Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs

De eerste brief van Paulus aan de Korintiërs (vaak kortweg 1 Korintiërs genoemd) is een boek in de Bijbel, in het Nieuwe Testament. Het is een brief van Paulus aan de gemeente te Korinthe, een havenstad in Griekenland. De brief is 16 hoofdstukken groot. Een onderwerp dat in deze brief uitgebreid aan de orde komt is de liefde. De brief werd geschreven in het Koinè-Grieks.

1 Korintiërs
1 Korintiërs 1:1-21 in het Latijn op de Codex Amiatinus, in de 8e eeuw gekopieerd in Wearmouth-Jarrow Abbey.
1 Korintiërs 1:1-21 in het Latijn op de Codex Amiatinus, in de 8e eeuw gekopieerd in Wearmouth-Jarrow Abbey.
Auteur Paulus en Sosthenes
Tijd 55
Taal Grieks
Categorie brief van Paulus
Hoofdstukken 16
Vorige boek Romeinen
Volgende boek 2 Korintiërs

Historische context

De brief werd geschreven vanuit Efeze (16:8) rond de tijd van het paasfeest, in het derde jaar van de zendingsreizen van Paulus (Handelingen 19:10; 20:31), toen hij het plan had opgevat Macedonië te bezoeken, en dan naar Korinthe terug te keren - waarschijnlijk rond 57 (volgens anderen 54 of 55).

Het nieuws dat hij uit Korinthe ontving frustreerde echter zijn plan. Hij had over de misbruiken en twisten onder hen gehoord. Apollos was de eerste die hem op de hoogte bracht, vervolgens door een brief uit de gemeente, door 'enige huisgenoten' van Chloe en ten slotte door Stefanus en zijn twee vrienden die hem bezochten (1:11; 16:17). Paulus besloot daarom eerst deze brief te schrijven, met als doel de ruzies te bedaren, de verkeerde meningen te corrigeren en de vele misstanden uit de wereld te helpen.

Titus en een broeder die niet met name genoemd wordt, zijn waarschijnlijk de dragers van de brief geweest (zie 2 Korintiërs 2:13; 8:6, 12-18).

Interpolatie

De passage 1 Korinthe 14:34-35 (Vrouwen moeten hun mond houden in de kerk) is een latere interpolatie, die overeenkomt met de vervalste 1 Timotheus 2. De tekst is een grove stijlbreuk in het originele Grieks (zichtbaar in de vertalingen) en zou een citaat kunnen zijn. De strekking is bovendien in strijd met 1 Korinthen 11, waar Paulus juist regels geeft voor het spreken van vrouwen in de kerk. Paulus had vrouwelijke apostelen zoals Junia en Priscilla.[1]

Inhoud

  • Groeten en dank (1:1-9)
  • Betreurenswaardige fractievorming die er ontstaan was (1:10-4:21)
  • Schandalen in de gemeente: zaken van immoreel gedrag die onder hen berucht waren geworden, waaronder, afhankelijk van de interpretatie, mannelijk homoseksueel gedrag in het algemeen, of mannelijke homoseksuele prostitutie (5:1-6:20)
  • Het huwelijk en ongehuwd zijn (7:1-40)
  • Het probleem van het eten van vlees dat aan afgoden was gewijd (8:1-11:1).
  • Hoofdbedekking bij bidden en profeteren: bij de man verkeerd, bij de vrouw verplicht (11:2-16)
  • Misverstanden die rond de viering van het avondmaal gerezen waren (11:17-34)
  • De genadegaven in de gemeente (12:1-31)
  • De liefde als de grootste gave, hooglied van de liefde (13:1-13)
  • Tongentaal en andere gaven van de Heilige Geest (14:1-40)
  • Verdediging van de leer van de opstanding van de doden, die door sommigen in Korinthe in twijfel werd getrokken (15:1-58)
  • Algemene aanbevelingen en groeten (16:1-24)

