Andrés Gimeno

Andrés Gimeno, właśc. Andrés Gimeno Tolaguera (ur. 3 sierpnia 1937 w Barcelonie, zm. 9 października 2019 tamże[1]) – hiszpański tenisista, zwycięzca French Open 1972 w grze pojedynczej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Andrés Gimeno
Internationale Tenniskampioenschappen Melkhuisje, Andres Gimeno in aktie, Bestanddeelnr 926-5506
Państwo  Hiszpania
Data i miejsce urodzenia 3 sierpnia 1937
Barcelona
Data i miejsce śmierci 9 października 2019
Barcelona
Wzrost 185 cm
Masa ciała 89 kg
Gra praworęczny
Status profesjonalny 1960
Zakończenie kariery 1974
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 49 (23 sierpnia 1973)
Australian Open F (1969)
Roland Garros W (1972)
Wimbledon SF (1970)
US Open 4R (1969, 1972)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Australian Open 2R (1959, 1969)
Roland Garros F (1960)
Wimbledon QF (1959)
US Open F (1968)

Kariera sportowa

Gimeno był zawodnikiem praworęcznym, najlepiej czującym się na linii końcowej kortu, ale dysponującym również solidnym serwisem i skuteczną grą wolejową. Jego kariera przypadła na wyjątkowy moment w historii tenisa – początkowo rywalizował jako amator, by następnie przez kilka lat próbować swoich sił wśród tenisistów zawodowych, ale w 1968, dzięki przyjęciu formuły „open”, mógł powrócić do gry w turniejach Wielkiego Szlema i Pucharze Davisa. Właśnie w erze „open”, kiedy miał już ukończone 30 lat, odniósł swoje największe sukcesy.

U schyłku lat 50. był pierwszą rakietą Hiszpanii. Walczył również o czołowe pozycje na świecie, ale bez większego powodzenia. Zdarzały mu się pojedyncze sukcesy – w 1959 był w ćwierćfinale międzynarodowych mistrzostw Australii, rok później w parze z rodakiem José Luisem Arillą osiągnął finał międzynarodowych mistrzostw Francji (Hiszpanie musieli uznać wyższość Roya Emersona i Neale Frasera 2:6, 10:8, 5:7, 4:6). Również w 1960 wygrał halowy turniej Queen’s Clubu w Londynie. W 1958 debiutował w reprezentacji narodowej w Pucharze Davisa, gdzie do jego najcenniejszych sukcesów należały zwycięstwa nad znanymi Szwedami Janem-Erikiem Lundqvistem i Ulfem Schmidtem.

W 1960 zdecydował się przejść na zawodowstwo. Uczestniczył w seriach spotkań z najlepszymi graczami (tzw. tourach), walcząc m.in. z Ricardo Gonzálezem, Kenem Rosewallem, Rodem Laverem, Butchem Buchholzem, Barry McKayem, Lew Hoadem, Alexem Olmedo, Frankiem Sedgmanem, Tony Trabertem, Ashleyem Cooperem, Luisem Ayalą. W tourze z 1961 triumfował Ricardo González, dwa lata później dominowali Australijczycy Rosewall i Laver. Gimeno walczył również w turniejach profesjonalistów, dochodząc w 1965 do finału mistrzostw na Wembley, a w 1967 do finału zawodowych mistrzostw USA. W obu tych imprezach musiał uznać wyższość Roda Lavera.

Era „open” zastała go w zaawansowanym stadium kariery i nie rozpoczęła się najlepiej – na Wimbledonie w 1968 został niespodziewanie wyeliminowany już w III rundzie przez młodszego o 10 lat Południowoafrykańczyka Raya Moore’a. Wkrótce jednak na jego koncie pojawiły się liczne sukcesy. Gimeno dołączył do założonego przez Lamara Hunta cyklu World Championship Tennis, uczestnicząc także w innych największych imprezach. W mistrzostwach Francji w 1968 osiągnął półfinał, przegrywając po zaciętym meczu z późniejszym triumfatorem Rosewallem 6:3, 3:6, 5:7, 6:3, 3:6. W 1969 w półfinale Australian Open wyeliminował Raya Ruffelsa 6:2, 11:9, 6:2, by w meczu finałowym nie sprostać Rodowi Laverowi, który kilka miesięcy później po nowojorskim triumfie zapisał się w historii tenisa jako pierwszy zawodnik z drugim skompletowanym Wielkim Szlemem. W Paryżu w 1969 Gimeno odpadł w ćwierćfinale. Rok później doszedł do półfinału Wimbledonu, gdzie jego pogromcą okazał się John Newcombe (3:6, 6:8, 0:6).

