Tweede brief van Paulus aan de Korintiërs

De tweede brief van Paulus aan de Korintiërs (vaak kortweg 2 Korintiërs genoemd) is een van de boeken in het Nieuwe Testament van de Bijbel. Het boek telt 13 hoofdstukken en werd geschreven in het Koinè-Grieks.

2 Korintiërs
Folio van Papyrus 46 met 2 Korintiërs 11:33–12:9. Deze kopie, gevonden in Caïro, werd rond 200 gemaakt.
Folio van Papyrus 46 met 2 Korintiërs 11:33–12:9. Deze kopie, gevonden in Caïro, werd rond 200 gemaakt.
Auteur Paulus en Timoteüs
Tijd 56 – 57, uit Makedonië
Taal Grieks
Categorie brief van Paulus
Hoofdstukken 13
Vorige boek 1 Korintiërs
Volgende boek Galaten

Auteur

Algemeen wordt erkend dat Paulus van Tarsus De tweede brief aan de Korintiërs geschreven heeft. In de bijbelwetenschap bestaat discussie over de vraag of deze brief zo door Paulus is geschreven of later is samengesteld uit een aantal kortere brieven die Paulus binnen korte tijd geschreven zou hebben. Veel geleerden hebben de conclusie getrokken dat 2 Korintiërs een samenvoeging is van twee of drie brieven; de Amerikaans nieuwtestamenticus Bart D. Ehrman is geneigd zelfs vijf aparte brieven te onderkennen die pas later tot één geheel zijn geredigeerd.[1]

Er zijn verschillende hypothesen opgesteld met betrekking tot de mogelijke opdeling van 2 Korintiërs in kleinere brieven.[2]

1. 2 Korintiërs 10-13 als de zogenaamde 'tranenbrief':

  • 10-13: Tranenbrief
  • 1-9: Verzoeningsbrief
  • Sommigen menen dat 1 Kor. 9 dan nog als aparte collectebrief vooraan de correspondentie moet worden geplaatst.

2. 2 Korintiërs 10-13 als vervolgbrief:

  • 1-9: Verzoeningsbrief
  • 10-13: Zelfpromotiebrief

3. 2 Korintiërs 2:14-7:4 en 9 horen bij de 'tranenbrief':

  • 2:14-7:4, 9 en 10-13: Tranenbrief
  • 1:1-2:13, 7:5-16 en 8: Verzoeningsbrief

4. 2 Korintiërs 2:14-7:4 vormen de eerste brief:

  • 2:14-7:4: Apologetische brief
  • 10-13: Tranenbrief
  • 1:1-2; 1:13; 7:5-16: Verzoeningsbrief
  • 8: Aanhangsel verzoeningsbrief over de collecte
  • 9: Rondzendbrief over de collecte in Achaje

5. 2 Korintiërs als verzameling van vijf fragmenten:[3]

  • 1:1-6:13; 7:2-16: Deel van de verzoeningsbrief
  • 6:14-7:1: Deel van (niet-Paulijnse?) brief
  • 8: Collectebrief
  • 9: Collectebrief voor andere gemeente
  • 10-13: Tranenbrief

Er zijn nog meer hypothesen die hierop variëren. De belangrijkste tegenhanger van deze hypothesen is de opvatting dat 2 Korintiërs één volledige brief van Paulus is (mogelijk met uitzondering van 6:14-7:1). Argumenten tegen opdeling zijn onder meer de volgende.[2] De bovenstaande hypothesen laten zien dat het lastig is een eenvoudige, breed gedragen hypothese op te stellen over opdeling van de brief. Bovendien is het lastig te verklaren waarom er zoveel stukken van brieven verloren zouden zijn gegaan, omdat Paulus in deze gedeelten heel vaak belangrijke informatie over zijn reizen en plannen deelt en ook theologische gedachten uit. Bovendien past de vermeende tranenbrief (2 Kor. 10-13) niet bij het incident waarnaar Paulus in 2 Korintiërs 2:3-8; 7:8; 7:12 verwijst. Verder zijn er talrijke literaire verbanden tussen de verschillende delen van de brief, die op de eenheid van het geheel wijzen. De spanningen en de verschillen in toon binnen de brief kunnen verklaard worden door de aanname dat Paulus onder het dicteren nieuwe informatie kreeg of door de aanname dat Paulus verschillende retorische strategieën toepaste voor verschillende doelen en doelgroepen.

