Ibrahim Pasja

Ibrahim Pasja (Kavala, 1789Caïro, 10 november 1848) Egyptische generaal, gouverneur van Syrië 1831-1841, paar maanden regent voor Mohammed Ali in 1848.

Ibrahim was waarschijnlijk een van de beste 19de-eeuwse Egyptische generaals, met successen in Arabië, Soedan, Griekenland, Turkije, Syrië en Palestina. Hij oefende het Egyptische leger volgens Europees model.

Tijdens zijn jaren als heerser van Syrië heeft hij het feodale systeem onderdrukt, maar gebruikte strenge maatregelen om hervormingen er door te krijgen.

Volgens Engelse officieren die hem in 1828 zagen was Ibrahim kort, dik en gelittekend door de pokken, een scherp contrast met het beeld dat men nu van hem heeft.

IbrahimBaja
Ibrahim Pasja

Biografie

  • 1789 - Geboren in Kavalla, Roemelië, nu Kavála, Griekenland.
  • (onbekend) - Op een bepaald moment werd hij geadopteerd door Mohammed Ali
  • 1816-1818 - Leidt de Egyptische troepen tegen de stam van de Wahhabieten in Arabië, die vernietigd worden als politieke macht.
  • 1821-1822 - Leidt een missie in Soedan.
  • Juli 1824 - Hij leidt een campagne tegen de Griekse opstand tegen de Ottomaanse heerschappij. Hoewel hij overwinningen behaalt, kan hij de controle over het land niet herwinnen, en neemt wraak door duizenden Grieken als slaven naar Egypte te deporteren.
  • Oktober 1828 - De troepen van Groot-Brittannië, Frankrijk en Oostenrijk verdrijven de troepen van Ibrahim uit Griekenland.
  • 1831 - Mohammed Ali zegt zijn trouw aan de Ottomaanse sultan op en Ibrahim valt Syrië binnen.
  • 21 december 1831 - Hij leidde de uiteindelijke overwinning op de Ottomaanse troepen bij Konya, en hij verovert de provincies Syrië en Adana.
  • 4 mei 1833 - Hij tekent een overeenkomst met de Ottomanen die hem tot gouverneur-generaal van Syrië en Adana maakt, maar nog steeds onder de bevoegdheid van Mohammed Ali.
  • 1838 - Er ontstond een nieuw conflict met Ottomaanse Rijk over Syrië, weer met overwinning voor Ibrahim.
  • 1839 - Haifa werd ingenomen door Ibrahim.
  • 1839 - Ibrahim behaalt zijn grootste overwinning bij Nizip, waar de Ottomaanse vloot ten onder gaat.
  • 1840 - Jericho werd verwoest door Ibrahim.
  • Juni 1840 - De Europese mogendheden vrezen dat het Ottomaanse Rijk uit elkaar zal vallen, en laten Mohammed Ali een overeenkomst tekenen die ervoor zorgt dat hij erfelijke heerser van Egypte wordt in ruil voor Syrië en Adana.
  • Februari 1841 - De Britse en Franse troepen verdrijven Ibrahim uit Syrië en Adana.
  • Juli 1848 - Mohammed Ali wordt verwijderd van de macht wegens dementie, en Ibrahim volgt hem op als regent.
  • 10 november 1848 - Ibrahim sterft in Caïro.

Onderscheidingen

1824

Het jaar 1824 is het 24e jaar in de 19e eeuw volgens de christelijke jaartelling.

Agia Lavra

Het klooster van Agia Lavra, gelegen in de Peloponnesos op een vijftal km ten zuidwesten van het stadje Kalavryta, is een van de belangrijkste kloosters van Griekenland.

Voor de Grieken is het klooster een nationaal heiligdom. Het speelde namelijk een sleutelrol in de Onafhankelijkheidsoorlog: op 25 maart 1821 gaf Germanos, aartsbisschop van Patras, hier het sein tot de algemene opstand tegen de Turken. Hij zegende er het labaron, de banier van de opstandelingen, de eerste vlag van het vrije Griekenland, die hier als een kostbaar kleinood wordt bewaard. Ook werd op die dag voor het eerst de kreet Eleftheria I Thanatos (Grieks: Ελευθερία ή θάνατος), Vrijheid of de Dood gehoord.

Het klooster werd gesticht in 961, toen een kluizenaar op deze eenzame plek een onderkomen zocht. Van het oorspronkelijke bouwwerk blijft echter nagenoeg niets over, want de Turken verwoestten het in 1585. Daarna zag men het iets groter en rond 1600 ontstond het huidige klooster, dat op zijn beurt ook enkele malen in de as werd gelegd. Als straf voor de opstand werd het in 1824 door Ibrahim Pasja zwaar toegetakeld. De laatste maal werd het in 1943 verwoest, door dezelfde Duitse legereenheid die daags daarvoor Kalavryta met een bezoek had vereerd.

Het huidige klooster is uiteindelijk herbouwd naast de ongeschonden gebleven kerk uit ± 1600. Het herbergt een klein museum met oorkonden en handschriften, zeldzame boeken (onder meer een evangelie geschonken door keizerin Catharina de Grote van Rusland) en herinneringen aan de Onafhankelijkheidsoorlog (onder meer de oorspronkelijke vlag van de vrijheidsstrijders).

Ain Shams-universiteit

De Ain Shams-universiteit (Engels: Ain Shams University, Arabisch: جامعة عين شمس, letterlijk Universiteit van Heliopolis) is een universiteit in Caïro, Egypte, die Bachelor- en Masterstudies en PhD-programma's aanbiedt. Volgens de ranking van Webometrics is het de vierde universiteit van Egypte en staat ze op plek 17 in Afrika, op plek 14 in de Arabische wereld en wereldwijd op plek 1887.

Beleg van Jeruzalem

Beleg van Jeruzalem kan verwijzen naar:n

Beleg van Jeruzalem (1003 v.Chr.), koning David verovert de stad op de Jebusieten.

Beleg van Jeruzalem (587 v. Chr.), na een langdurige belegering verovert koning Nebukadnezar II de stad.

Beleg van Jeruzalem (63 v.Chr.), de Romeinse veldheer Pompeius intervenieert in de Hasmonese burgeroorlog in het voordeel van het Romeinse Rijk.

Beleg van Jeruzalem (37 v.Chr.), koning Herodes I verovert met Romeinse hulp de stad; er komt een einde aan de dynastie der Hasmoneeën.

Beleg van Jeruzalem (70), de latere Romeinse keizer Titus verovert de stad, verwoest de tempel en beslecht de grote Joodse opstand.

Beleg van Jeruzalem (614), de Perzische veldheer Shahrbaraz, in dienst van de Sassanidische koning Khusro II, verovert de stad tijdens de Byzantijns-Perzische Oorlog.

Beleg van Jeruzalem (637), de Arabische veldheer Khalid ibn Walid, in dienst van kalief Omar ibn al-Chattab, verovert de stad, die sinds 629 weer in Byzantijnse handen was.

Beleg van Jeruzalem (1099), de Kruisvaarders veroveren de stad op het kalifaat der Fatimiden, als onderdeel van de Eerste Kruistocht.

Beleg van Jeruzalem (1187), de moslims onder sultan Saladin heroveren de stad op de Kruisvaarders.