Największy sukces w karierze Gimeno przypadł na rok 1972. Niespełna 35-letni Hiszpan okazał się najlepszy w wielkoszlemowym turnieju paryskim, zapisując się zarazem w historii imprezy jako jej najstarszy triumfator w grze pojedynczej mężczyzn. W półfinale pokonał reprezentanta ZSRR Aleksa Metrewelego 4:6, 6:3, 6:1, 2:6, 6:3, a w finale przedstawiciela gospodarzy, Patricka Proisy'ego 4:6, 6:3, 6:1, 6:1. Finałowy przeciwnik, który w półfinale wyeliminował drugiego Hiszpana Manuela Orantesa, był od Gimeno młodszy o 12 lat. Rezultaty te pozwoliły Gimeno trafić do pierwszej dziesiątki rankingów światowych, wciąż mających charakter nieoficjalny i uznaniowy; „Daily Telegraph” umieściło Hiszpana na 10. miejscu na świecie w 1969, 1970 i 1972. Uruchomienie oficjalnej klasyfikacji ATP w 1973 przyszło już dla Gimeno nieco za późno – w sierpniu tegoż roku zajmował miejsce 49.

Osiągnięcia Andrésa Gimeno w erze „open” to nie tylko turnieje wielkoszlemowe. W 1971 wygrał międzynarodowe mistrzostwa Niemiec (w finale z Węgrem Peterem Szoke 6:3, 6:2, 6:2), rok później był w finale turnieju halowego w Paryżu, gdzie przegrał z Amerykaninem Stanem Smithem 2:6, 2:6, 5:7. Wygrał łącznie pięć turniejów i w dalszych pięciu był w finałach (uwzględniając imprezy Wielkiego Szlema). Sukcesy odnosił także jako deblista. W 1968 w parze z Ricardo Gonzálezem był w finale mistrzostw Wielkiej Brytanii na kortach twardych (zwycięstwo przypadło Royowi Emersonowi i Rodowi Laverowi). Również w 1968 Gimeno doszedł do finału US Open w deblu, mając za partnera Arthura Ashe’a, by ulec w finale Bobowi Lutzowi i Stanowi Smithowi 9:11, 1:6, 5:7. W 1971 Hiszpan triumfował w grze podwójnej międzynarodowych mistrzostw Niemiec w Hamburgu (niezależnie od sukcesu w singlu), w parze z Australijczykiem Johnem Alexandrem; mniej szczęśliwie wypadł w międzynarodowych mistrzostwach Włoch, gdzie partnerując Brytyjczykowi Rogerowi Taylorowi musiał w finale uznać wyższość Australijczyków Johna Newcombe'a i Tony’ego Roche’a (4:6, 4:6).

W 1972 po 12-letniej przerwie Gimeno powrócił do reprezentacji pucharowej. Miał udział w awansie Hiszpanii do półfinału międzystrefowego, gdzie odniósł dwa singlowe zwycięstwa nad silnymi Amerykanami Stanem Smithem i Haroldem Solomonem; wobec słabszej postawy drugiego Hiszpana Juana Gisberta nie wystarczyło to jednak do końcowego zwycięstwa (Gisbert przegrał oba single, w deblu Gimeno i Gisbert musieli uznać wyższość Stana Smitha i Erika Van Dillena). W 1973 Gimeno pożegnał się z drużyną narodową zwycięstwem nad Szwedem Ove Bengtsonem w pięciu setach. Bilans jego występów w Pucharze Davisa zamknął się 23 wygranymi przy 10 porażkach, z czego w grze pojedynczej Gimeno wygrał 18 spotkań, a przegrał 5.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych

Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych

Zwycięstwa turniejowe w erze „open”

  • gra pojedyncza
    • 1971 Hamburg
    • 1972 Eastbourne, Gstaad, Los Angeles, French Open
  • gra podwójna
    • 1970 St. Louis
    • 1971 Hamburg
    • 1972 Salisbury

Finały turniejowe w erze „open”

  • gra pojedyncza
    • 1969 Australian Open
    • 1970 Casablanca
    • 1972 Bruksela, Paryż (hala)
    • 1973 Hilversum
  • gra podwójna
    • 1968 US Open (z Arthurem Ashe’em)
    • 1969 Sztokholm
    • 1970 South Orange
    • 1971 Barcelona, Rzym
    • 1972 Paryż (hala), Hampton, Kansas City, Madryt

Przypisy

  1. Andres Gimeno, Roland Garros' Oldest Champion of Modern Era, Dies at 82 (ang.). latestly.com. [dostęp 2019-10-09].

Bibliografia

Arthur Ashe

Arthur Robert Ashe Jr. (ur. 10 lipca 1943 w Richmond, zm. 6 lutego 1993 w Nowym Jorku) – amerykański tenisista, zwycięzca turniejów wielkoszlemowych, pierwszy Afroamerykanin w reprezentacji w Pucharze Davisa.

Bob Lutz

Bob Lutz, właśc. Robert Lutz (ur. 29 sierpnia 1947 w Lancaster) – amerykański tenisista, zwycięzca 5 turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa.

François Blanchy

François Joseph Marie Antoine "Jean-François" Blanchy (ur. 12 grudnia 1886 w Bordeaux, zm. 2 października 1960 w Saint-Jean-de-Luz) – francuski tenisista. Dwukrotny olimpijczyk – brał udział w igrzyskach w Sztokholmie (1912) i Antwerpii (1920). Startował w olimpijskich turniejach singlowych oraz deblowych.

French Open 1972

Wielkoszlemowy turniej tenisowy French Open w 1972 rozegrano w dniach 22 maja - 4 czerwca, na kortach im. Rolanda Garrosa w Paryżu.

German Tennis Championships

German Tennis Championships – męski turniej tenisowy rangi ATP Tour 500 zaliczany do cyklu ATP Tour. Rozgrywany jest od 1892 roku na kortach ziemnych w niemieckim Hamburgu.

W latach 1990–2008 zawody były rangi ATP Masters Series (wcześniej znanego pod nazwą Mercedes Super 9).

Turniej nie odbył się w latach 1914–1919 i 1940–1947 z powodu wojen.

Jan Kodeš

Jan Kodeš (ur. 1 marca 1946 w Pradze) – czechosłowacki tenisista, zwycięzca French Open 1970, French Open 1971 i Wimbledonu 1973 w grze pojedynczej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Tenisistą zawodowym był także jego syn, Jan Kodeš Jr.

József Asbóth

József Asbóth (ur. 18 września 1917 w Szombathely, zm. 22 września 1986 w Monachium) – węgierski tenisista, zwycięzca międzynarodowych mistrzostw Francji, reprezentant w Pucharze Davisa.

Międzynarodowa Tenisowa Galeria Sławy

Międzynarodowa Tenisowa Galeria Sławy (ang. International Tennis Hall of Fame) – instytucja zajmująca się upowszechnianiem tenisa, prezentacją tradycji tenisowych kolejnym pokoleniom graczy i kibiców oraz honorowaniem wybitnych zawodników i zawodniczek.

Siedzibą instytucji jest Newport (Rhode Island). Hall of Fame została założona przez amerykańskiego reformatora tenisa, Jamesa Van Alena (twórcę m.in. tenisowego tie-breaka) i oficjalnie uznana przez Amerykański Związek Tenisowy w 1954. W 1986 zyskała również akceptację Międzynarodowej Federacji Tenisowej.