Geadresseerde

De brief is gericht aan de christelijke gemeente in de Griekse havenstad Korinte.

Datering

De brief is in elk geval later dan de 1 Korintiërs geschreven, vermoedelijk in 55 of 56.

Uit de beide brieven aan de Korintiërs wordt het duidelijk dat er een intensieve correspondentie bestaan heeft tussen Paulus en de jonge christelijke gemeenten. De geschiedenis van de relatie tussen Paulus en de gemeente in Korinthe kan gedeeltelijk gereconstrueerd worden.[3][2] Paulus stichtte de gemeente in 50 en bleef er vervolgens tot 52. Enige tijd daarna schreef hij een brief aan hen, "0 Korintiërs", die vermoedelijk over ethische zaken handelde (1 Kor. 5:9). In antwoord op een brief van de Korintiërs en andere informatie schreef Paulus in het voorjaar van 55 in Efeze De eerste brief van Paulus aan de Korintiërs waarin hij belooft te komen via Makedonië (1 Kor. 16:5-7). Korte tijd later wijzigde hij zijn plan: hij zei nu (bij monde van een medewerker?) dat hij niet alleen via Makedonië naar hen wil komen, maar hen een extra bezoek wil brengen om dan via hen naar Makedonië heen en weer te reizen. Maar het liep weer anders: hij legde een tussenbezoek af aan Korinthe, wellicht omdat hij verontrustende informatie ontving van zijn medewerker(s). Dit bezoek liep op een teleurstelling uit. Iemand schoffeerde hem en hij vertrok terwijl hij hen bedreigde met hard optreden bij zijn volgende bezoek (2 Kor. 13:2). Paulus zag vervolgens af van de reisroute via Korinthe en stuurde in plaats daarvan de zogenaamde 'tranenbrief' (de derde brief), die Titus overbracht. In 2 Korintiërs (1:15-2:4) legt Paulus uit dat hij geen zin had in nog zo'n pijnlijk bezoek. Daarom vertrok hij vanuit Efeze richting het noorden (2:12-13) en kreeg in Makedonië goede berichten van Titus (7:5-16), maar ook berichten dat concurrerende apostelen aan invloed hadden gewonnen. In Makedonië schreef hij tussen het najaar van 55 en het derde bezoek aan Korinthe in 56 de Tweede brief aan de Korintiërs (de vierde brief). Hierin werkt hij aan het vertrouwen tussen hem en de gemeente, beveelt hij Titus en zijn medewerkers, die de brief zouden overbrengen, aan en roept hij op de collecte voor Jeruzalem af te ronden. In het laatste gedeelte bereidt hij zijn eigen bezoek voor, dat waarschijnlijk in 56 plaatsvond. In dat jaar schreef hij vanuit Korinthe De brief aan de Romeinen.

Inhoud

De brief kan als volgt worden ingedeeld:[4]

  • Aanvang van de brief (1:1-1:11)
  • Begroeting (1:1-2)
  • Lofprijzing voor Gods troost en dank voor Gods redding (1:3-11)
  • A Paulus' betrouwbaarheid (1:12-2:13)
  • B Excurs: Het apostelschap (2:14-7:4)
  • De bron en het doel van zijn apostelambt (2:14-4:6)
  • Apostolisch lijden en apostolische verwachting (4:7-5:10)
  • De apostolische dienst van de verzoening (5:11-6:10)
  • Oproep tot verzoening met de Korintiërs (6:11-7:4)
  • A' Terugkeer van Titus (7:5-16)
  • Verzoek om de collecte voor de gemeente in Jeruzalem af te ronden (8:1-9:15)
  • Paulus' zelfverdediging (10:1-13:10)
  • A Paulus verdedigt dat hij streng durft op te treden (10:1-11) en zichzelf niet onbeperkt 'durft' aan te prijzen (10:12-18)
  • B Paulus verdedigt zijn optreden in vergelijking met de 'superapostelen' (11:1-15)
  • C Paulus schept ironisch op over zichzelf (11:16-12:10)
  • B' Paulus verdedigt zijn optreden en uit zijn zorgen (12:11-21)
  • A' Waarschuwingen en aansporingen ten aanzien van het komende derde bezoek (13:1-10)
  • Slot van de brief (13:11-13)
  • Laatste aansporing (13:11)
  • Groeten (13:12)
  • Zegenwens (13:13)

