Carnota

Carnotagmina w Hiszpanii, w prowincji A Coruña, w Galicji, o powierzchni 70,9[1] km². W 2011 roku gmina liczyła 4605[1] mieszkańców.

Carnota
Casa consistorial de Carnota
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Hiszpania
Wspólnota autonomiczna Galicja
Prowincja A Coruña
Powierzchnia 70,9[1] km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

4605[1]
64,95 os./km²
Kod pocztowy 15293
Tablice rejestracyjne C
Położenie na mapie Galicji
Mapa lokalizacyjna Galicji
Carnota
Carnota
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa lokalizacyjna Hiszpanii
Carnota
Carnota
Ziemia42°49′21″N 9°05′23″W/42,822500 -9,089722
Strona internetowa
Portal Hiszpania

Przypisy

  1. a b c d Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas: Datos del registro de Entidades Locales (hiszp.). [dostęp 2013-06-16].
Aranga

Aranga – miasto w Hiszpanii, w prowincji A Coruña, we wspólnocie autonomicznej Galicja.

Benoît Clapeyron

Benoît Paul Émile Clapeyron (ur. 26 lutego 1799 w Paryżu, zm. 28 stycznia 1864 tamże) – fizyk i matematyk francuski. Jeden z twórców podstaw współczesnej termodynamiki, profesor uczelni inżynieryjnych, projektant urządzeń kolejowych oraz członek Francuskiej Akademii Nauk.

Benoît Clapeyron ukończył studia w École polytechnique i École des Mines, po czym w 1820 r. wyjechał do Petersburga, gdzie objął posadę profesora fizyki w École des Travaux Publics. Do Paryża powrócił w lipcu 1830 r. aby zająć się budową pierwszej francuskiej linii kolejowej Paryż – Wersal – Saint-Germain.

W 1834 r., zafascynowany pracami Carnota nad teorią działania silnika parowego, opublikował swoje przemyślenia na ten temat. W pracy tej zawarł m.in. wykres obrazujący wpływ zmian temperatury na ciśnienie pary wodnej oraz wykazał, że procesy sprężania i rozprężania gazów w warunkach izotermicznych są całkowicie powtarzalne i zachodzą zawsze jednakowo niezależnie od tego, co się wcześniej z danym gazem działo.

W 1843 r. Clapeyron zdefiniował pojęcie termodynamicznej przemiany odwracalnej. Definicja ta umożliwiła mu sformułowanie zasady Carnota (czyli II zasady termodynamiki) w formie prostego wzoru, który można było łatwo wykorzystywać w praktyce. Zastosowanie koncepcji odwracalnej przemiany do gazów naprowadziło go z kolei do sformułowania równania stanu gazu idealnego.

Jego nazwisko pojawiło się na liście 72 nazwisk na wieży Eiffla.

Bergondo

Bergondo – miasto w północno-zachodniej Hiszpanii, w prowincji A Coruña, we wspólnocie autonomicznej Galicja.

Bitwa pod Wattignies

Bitwa pod Wattignies – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 15–16 października 1793 roku w pobliżu francuskiej wioski Wattignies-la-Victoire podczas wojny rewolucyjnej Francji z pierwszą koalicją. Armia francuska, dowodzona przez Jean-Baptiste'a Jourdana i Lazare'a Carnota pokonała armię austriackiej monarchii Habsburgów, dowodzoną przez księcia Jozjasza Koburga. Francuski triumf zmusił Koburga do przerwania oblężenia Maubeuge i wycofania wojsk na wschód. Miejscowość Wattignies jest położona 9 kilometrów na południowy wschód od Maubeuge.

Cykl Carnota

Cykl Carnota – obieg termodynamiczny, złożony z dwóch przemian izotermicznych i dwóch przemian izentropowych. Cykl Carnota jest obiegiem odwracalnym. Do realizacji cyklu potrzebny jest czynnik termodynamiczny, który może wykonywać pracę i nad którym można wykonać pracę, np. gaz w naczyniu z tłokiem, a także dwa nieograniczone źródła ciepła, jedno jako źródło ciepła (o temperaturze T1) – górne źródło ciepła obiegu, a drugie jako chłodnica (o temperaturze T2) – dolne źródło ciepła obiegu.

Fort reditowy 15 „Pszorna”

Fort 15 „Pszorna” – fort wewnętrznego pierścienia obrony Twierdzy Kraków, wzniesiony w latach 1864–1869. Zniszczony podczas budowy drogi do Nowej Huty – Alei Planu 6-letniego (obecnie Aleja Jana Pawła II). Pozostałości znajdują się na południe od Muzeum Lotnictwa Polskiego w Parku Lotników Polskich.

