Koninklijke Australische marine

De Koninklijke Australische marine (Engels: Royal Australian Navy, afgekort: RAN) is de marinetak van de Australische defensiemacht. Het is een middelgrote zeemacht en een van de sterkste zeemachten in de regio van de Grote Oceaan. De marine heeft ook een luchttak die volledig uit helikopters bestaat. De meeste grotere schepen van de marine kunnen met helikopters opereren. De schepen van de Australische marine dragen het voorvoegsel HMAS, wat staat voor Her Majesty's Australian Ship (Nederlands: Hare Majesteits Australisch Schip).

Koninklijke Australische marine
Royal Australian Navy
Australische vlag ter zee.
Australische vlag ter zee.
Land Vlag van Australië Australië
Oprichting 1 maart 1901
Leiding
Stafchef viceadmiraal Russell Crane
Aantal helikopters* 40
Aantal schepen* 40

Geschiedenis

HMAS-HRMS Abraham Crijnssen
De HMAS Abraham Crijnessen, voordien een Nederlandse mijnenveger die naar Australië vluchtte na de val van Nederlands Oost-Indië (feb 1943).

Voor de Australische marine bestond had de Britse marine een eenheid in Australië.

Op 1 maart 1901 werd de marine van het Gemenebest Australië opgericht. In 1909 werd op een conferentie beslist dat Australië minstens een slagschip, drie kruisers, zes torpedobootjagers en drie onderzeeërs moest hebben. In november 1910 kwamen de eerste van die schepen aan in Australië. Op 10 juli 1911 stond koning George V van het Verenigd Koninkrijk het gebruik van het predicaat koninklijke toe.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was RAN voornamelijk verantwoordelijk voor het beschermen van de eigen havens en territoriale wateren. Daarnaast speelde ze ook een belangrijke rol in het innemen van Duitse koloniën zoals Duits Nieuw-Guinea in 1914. Aan de vooravond van de oorlog telde de RAN zo'n 3800 manschappen. Aan het einde waren dat er 5263.

In het begin van het interbellum breidde de Australische marine haar vloot verder uit. De economische crisis in de jaren 1930 bracht dan weer financieringsproblemen waarna het aantal manschappen fors afnam. De enige operatie gedurende het interbellum was een expeditie naar de Salomonseilanden in 1927.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog had de RAN dezelfde taken als bij de Eerste. De schepen namen deel aan de zeeslagen in Zuidoost-Azië en leed daarbij zware verliezen. Het aantal manschappen steeg van 5010 aan het begin tot bijna 37.000 aan het einde van de oorlog midden 1945. Onder hen sneuvelde 2170 man.

Na deze oorlog was de Australische marine de op vier na grootste marine ter wereld. Ze werd opnieuw sterk gereduceerd maar wel versterkt met onder meer twee vliegdekschepen, de HMAS Melbourne en HMAS Sydney. Gedurende de Koude Oorlog opereerde de RAN samen met de Britse- en de Amerikaanse marine in het zuidoostelijk deel van de wereld. Ze nam onder meer deel aan de Koreaanse Oorlog, de Vietnamoorlog en de Eerste Golfoorlog.

Marinebases

Koninklijke Australische marine (Australië (land))

Coonawarra
Coonawarra
Cairns
Cairns
Waterhen
Waterhen
Cerberus
Cerberus
Koninklijke Australische marine
Penguin Watson Creswell Albatross
Penguin
Watson
Creswell
Albatross
Koninklijke Australische marine
Harman
Harman
Koninklijke Australische marine
Kuttabul
Kuttabul
Sterling
Sterling

De RAN heeft twee hoofdbases:

  • Vlootbasis Oost op HMAS Kuttabul nabij Sydney.
  • Vlootbasis West op HMAS Stirling nabij Perth.

Verder zijn er drie marinehavens:

  • HMAS Coonawarra nabij Darwin.
  • HMAS Cairns nabij Cairns.
  • HMAS Waterhen nabij Sydney.

