Henk Lubberding

Henk Lubberding (Voorst, 4 augustus 1953) is een Nederlands oud-wielrenner die tussen 1977 en 1992 uitkwam in het beroepswielrennen.

Henk Lubberding
Lubberding "schiet" de Henk Lubberding Classic op gang
Lubberding "schiet" de Henk Lubberding Classic op gang
Persoonlijke informatie
Volledige naam Henk Lubberding
Geboortedatum 4 augustus 1953
Geboorteplaats Vlag van Nederland Voorst, Nederland
Sportieve informatie
Huidige ploeg gestopt
Discipline(s) Weg
Ploegen
1977
1978 - 1979
1980 - 1981
1982 - 1983
1984 - 1986
1987 - 1989
1990 - 1992
TI-Raleigh
TI-Raleigh-McGregor
TI-Raleigh-Creda
TI-Raleigh-Campagnolo
Panasonic
Panasonic-Isostar
Panasonic-Sportlife
Beste prestaties
Milaan-San Remo 16e (1983)
Gent-Wevelgem 1e (1980)
Ronde van Vlaanderen 16e (1979)
Amstel Gold Race 2e (1979)
Luik-Bastenaken-Luik 5e (1983)
Ronde van Frankrijk 8e (1978)
3 etappezeges
WK op de weg 5e (1979)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Biografie

Nadat Lubberding bij de amateurs een derde plaats in de Tour de l'Avenir in 1976 kreeg, leverde dit hem een profcontract op voor het volgende jaar bij de TI-Raleigh ploeg van Peter Post. Opvallend is dat Lubberding zijn hele carrière bij ploegen van Post is blijven rijden.[1]

Beroepswielrenner

In zijn eerste jaar bij de beroepswielrenners debuteerde Lubberding in de Ronde van Frankrijk met een 26e plaats in het eindklassement. In zijn tweede jaar werd hij Nederlands kampioen op de weg en reed een zeer sterke Ronde van Frankrijk. Henk Lubberding werd dat jaar 8e in het eindklassement, 1e in het jongerenklassement en won de etappe naar Pau.

Door het vertrek van Hennie Kuiper naar de Franse Peugeot-ploeg kreeg Lubberding het jaar daarop, samen met Paul Wellens, een beschermde status in de Ronde van Frankrijk. Ereplaatsen in Parijs-Nice (4e), de Amstel Gold Race (2e), Gent-Wevelgem (5e), de Ronde van Romandië (3e), Rund um den Henninger-Turm (2e) en de Dauphiné Libéré (2e) én opnieuw de Nederlandse wegtitel wezen erop dat Lubberding zo'n rol aan zou kunnen. In de ritten in de Pyreneeën, al in het eerste weekend van de Ronde, raakte Lubberding echter al achterop. Uiteindelijk werd hij dat jaar 18e.

Van aanstormend talent naar knechtenrol

In de jaren daarna ging Lubberding ook sukkelen met zijn gezondheid. Aan een hardnekkige voorhoofdsholteontsteking werd hij uiteindelijk geopereerd. Het teleurstellende resultaat in de Tour van 1979 was voor hemzelf waarschijnlijk ook een indicatie dat het "kopmanschap" voor hem niet was weggelegd. Hij functioneerde beter als "meesterknecht" voor andere renners, een rol die hij tot het eind van zijn loopbaan met verve is blijven vervullen.

Zo was Lubberding wegbereider voor Jan Raas toen die wereldkampioen werd in Valkenburg (1979), verleende hij steun aan Joop Zoetemelk bij zijn overwinning in de Ronde van Frankrijk (1980) en reed hij met Gerrie Knetemann vooruit in de Ronde van de Middellandse Zee (1982). Later in zijn carrière kreeg Lubberding ook meer een rol als wegkapitein en steun en toeverlaat van jonge renners.

Ondanks zijn dienende rol wist Lubberding ook persoonlijke successen te behalen. In 13 jaar Ronde van Frankrijk eindigde hij driemaal bij de eerste 10, won hij 3 etappes (alsmede een aantal ploegentijdritten), reed hij eenmaal in de gele trui en werd hij één keer eerste in het jongerenklassement. Verder werd hij tweemaal Nederlands kampioen en won hij in 1980 de klassieker Gent-Wevelgem. In totaal won Lubberding 58 wedstrijden. Hij beëindigde zijn actieve wielerloopbaan in 1992 op 39-jarige leeftijd.

