Offerfeest

Het Offerfeest of het Grote Feest (Arabisch: عيد الأضحى, Id al-Adha) is het tweede eid-feest in de islam. Het wordt gevierd ter nagedachtenis aan de profeet Ibrahim (Abraham), die bereid was zijn zoon te offeren voor God. De Koran noemt echter geen naam van de zoon bij de beschrijving van dit verhaal in Soera De in de Rangen Behorenden. De meeste moslims nemen aan dat het zou gaan om zijn zoon Ismaïl, terwijl in de Bijbel Isaak genoemd wordt als de zoon die geofferd moest worden.[1] Toen Ibrahim zijn zoon ter ere van God met een mes wilde doden, sneed het mes niet. Daarop klonk de stem van God en die stuurde vervolgens een engel naar profeet Ibrahim die zei dat een ram de plaats van de zoon mocht innemen.[2]

Het Offerfeest is het grote feest terwijl het Suikerfeest (id-al-fitr of Id ul-Fitr) het kleine feest wordt genoemd.

Op deze dag worden door moslims dieren die volgens dhabiha geslacht zijn gegeten. Het vlees wordt door hen gegeten en verdeeld onder armen, buren en familieleden. Doorgaans slacht men in België of Nederland een schaap of lam, waardoor het feest de bijnaam het Offerfeest kreeg. Om een overschot aan vlees te voorkomen kunnen meerdere mensen samen een dier slachten.

Voor sommige mensen is het gebruikelijk geworden om niet zelf een dier te (laten) slachten, maar om een geldsom van ongeveer 130 euro over te maken naar een stichting die het vlees geeft aan mensen in arme landen die het echt nodig hebben.[3]

Het feest valt op de 10e dag van de Hadj-maand (Dhoe al-Hidzjah), na voltooiing van de hadj. Dit is ongeveer 70 dagen[4] na het einde van de ramadan. Terwijl Id ul-Fitr een feest van drie dagen is, wordt Id ul-Adha vier dagen gevierd. Op de eerste dag is er, net als met Id ul-Fitr, een extra gezamenlijk gebed, gevolgd door een khutbah van de imam van de moskee. Iedereen wordt verwacht zich netjes en zo mogelijk in nieuwe kleren te kleden. Het feest herinnert een moslim eraan dat hij bereid dient te zijn om indien mogelijk alles op te offeren voor God, zoals Ibrahim zijn zoon wilde opofferen.

Allah1

Islam

Geloof
Eenheid van God · Profeten
Gezonden geschriften
Engelen · Dag des Oordeels
Praktiseren
Getuigenis · Gebed · Vasten
Liefdadigheid · Pelgrimstocht
Stromingen
Soennisme · Sjiisme · Alevitisme
Alawietisme · Ahmadiyya
Druzisme · Ibadisme · Soefisme
· Koranisme
Teksten en wetten

Koran · Soenna · Hadith
Fiqh · Sharia · Kalam

Feestdagen

Asjoera · Suikerfeest
Offerfeest · Ramadan
Laylat al-Qadr · Laylat al-Miraadj
Nieuwjaar · Mawlid an-Nabi

Cultuur en samenleving
Architectuur · Kunst · Moskeeën
Demografie · Studies
portaal  Portaalicoon  Islam

Mina

Het centrum van de wereldwijde viering van het Offerfeest is de kleine stad Mina, dicht bij Mekka. Na zonsondergang op de negende dag verzamelen de pelgrims zich in Muzdalifah waar zij slapen. De volgende ochtend worden 49 of 70 kleine kiezels opgeraapt en meegenomen en vervolgt men de voettocht naar Mina.

Hier staan de drie zuilen op de plaatsen waar de duivel (Iblis of Sjaitan) heeft geprobeerd Ibrahim tegen te houden toen hij, om te voldoen aan zijn belofte aan God, zijn zoon wilde gaan offeren. Deze zuilen worden tijdens de hadj door de pelgrims met de meegenomen steentjes bekogeld. Het dorp huisvest in deze tijd ook een groot aantal slachters die de halal-slachting van grote aantallen offerdieren voor de pelgrims verzorgen. De groei van het aantal pelgrims heeft ertoe geleid dat er enorme hoeveelheden dieren geslacht worden, iets dat soms als verspilling wordt gezien. De hadjautoriteiten zorgen er echter voor dat het vlees in ingevroren toestand bij behoeftigen over de hele wereld terechtkomt.

