Forward (1958)
  • The Persian Room Presents Diahann Carroll (1959)
  • Porgy and Bess (1959) (z André Previn Trio)
  • Diahann Carroll and the André Previn Trio (1960)
  • Diahann Carroll At The Persian Room (1960)
  • Fun Life (1961)
  • The Comedy (1962) z Modern Jazz Quartet
  • Showstopper! (1962)
  • The Fabulous Diahann Carroll (1963)
  • A You're Adorable: Love Songs for Children (1967)
  • Nobody Sees Me Cry (1967)
  • Diahann Carroll (1974)
  • A Tribute to Ethel Waters (1978)
  • The Time of My Life (1997)
  • Time Of My Life (1997)
  • Side By Side (1999)
  • Diahann Carroll And The Duke (2000)
  • Nobody Sees Me Cry: The Best Of The Columbia Years (2001)

Przypisy

  1. Diahann Carroll Actor, Singer (ang.). „TV Guide”. [dostęp 2016-11-24].
  2. Personalidade: Diahann Carroll (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2019-02-22].
  3. Diahann Carroll (17 de Julho de 1935) (port.). Filmow. [dostęp 2016-11-24].
  4. Nie żyje gwiazda „Dynastii” (pol.). Interia.pl. [dostęp 2019-10-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-05)].
  5. a b The 47th Academy Awards (1975) (ang.). oscars.org. [dostęp 2019-10-05].
  6. Magdalena Kulej (2019-10-04): Diahann Carroll nie żyje. Gwiazda „Dynastii” miała 84 lata (pol.). Radio Zet. [dostęp 2019-10-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-05)].
  7. Diahann Carroll (hiszp.). SensaCine.com. [dostęp 2016-11-24].
  8. Diahann Carroll - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2016-11-24].
  9. Diahann Carroll (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2016-11-24].
  10. Diahann Carroll (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2016-11-24].
  11. Diahann Carroll Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2019-10-05].
  12. Diahann Carroll (ang.). TV.com. [dostęp 2016-11-24].
  13. Sandra Brennan: Diahann Carroll (ang.). AllMovie. [dostęp 2016-11-24].
  14. Diahann Carroll (ang.). TCM Movie Database. [dostęp 2016-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-24)].
  15. Diahann Carroll (ang.). Internet Broadway Database. [dostęp 2019-10-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-06)].
  16. Diahann Carroll (ang.). Listal. [dostęp 2016-11-24].
  17. Cavan Sieczkowski (2013-09-23): Diahann Carroll Graces The Emmys, Is Ravishing At 78 (ang.). „The Huffington Post”. [dostęp 2016-11-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-24)].
  18. Diahann Carroll Fast Facts (ang.). „TV Guide”. [dostęp 2019-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-22)].
  19. Diahann Carroll nie żyje. Gwiazda „Dynastii” miała 84 lata (pol.). Onet.pl. [dostęp 2019-10-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-05)].
  20. Diahann Carroll (ang.). Internet Off-Broadway Database. [dostęp 2019-10-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-06)].
  21. Diahann Carroll (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2016-11-24].
  22. Diahann Carroll Biography (1935-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2016-11-24].
  23. Diahann Carroll Dating History (ang.). FamousFix. [dostęp 2016-11-24].
  24. Diahann Carroll Recalls Her Reaction To Breast Cancer Diagnosis (niem.). „The Huffington Post”. [dostęp 2019-10-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-06)].
  25. Reaction to the Death of Actress Diahann Carroll (ang.). „The New York Times”. [dostęp 2019-10-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-06)].

Bibliografia

1935 w muzyce

Wydarzenia muzyczne w 1935 roku.

45. ceremonia wręczenia Oscarów

45. ceremonia rozdania Oscarów odbyła się 27 marca 1973 roku w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles. Gospodarzami byli Carol Burnett, Michael Caine, Charlton Heston i Rock Hudson.

47. ceremonia wręczenia Oscarów

47. ceremonia rozdania Oscarów odbyła się 8 kwietnia 1975 roku w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles.

Białe kołnierzyki (serial telewizyjny)

Białe kołnierzyki (ang. White Collar) – amerykański serial telewizyjny produkowany dla stacji telewizyjnej USA Network, który zadebiutował na antenie 23 października 2009 roku. Na chwilę obecną zostało zrealizowanych 5 kompletnych serii, liczących łącznie 75 odcinków, finałowy odcinek 5 serii został wyemitowany 30 stycznia 2014. Dnia 20 marca br stacja USA Network wydała oświadczenie w którym poinformowała o planowanym sezonie 6, który będzie liczył tylko 6 odcinków.

Białe kołnierzyki przedstawiają historię współpracy między niesamowicie uroczym i pomysłowym kanciarzem, Nealem Caffreyem, a agentem FBI, który ścigał go przez lata. Ich niecodzienna współpraca opiera się na pomocy przestępcy w łapaniu innych nieuchwytnych kryminalistów. Początkowo nieufny Peter zdaje sobie sprawę, że Neal kieruje się wnikliwością i intuicją, której nie można znaleźć po stronie prawa.

