Tunesië

Tunesië (Arabisch: تونس, Frans: Tunisie), officieel de Republiek Tunesië, is een land in Noord-Afrika grenzend aan Algerije en Libië en aan de Middellandse Zee. Het behoort tot de Maghreblanden, waartoe ook Marokko, Mauritanië, Algerije en Libië worden gerekend.

الجمهورية التونسية

Al-joumhouriyya At-Tounisiyya

Vlag van Tunesië Wapen van Tunesië
(Details) (Details)
Tunesië
Basisgegevens
Officiële landstaal Arabisch[1]
Hoofdstad Tunis
Regeringsvorm Semi-presidentiële Republiek
Staatsvorm Eenheidsstaat
Staatshoofd President Kais Saied
Regeringsleider Premier Youssef Chahed
Religie Islam (98%, staatsgodsdienst)
Christendom (1%)
Jodendom (1%)[2][3]
Oppervlakte 163.610 km² [4] (-% water)
Inwoners 9.932.400 (2004)[5]
11.403.800 (2017)[6] (69,7/km² (2017))
Overige
Motto Hurriya, Karama, ’Adala, Nidham (Vrijheid, Waardigheid, Gerechtigheid, Orde )
Volkslied Humat al-Hima
Munteenheid Tunesische dinar (TND)
UTC +1
Nationale feestdag 20 maart
Web | Code | Tel. .tn | TUN | 216
Voorgaande staten
Frans protectoraat van Tunesië Frans protectoraat van Tunesië
Portaal  Portaalpictogram  Landen & Volken
Satellite image of Tunisia in August 2001
Satellietfoto Tunesië

Geschiedenis

De laatste veertig jaar heeft het archeologisch onderzoek in Tunesië een hoge vlucht genomen, wat veel informatie heeft opgeleverd over de periode voor de komst van de Feniciërs. Tunesië wordt van oudsher bewoond door Berbers. Vanaf de 10e eeuw v.Chr. werden de kustgebieden gekoloniseerd door Feniciërs. Hun belangrijkste nederzetting, Carthago, was vanaf de 5e eeuw v.Chr. een geduchte concurrent voor het opkomende Romeinse Rijk. De climax van de strijd tussen de beide steden was de legendarische veldtocht naar Italië van de Carthaagse generaal Hannibal, zoon van Hamilcar Barkas. In 146 v.Chr. werd Carthago door de Romeinen met de grond gelijk gemaakt en werd het huidige Tunesië ingelijfd bij het Romeinse rijk. In de late oudheid werd Tunesië eerst overheerst door de Vandalen, daarna door de Byzantijnen.

In de 7e eeuw werd Tunesië ingenomen door de Arabieren, die de islam introduceerden. Tot de 10e eeuw maakte de regio deel uit van de grotere Arabische kalifaten. Vanaf de 11e eeuw had het land zwaar te lijden onder vernietigende invallen door de Banu Hilal bedoeïen. Van de 10e tot de 16e eeuw heersten een opvolging van Berberdynastieën over het land: de Ziriden (973-1152), de Almohaden (1152-1229) en de Hafsiden (1229-1574). Onder deze laatste werd Tunis de hoofdstad en ontwikkelde het land zich als een grootmacht. Gedurende deze periode was het land constant in conflict met het Marokko van de Meriniden. Na enkele mislukte pogingen van Spanje om de Reconquista uit te breiden naar het Noord-Afrikaanse vasteland kregen vanaf eind 16e eeuw de Ottomanen het voor het zeggen. Zij regeerden Tunesië via de bei van Tunis, een machtige gouverneur die in de praktijk regeerde als een autonome vorst. Onder de beis ontwikkelde Tunis zich tot een belangrijke haven voor de beruchte Barbarijse zeerovers. Toen in de loop van de 19e eeuw de bei in financiële moeilijkheden raakten, grepen de Fransen, die eerder al Algiers hadden ingenomen, hun kans en bezetten het land. Van november 1942 tot mei 1943, ten tijde van het Vichyregime, werd Tunesië bezet door nazi-Duitsland. Halverwege de 20e eeuw werd Tunesië zelfstandig: eerst als koninkrijk maar al spoedig daarna als republiek.