De marine heeft ook trainingsbases:

  • HMAS Cerberus nabij Melbourne.
  • HMAS Creswell nabij Sydney.
  • HMAS Penguin nabij Mosman.
  • HMAS Watson nabij Sydney.

Er is ook een diensten- en communicatiecentrum van en voor de marine:

De luchtarm van de marine opereert vanaf eigen bases:

  • HMAS Albatross nabij Nowra.

Inventaris

Schepen

Fleet Base East crop2
HMAS Kuttabul nabij Sydney; 2007.
HMAS Waterhen aerial
HMAS Waterhen nabij Nowra; 2009.
  Klasse Scheepstype Aantal
schepen
Jaar
HMAS Armidale Darling Harbour Armidale-klasse patrouille 14 2005
HMZS Te-Mana 2008 ANZAC-klasse fregat 8 1996
HMAS Diamantina MHC86 Huon-klasse mijnenveger 6 1997
HMAS Rankin 2006 Collins-klasse onderzeeër 6 2000
HMAS Darwin F-04 Adelaide-klasse fregat 4 1985
HMAS Manoora Kanimbla-klasse amfibisch transportschip 2 1994

Helikopters

Toestel Versie(s) # (or.) Rol Herkomst
Sikorsky S-70 S-70B 16 anti-onderzeeër Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Eurocopter Ecureuil AS350BA 13 training Vlag van Frankrijk Frankrijk
Westland Sea King MK 50A 6 transport Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Agusta A109 A109E 3 training Vlag van Italië Italië
NHI NH90 MRH 90 2 transport Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Italië Italië
Vlag van Nederland Nederland

In februari 2019 werd bekend dat de Franse Naval Group 12 onderzeeboten gaat bouwen voor de marine.[1] De order heeft een totale waarde van AU$ 50 miljard. De vaartuigen komen tussen 2030 en 2040 in dienst.[1] Naar verwachting blijven ze tot ongeveer tot het jaar 2080 in de vaart. Het zijn onderzeeboten van de Barracudaklasse, maar met een conventionele aandrijving. Ze worden gebouwd op een nieuwe scheepswerf in Zuid-Australië.[1]

Zie ook

Externe link

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c (en) TimesNow Australia signs $50 billion 'strategic partnership' with France to build 12 submarines, 11 februari 2019, geraadpleegd op 11 februari 2019
Agusta A109

De Agusta A109 is een helikopter van het Italiaanse bedrijf Agusta. Sinds Agusta in 2000 fuseerde met de Britse helikopterbouwer Westland wordt het toestel gebouwd door AgustaWestland en heet het model AW109.

Australian Defence Force

De Australian Defence Force (ADF) is de militaire organisatie van Australië. Ze bestaat uit drie "onderdelen":

Australian Army

Koninklijke Australische marine

Royal Australian Air Force

Blue Marlin (schip, 2000)

De Blue Marlin en het zusterschip Black Marlin behelzen de Marlin-klasse half-afzinkbare transportschepen. Ze waren eigendom van Offshore Heavy Transport uit Oslo vanaf de bouw, in april 2000 en november 1999 respectievelijk, tot 6 juli 2001, toen ze werden overgenomen door Dockwise uit Nederland. Ze zijn ontworpen om zeer grote half-afzinkbare boorplatforms te vervoeren die 30.000 ton kunnen wegen en een zwaartepunt hebben dat zo'n 30 meter boven het dek ligt. De Marlins hebben een accommodatie met 38 hutten om plaats te bieden aan 60 mensen, een sportzaal, sauna en zwembad.

De Amerikaanse marine huurde de Blue Marlin van Offshore Heavy Transport om de USS Cole terug naar de Verenigde Staten te brengen na de aanslag op de USS Cole in Aden door zelfmoordterroristen.