Beleg van Jeruzalem (1244), de Turkse Chorasmiden veroveren de stad op de Kruisvaarders, die in 1229 de stad per verdrag hadden herkregen.

Beleg van Jeruzalem (1834), Palestijnse opstandelingen slagen er niet in de stad te veroveren op de gouverneur van Syrië Ibrahim Pasja.

Slag om Jeruzalem (Beleg van Jeruzalem (1917)), de stad valt in handen van de Britten in hun strijd tegen de Ottomanen tijdens de Eerste Wereldoorlog

Beleg van Jeruzalem (1948) gedurende de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948, het westen van de stad wordt Israëlisch, het oosten inclusief de oude stad wordt onderdeel van het koninkrijk Jordanië.

Chlemoutsi

Chlemoutsi of Chloumoutsi (Grieks: Χλεμούτσι of Χλουμούτσι) is de naam van een Middeleeuwse burcht in Griekenland, gelegen in de deelgemeente (dimotiki enotita) Kastro-Kyllini van de fusiegemeente (dimos) Andravida-Kyllini, in de Griekse bestuurlijke regio (periferia) West-Griekenland.

De moderne benaming is een verbastering van Clermont of Clair-mont, de naam van de burcht die Geoffroi II de Villehardouin tussen 1212 en 1223 liet bouwen ter verdediging van de haven van Clarence en van Andrèville, de hoofdstad van het vorstendom, een tiental kilometer daarvandaan. Hier resideerden Geoffroi II en Guillaume (II) de Villehardouin. Aan het eind van de 13e eeuw kwam de vesting in handen van het Napolitaanse koningshuis van Anjou: dezen hielden er Margaretha van Villehardouin gevangen, de jongste dochter en laatste erfgename van Guillaume (II). Zij overleed hier in 1315. Vervolgens kwam het kasteel Chlemoutsi in handen van de Venetianen: zij herdoopten het in Castel Tornese, waarschijnlijk naar de gouden tournois die hier in de Middeleeuwen werden geslagen, gouden munten met op de keerzijde een afbeelding van Sint-Martinus van Tours.

In 1427 veranderde Clermont opnieuw van eigenaar: nu waren het de Paleologen, despoten van Mystras, die de controle overnamen. Een plaquette bij de ingang van de burcht vermeldt dat Constantijn XI Palaeologus, de laatste keizer van Byzantium, hier vijf jaar heeft verbleven, van 1428 tot 1432, toen hij stadhouder van Elis was. Na de val van Constantinopel namen de Turken in 1460 Clemoutsi in, brachten de nodige verbouwingen aan met het oog op een efficiënter gebruik van artillerie, maar lieten de burcht later over aan het verval, totdat de nieuwe eigenaar Ibrahim Pasja ze in 1825 liet opblazen.

Edward Codrington

Sir Edward Codrington (Dodington, 27 april 1770 - Londen, 28 april 1851) was een Brits admiraal uit de 18e en 19e eeuw.

Eerste Helleense Republiek

De Eerste Helleense Republiek (Grieks: Α' Ελληνική Δημοκρατία) is de term die gebruikt werd voor de voorlopige Griekse staat tijdens de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog tegen het Ottomaanse Rijk.

In 1821 brak er een opstand uit tegen het Ottomaanse regime in Griekenland en verschillende regio’s kozen een eigen regionale regerende raad. Zij werden vervangen door een centrale administratie bij de Eerste Nationale Vergadering van Epidaurus, begin 1822 waarbij de Griekse grondwet aangenomen werd. Hierdoor ontstond de moderne Griekse staat. De nieuwe staat werd niet erkend door de grootmachten uit die tijd en werd al snel bedreigd door een burgeroorlog en het oprukkende leger van het Turks-Egyptisch leger van Ibrahim Pasja.

Rond deze tijd hadden de grootmachten echter besloten om een autonome Griekse staat te creëren onder Ottomaanse suzereiniteit, zoals gestipuleerd in het Verdrag van Londen. Door de weigering van de Ottomanen om dit te aanvaarden kwam er de Slag bij Navarino, waar de Grieken hun onafhankelijkheid verwierven.

Tijdens de Derde Nationale Vergadering van Troezen in 1827 werd graaf Ioannis Kapodistrias als gouverneur van Griekenland aangesteld. Na zijn aankomst in Griekenland in januari 1828 probeerde hij het land te herstellen maar kwam al snel in conflict met machtige magnaten. Hij werd vermoord door politieke rivalen in 1831 waardoor het land opnieuw in een burgerstrijd belandde. Hij werd opgevolgd door zijn broer Augustinos Kapodistrias, totdat hij na zes maanden gedwongen ontslag moest nemen.

De drie beschermende machten (Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Rusland) kwamen tussenbeide en riepen het Koninkrijk Griekenland uit tijdens het Congres van Londen met de Beierse prins Otto Wittelsbach als koning.

Griekse Onafhankelijkheidsoorlog

De Griekse Onafhankelijkheidsoorlog (Grieks: Ελληνική Επανάσταση, Elliniki Epanastasi; Osmaans: يونان عصياني , Yunan İsyanı) was een oorlog tussen de Grieken en de Turken, vanaf de Griekse onafhankelijkheidsverklaring van het Ottomaanse Rijk op 25 maart (nu de Griekse nationale feestdag) 1821 tot de erkenning van de onafhankelijkheid van het moderne Griekenland in juli 1832 met het Verdrag van Constantinopel.

Tijdens de 19e eeuw nam in Griekenland het verzet tegen de Turkse overheersers hand om hand toe, naarmate het Ottomaanse Rijk meer tekenen van verzwakking vertoonde. Vele boeren vluchtten de bergen in als hun dorp geplunderd werd of een Turks garnizoen moest herbergen. In onherbergzame gebieden hielden deze kleften (κλέφτες, eigenlijk rovers) stand als ondergrondse strijders voor de vrijheid.

Het streven van de Grieken om los te komen van het in ontbinding verkerende Turkse rijk werd door de grote mogendheden besproken in 1815 op het Congres van Wenen, maar Groot-Brittannië voelde er niet veel voor, omdat het de veroverde Ionische Eilanden voor zichzelf wenste te behouden. De drang naar onafhankelijkheid en de propaganda van geheime genootschappen van filhellenen hadden echter succes: in 1821 brak de algehele opstand tegen de Turken uit. Dit geschiedde overigens volgens een vooropgezet plan: een door de filhellenen gefinancierd leger zou vanuit Rusland het Donauvorstendom Moldavië binnenvallen dat onder Turks bestuur stond. Dit veroorzaakte een golf van instabiliteit in het rijk, wat de Grieken de kans zou geven een opstand te beginnen.

Maar al spoedig kregen de opstandelingen te maken met tegenslag. Verschillende groepen opstandelingen begonnen direct na het verdrijven van de Turken elkaar te bevechten. Ibrahim Pasja, de geadopteerde zoon en opperbevelhebber van Mohammed Ali van Egypte, kwam met zijn Egyptische troepen de sultan te hulp. Met bloeddorstige wreedheid onderwierp hij verscheidene eilanden: op Chios werden 23.000 mensen vermoord (kunstzinnig weergegeven op Le Massacre de Scio van Eugène Delacroix). Hij veroverde de Peloponnesos en drong door tot Midden-Griekenland. In 1826 vielen Athene en de sterke vesting Mesolongi hem in handen. De Griekse opstand was in bloed gesmoord, het land verwoest. Slechts het eiland Hydra hield met behulp van zijn sterke vloot stand.