Calvin Lockhart

Calvin Lockhart, właściwie Bert Cooper (ur. 18 października 1934 w Nassau, zm. 29 marca 2007) – amerykański aktor teatralny, telewizyjny i filmowy. Był najbardziej znany ze swojej roli jako Biggie Smalls w filmie gangsterskim Warner Bros. Zróbmy to jeszcze raz (1975) obok Sir Sidneya Poitiera i Billa Cosby’ego.

Chirurdzy (seria 3)

Ten artykuł przedstawia streszczenia i inne informacje o odcinkach amerykańskiego serialu telewizyjnego pt. Chirurdzy wyświetlanych w trzecim sezonie. Emisja pierwszego odcinka trzeciego sezonu w Stanów Zjednoczonych miała miejsce 21 września 2006 r., a ostatnia trzeciego sezonu 17 maja 2007.

Czarna Carmen

Czarna Carmen (ang Carmen Jones) – amerykański film z 1954 roku w reżyserii Otto Premingera.

Dynastia Colbych

Dynastia Colbych – amerykańska opera mydlana nadawana od 20 listopada 1985 do 26 marca 1987 na antenie telewizji ABC (w Polsce wyemitowała go TVP1 od 2 stycznia 1994 do 4 grudnia 1994). Został wyprodukowany w wytwórni Aarona Spellinga jako spin-off bardziej znanego również w Polsce serialu pt. Dynastia.

Harry Belafonte

Harry Belafonte, właśc. Harold George Belafonte Jr. (ur. 1 marca 1927 w Nowym Jorku) – amerykański piosenkarz, aktor filmowy i aktywista społeczny odznaczony w 1994 Narodowym Medalem Sztuk.

Nolan Miller

Nolan Miller (8 stycznia 1935 w Burkburnett, zm. 6 czerwca 2012 w Woodland Hills) – amerykański projektant kostiumów dla filmów i seriali.

Przez wiele lat współpracował z Aaronem Spellingiem i Douglasem S. Cramerem, tworząc stroje dla ich produkcji telewizyjnych. Największe uznanie przyniosła mu praca na planie serialu Dynastia w latach 80. Jego projekty stały się tak popularne, że na ich podstawie stworzono kolekcję Haute couture. „The Dynasty Collection” bazowało na strojach noszonych w Dynastii przez Joan Collins, Lindę Evans oraz Diahann Carroll.

Od 1983 do 1986 roku Miller był czterokrotnie nominowany do nagrody nagrody Emmy za osiągnięcia w Dynastii. W 1985 roku otrzymał kolejną nominację za film telewizyjny z Elizabeth Taylor pt. Malice in Wonderland a w 1987 za film The Two Mrs. Grenvilles.

Jako bliski znajomy Aarona Spellinga Miller wystąpił również w kilku jego serialach:

Modelki (Models, Inc.) (1995)

Prawo Burke’a (Burke’s Law) (1994)

Hotel (Hotel) (1983)

Podział

Podział (ang. The Split) – amerykański film kryminalny z 1968 roku napisany przez Roberta Sabaroffa i wyreżyserowany przez Gordona Flemynga, powstały na podstawie powieści Donalda Edwina Westlake’a The Seventh. Wyprodukowany przez Metro-Goldwyn-Mayer i Spectrum.

Premiera filmu miała miejsce 4 listopada 1968 roku w Stanach Zjednoczonych.

Porgy i Bess

Porgy i Bess (ang. Porgy and Bess ) – amerykański film z 1959 roku w reżyserii Otto Premingera oraz Roubena Mamouliana.

Prawo Burke’a (serial 1994)

Prawo Burke’a (ang.: Burke’s Law) – amerykański serial telewizyjny nadawany w latach 1994–1995 przez telewizję CBS. Kontynuacja nagradzanego serialu nadawanego pod tym samym tytułem w latach 1963–1966 przez ABC stworzonego przez Franka D. Gilroya.

W tytułowej roli kapitana policji i milionera Amosa Burke’a występował ponownie Gene Barry, zaś w roli jego syna Petera partnerował mu Peter Barton. W stałej obsadzie serialu byli także Dom DeLuise, Bever-Leigh Banfield i Danny Kamekona.

Twórcą nowego serialu, liczącego 27 odcinków, był James L. Conway. Wśród reżyserów serialu byli m.in. James L. Conway, Dennis Dugan czy Walter Grauman, scenarzystami byli Conway, Frank D. Gilroy i Joel J. Feigenbaum, do pojedynczych odcinków scenariusze pisali inni twórcy. Producentem serialu była należąca do Aarona Spellinga Spelling Television.

Autorem zdjęć był Brian Reynolds, muzykę do serialu skomponował John E. Davis, a zmontował go Jeff Gourson. Odcinki trwały średnio po 60 minut.

Prywatna praktyka (seria 1)

Ten artykuł zawiera streszczenia, a także informacje o odcinkach pierwszego sezonu serialu Prywatna praktyka. Pierwsza emisja w USA rozpoczęła się 26 września 2007.

Szybki zmierzch

Szybki zmierzch (ang. Hurry Sundown) – amerykański film dramatyczny z 1967 roku w reżyserii Otto Premingera z Jane Fondą i Michaelem Caine’m w rolach głównych. Scenariusz powstał na podstawie powieści Hurry Sundown, Katyi i Berta Gildenów.

Travilla

Travilla (ur. 22 marca 1920 zm. 2 listopada 1990) – amerykański kostiumograf.

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.