In de tweede helft van 2003 werd de Blue Marlin verlengd en verbreed en werden twee intrekbare voortstuwers geplaatst om de manoeuvreerbaarheid te vergroten. In januari 2004 was de ombouw gereed en vervoerde het het Thunder Horse-platform, met een gewicht van 60.000 ton, van Zuid-Korea naar Corpus Christi, Texas.

In juli 2005 vervoerde de Blue Marlin de gasraffinaderij Snøhvit van Cádiz naar Hammerfest. Dit transport werd gefilmd voor de tv-show Kings of Construction op Discovery Channel.

In november 2005 vertrok de Blue Marlin uit Corpus Christi met de Sea-Based X-Band Radar op weg naar Adak, Alaska, via Kaap Hoorn en Pearl Harbor, Hawaï.

British Pacific Fleet

De British Pacific Fleet (BPF), of Britse Pacifische Vloot, was een multinationale Geallieerde marinestrijdmacht die in actie kwam tegen Japan in de Tweede Wereldoorlog. De vloot bestond uit schepen van het Britse Gemenebest. Het BPF bestond officieel vanaf 22 november 1944. De hoofdbasis was in Sydney, Australië, met een voorwaartse basis op Manus.

Busselton

Busselton is een stad in de regio South West in West-Australië. Het ligt 220 kilometer ten zuidwesten van Perth en 52 kilometer van Bunbury. De stad werd in 1832 gesticht door de familie Bussel.

CAC Wirraway

De CAC Wirraway was een Australisch militair lesvliegtuig, dat de Royal Australian Air Force gebruikte tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Het was het eerste type dat in serie werd gebouwd door de Commonwealth Aircraft Corporation, die in 1936 was opgericht in Fishermans Bend nabij Melbourne.

De Wirraway was de Australische versie van de North American NA-16 trainer. Die was door een Australische commissie in de Verenigde Staten uitgekozen als vervanger van de als verouderd beschouwde Hawker Demon gevechtsvliegtuigen. De Australische versie werd voorzien van extra machinegeweren en een versterkte constructie met het oog op de inzet als duikbommenwerper.

Het prototype vloog voor het eerst op 27 maart 1939 en de eerste productie-exemplaren werden eind 1939 aan de Empire Air Training Schools afgeleverd.

Hoewel in eerste instantie een lesvliegtuig, werd de Wirraway tijdens de Tweede Wereldoorlog ook gebruikt als observatie-, verkennings- en gevechtsvliegtuig.

Er werden meer dan 700 Wirraways geproduceerd vooraleer de productielijn overschakelde op de opvolger, de CAC Boomerang.

Na de oorlog bleven de Wirraways in dienst bij de RAAF en de Fleet Air Arm van de Koninklijke Australische marine. Pas in 1959 werd de Wirraway definitief uit dienst genomen.

Charles F. Adamsklasse

De Charles F. Adamsklasse was een serie van 29 geleide-wapenjagers, gebouwd tussen 1958 en 1967. 23 van deze schepen waren voor de United States Navy, drie voor de Koninklijke Australische marine en drie voor de West-Duitse Bundesmarine.

Schepen uit deze klasse werden al ingezet tijdens de blokkade van Cuba in 1962 en de Vietnamoorlog.

De schepen waren gebaseerd op de Forrest Shermanklasse, maar waren de eerste jagers ontworpen en gebouwd voor geleide wapens. De romp werd met zes meter verlengd, zodat in het midden ruimte ontstond voor de ASROC lanceerinrichting. De stoomketels konden een dubbel zo hoge druk aan om meer vermogen te leveren. Deze aanpassingen zorgden voor onderhoudsproblemen bij alle schepen van de klasse.

De ASROC is een raket, die - afhankelijk van het model - een dieptebom of anti-onderzeeboottorpedo over grote afstand kan lanceren. In de optiek van de Amerikaanse marine van de jaren vijftig en zestig had een escorteschip dan geen eigen boordhelikopter nodig. Op kortere afstand werd deze lanceerinrichting gesteund door zes lanceerbuizen voor anti-onderzeeboottorpedo's.