Był to nietypowy fort reditowy, stanowiący fazę przejściową do fortu artyleryjskiego. Ze względu na rozwój możliwości artylerii (w tym zasięgu) wysunięto go dalej od centrum miasta niż poprzednie forty (np. fort nr 12). Posiadał spłaszczony, rozciągnięty wszerz narys z niską reditą artyleryjską. Redita osłonięta była nasypem z czołem w postaci płaskiego stoku.

Zewnętrzny wał otoczony był suchą fosą z murowanym przeciwstokiem, której broniła kaponiera umieszczona w osi założenia, dwie kaponiery rewersowe w narożnikach i mur Carnota. Obronę bliską uzupełniała bardzo duża (większa od redity) kaponiera szyjowa na tyłach fortu.

Plan fortu zdradza wpływy myśli H. A. Brialmonta; był to ostatni fort reditowy w Krakowie, później wznoszono już typowe forty artyleryjskie. Został zniszczony (przecięty drogą) w 1951, podczas budowy Nowej Huty. Pozostały jedynie stoki w Parku Lotników Polskich.

Karnotyzacja

Karnotyzacja – technika poprawy sprawności rzeczywistych obiegów termodynamicznych poprzez stosowanie zabiegów przybliżających obieg do obiegu Carnota dla danych temperatur.

Do najczęściej spotykanych sposobów karnotyzacji zalicza się regenerację ciepła i przegrzew wtórny.

Mur Carnota

Mur Carnota – ceglany mur obronny ze strzelnicami, stosowany w fortyfikacji pierwszej połowy XIX wieku, lokalizowany na stoku wału obronnego lub u jego podnóża w rowie fortecznym.

W murze mogły znajdować się strzelnice dla broni ręcznej. Zadaniem muru Carnota było utrudnienie przeciwnikowi pokonania rowu. Zastosowany po raz pierwszy przez francuskiego inżyniera wojskowego generała Lazare’a Nicolasa Carnota w narysie jego autorstwa z 1772 roku.

W przypadku części fortów mur Carnota opatrzony był strzelnicami jedynie w części szyjowej, przyległej do bramy wjazdowej.

Mur kurtynowy

Mur kurtynowy – mur zamykający zwykle dziedziniec obiektu o charakterze obronnym, np. zamku, pałacu czy fortu, stosowany w budownictwie od średniowiecza, poprzez okres nowożytny do czasów najnowszych.

Mur ten pozbawiony był od strony wewnętrznej budynków, często dla poprawienia obronności był zaopatrzony w strzelnice i hurdycje. W miarę rozwoju artylerii i utraty znaczenia obronnego zamków często mury te były wyburzane, co pozwalało na adaptację zamków na obiekty pałacowe (np. zamek w Szydłowcu, pałac Branickich w Białymstoku). Ostatnie mury kurtynowe o znaczeniu militarnym wznoszone były w XIX wieku i na początku XX wieku w obiektach fortecznych stałych twierdz jak Twierdza Modlin czy Twierdza Warszawa, znane także jako Mur Carnota.

Nicolas Léonard Sadi Carnot

Nicolas Léonard Sadi Carnot (ur. 1 czerwca 1796 w Paryżu, zm. 24 sierpnia 1832, tamże) – fizyk, inżynier wojskowy i matematyk francuski.

Syn Lazare Nicolasa, brat Hipolita Carnota. Jeden z twórców podstaw współczesnej termodynamiki, autor teorii silników cieplnych, w tym cyklu idealnego silnika cieplnego – tzw. cyklu Carnota, zwolennik teorii cieplika.

Wykazał, że praca wykonana przez maszynę parową jest wprost proporcjonalna do ilości ciepła, jaka przepływa z kotła do kondensatora i że ciepło jest w stanie wykonać pracę tylko przy przejściu z ciała cieplejszego do zimniejszego. Jest to tzw. cykl Carnota, które wraz z ograniczeniem Clausiusa stanowi drugą zasadę mechanicznej teorii ciepła, zwanej drugą zasadą termodynamiki. W notatkach ogłoszonych tuż po śmierci autora, Carnot wygłasza zasadę równoważności ciepła i pracy.

Za życia wsławił się jedyną ogłoszoną rozprawą o Sile poruszającej ognia (1824). Zmarł w wieku 36 lat na cholerę.