Na het wielrennen

Momenteel organiseert Lubberding buitensportactiviteiten voor bedrijven, gericht op teambuilding. Ook is Lubberding een kritische volger van grote koersen. Zo liet hij zich op 12 juli 2011 tijdens De Avondetappe kritisch uit over de wijze waarop er tegenwoordig door ploegleiders en renners met regels in het moderne wielrennen wordt omgegaan, zoals renners die achter verzorgers fietsen, het vlot wisselen van een wiel en het naar rechts sturen van de weg.

In juli 2013 kwam Lubberding in opspraak door uitlatingen in het radioprogramma NOS Langs de Lijn tijdens de 100ste Tour de France, waarvoor hij commentaar gaf. Hij noemde de debuterende Grote Ronde-wielrenner Kévin Reza, de negroïde Franse renner van Guadeloupse afkomst, "dat negertje" en voegde eraan toe: "Nou ja, negertjé, hij was wel heel donker. Dus ik noem dat maar een neger. Het is al verbazingwekkend dat die op een fiets kunnen rijden".[2] De NOS vond dat Lubberding zich "alleen wat ongelukkig had uitgedrukt" en gaf aan hem te hebben aangeraden beter op zijn woorden te letten.[2]

Belangrijkste overwinningen

1975
Ronde van Limburg
1976
6e etappe Ronde van de Toekomst
1978
4e etappe Ronde van Frankrijk (ploegentijdrit)
10e etappe Ronde van Frankrijk
Jongerenklassement Ronde van Frankrijk
8e eindklassement Ronde van Frankrijk
Nederlandse kampioenstrui Nederlands kampioen op de weg
4e etappe A Ronde van Zwitserland
1979
Nederlandse kampioenstrui Nederlands kampioen op de weg
4e etappe Ronde van Frankrijk
10e etappe Ronde van Frankrijk
proloog Ronde van Romandië
9e etappe Ronde van Zwitserland
proloog Tour d'Indre-et-Loire
1980
Gent-Wevelgem
3e etappe Ronde van Frankrijk
7e etappe Ronde van Frankrijk (ploegentijdrit)
7e etappe A Ronde van Catalonië
5e etappe Ronde van de Middellandse Zee
2e etappe Ster van Bessèges
1981
1e etappe B Ronde van Frankrijk (ploegentijdrit)
4e etappe Ronde van Frankrijk (ploegentijdrit)
1982
9e etappe A Ronde van Frankrijk (ploegentijdrit)
Ronde van Midden-Zeeland
1983
13e etappe Ronde van Frankrijk
4e etappe Ronde van Romandië
1984
4e Etappe A Ronde van de Middellandse Zee
1985
Ronde van Noorwegen
1988
2e etappe Ronde van Frankrijk (ploegentijdrit)
1989
2e etappe Tour de Trump

Resultaten in voornaamste wedstrijden

Jaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1977 26e  
1978 8e (1)Jersey white.svg 
1979 18e  
1980 10e (1) 
1981 54e  
1982 46e  
1983 10e (1) 
1984 40e  
1985 82e  
1986 96e   opgave  
1987 69e   95e  
1988 69e   opgave  
1989 69e   119e  
1990
1991 97e  
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Ronde van Lombardije Rund um den Henninger Turm Waalse Pijl E3 Harelbeke WK op de weg Wereld­ranglijsten
1977 28e 17e
1978 114e 39e 24e 29e 12e 14e 8e 28e (SPP)
1979 66e 5e 16e Zilver ↑ 26e 24e Zilver 12e 5e 5e 8e (SPP)
1980 29e Goud 20e 18e 13e 25e 6e 16e (SPP)
1981 115e 49e 48e 5e
1982 51e 9e 45e 12e 17e 39e
1983 16e 14e 23e 16e 5e 14e
1984 114e 22e 36e 6e
1985 72e 42e 39e 56e
1986 62e 28e 9e
1987 17e 44e Brons 39e
1988 48e 46e 71e 65e 34e
1989 67e 47e 51e
1990 34e 56e
1991
Voorganger:
Fedor den Hertog
1977
MaillotHolanda.svg Nederlands kampioen wielrennen MaillotHolanda.svg
Henk Lubberding
1978 + 1979
Opvolger:
Johan van der Velde
1980
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Victor-Jan Vanparijs, Oranje Boven in de witte trui. Algemeen Dagblad (2017-06-27).
  2. a b NOS tikt Lubberding op vingers na uitspraak over 'negertje', Algemeen Dagblad, 4 juli 2013
  1. Victor-Jan Vanparijs, Oranje Boven in de witte trui. Algemeen Dagblad (2017-06-27).
  2. a b NOS tikt Lubberding op vingers na uitspraak over 'negertje', Algemeen Dagblad, 4 juli 2013
Amstel Gold Race 1979

De Amstel Gold Race 1979 was 237 km lang en ging van Heerlen naar Meerssen. Op het parcours waren er 20 hellingen. Aan de start stonden 137 renners.