Zie ook

Externe links

Bijbelboeken
Thora:Genesis · Exodus · Leviticus · Numeri · Deuteronomium
Jozua · Rechters · Ruth · 1 en 2 Samuel · 1 en 2 Koningen · 1 en 2 Kronieken · Ezra · Nehemia · Tobit · Judit · Ester · 1 Makkabeeën · 2 Makkabeeën
Job · Psalmen · Spreuken · Prediker · Hooglied · Wijsheid (van Salomo) · (Wijsheid van Jezus) Sirach
Grote profeten:Jesaja · Jeremia · Klaagliederen · Baruch · Ezechiël · Daniël
Kleine profeten:Hosea · Joël · Amos · Obadja · Jona · Micha · Nahum · Habakuk · Sefanja · Haggai · Zacharia · Maleachi
De deuterocanonieke boeken zijn cursief weergegeven.


Evangeliën:Matteüs · Marcus · Lucas · Johannes
Handelingen:Handelingen van de apostelen
Brieven van Paulus:Romeinen · 1 Korintiërs · 2 Korintiërs · Galaten · Efeziërs · Filippenzen · Kolossenzen · 1 Tessalonicenzen · 2 Tessalonicenzen · 1 Timoteüs · 2 Timoteüs · Titus · Filemon
Hebreeën
Katholieke brieven:Jakobus · 1 Petrus · 2 Petrus · 1 Johannes · 2 Johannes · 3 Johannes · Judas
Apocalyptiek:Openbaring van Johannes
  1. Richardcarrier.blogspot.com 1 juni 2011 Pauline Interpolations. Geraadpleegd op 29 juli 2019.
...Durch einen Spiegel...

...Durch einen Spiegel... is een compositie van Joonas Kokkonen.

Kokkonen kreeg het idee voor dit werk tijdens een symposium in Parijs (oktober 1976) over moderne klassieke muziek. Hij verveelde zich, maar zag gedurende dat symposium dat het werk een steeds vastere vorm kreeg. Hij had alvast een begin- en eindpunt. De titel van dit werk refereert volgens Kokkonen aan Bijbelpassage (Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs): "Jetzt sehen wir durch einen Spiegel rätselhafter Gestalt".( Nu kijken wij nog in een spiegel, we zien raadselachtige dingen). Maar dan niet in de context van de Bijbel, maar van een echte spiegel, die hevig verweerd is. Het werk is eendelig, maar kent een viertal tempoaanduidingen die het werk van langzaam, naar snel en weer terug naar langzaam leiden (Andante, Allegro, Allegro ma non troppo, Molto adagio).

Kokkoken schreef de orkestratie exact voor:

klavecimbel

4 eerste violen, 3 tweede violen, 2 altviolen, 2 celli, 1 contrabasDe première vond op 25 augustus 1977 plaats tijdens een kamermuziekfestival in Luzern. Het plaatselijk ensemble stond onder leiding van dirigent Rudolf Baumgartner.

Altaar (religie)

Een altaar (van het Latijn altus = hoog) is een tafel uit hout of steen waar rituele handelingen worden verricht, zoals het brengen van offers aan geesten en goden resp. aan God. Offertafel, outaar en outer zijn synoniemen voor altaar.

Brieven van Paulus

14 van de 21 epistels oftewel brieven in de canon van het Nieuwe Testament van de Bijbel worden traditioneel toegeschreven aan de apostel Paulus. 13 van deze brieven vermelden Paulus als afzender en worden ook wel de Paulijnse of Paulinische brieven genoemd; de Brief aan de Hebreeën is in feite geen echte brief en noemt Paulus niet als auteur. De volgende brieven worden traditioneel aan Paulus toegeschreven:

Zoals uit de tabel blijkt, is Paulus' auteurschap van een aantal van deze brieven omstreden.

Enkele van deze brieven behoren tot de oudste overgeleverde christelijke documenten. Ze verschaffen inzicht in de overtuigingen en controverses van het vroege christendom en als onderdeel van de canon van het Nieuwe Testament zijn het hoekstenen voor zowel christelijke theologie als ethiek. De Paulijnse brieven worden in moderne uitgaven van het Nieuwe Testament gewoonlijk geplaatst tussen Handelingen van de Apostelen en de Katholieke brieven. De meeste Griekse manuscripten plaatsen de algemene brieven echter vooraan en enkele minuscels (175, 325, 336 en 1424) plaatsen de Paulijnse brieven aan het eind van het Nieuwe Testament.