Paderne

Paderne – gmina w Hiszpanii, w prowincji A Coruña, w Galicji, o powierzchni 39,83 km². W 2011 roku gmina liczyła 2597 mieszkańców.

Przegrzew wtórny

Przegrzew wtórny (zwany także przegrzewem międzystopniowym) – zabieg stosowany do podniesienia sprawności w siłowni parowej funkcjonującej według obiegu Rankine’a oraz w siłowni gazowej, której obiegiem porównawczym jest obieg Braytona-Joule’a. Pozwala on na pewne przybliżenie obiegu termodynamicznego siłowni do obiegu Carnota posiadającego największą sprawność dla danych temperatur dolnego i górnego źródła ciepła (karnotyzacja obiegu).

Silnik cieplny

Silnik cieplny – urządzenie (maszyna cieplna), które zamienia energię termiczną (cieplną) w energię mechaniczną (praca) lub elektryczną.

Idealizacją silnika cieplnego jest silnik pracujący w cyklu Carnota. Silnik taki ma największą teoretyczną sprawność dla danych temperatur źródeł ciepła górnego i dolnego. Sprawność rzeczywistych silników jest także zależna od temperatury dolnego i górnego źródła ciepła ale mniejsza od sprawności cyklu Carnota. Stosunek sprawności silnika do sprawności obiegu Carnota to sprawność egzergetyczna.

Silniki cieplne dzielą się na silniki:

o spalaniu wewnętrznym

o spalaniu zewnętrznymInny podział ze względu na sposób generowania mocy:

silnik objętościowy (tłokowy)

silnik przepływowy (turbinowy).Najczęściej spotykanymi w technice silnikami cieplnymi są silniki tłokowe, służące powszechnie do napędu samochodów. Nieco rzadsze zastosowanie ma silnik turbinowy, będący podstawowym źródłem mocy mechanicznej w transporcie lotniczym.

Sprawność

Sprawność, sprawność energetyczna – skalarna bezwymiarowa wielkość fizyczna określająca w jakim stopniu w danym procesie przekształcana jest energia jednego rodzaju w energię innego rodzaju; jest to parametr określający efektywność wykorzystania paliwa. Sprawność to stosunek ilości energii wychodzącej z procesu do ilości energii wchodzącej do procesu.

W praktyce sprawność charakteryzuje urządzenia, które realizują proces przemiany jakiejś postaci energii. Tak określoną sprawność można wyznaczyć następująco:

gdzie:

– sprawność,
– energia przetworzona w dżulach [J],
– energia dostarczona [J].

Sprawność wyrażana jest w jednostkach względnych (tzn. bez tak zwanego miana) jako ułamek, często w zapisie procentowym (w procentach). Z zasady zachowania energii, której wyrazem w termodynamice jest pierwsza zasada termodynamiki, wynika, że sprawność nie może być większa od jedności, czyli od 100%. II zasada termodynamiki narzuca ograniczenie na maksymalną wartość sprawności procesów termodynamicznych. Ograniczenie to można przedstawić wzorem:

gdzie to temperatura tzw. grzejnicy (źródła energii cieplnej), a temperatura tzw. chłodnicy. Grzejnica i chłodnica są niezbędnymi elementami każdego zamkniętego cyklu przemian energii cieplnej w energię mechaniczną (zob. cykl Carnota). Temperatury w tym wzorze muszą mieć wartość podaną w skali Kelwina, czyli w kelwinach.

Tordoia

Tordoia – gmina w Hiszpanii, w prowincji A Coruña, w Galicji, o powierzchni 124,55 km². W 2011 roku gmina liczyła 3924 mieszkańców.

Twierdzenie cosinusów

Twierdzenie cosinusów, wzór cosinusów, twierdzenie Carnota, uogólnione twierdzenie Pitagorasa – twierdzenie określające związek między kątem i bokami w trójkącie.

Valdoviño

Valdoviño – gmina w Hiszpanii, w prowincji A Coruña, w Galicji, o powierzchni 88,22 km². W 2011 roku gmina liczyła 6857 mieszkańców.

Vilarmaior

Vilarmaior – gmina w Hiszpanii, w prowincji A Coruña, w Galicji, o powierzchni 30,35 km². W 2011 roku gmina liczyła 1261 mieszkańców.

Vilasantar

Vilasantar – gmina w Hiszpanii, w prowincji A Coruña, w Galicji, o powierzchni 59,22 km². W 2011 roku gmina liczyła 1368 mieszkańców.

Gminy prowincji A Coruña

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.