Belangrijke data

12 mei 1881 Frans protectoraat
1942-1943 Duitse bezetting, pro-nationalistische bei Muhammad al-Munsif
1943-1957 bei Muhammad al-Amin
1954-1956 premier Tahar ben-Ammar
3 juni 1955 autonomie
20 maart 1956 onafhankelijk Koninkrijk Tunesië met Muhammad al-Amin als staatshoofd en Habib Bourguiba van de Parti Socialiste Destourien als premier
vanaf 1956 nationalisering Franse bedrijven, collectivisatie van de landbouw, stichting landbouwcoöperaties
25 juli 1957 de Republiek Tunesië wordt uitgeroepen: koning Al-Amin wordt afgezet, Bourguiba wordt president
1978 vanwege aanhoudende stakingen wordt de noodtoestand afgekondigd
1980 plundering grensstad door Libische militairen
1981 studentenrellen, invoering meerpartijenstelsel
1984 verbod op het dragen van een hoofddoek in openbare gebouwen
2 oktober 1987 Zine El Abidine Ben Ali wordt door Bourguiba als premier aangesteld
7 november 1987 Ben Ali zet Bourguiba af en wordt president
december 1987 Ben Ali stapt uit de Parti Socialiste Destourien en richt het Rassemblement Constitutionnel Démocratique op
1990 Ben Ali keurt de Iraakse bezetting van Koeweit scherp af
1991 Tunesië keurt de Amerikaanse en Britse inval in Irak af, de islamitische Ennadha groeit
2003 Tunesië keurt de aanval door de Coalitie-troepen op Irak af
14 januari 2011 De Jasmijnrevolutie begint, Zine El Abidine Ben Ali vlucht naar Saoedi-Arabië
23 oktober 2011 Eerste vrije verkiezingen sinds de val van het dictatoriale regime
13 december 2011 Moncef Marzouki wordt door het parlement verkozen tot interim-president
5 oktober 2013 Tussen de fracties in de Grondwetgevende Vergadering wordt een "routekaart naar democratie" overeengekomen
8 februari 2014 De nieuwe grondwet wordt ondertekend. Tunesie wordt een parlementaire democratie met een semi-presidentieel systeem, waarin de macht wordt gedeeld tussen president, premier en parlement.
6 maart 2014 Bij presidentieel decreet wordt de noodtoestand opgeheven

Demografie

De bevolking bestaat oorspronkelijk voor het grootste gedeelte uit Berbers. De meeste Tunesiërs zijn zich hiervan echter niet meer bewust en beschouwen zichzelf als Arabieren. In de loop van de geschiedenis hebben veel verschillende volken het grondgebied bezet en er hun sporen achtergelaten.

The World Factbook van de CIA meldt over 2018 de volgende cijfers:[2]

Religie

MinaretMosqueeZitounaTunis
De Al-Zaytuna-moskee in Tunis, die gebouwd werd in de 7e eeuw

De grondwet van Tunesië bepaalt dat de staatsgodsdienst de islam is.[7] Ruim 98% van de bevolking staat geregistreerd als islamitisch.[2] Het land is lid van de Organisatie voor Islamitische Samenwerking (OIS) sinds de oprichting in 1969. Tunesië kent slechts een beperkte vorm van godsdienstvrijheid. Zo kan volgens de grondwet enkel een moslim president worden en mogen niet-islamitische religies niet proberen moslims tot hun geloof te bekeren.[8]

In Tunesië wonen kleine minderheden van christenen, joden, ibadieten, soefis en sjiieten.[2]

Het christendom in Tunesië kent een lange geschiedenis. Cyprianus was in de 3e eeuw bisschop in Carthago. De katholieke gemeenschappen, die in de 12e eeuw nog belangrijk waren, verdwenen aan het einde van de 14e eeuw. In 1884 werd er opnieuw een aartsbisdom opgericht (het Aartsbisdom Carthago), dat echter in 1964 onder druk van de Tunesische regering werd opgeheven en omgezet in de prelatuur (nullius) Tunis. De meeste kerken werden toen ook genationaliseerd. De kathedraal van Saint-Louis werd aan de eredienst onttrokken en is sinds 1993 onder de naam Acropolium in gebruik als cultureel centrum. In 1995 werd de prelatuur wederom verheven tot bisdom.[9] Sinds 7 april 2013 staat aartsbisschop Ilario Antoniazzi aan het hoofd van dit bisdom. De Kathedraal van Sint-Vincent-de-Paul is de meeste gekende kathedraal van het land. In 2007 waren er 25.000 christenen in Tunesië.

Woonden er in vroeger jaren nog circa 85.000 joden in Tunesië,[10] in 1972 waren dat er nog slechts 25.000[3] en in 2007 nog 1.500. In 2011 werd het aantal gesteld op 1.700, waarvan er 700 in Tunis woonden en 1.000 op het eiland Djerba. El-Ghriba, de eeuwenoude synagoge van het eiland, was op 11 april 2002 het doelwit van een bomaanslag waarbij 21 mensen de dood vonden.