Datum van het Offerfeest

Omdat de islamitische kalender een maankalender is en geen zonnekalender, valt de datum waarop het Offerfeest gehouden wordt, elk jaar ongeveer tien dagen eerder in de westerse kalender.

Referenties

  1. Genesis 22:2
  2. Geschiedenis van de Profeten, Ibn Kathir, Nederlandse vertaling M. Oktem, Uitgeverij Noer, 2006, blz. 115: Volgens de mening van de meeste geleerden, was het offerdier een witte ram met heldere ogen en stevige hoorns, die Ibrahim vastgebonden vond aan een doornachtige plant op de berg Thabir in Mekka.
  3. Slaughtering for God - and for thy global neighbors, Hürriyet Daily News, 27 november 2009
  4. Hangt af van de gevolgde kalender: meestal is het 69 dagen later, soms ook wel 68 of 70 dagen later.
Islam (portaal)Maan en ster
Algemeen:Allah · Oemrah · Ridda · Tawhied · Woedoe · Zuilen van geloof
Vijf zuilen:Sjahada · Salat · Zakat · Siyam · Hadj
Kalender:Asjoera · Gezegende Nachten · Islamitisch Nieuwjaar · Offerfeest · Ramadan · Suikerfeest
Personen:Ahl al-Bayt · Asharatu mubashirun · Emigranten · Helpers · Mahdi · Metgezellen · Mohammed · Profeten van de islam · Rechtgeleide kaliefen
Stromingen:Ahmadiyya · Kharidjisme · Koranisme · Moetazilisme · Nation of Islam · Qadarisme · Sjiisme · Soefisme · Soennisme
Wet en recht:Fatwa · Fikh · Hadith · Halal en haram · Koran · Madhhab · Sharia · Soenna · Tafsir
Politiek:Emiraat · Islamitische republiek · Kalifaat · Sultanaat · Wilaya
Geschiedenis:Beknopte chronologie van de islam · Islamitische gouden tijdperk · Kruistochten · Oorsprong van de islam · Pre-islamitisch ·Recente geschiedenis van het Midden-Oosten
Asjoera

Asjoera (ook wel getranslitereerd als Ashura) (Arabisch: عاشوراء, ʿāšūrāʾ van aschara; عَشَرَة ʿašara, "tien") (Turks: Aşure) is een islamitische herdenking en de letterlijke vertaling ervan is 'tiende'. Asjoera wordt dan ook gevierd op de tiende dag van de maand muharram, de eerste maand van de islamitische kalender. Dit is de eerste vastendag in de islam die door Mohammed was ingesteld nog vóór de ramadan.

Dhoe al-Hidzjah

Dhoe al-hijjah (uitgesproken als Dhoe al-Hidzjah) (Arabisch: ذُو الحِجّةِ) is de twaalfde en laatste maand van de islamitische kalender. Letterlijk betekent Dhoe al Hidzjah de maand van de bedevaart; gedurende deze maand vindt de hadj plaats.

Dhoe al-Hidzjah is de maand waar op de tiende dag het Offerfeest (eid al-adha) gevierd wordt en op de negende dag de dag van arafah, deze dag is het voor de moslims verplicht te vasten als zij niet de hadj op dat moment verrichten.

"Dhoe al-hijjah" geldt tezamen met Rajab, Moeharram en Dhoe al-Qi'dah als een van de vier heilige maanden in het jaar gedurende welke oorlogvoering verboden is.

Hadj

De hadj (Arabisch: الحجّ) is de pelgrimstocht naar Mekka, een van de vijf zuilen van de islam. De hadj is verplicht voor alle gezonde, volwassen moslims die over voldoende geld beschikken. Voor mensen die om gezondheidsredenen niet kunnen gaan, of niet genoeg geld hebben, is het dus geen verplichting. Wel kan iemand die zelf de hadj al verricht heeft in naam van iemand gaan die daartoe niet in staat is, ook namens een overledene. In 2015 namen naar schatting 2 miljoen mensen deel aan de hadj.

Hanafieten

Het hanafisme is binnen de soennitische islam een van de vier scholen (madhhabs) ten aanzien van de godsdienstige wet, de fiqh.