Celibaat

Celibaat (van het Latijn caelebs of coelebs = ongehuwd) is de term voor de bewuste keuze ongehuwd te blijven, in het bijzonder verwijzend naar geestelijken, maar ook toepasselijk voor andere gelovigen.

Iemand die leeft naar het celibaat, leeft celibatair. Omdat in veel kerken seksuele handelingen enkel binnen het huwelijk toegelaten zijn, houdt het celibaat binnen die kerken dus volledige seksuele onthouding in.

In de religieuze geschiedenis van de mensheid bestaat het celibaat, met allerlei nuances, tot op de dag van vandaag, binnen de praktijk van wereldgodsdiensten als het hindoeïsme, het boeddhisme, het taoïsme en het christendom.

Epistel

Een epistel (Grieks ἐπιστολή, epistolē, "brief"; Latijn: epistula of epistola) is een schrijven gericht aan een persoon of een groep personen, meestal in de vorm van een erg formele brief, vaak didactisch van aard en elegant geformuleerd.

Gebed van de apostel Paulus

Het Gebed van de apostel Paulus is een gnostisch geschrift. Een Koptische vertaling maakte deel uit van de vondst van de Nag Hammadigeschriften in 1945. Er moet een oorspronkelijk Griekse tekst zijn geweest, maar daar is nooit iets van gevonden. Alleen de Griekse titel is in het Koptische handschrift aanwezig. De tekst is een van de kortste van de bij Nag Hammadi gevonden manuscripten.

Het werk behoort tot de teksten die zijn ontstaan in de gnostische beweging die aangeduid wordt als het valentinianisme. De grondlegger van die beweging was Valentinus (overleden na 155) . In de valentiaanse literatuur werd Valentinus in een apostolische lijn geplaatst. Hij zou zijn opleiding hebben genoten van Theudas, die weer opgeleid was door Paulus.

In de gnostische literatuur wordt vaker een – gnostische – exegese gegeven aan teksten die aan Paulus werden toegeschreven. In een ander in Nag Hammadi gevonden Koptisch handschrift, de Gnostische Openbaring van Paulus, wordt een hemelreis van Paulus beschreven naar de tiende hemel waar in de Tweede brief van Paulus aan de Korintiërs Paulus wordt weggevoerd naar het paradijs in de derde hemel. In het Gebed van de apostel Paulus komen elementen voor, die ontleend zijn aan de Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs en de Brief van Paulus aan de Filippenzen.

Het gebed bestaat uit drie delen. Het eerste deel is een aanroeping van de Verlosser. Het richt zich tot de pre-existente Vader in de naam die boven elke naam verheven is Jezus Christus. In de brief aan de Filippenzen staat Daarom heeft God hem hoog verheven en hem de naam geschonken die elke naam te boven gaat ... .

In het tweede deel wordt gevraagd om gaven zoals lichamelijke gezondheid en de verlossing van de ziel. In het derde deel vraagt de bidder de gift om wat het oog van geen engel gezien heeft en het oor van geen wereldheerser gehoord heeft en wat niet in het hart van de mensen is opgekomen..... die geschapen zijn naar het beeld van de psychische god , namelijk de verschijning van Christus.

Dit is een verwijzing naar de eerste brief aan de Korintiërs Wat het oog niet heeft gezien en het oor niet heeft gehoord, wat in geen mensenhart is opgekomen dat heeft God bestemd voor wie hem liefheeft. Met de uitdrukking van de psychische god wordt in feite verwezen naar de demiurg, die in de gnostiek verantwoordelijk is voor de schepping van de stoffelijke wereld en de mens. De wereldheersers zijn de dienaren van de demiurg.

Auteurs op het vakgebied hebben in de tekst inhoudelijke overeenkomsten aangetoond met de hermetische literatuur. Er is geen nauwkeuriger datering voor het ontstaan van de oorspronkelijke tekst te geven dan tussen 150 en 300.