Bestuurlijke indeling

Tunesië is staatkundig onderverdeeld in 24 gouvernementen(معتمدية, muʿtamadiyya), verder verdeeld in gemeenten (البلدية, albaladia).

Geografie

Kaart van Tunesië

Steden

De hoofdstad van Tunesië is Tunis, dat in het noorden van het land ligt. Buiten de medina die nog een traditionele sfeer ademt, is Tunis deels een zeer westers aandoende stad, voornamelijk door de invloed van het voormalige Franse koloniale bewind.

Bezienswaardigheden

Economie

De marktgerichte economie van Tunesië werd lang gezien als het succesverhaal van Afrika, maar wordt sinds de Arabische Lente van 2011 geconfronteerd met een scala aan uitdagingen.

Na een verkeerd afgelopen experiment met een socialistisch beleid in de jaren zestig werd begonnen met een strategie gericht op een versterking van de export, buitenlandse investeringen en toerisme. Belangrijke exportproducten zijn textiel, kleding, levensmiddelen, aardolieproducten, chemische stoffen en fosfaten. Ongeveer 80% van de exportproducten gaat naar de Europese Unie.

De liberale strategie, in combinatie met investeringen in onderwijs en infrastructuur, zorgden decennialang voor 4-5% jaarlijkse groei van het bbp en een verbetering van de levensstandaard. Voormalig president Zine El Abidine Ben Ali (1987-2011) handhaafde dit beleid, maar uiteindelijk belemmerden vriendjespolitiek en corruptie economische prestaties en steeg de werkloosheid. De onvrede die hierdoor ontstond, droeg bij aan de omverwerping van het regime in januari 2011. Hierna kwam de economie van Tunesië in een neerwaartse spiraal terecht. Investeringen en inkomsten uit toerisme daalden scherp.

De regering die sinds eind 2014 aan de macht is, probeert buitenlandse bedrijven en investeerders gerust te stellen, de begroting en lopende tekorten onder controle te krijgen, de werkloosheid te verlagen en de economische ongelijkheden in het land terug te dringen. De opeenvolgende terreuraanslagen tegen de toeristische sector en werknemersstakingen in de fosfaatsector, samen goed voor bijna 15% van het bruto binnenlands product, vertraagden de groei tot minder dan 1% van het bbp in 2015 en 1,5% in 2016. Tunis is op zoek naar meer buitenlandse investeringen en probeert samen te werken met de vakbonden om de arbeidskostenverstoring te beperken.

The World Factbook van de CIA meldt over 2017 de volgende cijfers over de Tunesische economie:[2]

Vervoer

Tunesië onderhoudt 19.418 kilometer aan wegen, waarvan 14.756 kilometer verhard is.[2] De belangrijkste snelwegen zijn de A1 van Tunis naar Sfax, de A3 van Tunis naar Beja en de A4 van Tunis naar Bizerte.

Er zijn 29 vliegvelden in Tunesië.[2] De belangrijkste vliegvelden van Tunesië zijn de luchthaven Tunis-Carthage, luchthaven Djerba-Zarzis, luchthaven Enfidha en luchthaven Monastir. Er zijn drie geregistreerde luchtvaartmaatschappijen.[2] De bekendste luchtvaarmaatschappij van Tunesië is Tunisair.

Het spoorwegnet is in totaal 2173 kilometer lang.[2] Het wordt geëxploiteerd door SNCFT (Société Nationale des Chemins de Fer Tunisiens). Rond Tunis ligt een lightrailnetwerk dat beheerd wordt door het Tunesisch bedrijf Transtu.

Energie

De meerderheid van de elektriciteit die Tunesië gebruikt, wordt in Tunesië geproduceerd door staatsbedrijf STEG (Société Tunisienne de l'Electricité et du Gaz). In 2014 werd een totaal van 18 miljard kWh geproduceerd en 15 miljard kWh geconsumeerd.[2] Verder werd 600 miljoen kWh geëxporteerd en 500 miljoen kWh geïmporteerd.[2]

In 2012 werd 95,9% van de totale elektriciteitsproductie gerealiseerd met fossiele brandstoffen.[2] Tunesië heeft 12 olievelden. Het belangrijkste is El Bourma. In 2015 werden 47.100 vaten olie per dag geproduceerd.[2]

Na een bezoek van de Franse president Nicolas Sarkozy in 2008 was er sprake van Franse hulp bij het bouwen van wat Tunesiës eerste kerncentrale had moeten worden.[11] In 2015 werden deze plannen stilgelegd. In plaats daarvan bestudeert Tunesië andere opties voor het diversifiëren van de energiemix, zoals duurzame energie, steenkool, schaliegas en aardgas.[12]

Watervoorziening en sanitaire voorzieningen

Tunesië heeft de hoogste toegangsniveaus bereikt voor watervoorziening en sanitaire voorzieningen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Vanaf 2011 benaderde de toegang tot veilig drinkwater bijna 100% in stedelijke gebieden en 90% in landelijke gebieden. Tunesië levert het hele jaar drinkwater van goede kwaliteit.