Zie ook

Externe links

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Bart D. Ehrman, Is 2 Corinthians *FIVE* Letters?. Bart Ehrman Blog (2018). Geraadpleegd op 11 februari 2019.
  2. a b c Udo Schnelle, Einleitung in das Neue Testament (Göttingen, 6e druk 2007), blz. 96-104.
  3. a b Bart D. Ehrman, A Brief Introduction to the New Testament (Oxford, 2004), blz. 239.
  4. Jan Lambrecht, 2 Korintiërs (Belichting van het Bijbelboek), 's Hertogenbosch 2e druk 2004, blz. 17-18; Udo Schnelle, Einleitung in das Neue Testament (Göttingen, 6e druk 2007), blz. 94-95.
  1. Bart D. Ehrman, Is 2 Corinthians *FIVE* Letters?. Bart Ehrman Blog (2018). Geraadpleegd op 11 februari 2019.
  2. a b c Udo Schnelle, Einleitung in das Neue Testament (Göttingen, 6e druk 2007), blz. 96-104.
  3. a b Bart D. Ehrman, A Brief Introduction to the New Testament (Oxford, 2004), blz. 239.
  4. Jan Lambrecht, 2 Korintiërs (Belichting van het Bijbelboek), 's Hertogenbosch 2e druk 2004, blz. 17-18; Udo Schnelle, Einleitung in das Neue Testament (Göttingen, 6e druk 2007), blz. 94-95.
Bijbelboeken
Thora:Genesis · Exodus · Leviticus · Numeri · Deuteronomium
Jozua · Rechters · Ruth · 1 en 2 Samuel · 1 en 2 Koningen · 1 en 2 Kronieken · Ezra · Nehemia · Tobit · Judit · Ester · 1 Makkabeeën · 2 Makkabeeën
Job · Psalmen · Spreuken · Prediker · Hooglied · Wijsheid (van Salomo) · (Wijsheid van Jezus) Sirach
Grote profeten:Jesaja · Jeremia · Klaagliederen · Baruch · Ezechiël · Daniël
Kleine profeten:Hosea · Joël · Amos · Obadja · Jona · Micha · Nahum · Habakuk · Sefanja · Haggai · Zacharia · Maleachi
De deuterocanonieke boeken zijn cursief weergegeven.


Evangeliën:Matteüs · Marcus · Lucas · Johannes
Handelingen:Handelingen van de apostelen
Brieven van Paulus:Romeinen · 1 Korintiërs · 2 Korintiërs · Galaten · Efeziërs · Filippenzen · Kolossenzen · 1 Tessalonicenzen · 2 Tessalonicenzen · 1 Timoteüs · 2 Timoteüs · Titus · Filemon
Hebreeën
Katholieke brieven:Jakobus · 1 Petrus · 2 Petrus · 1 Johannes · 2 Johannes · 3 Johannes · Judas
Apocalyptiek:Openbaring van Johannes
Brief van Paulus aan de Romeinen

De Brief van Paulus aan de Romeinen (vaak kortweg Romeinen genoemd) is een boek in het Nieuwe Testament van de christelijke Bijbel. Het is een brief van de apostel Paulus aan een christelijke gemeenschap in Rome. Het is de langste brief in de Bijbel, telt 16 hoofdstukken en is geschreven in het Koinè-Grieks.

Brieven van Paulus

14 van de 21 epistels oftewel brieven in de canon van het Nieuwe Testament van de Bijbel worden traditioneel toegeschreven aan de apostel Paulus. 13 van deze brieven vermelden Paulus als afzender en worden ook wel de Paulijnse of Paulinische brieven genoemd; de Brief aan de Hebreeën is in feite geen echte brief en noemt Paulus niet als auteur. De volgende brieven worden traditioneel aan Paulus toegeschreven:

Zoals uit de tabel blijkt, is Paulus' auteurschap van een aantal van deze brieven omstreden.