Opgericht door imam Abu Hanifa (die werd onderwezen in fiqh door Ja'far al Sadiq), wordt het beschouwd als de school die het meest openstaat voor moderne en liberale ideeën. Godslastering wordt niet vervolgd door de wereldlijke overheid, hetgeen bij de andere scholen soms wel het geval is.

Van de vier rechtsscholen binnen de islam is het hanafisme de grootste. Het wordt wereldwijd gevolgd door ongeveer 45% van moslims. De drie andere scholen zijn shafisme, malikisme, en hanbalisme.

Het hanafisme is overheersend onder soennitische moslims in Afghanistan, Pakistan, Noord-India, Bangladesh, Iran, Noord-Egypte (waar de invloed van Ottomanen het sterkst was), Turkije, onder de moslimgemeenschappen van de Balkan (Albanië, Bosnië, Kosovo enz.), Centraal-Azië (Oezbekistan, Turkmenistan enz.), Sinkiang, de moslims van Rusland en Oekraïne (Tataren en Turken). De in Europa levende moslims zijn overwegend hanafiet.

Het naast elkaar bestaan van vier verschillende scholen met betrekking tot de interpretatie van godsdienstige wetten binnen de soennitische islam moet niet als een schisma worden gezien. Er bestaat tussen de verschillende madhhabs weinig tot geen vijandigheid. Er is een kruisbestuiving van ideeën en debat dat er toe dient de leerstellingen van iedere school te verfijnen.

Het is niet ongewoon of verboden, dat een individu die een bepaalde school volgt in een bepaalde kwestie het standpunt van een andere school inneemt in een situatie van noodzaak.

Ibadisme

Het ibadisme (Arabisch: الإباضية, al-ibāḍīya) of abadisme is een stroming binnen de islam. Het is de overheersende vorm van islam in Oman (waar ibadieten 75% van de bevolking uitmaken) en op het Tanzaniaanse eiland Zanzibar. Ook in Libië, Bahrein, zuidelijk Algerije en op het Tunesische eiland Jerba is een omvangrijke ibaditische gemeenschap.

Ibrahim (profeet)

Ibrahim (Arabisch: ابرَاهِيم ) is binnen de islam een belangrijke profeet en boodschapper, die in het jodendom en christendom bekend is als Abraham. Hij is geboren in Babylonië.

Ibrahim komt uit het nageslacht van de boodschapper Nuh via zijn zoon Sam. Tussen het overlijden van Nuh en Ibrahim zitten enkel de profeten Hud en Salih. Dit zou een tijdsbestek hebben van zo'n 1143 jaar. Tussen Hud en Ibrahim zou ongeveer 630 jaar zitten.

Algemeen wordt Ibrahim na Mohammed als de belangrijkste profeet in de islam beschouwd.

In de Koran is Ibrahim de boodschapper van de Suhuf-i-Ibrahim, voorafgaand aan Mohammed en de Koran. De Koran benadrukt een voortzetting te zijn van de eerdere boodschap die Ibrahim ontving. Ibrahim wordt nadrukkelijk moslim en hanif genoemd. De discussies rondom zijn geloof of hij jood of christen was, werden volledig afgekeurd. Zo zegt Soera De Koe 135: En zij zeggen: "Weest joden of christenen, dan zult gij worden geleid". Zeg (hun): "Neen, maar (volg) de godsdienst van Abraham, de oprechte: hij behoorde niet tot de afgodendienaren". De Koran noemt hem monotheïst en ook de vader van monotheïstische volkeren. In soera De in de Rangen Behorenden is het verhaal terug te vinden van een niet bij naam genoemde zoon die Ibrahim volgens de opdracht van God moet offeren. Omdat Ibrahim aan die opdracht wil voldoen wordt hij uiteindelijk vrijgesteld door God.

Het Offerfeest in de islam is een herdenking van het offer van Ibrahim. Hoewel het verhaal in de Koran niet gedetailleerd is, gaan de islamitische tradities verder in op de bedoelingen en de achtergronden van het verhaal. Ibrahim werd door God gevraagd te offeren wat hem het dierbaarst was. Ibrahim, die rijk aan bezittingen was, maar slechts één zoon had, van wie hij erg veel hield, begreep dat God de beschikking had over leven en dood. Ook begreep hij dat God hem niets kon vragen dat zondig was. Hij was er, hoeveel moeite het hem ook kostte, toe bereid zijn zoon te offeren, want die was hem het liefst. De meeste islamitische tradities gaan ervan uit dat het om zijn zoon Ismaïl gaat. Vlak voordat Ismaïl geofferd zou worden, verscheen de engel Djibriel. Deze vertelde Ibrahim dat de opdracht volbracht was, en dat hij de beproeving had doorstaan. In de omgeving vond Ibrahim een ram, die vervolgens werd geofferd. Zo maakte God aan Ibrahim duidelijk dat hij geen mensenoffers wil, maar gehoorzaamheid.