De verantwoordelijkheid voor de watervoorzieningssystemen in stedelijke gebieden en grote plattelandscentra wordt toegewezen aan de Sociéte Nationale d'Exploitation et de Distribution des Eaux (SONEDE), een nationale watervoorzieningsautoriteit die een autonome openbare entiteit is onder het ministerie van Landbouw. De planning, het ontwerp en het toezicht op de kleine en middelgrote watervoorzieningen in de resterende landelijke gebieden vallen onder de verantwoordelijkheid van de Direction Générale du Génie Rurale (DGGR).

In 1974 werd ONAS opgericht om de sanitatiesector te beheren. Sinds 1993 heeft ONAS de status van hoofdoperator voor de bescherming van het watermilieu en de bestrijding van verontreiniging.

Het percentage niet-inkomsten water is het laagste in de regio met 21% in 2012.

Toerisme in Tunesië

Tunesië is voor veel Europeanen een vakantieland. Populaire vakantiebestemmingen in het land zijn het eiland Djerba, en kustplaatsen als Sousse, Hammamet en Port El Kantaoui. Het land kent verder archeologische sites als die van Carthago dicht bij Tunis en El Djem met een indrukwekkend Romeins amfitheater. Ook heeft het land zeer gevarieerde soorten landschappen: van woestijnlandschap in de Sahara in het zuiden tot bossen in het noorden op het schiereiland Kaap Bon. Een goedkope manier van reizen is de gedeelde taxi (genaamd louage), waarvoor men op goed geluk naar een taxistandplaats kan gaan: de chauffeurs zijn altijd blij als ze hun taxi vol krijgen. Minder bekend dan het eiland Djerba zijn de Kerkenna-eilanden die voor de kust van Sfax liggen.

Belangrijke oases in Tunesië zijn Tozeur en Douz. Vanuit deze plaatsen kan men de Sahara verkennen, alsmede het zoutmeer Sjott el-Djerid. Wie nog nooit een fata morgana heeft gezien, maakt hier een goede kans er een waar te nemen. Sidi Bou Said is een pittoreske plaats niet ver van de hoofdstad Tunis, die onder meer kunstzinnige mensen aantrekt.

Golf in Tunesië

De Fransen hebben de golfsport in Tunesië geïntroduceerd. Al in 1927 werd de Carthage Golf Club (par 66) opgericht, een van de oudste golfclubs in Afrika. Eind 2009 had het land tien golfclubs en twaalf 18-holesbanen.

Politiek

Staatsinrichting

De grondwet van Tunesië dateert van 2014. Volgens die grondwet is het land een democratie met een semipresidentieel systeem en word duidelijk gekozen voor een evenwichtige verdeling van de (politieke) macht. Zo worden de uitvoerende macht verdeeld over de president en de eerste minister. Deze laatste is de belangrijkste functie.

De President van de Republiek

De president van de Republiek Tunesië wordt gekozen door middel van rechtstreekse algemene verkiezingen voor een periode van 5 jaar. Iedereen die ten minste 35 jaar oud is, moslim, die sinds de geboorte de Tunesische nationaliteit heeft en geen andere nationaliteit heeft of zich formeel verbind om af te zien van een andere nationaliteit wanneer verkozen kan kandidaat zijn bij de Tunesische presidentsverkiezingen. Overeenkomstig met artikel 75 van de Grondwet mag niemand meer dan twee ambtstermijnen vervullen hetzij opeenvolgend of gescheiden deze bepaling kan niet worden gewijzigd om het aantal termen te verhogen.

De president is het staatshoofd en definieert het algemene beleid van het buitenlands beleid, defensie en nationale veiligheid. Hij benoemt de Grootmoefti van de Republiek, de Gouverneur van de Centrale Bank, evenals hoge posten binnen de diplomatieke diensten, de nationale veiligheid en defensie. Hij kondigt wetten aan die zijn aangenomen door de Volksvertegenwoordiging en kan om nader overleg vragen. Hij kan ook als het algemeen belang dit rechtvaardigt, wetten aan een referendum onderwerpen. De president kan het Tunesische parlement voor zijn zittingsperiode ontbinden. Wanneer het land in gevaar is, kan de president tijdelijk buitengewone bevoegdheden uitoefenen. De Vergadering van volksvertegenwoordigers kan met een meerderheid van twee derde van haar leden besluiten het mandaat van de president te beëindigen in geval van schending van de Grondwet.