Enkele van deze brieven behoren tot de oudste overgeleverde christelijke documenten. Ze verschaffen inzicht in de overtuigingen en controverses van het vroege christendom en als onderdeel van de canon van het Nieuwe Testament zijn het hoekstenen voor zowel christelijke theologie als ethiek. De Paulijnse brieven worden in moderne uitgaven van het Nieuwe Testament gewoonlijk geplaatst tussen Handelingen van de Apostelen en de Katholieke brieven. De meeste Griekse manuscripten plaatsen de algemene brieven echter vooraan en enkele minuscels (175, 325, 336 en 1424) plaatsen de Paulijnse brieven aan het eind van het Nieuwe Testament.

Broeders van de Vrije Geest

Broeders van de Vrije Geest ook Broeders en Zusters van de Vrije Geest is de benaming onder dewelke religieuze groepen worden gecatalogeerd die in de middeleeuwen verdacht werden van ketterse overtuigingen.

Codex Alexandrinus

De Codex Alexandrinus (Londen, British Library), Codex A (02) is een Grieks Bijbelhandschrift uit de 5e eeuw. Het handschrift bevat bijna de gehele Bijbel, namelijk de meerderheid van de Septuagint (het Griekse Oude Testament) en het Nieuwe Testament. Samen met de Codex Sinaiticus en de Codex Vaticanus, is het een van de oudste en volledigste Bijbelse handschriften. Het is genoemd naar Alexandrië, waar het zich een aantal jaren bevond, voordat Groot-Brittannië het in de 17e eeuw in handen kreeg.

Epistel

Een epistel (Grieks ἐπιστολή, epistolē, "brief"; Latijn: epistula of epistola) is een schrijven gericht aan een persoon of een groep personen, meestal in de vorm van een erg formele brief, vaak didactisch van aard en elegant geformuleerd.

Gebed van de apostel Paulus

Het Gebed van de apostel Paulus is een gnostisch geschrift. Een Koptische vertaling maakte deel uit van de vondst van de Nag Hammadigeschriften in 1945. Er moet een oorspronkelijk Griekse tekst zijn geweest, maar daar is nooit iets van gevonden. Alleen de Griekse titel is in het Koptische handschrift aanwezig. De tekst is een van de kortste van de bij Nag Hammadi gevonden manuscripten.

Het werk behoort tot de teksten die zijn ontstaan in de gnostische beweging die aangeduid wordt als het valentinianisme. De grondlegger van die beweging was Valentinus (overleden na 155) . In de valentiaanse literatuur werd Valentinus in een apostolische lijn geplaatst. Hij zou zijn opleiding hebben genoten van Theudas, die weer opgeleid was door Paulus.

In de gnostische literatuur wordt vaker een – gnostische – exegese gegeven aan teksten die aan Paulus werden toegeschreven. In een ander in Nag Hammadi gevonden Koptisch handschrift, de Gnostische Openbaring van Paulus, wordt een hemelreis van Paulus beschreven naar de tiende hemel waar in de Tweede brief van Paulus aan de Korintiërs Paulus wordt weggevoerd naar het paradijs in de derde hemel. In het Gebed van de apostel Paulus komen elementen voor, die ontleend zijn aan de Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs en de Brief van Paulus aan de Filippenzen.

Het gebed bestaat uit drie delen. Het eerste deel is een aanroeping van de Verlosser. Het richt zich tot de pre-existente Vader in de naam die boven elke naam verheven is Jezus Christus. In de brief aan de Filippenzen staat Daarom heeft God hem hoog verheven en hem de naam geschonken die elke naam te boven gaat ... .

In het tweede deel wordt gevraagd om gaven zoals lichamelijke gezondheid en de verlossing van de ziel. In het derde deel vraagt de bidder de gift om wat het oog van geen engel gezien heeft en het oor van geen wereldheerser gehoord heeft en wat niet in het hart van de mensen is opgekomen..... die geschapen zijn naar het beeld van de psychische god , namelijk de verschijning van Christus.

Dit is een verwijzing naar de eerste brief aan de Korintiërs Wat het oog niet heeft gezien en het oor niet heeft gehoord, wat in geen mensenhart is opgekomen dat heeft God bestemd voor wie hem liefheeft. Met de uitdrukking van de psychische god wordt in feite verwezen naar de demiurg, die in de gnostiek verantwoordelijk is voor de schepping van de stoffelijke wereld en de mens. De wereldheersers zijn de dienaren van de demiurg.