Gordon Fee

Gordon Donald Fee (Ashland (Oregon), 1934) is een Amerikaans theoloog. Hij doceerde aan Wheaton College, Vanguard University, Gordon Comwell en (vanaf 1986) aan Regent College. Daar is hij nu emeritus hoogleraar.

Fee groeide op binnen de Assemblies of God. Zijn vader Donald Horace Fee was voorganger in verschillende kerken in de staat Washington. Fee behaalde een Bachelor of Arts en een Master of Arts aan Seattle Pacific University en een doctoraat aan de University of Southern California.

Binnen zijn vakgebied staat Fee bekend als een van de experts op het gebied van de pneumatologie en tekstkritiek van het Nieuwe Testament. Hij schreef ook verschillende boeken over de exegese van de bijbel, waaronder de populaire introductie How to Read the Bible for All Its Worth (samen met Douglas Stuart) en de boeken How to Read the Bible, Book by Book, How to Choose a Translation for all its Worth (samen met Mark L. Strauss) en een belangrijk commentaar op de Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs. In de jaren 90 van de 20e eeuw volgde hij F.F.Bruce op als hoofdredacteur van de binnen evangelicale kringen gezaghebbende commentarenreeks de New International Commentary of the New Testament.

Fee ontdekte dat de tekst over Johannes 1:8-38 in de Codex Sinaiticus niet de Alexandrijnse tekstgroep, maar de Westerse tekstgroep vertegenwoordigde.

De Amerikaanse theoloog is lid van het Christians for Biblical Equality, een comité van evangelicale christenen die pleiten voor totale gelijkheid tussen man en vrouw in de kerk. Hij is predikant binnen de Assemblies of God en associeert zichzelf ook met de pinksterbeweging. Tegelijkertijd is hij kritisch op de fundamentalistische elementen en staat bekend als criticus van de voorspoedstheologie.

Bij Fee werd in 2010 alzheimer gediagnosticeerd..

Kinderdoopsel

Kinderdoopsel of kinderdoop is de doop van kleine kinderen. Het kinderdoopsel wordt veelal in de eerste dagen of weken van het leven van een kind toegediend en vindt doorgaans plaats tijdens een kerkelijke bijeenkomst.

De rituele handeling van het doopsel is een traditie in de verschillende christelijke kerken. Het vindt zijn oorsprong in het Nieuwe Testament (Handelingen van de Apostelen (16:15) en de Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs (1:16)) en in uitdrukkelijke getuigenissen uit de tweede eeuw na Christus. In het prille begin van het ontstaan van de Kerk gebeurde het vaak dat hele gezinnen het doopsel ontvingen.

In de Rooms-Katholieke Kerk is het kinderdoopsel gebruikelijk, omdat een kind bij de geboorte nog steeds de erfzonde bezit. Als het ongedoopt - en dus nog belast met de erfzonde - stierf, zou het niet in de Hemel komen maar in het Voorgeborchte (daartegen diende de Nooddoop). Tegenwoordig staat het Doopsel voor de opname van het pasgeboren kind in de gemeenschap van de Moederkerk.

Ook in de traditionele protestantse kerken (gereformeerde, lutherse en anglicaanse) is de kinderdoop gebruikelijk. Wel staan sommige gemeenten (onder meer in de Nederlands Gereformeerde Kerken) het toe wanneer ouders hun jonge kinderen niet willen laten dopen, om hun kinderen zelf deze keuze op latere leeftijd te geven. Veelal worden kinderen dan opgedragen in plaats van gedoopt. De reden hiervoor is dat men van mening is dat de doop alleen mag worden toegediend wanneer iemand tot geloof in Christus als Verlosser is gekomen en daarvan publiekelijk belijdenis heeft afgelegd.

Kerkgenootschappen waar enkel de volwassendoop wordt toegepast zijn onder andere de baptisten, de (vrije) evangelische gemeenten, de charismatische Pinkster- en Volle Evangeliegemeenten, maar ook de veel oudere, maar doorgaans veel minder orthodoxe, doopsgezinde gemeente, die ontstaan is ten tijde van de Reformatie en waaruit het baptisme is voortgekomen.