De luchtafweer was, voor eind jaren vijftig krachtig en modern en bestond uit de Tartar raket, die een bereik haalde van (afhankelijk van het model) zo'n 16 km. De eerste schepen hadden een dubbelarmige lanceerder, de latere kregen de enkelarmige Mk. 27 lanceerder, waarmee een hogere vuursnelheid behaald kon worden.

In de jaren zeventig begon de bewapening van de Charles F. Adams-klasse snel te verouderen, waardoor de US Navy het New Threat Upgrade (NTU) programma startte. Dit bestond uit een aantal sensor, wapen en communicatievernieuwingen, bedoeld om het aantal dienstjaren te verlengen. Bij een aantal schepen werd de Tartar raket vervangen door de Standard missile.

In de jaren tachtig besloot de regering-Reagan tot het verhogen van het bouwtempo van de Ticonderogaklasse geleide-wapenkruisers en tot de bouw van de Arleigh Burkeklasse geleide-wapenjagers ter vervanging van de Adamsklasse. Hierdoor hebben slechts drie schepen, de Tatnall, Goldborough en Benjamin Stoddert, de volledige NTU modernisering gekregen. De anderen schepen werden beperkt gemoderniseerd.

De US Navy stelde de laatste Charles F. Adams-jager, de USS Goldsborough, buiten dienst op 29 april 1993. De Australische en Duitse marine hadden hun schepen in 2003 ook uit dienst. Vier schepen werden overgedragen aan de Griekse Marine. Ook deze zijn inmiddels uit dienst.

De Charles F. Adams is buiten dienst en er zijn inzamelingsacties gaande om het schip te behouden als museum. De Duitse Mölders (D186) is een museumschip geworden, maar alle andere jagers zijn gezonken als doelschip, als duikattractie of verkocht als schroot.

Claude Choules

Claude Stanley Choules (Wyre Piddle, Engeland, 3 maart 1901 – Perth, Australië, 5 mei 2011) was als 110-jarige, sinds het overlijden van de even oude Amerikaan Frank Buckles op 27 februari 2011, de laatste Eerste Wereldoorlogsveteraan die daadwerkelijk meegevochten heeft in deze strijd. Bij zijn dood was officieel nog één veterane in leven, namelijk de Engelse Florence Green. Zij werkte echter enkel als serveerster voor de officieren, dus niet als actief soldaat. Gedurende de Eerste Wereldoorlog vocht Choules met de Britse en gedurende de Tweede met de Australische marine.

Geographe Bay

Geographe Bay is een baai in de regio South West in West-Australië. Ze ligt ongeveer 220 kilometer ten zuidwesten van Perth.

Halfafzinkbaar schip

Er zijn meerdere typen halfafzinkbare schepen. Eén type is het zwaartransportschip. Dergelijke schepen worden gebruikt voor de offshore-industrie, het vervoer van projectlading en van jachten. Hierbij wordt het schip afgezonken, zodanig dat het dek grotendeels onder water staat. Op die manier kan de drijvende lading boven het dek gesleept worden, waarna het schip weer ontballast wordt.

Een ander type vindt zijn oorsprong in de offshore boring. Dit type werd in de jaren zestig in de Golf van Mexico ontwikkeld. Het bestaat uit enkele uit elkaar geplaatste pontons. Hierop zijn kolommen geplaatst met daarop het dek. Door zover af te zinken dat de pontons onder water staan, wordt het effect van zeegang en deining verminderd.

JAG

JAG, wat een Amerikaans militair acroniem is voor Judge Advocate General, is een Amerikaanse televisieserie. De hoofdpersonen zijn Harmon Rabb Jr., vaak afgekort tot "Harm" (David James Elliott) en kolonel Sarah MacKenzie vaak afgekort tot "Mac" (Catherine Bell). In totaal zijn 227 afleveringen geproduceerd.