Auteurs op het vakgebied hebben in de tekst inhoudelijke overeenkomsten aangetoond met de hermetische literatuur. Er is geen nauwkeuriger datering voor het ontstaan van de oorspronkelijke tekst te geven dan tussen 150 en 300.

Gnostische Openbaring van Paulus

De gnostische Openbaring van Paulus is een geschrift, dat in een Koptische vertaling onderdeel was van de vondst van de Nag Hammadigeschriften in 1945. Er moet een oorspronkelijk Griekse tekst zijn geweest, maar daar is nooit iets van gevonden. Er is geen nauwkeuriger datering voor het ontstaan van die Griekse tekst te geven dan de tweede of derde eeuw. Er is ook een apocriefe inhoudelijk verschillende maar gelijknamige Openbaring van Paulus die van eind vierde vierde eeuw, begin vijfde eeuw dateert.

Beide openbaringen hebben wel enige overeenkomsten. In beide geschriften wordt een uitwerking en interpretatie gegeven aan de tekst in de Tweede brief van Paulus aan de Korintiërs, 12,2-4 waarin Paulus weggevoerd wordt naar het paradijs in de derde hemel. Beide openbaringen beschrijven dus een hemelreis van Paulus

Korinthe

Korinthe kan verwijzen naar:

Korinthe (stad), een stad in Griekenland en hoofdstad van het gelijknamige departement

Korinthe (departement), een departement in Griekenland

Korinthe (stad)

Korinthos (Grieks: Κόρινθος; Nederlands: Korinthe) is sedert 2011 een fusiegemeente (dimos) in de Griekse bestuurlijke regio (periferia) Peloponnesos. Het was de hoofdstad van het voormalige departement (nomos) Korinthe.

De vijf deelgemeenten (dimotiki enotita) van de fusiegemeente zijn:

Assos-Lechaio (Άσσος-Λέχαιο)

Korinthos (Κόρινθος), Nederlands: Korinthe

Saroniko (Σαρωνικό)

Solygeia (Σολύγεια))

Tenea (Τενέα)

Korinthiërs

Korinthiërs kan verwijzen naar:

het Nieuw-testamentische Bijbelboek Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs.

het Nieuw-testamentische Bijbelboek Tweede brief van Paulus aan de Korintiërs.

Nieuwe Testament

Het Nieuwe Testament is een verzameling religieuze geschriften behorend tot het christendom. Het vormt het tweede deel van het heilige boek van de christenen, de Bijbel. Hoewel precieze datering moeilijk is, wordt algemeen aangenomen dat de geschriften van het Nieuwe Testament dateren uit de tweede helft van de eerste eeuw tot het begin van de tweede eeuw na Christus. De naam is een vertaling van het Latijnse Novum Testamentum, wat een vertaling is van het Griekse Ἡ καινὴ διαθήκη (Hē kainḕ diathḗkē), "Het Nieuwe Verbond" of "Het Nieuwe Testament". De vroege christenen gebruikten deze benaming oorspronkelijk om hun relatie met de god van Israël aan te geven. Als brontekst voor de meeste hedendaagse vertalingen wordt het Novum Testamentum Graece gebruikt.

De geschriften van het Nieuwe Testament beschrijven de daden en woorden van Jezus, die de Messias (de Christus) genoemd wordt. Uit het geloof in hem als Messias is het christendom voortgekomen. Verder bevat het Nieuwe Testament een geschrift over de geschiedenis van de eerste christelijke gemeenschappen en een reeks brieven op naam van apostelen of familie van Jezus. Het Nieuwe Testament vormt daarmee de voornaamste basistekst van het christelijk geloof. Binnen dat geloof worden behalve de Bijbelteksten van het Oude Testament ook die van het Nieuwe Testament als het Woord van God d.w.z. geïnspireerd door God beschouwd. Veel orthodoxe christenen, maar met name fundamentalisten beschouwen het Oude en Nieuwe Testament letterlijk als het Woord van God.