De Eerste Minister

De Tunesische regering bestaat uit een eerste minister en de door hem benoemde ministers en staatssecretarissen de benoeming van ministers van Buitenlandse Zaken en van Defensie gebeurd in overeenstemming met de president van de republiek. De president benoemd de voorgedragen kandidaat van de politieke partij die het grootste aantal zetels in de parlementsverkiezingen heeft behaald tot premier waarna die 2 maanden de tijd heeft om een regering te vormen en het vertrouwen te vragen aan het parlement. Niemand kan zowel lid zijn van de regering als van de parlement. De regering is verantwoording verschuldigd aan het parlement.

In overeenstemming met artikel 101 van de Grondwet kunnen geschillen tussen de president en de eerst minister binnen een week door het constitutionele hof worden opgelost.


Vergadering van de volksvertegenwoordigers (parlement)

Het Tunesische parlement heeft één kamer en wordt gekozen voor een termijn van 5 jaar en is de hoogste wetgevende macht in Tunesië. Artikel 60 waarborgt de rechten van de parlementaire oppositie in de Vergadering van volksvertegenwoordigers.

Elke Tunesische burger die ten minste 18 jaar oud is heeft stemrecht, Tunesiërs die in het buitenland wonen kunnen ook gaan stemmen en hebben hun eigen vertegenwoordiging in het Parlement. Iedereen die ten minste 10 jaar houder is van de Tunesische nationaliteit en ten minste 23 jaar oud is kan kandidaat zijn voor parlementsverkiezingen.

Alleen het regeringshoofd kan rekeningen van financiële aard indienen of een internationaal verdrag ratificeren. Gewone rekeningen worden aangenomen door een eenvoudige meerderheid van de afgevaardigden. De ontwerpen van organieke wetten worden aangenomen met een absolute meerderheid van de leden van de vergadering.

Geen enkel lid van de volksvertegenwoordiging kan worden vervolgd voor daden of woorden die zijn uitgesproken in verband met zijn parlementaire taken. Elk lid is ook immuun voor vervolging wegens een misdrijf terwijl hij in functie is, tenzij zijn parlementaire immuniteit wordt opgeheven.

Wanneer de vergadering wordt ontbonden, kan de president, met instemming van het regeringshoofd, bij besluit regeren. De door de president vastgestelde wetsbesluiten moeten vervolgens tijdens de eerste gewone zitting door de nieuwe vergadering worden goedgekeurd.

De Vergadering van de volksvertegenwoordigers kan ook het regeringshoofd voor een periode van maximaal twee maanden de bevoegdheid verlenen om wetsbesluiten uit te vaardigen de steun van drie vijfde van de leden is vereist voor de toekenning van dergelijke macht. Geen enkel besluit kan het kiesstelsel ondermijnen. De grondwet kan worden herzien, op initiatief van één derde van de parlementsleden of de president van de Republiek. Elke voorgestelde herziening van de Grondwet is onderworpen aan toetsing door het grondwettelijk hof, het zorgt ervoor dat de voorgestelde herziening geen gevolgen heeft voor items waarvan de wijziging door de Grondwet verboden is. De herziening moet worden goedgekeurd door twee derde van de leden van de Vergadering van vertegenwoordigers en vervolgens worden onderworpen aan een referendum.

Rechterlijke macht

De rechterlijke macht is onafhankelijk en neutraal. Rechters genieten immuniteit van vervolging. De vrije en onafhankelijke uitoefening van de advocatuur is gegarandeerd.


Lokaal bestuur

Het lokaal bestuur bestaat uit gouvernementen (provincies) o.l.v. een gouverneur met vrij grote bevoegdheden. Ieder gouvernement heeft ook een provinciale raad. Zowel de raad als de gouverneur worden via algemeen kiesrecht gekozen. Verder bestaan er gemeenteraden en landsdistricten. Aan het hoofd van een landsdistrict staat een door de districtsraad gekozen sjeik en aan het hoofd van een gemeente een door de gemeenteraad gekozen burgemeester.

Politieke partijen

De grootste politieke partij is de seculiere Nidaa Tounes. Andere partijen zijn de islamistische Ennahda-beweging, het sociaalliberale Congres voor de Republiek, het sociaaldemocratische Democratisch Forum voor Arbeid en Vrijheid en het liberale Afek Tounes.

Jasmijnrevolutie

In januari 2011 vond de Jasmijnrevolutie plaats, die na een periode van zware protesten leidde tot de val van het regime van president Zine El Abidine Ben Ali. Het Kwartet voor Nationale Dialoog in Tunesië, bestaand uit vier organisaties, heeft er door samenwerking voor gezorgd dat de Jasmijnrevolutie in Tunesië een vreedzaam vervolg kreeg. Het Kwartet kreeg in 2015 de Nobelprijs voor de Vrede.