Intussen had echter de openbare mening in Europa partij gekozen voor de Grieken; de filhellenen stuurden geld, wapens en vrijwilligers. Ze verafschuwden de Turkse moordpartijen op de Grieken, die ze als afstammelingen van de helden van Marathon en Thermopylae beschouwden. De bekendste filhelleen was de Engelse dichter Lord Byron, die zich, na een zwerversleven door Europa, in 1824 als vrijwilliger meldde in het belegerde Messolóngi, waar hij drie maanden later aan de malaria bezweek.

In 1827 keerde alles: Rusland, Frankrijk en Engeland grepen in. Hun vloot bracht de Turks-Egyptische vloot in drie uur tijd de nederlaag tijdens de Slag van Navarino, op de westkust van de Peloponnesos ten noorden van Pylos. De Turken werden verdreven uit de Peloponnesos en Midden-Griekenland. Dit bevrijde gebied werd een republiek met Joannis Kapodístrias als president. Na moeizame onderhandelingen werd de onafhankelijkheid van Griekenland in 1830 door het Congres van Londen officieel erkend.

Kalamáta

Kalamata (Grieks: Καλάματα) is een stad in Zuid-Griekenland, op de Peloponnesos gelegen, aan de Golf van Messinië. Het was de hoofdstad van het voormalige departement (nomos) Messenië. In 1991 had de stad 44.052 inwoners.

Kalamata is sedert 2011 een fusiegemeente (dimos) in de Griekse bestuurlijke regio (periferia) Peloponnesos.

De vier deelgemeenten (dimotiki enotita) van de fusiegemeente zijn:

Arfara (Αρφαρά)

Aris (Άρις)

Kalamata (Καλαμάτα)

Thouria (Θουρία)De stad ligt ten westen van Sparta, en is van hieruit en vanuit elders in Griekenland per bus en trein te bereiken. Verder heeft de stad een internationaal vliegveld en een belangrijke haven. Er zijn veerverbindingen met diverse andere plaatsen, zoals het Griekse eiland Kythira.

De Golf van Messenië waaraan Kalamáta ligt heeft diverse lange stranden.

Olijven en olijfolie zijn belangrijke producten die vanuit Kalamáta geëxporteerd worden.

Karytena

Karytaina (Grieks: Καρύταινα) is een stad in de deelgemeente (dimotiki enotita) Gortyna van de fusiegemeente (dimos) Megalopoli, in de Griekse bestuurlijke regio (periferia) Peloponnesos.

Karytaina ligt aan de verbindingsweg tussen Megalopoli naar Pyrgos. Aan de voet van het dorp slingert zich de rivier de Alpheüs tussen de rotsen door.

Het stadje wordt gedomineerd door een kruisvaardersburcht uit de 13e eeuw, toen Karytaina de residentie was van een "Frankische" baronie. Ze werd gebouwd in 1254 voor Hugues de Bruyères en kwam daarna in handen van zijn zoon Geoffroy de Bruyères, "Heer van Karýtena", wiens wapenfeiten verhaald worden in de "Kroniek van Morea". In 1320 werd de burcht overgenomen door keizer Andronicus II Paleologus. Tijdens de Vrijheidsoorlog hield Kolokotronis er verblijf: in 1826 daagde hij Ibrahim Pasja uit hem daar te komen halen en de burcht overleefde een Turkse belegering. Van de vorstelijke woonvertrekken blijven enkel ruïnes over.

Van op de moderne brug over de Alpheüs ziet men beneden een middeleeuwse brug (gebouwd in de 13e eeuw, maar in zijn huidige vorm daterend uit 1439) die intussen in onbruik raakte. Van de oorspronkelijke zes brugbogen blijven er nog vier over. In een van de pijlers is een kleine kapel ondergebracht. Het stadje bezit ook een tweetal kerken.

Kyparissia

Kyparissia of Kyparissia Messinias (Grieks: Κυπαρισσία of Κυπαρισσία Μεσσηνίας) is een deelgemeente (dimotiki enotita) van de fusiegemeente (dimos) Trifylia, in de Griekse bestuurlijke regio (periferia) aan de zuidwestkust van de Peloponnesos en de naam van de hoofdstad van deze gemeente. De stad Kyparissia is ondanks zijn bescheiden afmetingen een regionaal handels- en verkeerscentrum.

Lijst van personen overleden in 1848

Dit is een lijst van personen die overleden zijn in 1848.

De inhoud van deze pagina is gebaseerd op gegevens in Wikidata. Als er onvolkomenheden in deze lijst zitten, gelieve dan aldaar de gegevens aan te passen. Achter iedere persoon is hiervoor een link aanwezig met de aanduiding bewerken.

Wijzigingen in Wikidata worden met enige (on)regelmatigheid geautomatiseerd overgenomen naar deze pagina.

Lijst van personen overleden op 10 november

Dit is een lijst van personen die overleden zijn op 10 november.

De inhoud van deze pagina is gebaseerd op gegevens in Wikidata. Als er onvolkomenheden in deze lijst zitten, gelieve dan aldaar de gegevens aan te passen. Achter iedere persoon is hiervoor een link aanwezig met de aanduiding bewerken.

Wijzigingen in Wikidata worden met enige (on)regelmatigheid geautomatiseerd overgenomen naar deze pagina.

901 - Adelheid van Parijs, koningin en koningin-gemalin (geboren in 850) bewerken

1209 - Raimond-Roger Trencavel, Franse feodaal (geboren in 1185) bewerken

1284 - Zeger van Brabant, Belgische filosoof en schrijver (geboren in 1235) bewerken

1299 - Jan I van Holland, lijst van graven van Holland (geboren in 1284) bewerken

1382 - Raoul de Presles, Franse theoloog, politicus, humanisme, vertaler, dichter en jurist (geboren in 1316) bewerken

1444 - Wladislaus van Varna, groothertog van Litouwen, koning van het Koninkrijk Hongarijë uit het Grootvorstendom Litouwen (geboren in 1424) bewerken

1495 - Dorothea van Brandenburg, Duitse koningin-gemalin en hertogin (geboren in 1430) bewerken

1502 - George van Münsterberg, hertog van Münsterberg-Oels en graaf van Glatz (geboren in 1470) bewerken

1507 - Maarten II Adornes, kartuizer van het klooster Genadedal (geboren in 1450) bewerken

1549 - Paus Paulus III, Franse paus, Deken, Apostolisch protonotaris, aartsbisschop, Kardinaal-bisschop en kardinaal, rooms-katholiek priester (geboren in 1468) bewerken

1552 - Günther XL van Schwarzburg, graaf (geboren in 1499) bewerken

1556 - Richard Chancellor, ontdekkingsreiziger en diplomaat uit het Koninkrijk Engeland (geboren in 1521) bewerken

1573 - Andrés López de Galarza, Spaanse ontdekkingsreiziger (geboren in 1528) bewerken