E3 Harelbeke 1979

De E3 Harelbeke 1979 is de 22e editie van de wielerklassieker E3 Harelbeke en werd verreden op 24 maart 1979. Jan Raas kwam na 226 kilometer als winnaar over de streep. De gemiddelde uursnelheid van de winnaar was 38,97 km/u.

E3 Harelbeke 1981

De E3 Harelbeke 1981 is de 24e editie van de wielerklassieker E3 Harelbeke en werd verreden op 28 maart 1981. Jan Raas kwam na 226 kilometer als winnaar over de streep.

Jan Gisbers

Jan Gisbers (Eindhoven, 1941) is een Nederlands voormalig ploegleider. Gisbers werkte bij een aantal grote wielerploegen, waaronder Kwantum Hallen-Yoko, PDM en Festina.

Gisbers was, in tegenstelling tot veel andere ploegleiders, zelf nooit als beroepsrenner actief in het peloton. Hij coachte echter lange tijd met veel succes de amateurformatie van Jan van Erp. Renners als Gerrit Solleveld, Adrie van der Poel en Henk Lubberding reden voor deze formatie.

In 1983 stapte hij over naar de nieuwe Kwantum-ploeg van Jan Raas maar in 1985 verliet hij de ploeg na onenigheid. In 1986 ging Gisbers aan de slag bij de nieuwe PDM formatie. Grote namen als Pedro Delgado, Greg LeMond, Raúl Alcalá, Steven Rooks en Erik Breukink reden voor deze ploeg. In 1991 moest de hele ploeg afstappen in de Tour de France na de intralipid-affaire. In 1993 werkte Gisbers nog enige tijd voor Festina maar daarna trok hij zich terug uit het professioneel wielrennen.

Lijst van Nederlandse etappewinnaars Ronde van Frankrijk

Onderstaande lijst toont alle Nederlandse etappeoverwinningen in de Ronde van Frankrijk (bijgewerkt tot en met de etappewinst van Mike Teunissen in de Tour van 2019) in alfabetische volgorde. Het totaal aantal Nederlandse individuele etappeoverwinningen bedraagt 162. Daarnaast werden er 15 ploegentijdritten door een Nederlands team gewonnen.

Lijst van Nederlandse geletruidragers Ronde van Frankrijk

Dit is een ranglijst van Nederlandse geletruidragers in de Ronde van Frankrijk.

Michel Laurent

Michel Laurent (Bourbon-Lancy, 10 augustus 1953) is een voormalig Frans wielrenner.

Laurent was een goed ronderenner die enkele zware etappekoersen won en ook in de Ronde van Frankrijk enkele malen vrij hoog in het eindklassement eindigde. In 1983 werd Henk Lubberding gediskwalificeerd nadat hij Laurent in de sprint van een Touretappe in de hekken had gereden. Na zijn actieve wielerloopbaan werd Laurent ploegleider.

Mijl van Mares

De Mijl van Mares is een Nederlands wielercriterium in Maarheeze die jaarlijks op de tweede vrijdag na de Ronde van Frankrijk werd gehouden. In 2017 werd bekend dat het wielerevenement voortaan op de eerste zaterdag na de Tour zal plaatsvinden. Het criterium werd voor het eerst georganiseerd in 1963. De eerste editie werd gewonnen door de Nederlander Bas Maliepaard. Henk Lubberding, Nico Verhoeven, Robbie McEwen en Steven de Jongh zijn de recordhouders met elk twee zeges.

Nederlands kampioenschap wielrennen op de weg

Het Nederlands kampioenschap wielrennen vindt jaarlijks plaats in het weekeinde vóór de start van de Ronde van Frankrijk. Het parcours bestaat uit een kleine omloop die een aantal keer moet worden afgelegd, afhankelijk van de categorie.

Het Nederlands kampioenschap wordt sinds 2009 georganiseerd door de Stichting NK Wielrennen in opdracht van de KNWU. Daarvoor werd de organisatie van het evenement zestien jaar lang uitbesteed aan sportmarketingbedrijf Top Sports Group.