Staatshoofden van Tunesië

Wapen van het koninkrijk Tunis
Koninkrijk Tunesië (1956-1957):
  Muhammad al-Amin (sinds 1943 bei van het Franse protectoraat van Tunesië)
Republiek Tunesië (sinds 1957):
  Habib Bourguiba (1957-1987) PSD
Zine El Abidine Ben Ali (1987-2011) RCD
Mohamed Ghannouchi (waarnemend, 14-15 jan 2011) RCD
Fouad Mebazaa (waarnemend, 15 jan - 13 dec 2011) Partijloos
Moncef Marzouki (interim, 2011-2014) CPR
Beji Caid Essebsi (2014-2019) NT
Mohamed Ennaceur (waarnemend, 25 juli 2019- 23 oktober 2019) NT
Kais Saied (23 oktober 2019 - heden) Partijloos

Militair

In 2016 besteedde Tunesië 2,32% van het BBP aan militaire uitgaven.[2]

In 2016 hadden de Tunesische strijdkrachten 40.500 mensen in actieve dienst en was er een militaire reserve van 12.000 man. Men had de beschikking over 180 tanks, 679 pantservoertuigen en 162 stuks getrokken artillerie, over 50 schepen (waaronder 26 kustwachtvaartuigen) en 141 luchtvaartuigen (waaronder 76 helikopters).[14]

Tunesië heeft deelgenomen aan vredesoperaties in de DROC en Ethiopië/Eritrea. Het leger heeft een apolitieke rol bij de verdediging van het land tegen externe bedreigingen. In januari 2011 heeft het leger tevens de verantwoordelijkheid op zich genomen voor de binnenlandse veiligheid.

Internationaal

Tunesië wordt, net zoals de andere Maghreblanden, gerekend tot de Arabische wereld en de MENA-regio.

Tunesië heeft relaties met zowel de Europese Unie, met wie het een associatieovereenkomst heeft, als met de andere landen van de Arabische wereld. Tunesië is ook lid van de Arabische Liga en de Afrikaanse Unie, en heeft sterke banden met vooral voormalige kolonisator Frankrijk, door middel van economische samenwerking, industriële modernisering en privatisatieprogramma's. De benadering van het conflict tussen Israël en de Palestijnen maakte het tot tussenpersoon in de Midden-Oostendiplomatie. Voormalig president Zine El Abidine Ben Ali handhaafde het beleid om goede betrekkingen te zoeken met het westen en tegelijkertijd een actieve rol te spelen in de Arabische en Afrikaanse regionale organisaties. Zijn voorganger president Habib Bourguiba nam een niet-gebonden standpunt in, maar benadrukte nauwe betrekkingen met Europa en de Verenigde Staten.

Het land is lid van de volgende internationale organisaties:

Externe links

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Ondanks het feit dat het Frans door veel Tunesiërs wordt verstaan en gesproken, heeft het geen officiële status.
  2. a b c d e f g h i j k l m n (en) CIA - The World Factbook
  3. a b Grote Winkler Prins, zesde druk, 1974
  4. (en) Verenigde Naties 2013
  5. (en) Laatste census 23 april 2004 (via V.N.)
  6. (en) Niet officiële schatting CIA Factbook juli 2017 (berekend door US Bureau of the Census)
  7. (fr) Constitution de la République Tunisienne, www.jurisitetunisie.com
  8. (en) Tunisia, International Religious Freedom Report 2007
  9. (fr) Diocèse de Tunis
  10. Encyclopaedia Britannica, 15e druk, 1978
  11. "France seals nuclear, aid deals with Tunisia", Reuters, 23 april 2009.
  12. (fr) Débat national sur l’Énergie, République Tunisienne – Ministère de l'Industrie
  13. Reisadvies, Rijksoverheid. Geraadpleegd op 31 mei 2017.
  14. (en) Tunisia Military Strength, GlobalFirePower (geraadpleegd op 2 maart 2017)
  1. Ondanks het feit dat het Frans door veel Tunesiërs wordt verstaan en gesproken, heeft het geen officiële status.
  2. a b c d e f g h i j k l m n (en) CIA - The World Factbook
  3. a b Grote Winkler Prins, zesde druk, 1974
  4. (en) Verenigde Naties 2013
  5. (en) Laatste census 23 april 2004 (via V.N.)
  6. (en) Niet officiële schatting CIA Factbook juli 2017 (berekend door US Bureau of the Census)
  7. (fr) Constitution de la République Tunisienne, www.jurisitetunisie.com
  8. (en) Tunisia, International Religious Freedom Report 2007
  9. (fr) Diocèse de Tunis
  10. Encyclopaedia Britannica, 15e druk, 1978
  11. "France seals nuclear, aid deals with Tunisia", Reuters, 23 april 2009.
  12. (fr) Débat national sur l’Énergie, République Tunisienne – Ministère de l'Industrie
  13. Reisadvies, Rijksoverheid. Geraadpleegd op 31 mei 2017.
  14. (en) Tunisia Military Strength, GlobalFirePower (geraadpleegd op 2 maart 2017)
Afrikaanse Unie