1581 - Bayinnaung, monarch, condottiero (geboren in 1516) bewerken

1601 - Karel Roorda, politicus (geboren in 1530) bewerken

1608 - Andreas Avellinus, priester (geboren in 1521) bewerken

1624 - Karel Alexander van Croÿ, diplomaat (geboren in 1581) bewerken

1672 - Amandus III van Horne, heer van Geldrop (geboren in 1617) bewerken

1673 - Michaël Korybut Wiśniowiecki, groothertog van Litouwen, soeverein uit het Pools-Litouwse gemenebest (geboren in 1640) bewerken

1674 - James Bannister, politicus (geboren in 1624) bewerken

1676 - Michele Desubleo, kunstschilder en tekenaar uit de Zuidelijke Nederlanden bewerken

1698 - Johan George II van Saksen-Eisenach, Duitse Hertog van Saksen-Eisenach, aristocraat (geboren in 1665) bewerken

1728 - Fjodor Apraksin, graaf, militair uit het Keizerrijk Rusland (geboren in 1661) bewerken

1752 - Gerrit de Graeff, wethouder van Amsterdam (geboren in 1711) bewerken

1763 - Joseph François Dupleix, Franse ambtenaar, gouverneur, ondernemer en militair (geboren in 1697) bewerken

1780 - Mikael Bedros III Kasbarian, rooms-katholiek priester bewerken

1793 - Jean-Marie Roland de La Platière, Franse Minister van Binnenlandse Zaken, econoom, schrijver en letterkundige (geboren in 1734) bewerken

1799 - Gijsbert Blokhuis, Nederlands burgemeester bewerken

1806 - Karel Willem Ferdinand van Brunswijk-Wolfenbüttel, Duitse hertog, militair (geboren in 1735) bewerken

1808 - Guy Carleton, Britse baron, lid van het Hogerhuis en Gouverneur-generaal van Canada (geboren in 1724) bewerken

1810 - Bernard Jacob Half-Wassenaer van Onsenoort, lid van het wetgevend lichaam en rentenier uit het Eerste Franse Keizerrijk (geboren in 1746) bewerken

1820 - Joseph Bogaert, uitgever en drukker uit de Zuidelijke Nederlanden (geboren in 1752) bewerken

1821 - Heinrich August von Kinckel, marineofficier en diplomaat (geboren in 1747) bewerken

1825 - John Fendall, gouverneur-generaal van Nederlands-Indië, ambtenaar (geboren in 1762) bewerken

1827 - Hyltje Hepkes van der Zee, politicus (geboren in 1754) bewerken

1832 - Antoine Barthélémy, Belgisch lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers, Tweede Kamerlid en lid van het Nationaal Congres en advocaat (geboren in 1766) bewerken

1832 - Johann Spurzheim, Duitse arts, psycholoog en fysioloog (geboren in 1776) bewerken

1835 - Jan Rudolf van Eerde, Nederlandse jurist, academisch docent en bibliothecaris (geboren in 1774) bewerken

1846 - Josephus Jacobus van Geen, Nederlandse politicus (geboren in 1775) bewerken

1848 - Ibrahim Pasja, regent en gouverneur en militair uit het Ottomaanse Rijk (geboren in 1789) bewerken

1851 - Frans Verelst, Belgische burgemeester (geboren in 1787) bewerken

1851 - Cornelis van Wijckerslooth, Belgische katholiek bisschop en titulair bisschop, rooms-katholiek priester (geboren in 1786) bewerken

1852 - Gideon Mantell, Britse geoloog, paleontoloog, natuuronderzoeker en verloskundige (geboren in 1790) bewerken

1859 - Gerardus Vrolik, Nederlandse botanicus en arts (geboren in 1775) bewerken

1865 - Louis David-Deschamps, Frans lid van het Parlement (geboren in 1801) bewerken

1866 - Hendrikus Douwes van Gennip, Nederlandse zendeling (geboren in 1822) bewerken

1867 - Eduard Joseph Hubert Borret, Tweede Kamerlid en Nederlands minister van Veiligheid en Justitie (geboren in 1816) bewerken

1868 - William Edward Shuckard, Britse entomoloog (geboren in 1803) bewerken

1870 - Huibert Jacobus Budding, Nederlandse predikant (geboren in 1810) bewerken

1871 - Maximilian Karl von Thurn und Taxis, Duits lid van het Pruisische Hogerhuis, ondernemer (geboren in 1802) bewerken

1873 - Charles Guillon, politicus (geboren in 1811) bewerken

1876 - Karl Eichwald, ontdekkingsreiziger, paleontoloog, academicus, zoöloog, professor, schrijver, botanicus, arts en entomoloog uit het Keizerrijk Rusland (geboren in 1795) bewerken

1876 - Godefroid Stas, Belgische rechtsgeleerde (geboren in 1802) bewerken

1877 - Pierre Bogaerts, historicus (geboren in 1802) bewerken

1878 - Pjotr Vjazemski, knjaz, dichter, vertaler, taalkundige, schrijver, journalist, literatuurcriticus, historicus en memoirist uit het Keizerrijk Rusland (geboren in 1792) bewerken

1891 - Arthur Rimbaud, dichter, wapenhandelaar, ontdekkingsreiziger en schrijver uit het Tweede Franse Keizerrijk (geboren in 1854) bewerken

1900 - Armand David, Franse botanicus, missionaris, ontdekkingsreiziger, zoöloog, rooms-katholiek priester en ornitholoog (geboren in 1826) bewerken

1901 - Louis Dobbelmann, Nederlandse ondernemer (geboren in 1837) bewerken

1909 - August Lodewijk Willem Seyffardt, Tweede Kamerlid (geboren in 1840) bewerken

1909 - Ludvig Schytte, Deense componist, pianist en muziekpedagoog (geboren in 1848) bewerken

1911 - Christian Lundeberg, Zweeds lid van de Rijksdag en Minister-president en militair (geboren in 1842) bewerken

1911 - Félix Ziem, Franse kunstschilder (geboren in 1821) bewerken

1912 - Ramón Corral, Mexicaanse politicus, minister en militair (geboren in 1854) bewerken

1912 - Piet Slager, Nederlandse kunstschilder (geboren in 1841) bewerken

1912 - Octavian Smigelschi, kunstschilder uit Oostenrijk-Hongarije (geboren in 1866) bewerken

1912 - Philippe de Limburg Stirum, Belgische senator (geboren in 1830) bewerken

1914 - Nils Christoffer Dunér, Zweedse astronoom en academisch docent (geboren in 1839) bewerken

1915 - Arnoldus Hyacinthus Maria van Berckel, Tweede Kamerlid en Eerste Kamerlid (geboren in 1847) bewerken

1918 - Frants Beyer, Noorse jurist en componist (geboren in 1851) bewerken

1918 - Herman de Jong van Beek en Donk, Nederlandse burgemeester (geboren in 1885) bewerken

1919 - Egbert Jacobus Bartelink, schrijver (geboren in 1834) bewerken

1920 - Léon Tertzweil, Belgische industrieel (geboren in 1850) bewerken

1924 - Dean O'Banion, Amerikaanse misdadiger en gangster (geboren in 1892) bewerken

1924 - Archibald Geikie, Britse president van de Geological Society of London, cartograaf, academisch docent, biograaf en vulkanoloog (geboren in 1835) bewerken

1926 - Wilhelm Braune, Duitse filoloog, filosoof en academisch docent (geboren in 1850) bewerken