Panasonic (wielerploeg)

Panasonic was een wielerploeg in de jaren 80 en begin jaren 90 die reed op een Nederlandse licentie. Peter Post en Jules de Wever waren de eerste ploegleiders. Daarmee is deze ploeg de voortzetting van Posts vorige, op Jan Raas gebaseerde ploeg TI-Raleigh - 7 renners maakten de overstap met Post. Fietsmerk Raleigh bleef ook twee jaar verbonden aan de Panasonic ploeg en werd opgevolgd door de Eddy Merckx-fietsen (1986-87).

Later namen onder andere Theo de Rooy en Walter Planckaert de rol van ploegmanager over. Het bedrijf Panasonic heeft de door de jaren heen ook andere wielerploegen ge(co-)sponsord, maar nooit met zoveel succes als met de Nederlandse equipe. Na 1992 werd de ploeg opgeheven.

In 1984 was de Australiër Phil Anderson de kopman. De Belgen Eric Vanderaerden en Eddy Planckaert waren andere bekende renners. Nederlandse renners in dat jaar waren onder anderen Steven Rooks, Peter Winnen, Henk Lubberding, Theo de Rooij en een nog jonge Gert-Jan Theunisse. Ook de al wat oudere Walter Planckaert reed nog voor de ploeg. In de Vlaamse voorjaarswedstrijden was de ploeg erg sterk en won het 5 kasseienklassiekers. Ook werden er in dit jaar 5 etappekoersen gewonnen. Vanderaerden werd bovendien Belgisch kampioen op de weg.

In 1986 voegde Erik Breukink zich bij de ploeg, evenals Johan van der Velde en Teun van Vliet. Jean-Paul van Poppel reed twee seizoenen voor Panasonic (1989-1990), evenals Maurizio Fondriest (1991-1992).

Ploegleiders Planckaert en De Rooy en manager Post gingen na 1992 nog door bij de Histor-formatie, die in Novemail een nieuwe hoofdsponsor had gevonden. Veel renners, waaronder Vjatseslav Ekimov en Marc Sergeant, gingen met de ploegleiders mee.

Ronde van Frankrijk 1978

De 65e editie van de Ronde van Frankrijk ging van start op 29 juni 1978 in Leiden en eindigde op 23 juli in Parijs. Er stonden 110 renners verdeeld over 11 ploegen aan de start.

Er was een tussenfinish in St. Willebrord in aanwezigheid van Corry Konings en twee missen. Het tweede startschot werd gegeven door de zanger Jack Jersey.

Aantal ritten: 22

Totale afstand: 3908 km

Gemiddelde snelheid: 36.084 km/u

Aantal deelnemers: 110

Ronde van Frankrijk 1983

De 70e editie van de Ronde van Frankrijk ging op 1 juli 1983 van start in de Parijse voorstad Fontenay-sous-Bois en voerde via Roubaix, Nantes, de Pyreneeën, het Centraal Massief en de Franse Alpen tegen de klok in naar de Champs-Élysées in Parijs, waar de wielerwedstrijd op 24 juli 1983 eindigde.

Viervoudig winnaar Bernard Hinault ontbrak wegens een blessure, waardoor La Grande Boucle een topfavoriet miste. Oudgedienden Joop Zoetemelk en Lucien Van Impe, jongere klassementsrenners als Peter Winnen, Johan van der Velde en Phil Anderson en outsider Seán Kelly legden het uiteindelijk af tegen een debutant, de 22-jarige Laurent Fignon die net als Hinault voor het Renault-Elf-team van Cyrille Guimard reed. Ook de runner-up Angel Arroyo uit Spanje debuteerde in de Ronde.

Ronde van Limburg (Nederland)

De Ronde van Limburg is een eendaagse wielerwedstrijd in Zuid-Limburg. De organisatie is in handen van de "Stichting Wielerweekend Stein".

De wedstrijd is voor het eerst gereden in het jaar 1948, in dat jaar won Evert Grift de koers. Sinds die tijd heeft de Ronde van Limburg met enkele uitzonderingen (1949 en 2003) elk jaar plaatsgevonden, meestal op de eerste zondag in juni. De laatste jaren wordt deze gehouden voor neo-profs.