Algerije · Angola · Arabische Democratische Republiek Sahara · Benin · Botswana · Burkina Faso · Burundi · Centraal-Afrikaanse Republiek · Comoren · Congo-Brazzaville · Congo-Kinshasa · Djibouti · Egypte · Equatoriaal-Guinea · Eritrea · Ethiopië · Gabon · Gambia · Ghana · Guinee · Guinee-Bissau · Ivoorkust · Kaapverdië · Kameroen · Kenia · Lesotho · Liberia · Libië · Madagaskar · Malawi · Mali · Marokko · Mauritanië · Mauritius · Mozambique · Namibië · Niger · Nigeria · Oeganda · Rwanda · Sao Tomé en Principe · Senegal · Seychellen · Sierra Leone · Somalië · Soedan · Swaziland · Tanzania · Tsjaad · Togo · Tunesië · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Soedan

Arabische Liga

Algerije · Bahrein · Comoren · Djibouti · Egypte · Irak · Jemen · Jordanië · Koeweit · Libanon · Libië · Marokko · Mauritanië · Oman · Palestina · Qatar · Saoedi-Arabië · Somalië · Soedan · Syrië · Tunesië · Verenigde Arabische Emiraten

Lijst van voetbalinterlands Algerije - Tunesië

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Algerije en Tunesië. De landen hebben tot op heden 42 keer tegen elkaar gespeeld. De eerste ontmoeting was een vriendschappelijke wedstrijd in Tunis op 15 december 1963. Het laatste duel, eveneens een vriendschappelijke wedstrijd, werd gespeeld op 26 maart 2019 in Blida.

Lijst van voetbalinterlands Denemarken - Tunesië

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Denemarken en Tunesië. De landen speelden tot op heden één keer tegen elkaar, een vriendschappelijke wedstrijd op 26 mei 2002 in Wakayama (Japan). Voor beide landen was dit een oefenwedstrijd in de voorbereiding op het Wereldkampioenschap voetbal 2002.

Lijst van voetbalinterlands Egypte - Tunesië

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Egypte en Tunesië. De landen hebben tot op heden 33 keer tegen elkaar gespeeld. De eerste ontmoeting was een kwalificatiewedstrijd voor het Wereldkampioenschap voetbal 1974 op 8 december 1972 in Caïro. Het laatste duel, een kwalificatiewedstrijd voor de Afrika Cup 2019, werd gespeeld op 16 november 2018 in Alexandrië.

Lijst van voetbalinterlands Finland - Tunesië

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Finland en Tunesië. De landen speelden tot op heden drie keer tegen elkaar, te beginnen met een vriendschappelijke wedstrijd op 13 februari 1988 in Ta' Qali (Malta). Het laatste duel, eveneens een vriendschappelijke wedstrijd, vond plaats in Radès op 7 november 1992.

Lijst van voetbalinterlands Italië - Tunesië

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Italië en Tunesië. De landen speelden tot op heden één keer tegen elkaar: een vriendschappelijke wedstrijd op 30 mei 2004 in Radès.

Lijst van voetbalinterlands Nederland - Tunesië

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van de officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Nederland en Tunesië. De landen hebben tot op heden drie keer tegen elkaar gespeeld. De eerste ontmoeting was een vriendschappelijk duel en vond plaats op 5 april 1978 in Tunis. Het laatste duel tussen beide landen, eveneens vriendschappelijk, was op 11 januari 2009 in Radès.

Lijst van voetbalinterlands Noorwegen - Tunesië

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Noorwegen en Tunesië. De landen speelden tot op heden twee keer tegen elkaar, te beginnen met een vriendschappelijke duel op 7 november 1990 in Bizerte. De laatste ontmoeting, eveneens een vriendschappelijke wedstrijd, vond plaats in Tunis op 27 maart 2002.