1927 - Hans Langseth, Noorse agrariër (geboren in 1846) bewerken

1927 - Cornelis van Boeschoten, Zuid-Afrikaanse politicus (geboren in 1845) bewerken

1928 - Anita Berber, toneelactrice, naaktmodel, filmactrice, danser, schrijver en prostituee uit het Duitse Keizerrijk (geboren in 1899) bewerken

1928 - Aleksandr Trepov, politicus en minister uit het Keizerrijk Rusland (geboren in 1862) bewerken

1938 - Pieter-Jan Braecke, Belgische beeldhouwer (geboren in 1858) bewerken

1938 - Chris Fridfinnson, Canadese ijshockeyspeler (geboren in 1898) bewerken

1938 - Evert Koops, Nederlandse atleet (geboren in 1885) bewerken

1938 - Mustafa Kemal Atatürk, Turkse President, premier en lid van de Grote Nationale Vergadering en officier (geboren in 1881) bewerken

1939 - Charlotte Despard, Britse politicus, romanschrijver, activist, schrijver, suffragette en kiesrechtactivist (geboren in 1844) bewerken

1939 - Etienne Girardot, Britse toneelacteur en filmacteur (geboren in 1856) bewerken

1940 - Michael Staksrud, Noorse schaatser (geboren in 1908) bewerken

1941 - Grace Ingalls, Amerikaanse (geboren in 1877) bewerken

1942 - Johan Barthold Frans van Hasselt, Nederlandse verzetsstrijder (geboren in 1913) bewerken

1942 - Emil Meinardus, Amerikaanse dirigent, componist en musicoloog (geboren in 1859) bewerken

1944 - Friedrich-Werner von der Schulenburg, Duitse graaf, ambassadeur, diplomaat en verzetsstrijder (geboren in 1875) bewerken

1944 - Wang Tsjing-Wei, Lijst van premiers van Taiwan en diplomaat uit de Qing-dynastie (geboren in 1883) bewerken

1946 - Kirsopp Lake, Nederlandse godsdiensthistoricus, academisch docent en Anglicaans priester (geboren in 1872) bewerken

1946 - Louis Zutter, Zwitserse turner (geboren in 1865) bewerken

1949 - Robert Lentz, Belgische militair (geboren in 1885) bewerken

1949 - Pierre Lesne, Franse entomoloog (geboren in 1871) bewerken

1950 - Alphonse De Cuyper, Belgische kunstschilder (geboren in 1887) bewerken

1950 - Zeger Willem Sneller, Nederlandse rector magnificus van de Erasmus Universiteit Rotterdam, historicus en academisch docent (geboren in 1882) bewerken

1950 - Paul de Mont, Belgische senator, schrijver en journalist (geboren in 1895) bewerken

1952 - Kurt Knoblauch, Duitse officier (geboren in 1885) bewerken

1952 - Leonard Leclercq, Belgische senator (geboren in 1877) bewerken

1954 - Ko Cornelissen, Nederlandse bokser (geboren in 1904) bewerken

1955 - Junior Raglin, Amerikaanse jazzmuzikant (geboren in 1917) bewerken

1956 - Victor Young, Amerikaanse componist, dirigent, liedschrijver, orkestleider, violist, filmcomponist en acteur (geboren in 1900) bewerken

1957 - Hans Brehme, Duitse componist en academisch docent (geboren in 1904) bewerken

1960 - Robert Briner, Zwitserse politicus (geboren in 1885) bewerken

1962 - Julius Lenhart, Oostenrijkse turner (geboren in 1875) bewerken

1963 - Erich Gritzner, Duitse genealoog en archivaris (geboren in 1874) bewerken

1964 - Ramon Fernandez, Filipijns lid van de Senaat van de Filipijnen (geboren in 1878) bewerken

1964 - Pierre de Polignac, Franse hertog, Prince of Monaco (geboren in 1895) bewerken

1965 - Adam Jansma, Nederlandse beeldhouwer (geboren in 1929) bewerken

1965 - Aldo Nadi, Italiaanse schermer (geboren in 1899) bewerken

1965 - Arthur Verbrugge, Belgische senator (geboren in 1880) bewerken

1967 - Ida Cox, Amerikaanse zangeres (geboren in 1896) bewerken

1968 - Willem Carel Hendrik Dekker, Nederlandse militair (geboren in 1917) bewerken

1968 - Ferdinand Perier, Belgische katholieke aartsbisschop, rooms-katholiek priester (geboren in 1875) bewerken

1968 - Frans Ros, Belgische kunstschilder (geboren in 1883) bewerken

1968 - Santos Iriarte, Uruguayaanse voetballer (geboren in 1902) bewerken

1969 - Jack Torrance, Amerikaanse atleet en American footballspeler (geboren in 1912) bewerken

1972 - Henri Schoonbrood, Nederlandse kunstschilder (geboren in 1898) bewerken

1973 - Rosemary Theby, Amerikaanse actrice en filmactrice (geboren in 1892) bewerken

1974 - Jozef van Raaij, Nederlandse kunstschilder (geboren in 1898) bewerken

1974 - Günter von Drenkmann, Duitse chief justice, jurist, rechter en advocaat (geboren in 1910) bewerken

1975 - William Kouwenhoven, Amerikaanse uitvinder, academisch docent en ingenieur (geboren in 1886) bewerken

1975 - Fernand Petit, Belgisch lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers (geboren in 1878) bewerken

1975 - Han van Dam, Nederlandse kunstschilder, acteur, dramaturg, auteur en uitvoerend kunstenaar (geboren in 1901) bewerken

1976 - Billy Arnold, Amerikaanse ingenieur en autocoureur (geboren in 1905) bewerken

1976 - Wout Buitenweg, Nederlandse voetballer (geboren in 1893) bewerken

1976 - James Edgar Dandy, Britse botanicus (geboren in 1903) bewerken

1976 - Alois Günthard, Zwitserse politicus (geboren in 1913) bewerken

1978 - Theo Lingen, Duitse filmregisseur, schrijver, toneelacteur, filmacteur en scenarioschrijver (geboren in 1903) bewerken

1979 - Jacques Fieuws, Belgische schrijver (geboren in 1930) bewerken

1980 - Lucien Van Nuffel, Belgische voetbalscheidsrechter en atleet (geboren in 1914) bewerken

1981 - Abel Gance, Franse scenarioschrijver, filmacteur, filmregisseur, filmproducent en filmeditor (geboren in 1889) bewerken

1982 - Nicolaas Apeldoorn, Nederlandse verzetsstrijder (geboren in 1908) bewerken

1982 - Leonid Brezjnev, Secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie en Voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet van de USSR, ingenieur en militair uit het Keizerrijk Rusland (geboren in 1906) bewerken

1982 - Elio Petri, Italiaanse filmregisseur en scenarioschrijver (geboren in 1929) bewerken

1983 - Ary Bob de Vries, Nederlandse kunsthistoricus en museumdirecteur (geboren in 1905) bewerken

1983 - Harlan Leonard, Amerikaanse klarinettist, orkestleider, jazzmuzikant, saxofonist, dirigent en componist (geboren in 1905) bewerken

1983 - Franco Trincavelli, Italiaanse roeier (geboren in 1935) bewerken

1984 - Charles Gendebien, Belgisch lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers en senator en advocaat (geboren in 1916) bewerken