Ibrahim was genoodzaakt Hagar en hun zoon Ismaïl de woestijn in te jagen. Maar God redde hen echter door het doen ontspringen van de bron Zamzam en beloofde, zoals ook vermeld in Genesis/Beres'jiet 21:19, dat Ismaïl de vader zou worden van een groot volk: de Arabieren. Volgens de plaatselijke traditie zouden Hagar en Ismaïl zich gevestigd hebben in Mekka, alwaar Ibrahim hen op kwam zoeken. Ibrahim en Ismaïl herbouwden samen de Ka'aba, die oorspronkelijk gebouwd was door Adam, maar zij was vervallen en werd gebruikt voor afgoderij. Moslims beschouwen Adam als de eerste monotheïst, een hanif. Er zijn nog verschillende verhalen binnen de islamitische tradities dat Ibrahim nog regelmatig bij Ismaïl op bezoek kwam.

Islamitisch Nieuwjaar

Het Islamitisch Nieuwjaar (Arabisch: رأس السنة الهجرية Ras als-Sanah al-Hijriyah) is de eerste dag van het nieuwe jaar volgens de islamitische kalender. Het is de eerste dag van de muharram, de eerste maand van het jaar. De jaartelling van de islamitische kalender begint met de Hidjra, de emigratie van Mohammed van Mekka naar Medina die zich afspeelt in 622 volgens de gregoriaanse kalender.

Het islamitisch jaar is 11 tot 12 dagen korter dan het gregoriaans jaar, waardoor het Nieuwjaar op wisselende data doorgaat volgens de gregoriaanse kalender. Er zijn ook verschillende berekeningen mogelijk, zodat het Islamitisch Nieuwjaar ook van land tot land kan verschillen.

Islamitische kalender

De islamitische jaartelling is een tijdrekening met als beginpunt het jaar waarin de hidjra of hegira, de migratie van Mohammed van Mekka naar Jathrib (tegenwoordig Medina), plaatsvond. Dit jaar begon (volgens de juliaanse kalender) op 15 of 16 juli 622. De islamitische jaartelling wordt binnen de islam gebruikt voor de bepaling van bepaalde feest- en vastendagen, maar ook als gangbare kalender in Saoedi-Arabië en enkele omringende landen. Jaren volgens de islamitische kalender worden aangegeven met AH (Anno Hegirae), een latinisering van 'hidjra'.

De islamitische kalender is een maangebonden kalender, bestaande uit een jaar van 12 maanden van 29 of 30 dagen. Doordat deze 12 samen ongeveer 354 dagen duren, loopt deze kalender elk jaar 10 tot 12 dagen uit de pas met het zonnejaar. De Koran verbiedt expliciet het invoegen van schrikkeldagen of -maanden, in soera Het Berouw 37 staat dit verbod:

Voorzeker, het uitstellen is een toevoeging aan het ongeloof. Degenen, die niet geloven worden daardoor op een dwaalspoor gebracht. Het ene jaar staan zij het toe en het andere jaar verbieden zij het(...)Als gevolg hiervan vallen bijvoorbeeld de ramadan, het Suikerfeest en het Offerfeest ieder jaar anderhalve week vroeger in het zonnejaar.

Uitgaande van een gemiddelde synodische maand van 29,53059 dagen telt een islamitisch jaar gemiddeld 354,367 dagen. Een gemiddeld gregoriaans jaar duurt 365,2425 dagen. De islamitische jaartelling loopt daarmee 365,2425/354,367 ≈ 1,03069 zo snel als de gregoriaanse. Op 1 januari 2016 (AD) was het 1437 (AH). Ongeveer 18.854 (gregoriaanse) jaren later zullen beide jaartellingen hetzelfde jaar (20.870) aangeven. Daarna zal de islamitische jaartelling voor gaan lopen op de gregoriaanse.