Openbaring van Paulus

De Openbaring van Paulus is een apocrief geschrift van het Nieuwe Testament. Deze openbaring moet niet verward worden met de gelijknamige Gnostische Openbaring van Paulus. Beide openbaringen hebben wel enige overeenkomsten. In beide geschriften wordt een uitwerking en interpretatie gegeven aan de tekst in de Tweede brief van Paulus aan de Korintiërs, 12,2-4 waarin Paulus weggevoerd wordt naar het paradijs in de derde hemel. Beide openbaringen beschrijven dus een hemelreis van Paulus. In de brief aan de Korintiërs verwoordt Paulus de onzekerheid in welke staat hij de hemelreis maakte: In zijn lichaam of buiten zijn lichaam, dat weet ik niet, dat weet God alleen. In de gnostische exegese is het duidelijk buiten zijn stoffelijk lichaam. Deze openbaring volgt de woorden van Paulus in de brief aan de Korintiërs. Paulus weet ook in deze openbaring niet in welke staat zijn hemelreis plaats vond. In beide openbaringen bezoekt Paulus de hel. De beschrijving van de straffen daar heeft in deze Openbaring van Paulus een gelijkenis met de oudere tekst van de Openbaring van Petrus.

De aanname op het vakgebied is dat de oorspronkelijke tekst van de openbaring omstreeks het jaar 240 in het Grieks en in Egypte moet zijn geschreven. Origenes (185-254) was bekend met de tekst. De nu bekende versie van de openbaring dateert uit eind vierde eeuw, begin vijfde eeuw. In de inleiding staat een passage waarin vermeld wordt dat de tekst herontdekt werd in de stad Tarsus tijdens het consulaat van Theodosius Augustus de Jongere en Kynegius. Deze passage leidt op het vakgebied tot verschillende interpretaties van het jaartal. Dat is het jaar 388 of 420. De passage is waarschijnlijk pas in die periode toegevoegd. Deze tekst werd vertaald in het Latijn, Syrisch, Armeens en Oudkerkslavisch. Er is een Ethiopische versie waarin de Maagd Maria de rol heeft van Paulus en die bekend staat als de Openbaring van de Maagd.

Een eerste versie van de Griekse tekst werd pas in 1843 ontdekt door Konstantin von Tischendorf, die in 1866 hiervan een eerste editie publiceerde. De Latijnse tekst was met name in de vroege middeleeuwen en de elfde en twaalfde eeuw populair. Tot in de vijftiende eeuw werden twaalf verschillende bewerkingen van de tekst geproduceerd. Veel van die bewerkingen werden vertaald in Europese volkstalen. De invloed van de Openbaring van Paulus op het denken over hemel en hel duurde voort tot de periode van de renaissance.

Paulus (apostel)

Paulus (Oudgrieks: Παῦλος, Paulos; Hebreeuws: שאול התרסי, Šaʾul HaTarsi, "Saul van Tarsus") (Tarsus (Cilicië), ca. 3 - waarschijnlijk Rome, na 60) was een leider van de vroege christelijke kerk en speelde een centrale rol in de vroege ontwikkeling en verspreiding van het christendom in de landen rondom de Middellandse Zee, in het bijzonder in wat nu Turkije en Griekenland is.

Unciaal 0121a

Unciaal 0121a (Gregory-Aland), ε 1031 (von Soden), is een van de Bijbelse handschriften in de Griekse taal. Het dateert uit de 10e eeuw en is geschreven met uncialen op perkament.

Unciaal 098

Unciaal 098 (Gregory-Aland), α 1025 (Soden), is een van de Bijbelse handschriften in de Griekse taal. Het dateert uit de 7e eeuw en is geschreven met uncialen op perkament.

Zeventig discipelen

De zeventig discipelen of zeventig apostelen zijn 70 (of 72) vroege volgelingen van Jezus die in het Evangelie volgens Lucas genoemd worden. Daar worden ze paarsgewijs uitgezonden om het evangelie te verkondigen en wonderen te verrichten. In het westers christendom worden ze gewoonlijk als discipelen aangeduid, maar in het oosters christendom spreekt men heel nadrukkelijk van apostelen.

Ze hebben een eigen feestdag, de Synaxis van de Zeventig Apostelen, op 4 januari.

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.