1984 - Joop Vermeulen, Nederlandse atleet (geboren in 1907) bewerken

1985 - Jo Boer, Nederlandse schrijver (geboren in 1906) bewerken

1985 - Wim de Vries, Nederlandse piloot (geboren in 1923) bewerken

1986 - Gordon Richards, Britse jockey (geboren in 1904) bewerken

1986 - Vicente Trueba, Spaanse wielrenner (geboren in 1905) bewerken

1986 - Leona Woods, Amerikaanse nucleair wetenschapper, schrijver, natuurkundige, academisch docent en scheikundige (geboren in 1919) bewerken

1986 - Rogelio de la Rosa, Filipijns lid van de Senaat van de Filipijnen, acteur, filmacteur (geboren in 1915) bewerken

1987 - Maria Callewaert-Casselman, Belgische politicus (geboren in 1892) bewerken

1987 - Seyni Kountché, Nigerese politicus en militair (geboren in 1931) bewerken

1989 - William Bruynincx, Belgisch lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers en advocaat (geboren in 1921) bewerken

1989 - Herman Milikowski, Nederlandse socioloog (geboren in 1909) bewerken

1989 - Willem de Kwaadsteniet, Nederlands Tweede Kamerlid (geboren in 1928) bewerken

1990 - Ronnie Dyson, Amerikaanse muzikant, acteur, zanger, toneelacteur en filmacteur (geboren in 1950) bewerken

1991 - Gunnar Gren, Zweedse voetballer en voetbaltrainer (geboren in 1920) bewerken

1991 - Montserrat Roig i Fransitorra, Spaanse journalist, schrijver en programmamanager (geboren in 1946) bewerken

1991 - Ans van Haersolte, Nederlandse beeldhouwer (geboren in 1911) bewerken

1992 - Chuck Connors, Amerikaanse basketballer, honkballer, filmacteur en televisieacteur (geboren in 1921) bewerken

1992 - Antoine Rottier, Nederlandse econoom (geboren in 1910) bewerken

1993 - Alberto Breccia, Argentijnse striptekenaar (geboren in 1919) bewerken

1994 - Katrien Hoerée, Belgische atleet (geboren in 1957) bewerken

1994 - Denise Masson, Franse oriëntalist (geboren in 1901) bewerken

1994 - Carmen McRae, Amerikaanse pianist, actrice, jazzmuzikant, zangeres en filmactrice (geboren in 1920) bewerken

1995 - Ken Saro-Wiwa, Nigeriaanse schrijver, dichter, scenarioschrijver en activist (geboren in 1941) bewerken

1996 - Yaki Kadafi, Amerikaanse rapper (geboren in 1977) bewerken

1997 - Marion Banneux, Belgisch lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers (geboren in 1945) bewerken

1997 - Tommy Tedesco, Amerikaanse jazzmuzikant, jazzgitarist en gitarist (geboren in 1930) bewerken

1998 - Jean Leray, Franse wiskundige, topoloog en professor (geboren in 1906) bewerken

1998 - Mary Millar, Britse televisieactrice, actrice, filmactrice en toneelactrice (geboren in 1936) bewerken

1999 - André Delrue, Belgisch lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers (geboren in 1906) bewerken

2000 - Adamantios Androutsopoulos, Griekse Premier, Minister van Binnenlandse Zaken en minister van Financiën en advocaat (geboren in 1919) bewerken

2000 - Jacques Chaban-Delmas, Frans lid van het Parlement, burgemeester van Bordeaux, senator van de gemeenschap en premier, militair, tennisser en rugbyunionspeler (geboren in 1915) bewerken

2001 - Theys Hiyo Eluay, politicus van de Papoea's (geboren in 1937) bewerken

2001 - Ken Kesey, Amerikaanse schrijver, romanschrijver, essayist en kinderboekenschrijver (geboren in 1935) bewerken

2002 - Dirk Breebaart, Nederlandse burgemeester (geboren in 1905) bewerken

2002 - Émile Ollivier, Haïtiaanse schrijver (geboren in 1940) bewerken

2003 - Canaan Banana, Zimbabwaanse politicus, academisch docent, priester en diplomaat (geboren in 1936) bewerken

2003 - Pieter Scheen, Nederlandse kunstverzamelaar (geboren in 1916) bewerken

2003 - Geert van den Boomen, Nederlandse manager (geboren in 1928) bewerken

2004 - Jan Verbeek, Nederlands Eerste Kamerlid (geboren in 1934) bewerken

2005 - Victor Albert, Belgisch lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers en Waals Parlementslid (geboren in 1943) bewerken

2005 - Eddie Asselberghs, Nederlandse verzetsstrijder (geboren in 1925) bewerken

2005 - Gardner Read, Amerikaanse componist, dirigent, musicoloog en muziekpedagoog (geboren in 1913) bewerken

2005 - George van Kleef, Nederlandse misdadiger (geboren in 1961) bewerken

2006 - Maurice Floquet, Franse militair (geboren in 1894) bewerken

2006 - Gerald Levert, Amerikaanse zanger, acteur, componist en muziekproducent (geboren in 1966) bewerken

2006 - Jack Palance, Amerikaanse filmacteur, toneelacteur, televisieacteur, bokser en model (geboren in 1919) bewerken

2006 - Igor Sergejev, Russische Ministerstvo oboroni Rossiyskoy Federatsii, militair en minister (geboren in 1938) bewerken

2006 - Jack Williamson, Amerikaanse schrijver, romanschrijver en sciencefictionschrijver (geboren in 1908) bewerken

2007 - Laraine Day, Amerikaanse televisiepresentator, toneelactrice, televisieactrice, schrijver, filmactrice en actrice (geboren in 1920) bewerken

2007 - Frans Feremans, Belgische veldrijder, wielrenner en atleet (geboren in 1924) bewerken

2007 - Douglas Mackay Henderson, Britse botanicus en mycoloog (geboren in 1927) bewerken

2007 - Norman Mailer, Amerikaanse journalist, acteur, filmregisseur, scenarioschrijver, romanschrijver, essayist, schrijver, toneelschrijver, dichter, filmproducent, filmeditor, historicus, biograaf en toneelacteur (geboren in 1923) bewerken

2008 - Fries de Vries, Nederlandse dichter en politicus (geboren in 1931) bewerken

2008 - Kiyoshi Itō, Japanse wiskundige en academisch docent (geboren in 1915) bewerken

2008 - Koos Reugebrink, Nederlandse jurist en academisch docent (geboren in 1930) bewerken

2008 - Arthur Shawcross, Amerikaanse seriemoordenaar (geboren in 1945) bewerken

2008 - Wannes Van de Velde, Belgische dichter, singer-songwriter, gitarist, zanger, auteur, muzikant, componist, vertaler, uitvoerend kunstenaar en beeldhouwer (geboren in 1937) bewerken

2008 - Dorothy Vaughan, Amerikaanse wiskundige en informaticus (geboren in 1910) bewerken

2008 - Juul Zandbergen, Nederlandse burgemeester en verzetsstrijder (geboren in 1925) bewerken