De serie handelt over de juridische afdeling van de Amerikaanse marine. De serie werd in het eerste seizoen door NBC, en later door CBS uitgezonden. De serie stond aan kritiek bloot omdat hierin beelden uit films als Top Gun, The Hunt for Red October, en Clear and Present Danger werden "hergebruikt".

Jervis Bay Airport

De Jervis Bay Airport is de enige luchthaven van het Jervis Bay Territorium in Australië. De luchthaven is geopend in 1941. In 1945 was de luchthaven de thuisbasis van de Royal Navy Mobile Naval Air Bases. In 1948 werd de luchthaven eigendom van de Koninklijke Australische marine. Sinds 1950 is de luchthaven beschikbaar voor burgerluchtvaart.

Lijst van luchtmachten

Onderstaande is een lijst van luchtmachten op alfabetische volgorde

van de landen waartoe ze behoren.

Manus (eiland)

Manus is een vulkanisch eiland (gevormd door dode vulkanen) in de gelijknamige provincie Manus van Papoea-Nieuw-Guinea.

Manus is het belangrijkste en grootste eiland en telt 43.589 inwoners op een oppervlakte van 2100 km²; het hoogste punt is 719 m boven de zeespiegel.

McDonnell Douglas A-4G Skyhawk

De McDonnell Douglas A-4G Skyhawk was een variant van de Douglas A-4 Skyhawk aanvalsjager die werd ontwikkeld voor de Koninklijke Australische marine (RAN). Het model was gebaseerd op de A-4F variant van de Skyhawk en was uitgevoerd met iets andere avionica en de capaciteit om de AIM-9 Sidewinder te gebruiken. De RAN ontving tien A-4Gs in 1967 en nog eens tien in 1971. De toestellen werden gebruikt van 1967 tot 1984. Van de twintig toestellen zijn er tien verongelukt/vernietigd. De resterende tien zijn in 1984 verkocht aan de Koninklijke Nieuw-Zeelandse luchtmacht, die ze tussen 1986 en 1991 ombouwde naar A-4K's. Twee hiervan zijn verongelukt in 2001. De overige acht werden buiten gebruik gesteld in 2001 en zes hiervan weden in 2012 verkocht aan Draken International waar ze worden gebruikt voor militaire training van de Verenigde Staten.

Rockingham (Australië)

Rockingham is een stad in West-Australië ten zuiden van Perth. Rockingham telde volgens de census in 2006 12.966 inwoners en is de hoofdplaats van de gelijknamige Local Government Area Rockingham.

Sea Patrol

Sea Patrol is een Australische televisieserie, die in Vlaanderen wordt uitgezonden op één en in Nederland op 13th Street en Hallmark Channel (digitale kanalen).

De serie gaat over het leven van de bemanning van de HMAS Hammersley van de Koninklijke Australische marine. Ze beschermen de noordelijke kustlijn van Australië, door het onderscheppen van illegale visserboten, drugsnetwerken en de mensensmokkel tegen te gaan. Ze varen ook uit om mensen uit de nood te helpen.

Het is een oorspronkelijke serie van Nine Network. Het vijfde seizoen was meteen ook het laatste, omdat na dit seizoen de overheidssubsidies wegvielen.

Zeewijk (schip, 1725)

De Zeewijk of Zeewyk was een 18e-eeuws spiegelretourschip van de Vereenigde Oostindische Compagnie, dat op 9 juni 1727 schipbreuk leed op de Houtman Abrolhos, voor de kust van West-Australië. De overlevenden bouwden vervolgens een tweede schip, Sloepie, waardoor 82 man van de oorspronkelijk 208 koppen tellende bemanning op 30 april 1728 de bestemming Batavia wist te bereiken. Sinds de 19e eeuw zijn veel voorwerpen uit het wrak teruggevonden, die zich tegenwoordig in het Western Australian Museum bevinden. Het wrak zelf werd in 1968 gevonden.

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.