De laatste Ronde van Limburg had zijn start in Stein en finish in Genhout. De route voert de renners meestal door het Limburgse heuvellandschap waarbij onderweg enkele bekende heuvels, zoals de Keutenberg, Cauberg, de Eyserbosweg, Gulperberg en Camerig en deels over hetzelfde parcours als de Amstel Gold Race. Het laatste deel van de wedstrijd wordt gereden in de nabijheid van Genhout, waarbij de finishlijn enkele malen wordt gepasseerd. De af te leggen afstand ligt meestal tussen de 170 en 180 kilometer. Vanaf 2016 is de finish van de Ronde van Limburg terug te vinden op de Hubertusstraat in Genhout.

De uitslagenlijst van de Ronde van Limburg kent enkele winnaars die later als profwielrenner ook bekendheid kregen, onder andere Rolf Wolfshohl, Jan Janssen, Gerben Karstens, Fedor den Hertog, Henk Lubberding.

In de Belgische provincie Limburg vindt ook jaarlijks een Ronde van Limburg plaats.

Ronde van Noorwegen

De Ronde van Noorwegen is een meerdaagse wielerwedstrijd in Noorwegen die sinds 2011 wordt verreden als onderdeel van het Europese continentale circuit. In 2012 en 2013 werd de race als de Glava Tour verreden. Tot 2018 was het een vijfdaagse koers, vanaf 2019 -als gevolg van de fusie met de Tour des Fjords- een zesdaagse.In de jaren-80 en -90 van de 20e eeuw werd er ook gekoerst onder de noemer Ronde van Noorwegen. Winnaars van deze races waren Francesco Moser (1983), Dag Erik Pedersen (1984, 1989, 1991), Henk Lubberding (1985), Olaf Ludwig (1990) en Dag Otto Lauritzen (1992).

Ronde van Pijnacker

De Ronde van Pijnacker is een wielercriterium dat jaarlijks wordt verreden in het Zuid-Hollandse Pijnacker.

Bekende namen op de erelijst zijn onder meer Arno KleinJan, Gerben Karstens, Joop Zoetemelk, Jan Raas, Henk Lubberding, Jean-Paul van Poppel, Marco Pantani, Michael Boogerd, Alessandro Petacchi en Fränk Schleck.

In 2007 werd deze wielerwedstrijd voor de 50e keer gehouden. Om deze speciale gelegenheid te vieren had de organisatie Michael Rasmussen uitgenodigd en voor een bedrag van 15.000 euro gecontracteerd. De wielerbond KNWU was tegen de komst van Rasmussen naar Pijnacker. De omstreden Deen verscheen in de gele trui en werd luid toegejuicht door de toegestroomde wielerliefhebbers maar won de wedstrijd niet. De winnaar was Bram de Groot.

Ronde van de Toekomst 1976

De wielerwedstrijd Ronde van de Toekomst 1976 (Frans: Tour de l'Avenir 1976) werd gehouden van 4 tot en met 12 september in Frankrijk.

Er werd overwegend in Franse Alpen gekoerst. De start vond plaats in Nice aan de Côte d'Azur waarna men al direct de bergen in ging (Hautes-Alpes, Isère en Ain). De finish was in Bourg-en-Bresse.

Deze ronde bestond uit negen etappes waarvan de vijfde en de negende een individuele tijdrit was. Er was geen rustdag.

TI-Raleigh

TI-Raleigh was een Nederlandse wielerploeg die bestond tussen 1974 en 1983 en geleid werd door Peter Post. Hoofdsponsor was fietsenfabrikant Raleigh. De ploeg was zeer succesvol, zowel in klassiekers als in etappewedstrijden. Bekende renners die uitkwamen voor deze ploeg waren onder anderen Joop Zoetemelk, Jan Raas, Gerrie Knetemann, Hennie Kuiper, Urs Freuler, Henk Lubberding, René Pijnen, Roy Schuiten en Johan van der Velde. Peter Post stond bekend om de ijzeren discipline die hij van zijn ploeg eiste: "Voor een ploegentijdrit als specialiteit heb je die boven alles nodig". In 10 jaar tijd won de ploeg een kleine duizend wedstrijden. De frames voor de renners werden nog grotendeels met de hand gebouwd in het Engelse Ilkeston. De Amsterdammer Jan Legrand had een grote invloed op het ontwerp van de frames.

TI-Raleigh/1980

De TI-Raleigh wielerploeg maakte in 1980 deel uit van het profpeloton.

Waalse Pijl 1984

De 48ste editie van de Waalse Pijl (ook wel bekend als La Flèche Wallone) werd gehouden op 12 april 1984. Het parcours had een lengte van 246 kilometer. De start lag in Charleroi en de finish was ook weer in Hoei, op de Muur van Hoei om precies te zijn. In totaal bereikten 71 renners de eindstreep.

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.