2009 - Robert Cameron, Amerikaanse fotograaf (geboren in 1911) bewerken

2009 - Robert Enke, Duitse voetballer (geboren in 1977) bewerken

2009 - Tomaž Humar, Sloveense bergbeklimmer (geboren in 1969) bewerken

2009 - Hisaya Morishige, Japanse zanger, ondernemer, omroeper, acteur, singer-songwriter, seiyu en komiek (geboren in 1913) bewerken

2009 - Jacques Verburgt, Nederlandse muziekproducent en gitarist (geboren in 1947) bewerken

2010 - Wijtske van Dijk-Meindersma, Nederlandse eeuweling (geboren in 1902) bewerken

2010 - Jim Farry, sportbestuurder (geboren in 1955) bewerken

2010 - Andreas Kirchner, Duitse bobsleeër (geboren in 1953) bewerken

2010 - Dino De Laurentiis, Italiaanse filmproducent en acteur (geboren in 1919) bewerken

2010 - Gerard Scheltens, Belgische militair en Engelandvaarder (geboren in 1919) bewerken

2010 - Theodoor Doyer, Nederlandse hockeyspeler (geboren in 1955) bewerken

2011 - Andy Tielman, Nederlandse zanger en gitarist (geboren in 1936) bewerken

2012 - Koos Kok, Nederlandse burgemeester (geboren in 1923) bewerken

2012 - Walter Nowojski, Duitse germanist en scenarioschrijver (geboren in 1931) bewerken

2012 - Nanne Tepper, Nederlandse schrijver (geboren in 1962) bewerken

2012 - Michel Wauthier, Belgisch lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers (geboren in 1946) bewerken

2012 - Piet van Zeil, Nederlands Tweede Kamerlid (geboren in 1927) bewerken

2015 - Gene Amdahl, Amerikaanse natuurkundige, ingenieur, informaticus en ondernemer (geboren in 1922) bewerken

2015 - Robert Craft, Amerikaanse dirigent, musicoloog en schrijver (geboren in 1923) bewerken

2015 - André Glucksmann, Franse filosoof, politicoloog en schrijver (geboren in 1937) bewerken

2015 - Theo Kars, Nederlandse schrijver, vertaler en essayist (geboren in 1940) bewerken

2015 - Klaus Roth, Britse wiskundige en academisch docent (geboren in 1925) bewerken

2015 - Helmut Schmidt, Europees Parlementslid, lid van de Duitse Bondsdag, bondskanselier, minister van Financiën en lijst van Duitse ministers van Buitenlandse Zaken, econoom, ambtenaar, non-fictieschrijver en schrijver uit de Weimarrepubliek (geboren in 1918) bewerken

2015 - Laurent Vidal, Franse triatleet (geboren in 1984) bewerken

2017 - Wim Bosman, Nederlandse ondernemer (geboren in 1941) bewerken

2017 - Willy Brill, Nederlandse toneelactrice, stemactrice, hoorspelregisseur en vertaler (geboren in 1926) bewerken

2017 - Willem Hundsdorfer, Nederlandse academisch docent (geboren in 1954) bewerken

2017 - Ad van Meurs, Nederlandse singer-songwriter, gitarist en liedschrijver (geboren in 1953) bewerken

2018 - Konrad Gisler, Zwitserse politicus (geboren in 1924) bewerken

2018 - Bert Onnes, Nederlandse tafeltennisspeler (geboren in 1938) bewerken

De inhoud van deze pagina is ontleend aan Wikidata.

Mahmut II (Ottomanen)

Mahmut II (Istanboel, 20 juli 1785 – aldaar, 1 juli 1839) was de 30e sultan van het Osmaanse Rijk. Hij volgde in 1808 zijn broer Mustafa IV op.

Tevergeefs probeerde hij de macht van zijn rijk te versterken. Hij leed tussen 1806 en 1812 een nederlaag tegen Rusland en moest enkele gebieden in Klein-Azië afstaan. De Grieken kwamen tijdens zijn regering in opstand.

Mahmut II riep de hulp in van Mohamed Ali, maar kon niet vermijden dat de Grieken zich in 1827 onafhankelijk verklaarden na de zeeslag om Navarino. De Sultan erkende die onafhankelijkheid pas na tussenkomst van Fransen, Britten en Russen.

De opstand van de Grieken heeft het Ottomaanse rijk sterk verzwakt. De ontevredenheid van de Grieken tegen het verzwakte Ottomaanse rijk was zeer groot. Vele moegetergde boeren vluchtten de bergen in als hun dorp geplunderd werd of een Turks garnizoen moest herbergen. In onherbergzame gebieden hielden deze «kleften» (κλέφτες, eigenlijk «rovers») stand als ondergrondse strijders voor de vrijheid. Het streven van de Grieken om los te komen van het in ontbinding verkerende Turkse rijk werd door de grote mogendheden besproken in 1815 op het Congres van Wenen, maar Engeland voelde er niet veel voor, omdat het de veroverde Ionische eilanden voor zichzelf wenste te behouden.

De drang naar onafhankelijkheid en de propaganda van de geheime genootschappen hadden succes: in 1821 brak de opstand tegen de Turken uit. Maar al spoedig begon de tegenslag en wel door de komst van Ibrahim Pasja, de veldheer van Mehmed Ali van Egypte, die de sultan te hulp snelde. Met bloeddorstige wreedheid onderwierp hij verscheidene eilanden: op Chios werden 23.000 mensen vermoord («le massacre de Scio»). Hij veroverde de Peloponnesos en drong door tot Midden-Griekenland. In 1826 vielen Athene en de sterke vesting Mesolóngion hem in handen. De Griekse opstand was in bloed gesmoord, het land verwoest.

Ondertussen had echter de publieke opinie in Europa partij gekozen voor de Grieken; de genootschappen van filhellenen stuurden geld, wapens en vrijwilligers. Ze verafschuwden de Turkse moordpartijen op de Grieken, die ze als afstammelingen van de helden van Marathon en Thermopylai beschouwden.

De bekendste filhelleen was de Engelse dichter Lord Byron (1788-1824), die zich, na een zwerversleven door Europa, in 1824 als vrijwilliger meldde in het belegerde Mesolongi, waar hij drie maanden later aan de malaria bezweek.

In 1827 keerde alles ten nadele van Turkije: Rusland, Frankrijk en Engeland grepen in. Hun vloot bracht de Turks-Egyptische de nederlaag toe bij Navarínon, op de westkust van de Peloponnesos ten noorden van Pylos. De Turken werden verdreven uit de Pelopónnesos en Midden-Griekenland. Dit bevrijde gebied werd een republiek met Ioannis Kapodistrias als president.

Mohamed Ali`s vloot werd ook grotendeels vernietigd. Deze eiste compensatie maar kreeg die niet. Daarop bezette hij dan maar Syrië en raakte zodoende zelfs in oorlog met de sultan. Dit alles verrichtte hij zonder zich formeel af te scheiden van het Ottomaanse rijk.

Zes jaar later moest Mahmut ten slotte Syrië wel afstaan aan Mohamed Ali nadat hij hem het gouverneurschap had geweigerd. Deze slag werd niet ver van de stad Konya uitgevochten.

Dankzij de Russen werd Ali ervan weerhouden om in 1833 ook nog Constantinopel op te eisen.

Mahmut legde ook de grondvesten voor de Tanzimat, de eerste bestuurlijke en politieke liberalisering in het Osmaanse Rijk. Hij reorganiseerde zijn leger en versloeg de Janitsaren, die zich tegen de vernieuwingen hadden verzet, in 1826.