Hall of Fame prowadzi w Newport muzeum; corocznie w lipcu odbywają się w kompleksie tenisowym w Newport turnieje mężczyzn, tradycyjnie kończące sezon tenisowy na nawierzchni trawiastej. W tym okresie odbywa się również uroczystość nadawania członkostwa w Hall of Fame.

Osoby uhonorowane członkostwem w Hall of Fame (zawodnicy, działacze, dziennikarze)

Neale Fraser

Neale Andrew Fraser (ur. 3 października 1933 w Melbourne) – australijski tenisista, czterokrotny zdobywca Pucharu Davisa.

Paris Masters

Paris Masters – męski turniej tenisowy kategorii ATP Tour Masters 1000 zaliczany do cyklu ATP Tour. Rozgrywany na kortach twardych w hali w Paryżu od 1968 roku.

Patrick Proisy

Patrick Proisy (ur. 10 września 1949 w Évreux) – tenisista francuski, reprezentant w Pucharze Davisa.

Sergi Bruguera

Sergi Bruguera (ur. 16 stycznia 1971 w Barcelonie) − hiszpański tenisista, mistrz French Open 1993 i French Open 1994, srebrny medalista olimpijski z Atlanty (1996), reprezentant w Pucharze Davisa.

Stan Smith

Stan Smith, właśc. Stanley Roger Smith (ur. 14 grudnia 1946 w Pasadenie) – amerykański tenisista, zwycięzca 7 turniejów wielkoszlemowych, zdobywca Pucharu Davisa, lider rankingu ATP deblisów.

Sven Davidson

Sven Viktor Davidson (ur. 13 lipca 1928 w Borås, zm. 28 maja 2008 w Kalifornii w USA na chorobę Alzheimera) – tenisista szwedzki, zwycięzca mistrzostw Francji w grze pojedynczej i Wimbledonu w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Swiss Open Gstaad

Swiss Open Gstaad (dawniej Allianz Suisse Open Gstaad, Crédit Agricole Suisse Open Gstaad) – męski turniej tenisowy kategorii ATP Tour 250 zaliczany do cyklu ATP Tour. Rozgrywany na kortach ceglanych w szwajcarskim Gstaad od 1915 roku.

Równolegle z męskim turniejem od lat sześćdziesiątych XX wieku rozgrywane były także zawody żeńskie – Ladies Championship Gstaad.

Tony Trabert

Tony Trabert, właśc. Marion Anthony Trabert (ur. 16 sierpnia 1930 w Cincinnati) – amerykański tenisista, zwycięzca 10 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej i podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa.

US Open 1968

US Open 1968 – ostatni, czwarty w sezonie tenisowy turniej wielkoszlemowy, który odbywał się pomiędzy 29 sierpnia a 8 września, na trawiastych kortach nowojorskiego West Side Tennis Club w dzielnicy Forest Hills. Była to 88. edycja rozgrywek. Pula nagród wyniosła 100 000 dolarów amerykańskich.

US Open 1972

US Open 1972 – ostatni, czwarty w sezonie tenisowy turniej wielkoszlemowy, który odbywał się pomiędzy 28 sierpnia a 10 września, na trawiastych kortach nowojorskiego West Side Tennis Club w dzielnicy Forest Hills. Była to 92. edycja rozgrywek. Pula nagród wyniosła 160 000 dolarów amerykańskich.

Yannick Noah

Yannick Noah (ur. 18 maja 1960 w Sedanie) – francuski tenisista, zwycięzca French Open 1983 w grze pojedynczej i French Open 1984 w grze podwójnej, lider rankingu deblowego, reprezentant w Pucharze Davisa.

Po zakończeniu kariery sportowej rozpoczął karierę muzyczną. Jest wykonawcą piosenek reggae.

Yannick Noah jest ojcem koszykarza zawodowej ligi NBA Joakima Noaha.

Triumfatorzy French Open w grze pojedynczej (XX wiek)

W innych językach

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.