Ismaïlisme

Het ismaïlisme of de zeveners is een stroming binnen het sjiisme, dat weer een stroming binnen de islam is. Vanuit het ismaïlisme zijn in de islamitische geschiedenis grote sociale en politieke bewegingen ontstaan, onder andere die van de karmaten, fatimiden, druzen en assassijnen.

Het is de enige sjiitische stroming die tot op de dag van vandaag nog één imam of leider kent. Anno 2010 erkennen zij prins Shah Karim, Aga Khan IV als hun leider.

Het ismaïlisme dankt zijn ontstaan, net als dat van het sjiisme in het algemeen, aan de vraag wie er na Mohammed de moslimgemeenschap behoorde te leiden. De meerderheid koos voor Aboe Bakr, maar een fractie koos de jonge Ali ibn Abu Talib, de neef en schoonzoon van de profeet, als de leider van de gemeenschap. Volgens de sjiieten had Mohammed zelf, tijdens zijn terugkeer van de laatste bedevaart naar Mekka in het plaatsje Gadir-e-Khum, Ali als zijn opvolger aangewezen. Toch werd niet Ali maar metgezel Aboe Bakr gekozen als eerste kalief. Pas na drie kaliefen werd Ali kalief en daarmee de eerste sjiitische imam, en zou het imamaat van vader op zoon(of in sommige gevallen van grootvader op kleinzoon) worden doorgegeven.

Na de zesde imam, Jafer Sadiq, ontstond er een breuk in de lijn van de imams. De zoon van imam Jafer Sadiq, Ismail, zou zijn overleden voor hij het imamaat kon overdragen. De meerderheid van de sjiieten koos daarom een andere zoon van Jafer Sadiq, Moesa al-Kazim als de volgende imam. Sommigen beweerden dat Ismail helemaal niet was overleden, maar dat hij zijn eigen dood in scène had gezet om aan zijn vijanden te ontsnappen. Uit deze groep volgelingen zijn later de isma'ilieten ontstaan. De sjiieten die Musa Kasim volgden, kenden na Jafer Sadiq nog zes andere imams. Zij worden de twaalvers genoemd.

De isma'ilieten geloven dat Allah barmhartigheid heeft geschonken aan hun imams. Volgens hun leer zijn hun imams profeten. De imam hoeft niet bekend te zijn bij de mensen, het kan een eenvoudige mens zijn. Dit is de geloofsleer van de isma'ilieten.

De isma'ilieten zijn wijdverspreid over meerdere landen en vormen overal een kleine minderheid in Libanon, Syrië, Irak, Iran, Afghanistan, Pakistan en India. Ooit waren de isma'ilieten talrijk en hadden ze invloed in de tijd van de Fatimiden. Later splitste de druzen zich af van deze tak.

De zeven imams van de isma'ilieten zijn:

Imam Ali

Imam Hassan

Imam Hoessein

Imam Ali Zain al-Abidien

Imam Mohammed al-Baqir

Imam Jafer Sadiq

Imam Ismaiel ibn Jafer

Khatib

Een khatib of chatib (Arabisch: خطيب) is binnen de islam iemand die voor de gezamenlijke vrijdagsalat en na de speciale salat van het Offerfeest en het Suikerfeest de khutbah houdt.

Hoewel doorgaans de imam de khutbah houdt, kan deze ook door een ander gehouden worden. Voorwaarde is dat het een man is, de puberteit voorbij is, psychisch in orde is en ritueel gewassen. De aanwezigen worden geacht in stilte te luisteren; zelfs een ander manen tot stilte zou niet toegestaan zijn. Ook de khatib mag de khutbah niet onderbreken om bijvoorbeeld iemand te groeten.

De khatib groet de gelovigen na het bestijgen van de minbar en wendt zich tot de gelovigen. Hij leest vervolgens de khutbah die hij heeft voorbereid. Een korte duur van de khutbah zou getuigen van begrip en kennis van de islam. Na de khutbah wordt een smeekbede door hem opgezegd. Deze behoort spontaan door hem gedaan te worden.

De khatib mag zich niet bedienen van poëtische taal of welbespraaktheid, omdat het om de boodschap van de khutbah gaat. Een toon die naar muzikaliteit neigt moet hij voorkomen.