Mahmut stelde een ridderorde met daarop zijn portret, de Orde van het Verheven Portret in.

Na zijn dood in 1839 werd hij opgevolgd door zijn zoon Abdülmecit.

Mega Spileo

Het klooster Mega Spileo(n) (Grieks: Μέγα Σπήλαιον, d.i. Grote Spelonk) ligt in het binnenland van de Peloponnesos, in het dal van de Vouraïkos-rivier. Het is een van de grootste kloosters in Griekenland, en is genoemd naar de grote natuurlijke holte in de rotswand waartegen de kerk en een deel van de kloostergebouwen werden aangebouwd.

Hoewel de exacte ouderdom onbekend is, neemt men aan dat dit het oudste klooster van Griekenland is. Volgens de overlevering zou het in 362 gesticht zijn door twee vrome kluizenaars, Simon en Theodoros, nadat in de bewuste spelonk een wonderbaarlijke Moeder Gods-icoon zou zijn gevonden door een herderinnetje, Euphrosyne, wier naam door de icoon werd gefluisterd. De icoon zou het werk zijn van de evangelist Lucas en heeft naar verluidt wonderen verricht. Om die reden is het een drukbezocht bedevaartsoord. Net als de Agia Lavra speelde het een belangrijke rol in de opstand tegen de Turken, en werd belegerd door de soldaten van Ibrahim Pasja.

In de Middeleeuwen zou het een van de rijkste kloosters van Griekenland zijn geweest, maar het werd verschillende malen door brand geteisterd en telkens weer heropgebouwd. Dat gebeurde in 1400, 1640 en 1934. Op weg naar Kalavryta waar zij, als wraak voor het verlies van tachtig Duitse soldaten, de gehele mannelijke bevolking vermoordden bezochten de nazi-troepen in 1943 het klooster. Ze vermoordden er een aantal monniken, bedienden en bezoekers en gooiden de lijken van de rotsen naar beneden. Onder de slachtoffers bevond zich de diaken die tijdens de brand van 1934 de wonderbaarlijke icoon uit de vlammen had gered.

De kloosterkerk genaamd Panagía Chrysospiliótissa (d.i. "de Moeder Gods in de Gouden Grot") bevat naast de wonderbaarlijke icoon talrijke relikwieën en ex-voto's. In de schatkamer worden kledingstukken en wapens van vrijheidsstrijders tentoongesteld, evenals oude manuscripten, iconen en andere waardevolle religieuze voorwerpen die aantonen hoe rijk het klooster ooit moet zijn geweest.

Nevşehir (stad)

Nevşehir is een stad in de Centraal-Turkse streek Cappadocië. De stad heeft ongeveer 82.000 inwoners en is de hoofdstad van de gelijknamige provincie.

In de oudheid heette de stad Nyssa. De christelijke heilige en theoloog Gregorius van Nyssa was er bisschop in de 4e eeuw n.Chr. Onder de Ottomanen werd de naam van de stad veranderd in Muskara. De schoonzoon van sultan Ahmed III, grootvizier Damad Ibrahim Pasja, werd er geboren en liet een groot aantal openbare gebouwen in de stad bouwen. De naam van de stad werd veranderd in Nevşehir (afgeleid van Nevsehir, 'nieuwe stad' in het Perzisch).

Suleiman Pasja (Frans officier)

Suleiman Pasja, ook bekend als Süleyman Paşa of Soliman al Faransawi Pasha, echte naam: Joseph Anthelme Sève (Lyon, juli 1788 - Caïro, 12 maart 1860) was een Frans officier onder Napoleon Bonaparte, die zich bekeerde tot de islam en in dienst trad bij het leger van Mohammed Ali van Egypte.

Theodoros Kolokotronis

Theodoros Kolokotronis (Grieks: Θεόδωρος Κολοκοτρώνης) (Messenië, april 1770 - Athene, 15 februari 1843) was een prominente Griekse patriot ten tijde van de Griekse Onafhankelijkheidsoorlog.

Kolokotronis werd geboren in de Griekse nomos Messenië en stamde uit een beroemde kleftenfamilie, de Kolokotronaioi, wier lof wordt gezongen in het bekende kleftenlied οι Κολοκοτρώναιοι. In zijn jeugd week hij uit naar de Ionische Eilanden (toen een Brits protectoraat), waar hij aansloot bij het Engelse leger.

Bij zijn terugkeer naar de Peloponnesos voerde Kolokotronis, als lid van de Griekse revolutionaire beweging Philiki Eteria, tijdens de Vrijheidsoorlog het bevel over gewapende krijgsbenden. Hij nam deel aan de belegering van Tropolitsa, maar zijn bravourestuk was zijn aandeel in de nederlaag van een Turkse legermacht onder het bevel van Mahmud Dramali, in augustus 1822.

Wegens insubordinatie aan het centrale opperbevel van het opstandelingenleger kwam hij op het eiland Hydra in de gevangenis terecht. Maar hij werd weer vrijgelaten om "de Morea" (d.i. een andere naam voor de Peloponnesos) te helpen verdedigen tegen de Egyptische hulptroepen van Ibrahim Pasja, de veldheer van Mehmed Ali. In 1825 ondertekende hij een aan Engeland gericht verzoekschrift om assistentie, en nodigde hij Sir Richard Church uit om het opperbevel over het Griekse opstandelingenleger over te nemen.

In 1828 steunde Kolokotronis, bijgenaamd "de Oude Man van Morea", de regering van graaf Capodistrias, en werd hij een van de leiders van de pro-Russische partij. Na de moord op Capodistrias verdedigde hij de kandidatuur van de 17-jarige prins Otto van Beieren voor de pas opgerichte Griekse troon, maar toen hij later vaststelde dat deze zich als koning liet omringen door hoofdzakelijk Beierse assistenten, begon hij zich tegen de koning te keren. Hiervoor werd Kolokotronis gearresteerd, en in afwachting van zijn proces gevangengezet in de Palamídi-vesting te Nauplion. Op 7 juni 1834 werd hij zelfs ter dood veroordeeld, maar de koning verleende hem gratie en begon een charme-offensief. Koningin Amalia slaagde er zelfs in Kolokotronis' zoon te laten huwen met een meisje van koninklijk bloed, wat de oude houwdegen de schampere opmerking ontlokte: "De bontmantel heeft zich verenigd met de herderscape."

De opening van de Atheense Universiteit ontlokte aan de Oude Man van Morea dit commentaar: "De universiteit zal mettertijd het paleis vernietigen, en de kennis die de jonge mensen daar opdoen zal ons land meer van nut zijn dan ónze heldendaden."

Theodoros Kolokotronis overleed op 72-jarige leeftijd. Vóór de invoering van de euro prijkte zijn afbeelding op de Griekse bankbiljetten van 5000 drachme. Hij wordt nu algemeen beschouwd als de volksheld van Griekenland.

Zeeslag bij Navarino

De Zeeslag bij Navarino of Slag in de Baai van Navarino op 20 oktober 1827 bracht een beslissende wending in de Griekse vrijheidsstrijd. Het was de laatste grote zeeslag die uitsluitend met zeilschepen werd bevochten.

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.