Lijst van voetbalinterlands Spanje - Tunesië

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Spanje en Tunesië. De landen hebben tot op heden twee keer tegen elkaar gespeeld. De eerste ontmoeting, een groepswedstrijd tijdens het Wereldkampioenschap voetbal 2006, werd gespeeld in Stuttgart (Duitsland) op 19 juni 2006. Het laatste duel, een vriendschappelijke wedstrijd, vond plaats op 9 juni 2018 in Krasnodar (Rusland). Voor beide teams was dit de laatste oefenwedstrijd in de voorbereiding op het Wereldkampioenschap voetbal 2018.

Lijst van voetbalinterlands Tunesië - Zwitserland

Deze lijst van voetbalinterlands is een overzicht van alle officiële voetbalwedstrijden tussen de nationale teams van Tunesië en Zwitserland. De landen speelden tot op heden drie keer tegen elkaar. De eerste ontmoeting was een vriendschappelijke wedstrijd op 17 maart 1993 in Radès. Het laatste duel, eveneens vriendschappelijk, vond plaats op 14 november 2012 in Sousse.

Tunesisch voetbalelftal

Het Tunesisch voetbalelftal is een team van voetballers dat Tunesië vertegenwoordigt bij internationale wedstrijden zoals de (kwalificatie)wedstrijden voor het wereld- en het Afrikaans kampioenschap voetbal.

De Fédération Tunisienne de Football werd in 1957 opgericht en is aangesloten bij de CAF en de FIFA (sinds 1960). Het Tunesisch voetbalelftal behaalde in april 2018 met de 14e plaats de hoogste positie op de FIFA-wereldranglijst, in juli 2010 werd met de 65e plaats de laagste positie bereikt.

Tunesië op de Olympische Spelen

Tunesië is een van de landen die deelneemt aan de Olympische Spelen. Tunesië debuteerde op de Zomerspelen van 1960. Het heeft nog nooit deelgenomen aan de Winterspelen.

In 2016 nam Tunesië voor de veertiende keer deel aan de Zomerspelen. Er werden in totaal dertien (3-3-7) medailles gewonnen.

Tunesië op de Olympische Zomerspelen 2004

Tunesië nam deel aan de Olympische Zomerspelen 2004 in Athene, Griekenland. Net als tijdens de vorige editie werd geen medaille gewonnen.

Tunesië op de Olympische Zomerspelen 2008

Tunesië nam deel aan de Olympische Zomerspelen 2008 in Peking, China. Tunesië debuteerde op de Zomerspelen in 1960 en deed in 2008 voor de twaalfde keer mee. Voor het eerst sinds 1968 werd weer goud gewonnen. Het was de zevende olympische medaille in de Tunesische geschiedenis.

Tunis

Tunis (Arabisch: تونس Toenoes of Toenis) is de hoofdstad en grootste stad van Tunesië. Ze ligt in het noorden van het land aan de baai van Tunis, onderdeel van de Middellandse Zee. Tunis is een universiteitsstad. De stad zonder omliggende agglomeratie telde 728.453 inwoners in 2004. Volgens de volkstelling van 2014 was dit aantal gegroeid tot 1.056.247.

Wereldkampioenschap voetbal 2006 (Groep H) Oekraïne - Tunesië

Deze pagina is een subpagina van het artikel Wereldkampioenschap voetbal 2006. Hierin wordt de wedstrijd in de groepsfase in groep H tussen Oekraïne en Tunesië gespeeld op 23 juni 2006 nader uitgelicht.

Wereldkampioenschap voetbal 2006 (Groep H) Spanje - Tunesië

Deze pagina is een subpagina van het artikel Wereldkampioenschap voetbal 2006. Hierin wordt de wedstrijd in de groepsfase in groep B tussen Spanje en Tunesië gespeeld op 15 juni 2006 nader uitgelicht.

Wereldkampioenschap voetbal 2006 (Groep H) Tunesië - Saoedi-Arabië

Deze pagina is een subpagina van het artikel Wereldkampioenschap voetbal 2006. Hierin wordt de wedstrijd in de groepsfase in groep H tussen Tunesië en Saoedi-Arabië gespeeld op 14 juni 2006 nader uitgelicht.

Wereldkampioenschap voetbal 2018 (Groep G) België - Tunesië

Dit artikel gaat over de wedstrijd in de groepsfase in groep G tussen België en Tunesië die gespeeld werd op zaterdag 23 juni 2018 tijdens het wereldkampioenschap voetbal 2018. Het duel was de 26e wedstrijd van het toernooi.

Wereldkampioenschap voetbal 2018 (Groep G) Tunesië - Engeland

Dit artikel gaat over de wedstrijd in de groepsfase in groep G tussen Tunesië en Engeland die gespeeld werd op maandag 18 juni 2018 tijdens het wereldkampioenschap voetbal 2018. Het duel was de veertiende wedstrijd van het toernooi.

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.