Khutbah

Khutbah of choetba (Arabisch: خطبة) is een preek binnen de islam die voor de gezamenlijke vrijdagsalat en na de speciale salat van het Offerfeest en het Suikerfeest wordt gehouden. Daarnaast wordt een khutbah gehouden op de Vlakte van Arafat tijdens de hadj. Deze laatste is bedoeld voor alle moslims.

Degene die de khutbah houdt, wordt khatib genoemd. Hoewel doorgaans de imam de khutbah houdt, kan deze ook door een ander gehouden worden. De onderwerpen van de khutbah zijn zeer divers, maar handelen vaak over actuele, relevante zaken.

De khutbah voorafgaand aan dhuhr op vrijdag in de moskee bestaat doorgaans uit twee delen, gesplitst door een moment van stilte voor reflectie. De lengte verschilt en wordt bepaald door de khatib, hoewel volgens overleveringen Mohammed nooit langer dan 15 minuten preekte. Na de khutbah wordt een smeekbede door de khatib opgezegd. Normaliter bestaat de khutbah op een der feestdagen uit één deel en duurt gemiddeld langer. Een korte duur van de khutbah zou getuigen van begrip en kennis van de islam.

De khutbah hoeft niet in het Arabisch gehouden te worden in tegenstelling tot de salat. Om die reden wordt de khutbah meestal gehouden in de landstaal of in de taal van de grootste groep aanwezigen. In moskeeën in Nederland wordt een khutbah dan ook niet altijd in het Nederlands gehouden; soms volgt na de anderstalige khutbah een Nederlandse vertaling of wordt deze vooraf gegeven. Er zijn ook stromingen die alleen een Arabischtalige khutbah als juist aanvaarden, weer anderen zijn van mening dat alleen de woorden van Mohammed herhaald mogen worden.

Doorgaans wordt de khutbah gehouden in een moskee van af een minbar. Volgens overlevering zou Mohammed de khutbah ook vanaf een kleine verhoging met maximaal drie treden hebben gehouden of vanaf de grond.

Panathenaeën

De Panathenaia (Oudgrieks: Παναθήναια, Panathênaia) was een religieus festival dat in de oudheid eens in de vier jaar op het einde van het Hekatombaion, de eerste maand van het Attisch jaar (wat ongeveer overeenkomt met onze maand juli), in Athene gevierd werd. Tijdens dit festival, dat meerdere dagen duurde, werd Athena geëerd als beschermgodin van de stad (Athena Polias) en werd ook haar verjaardag gevierd.

Qadarisme

Het qadarisme (of qadariyya) is een uitgestorven sekte binnen de islam.

Ramadan

Ramadan (Arabisch: رمضان ,ramadhan) is de negende maand van de islamitische maankalender. Het is de maand van inkeer, waarop tussen fajr, de dageraad ruim vóór zonsopkomst, en maghrib, bij zonsondergang, gevast wordt. Een van de bijzonderste nachten in deze maand is Laylat al-Qadr.

Soennisme

Het soennisme, Arabisch: أهل السنة والجماعة, is de stroming binnen de islam met de meeste aanhangers en het grootste verspreidingsgebied. Het soennisme is verdeeld in verschillende madhahib (rechtsscholen), die zonder noemenswaardige onderlinge conflicten naast elkaar bestaan.

Suikerfeest

Het Suikerfeest (ook Einde Ramadanfeest / Eid-al-Fitr Arabisch: عيد الفطر, `id-al-fitr) is een islamitische feestdag waarop het einde van de vastenmaand ramadan gevierd wordt.

Ukon Wacka

Ukon Wacka is het zevende album van de Finse folkmetalband Korpiklaani. Het album is uitgebracht op 4 februari 2011. De titel van het album verwijst naar een oud offerfeest

gewijd aan de god Ukko.

Wapen van Swaziland

Het wapen van Swaziland heeft centraal een blauw Ngunischild, waarop traditionele wapens zijn afgebeeld. Schildhouder aan de rechterkant (links op de afbeelding) is een leeuw en rechts een olifant, beide in hun natuurlijke kleuren. De leeuw symboliseert de koning, de olifant de moeder van de koning.

Op het schild ligt een geel-blauwe wrong met daar boven op de verentooi van het Emasotsharegiment. Normaal werd deze tooi gebruikt bij het offerfeest. Geheel onderaan staat een band met de tekst: Siyinqaba (Wij zijn de vesting).

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.