Korinthe

Korinthe kan verwijzen naar:

Korinthe (stad), een stad in Griekenland en hoofdstad van het gelijknamige departement

Korinthe (departement), een departement in Griekenland

Korinthe (stad)

Korinthos (Grieks: Κόρινθος; Nederlands: Korinthe) is sedert 2011 een fusiegemeente (dimos) in de Griekse bestuurlijke regio (periferia) Peloponnesos. Het was de hoofdstad van het voormalige departement (nomos) Korinthe.

De vijf deelgemeenten (dimotiki enotita) van de fusiegemeente zijn:

Assos-Lechaio (Άσσος-Λέχαιο)

Korinthos (Κόρινθος), Nederlands: Korinthe

Saroniko (Σαρωνικό)

Solygeia (Σολύγεια))

Tenea (Τενέα)

Korinthiërs

Korinthiërs kan verwijzen naar:

het Nieuw-testamentische Bijbelboek Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs.

het Nieuw-testamentische Bijbelboek Tweede brief van Paulus aan de Korintiërs.

Maranata

Het woord maranata of maranatha is de transliteratie van een Aramese zinsnede, maran at(h)a, die eenmaal voorkomt in het Nieuwe Testament.

De apostel Paulus gebruikt de term aan het einde van zijn Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs (1 Korintiërs 16 vers 22) als een afscheidsgroet. De meest waarschijnlijke betekenis van maranata is "Onze Heer, Kom!", maar ook "Onze Heer is gekomen" en "Onze Heer zal komen" behoren tot de mogelijke betekenissen.

De term werd door de eerste christenen waarschijnlijk gebruikt als groet. In de huidige tijd wordt de term als naam gebruikt door sommige protestants-christelijke organisaties en instellingen, meestal van evangelische snit. Ook is het als Maranathakerk een veel voorkomende naam voor kerkgebouwen en geloofsgemeenschappen. In Nederland is de term vooral gepopulariseerd door het evangelisatiewerk van Johannes de Heer.

Maranata is ook het mantra aanbevolen door de benedictijner monnik John Main, oprichter van de World Community for Christian Meditation (Wereldgemeenschap voor Christelijke Meditatie).

Opstanding

Onder opstanding of verrijzenis wordt het herrijzen van een persoon uit de dood verstaan. De drie Abrahamitische godsdiensten, jodendom, christendom en islam, verkondigen een algemene opstanding van de mensheid uit de dood op het einde der tijden. Op de Dag des oordeels zullen "alle mensen" die vanaf de eerste mens Adam zijn gestorven, weer herrijzen om geoordeeld te worden door God.

Paaslam

Het paaslam (Hebreeuws: קרבן פסח / Korban Pesakh) is een begrip uit zowel de joodse als de christelijke traditie. Het is de benaming voor het dier wat volgens de joodse wet geofferd werd bij de viering van Pesach. Voor de christenen heeft het een diepe, symbolische betekenis op historische gronden, wat wordt gevierd tijdens het Paasfeest.

Papyrus 129

Papyrus 129 of (volgens de nummering van Gregory-Aland) is een Grieks afschrift van het Nieuwe Testament, geschreven op papyrus. Van het handschrift zijn zes fragmenten bewaard gebleven, die samen delen van de eerste brief van Paulus aan de Korintiërs bevatten (nl. 1 Kor. 1 Cor 7:32-37; 8:10-9:3; 9:10-16; 9:27-10:6). Op grond van schrifttype wordt het papyrus in de 2e eeuw gedateerd. Vier fragmenten worden bewaard in het Museum of the Bible in Washington D.C. onder nummer G.C.PAP.000120. De andere twee fragmenten zijn in het bezit van de Stimer Family Collection in California.

In oktober 2019 meldde the Egypt Exploration Society in Oxford, die de Oxyrhynchus papyri beheert en uitgeeft, dat de papyrus in het Museum of the Bible zonder hun toestemming uit de collectie van het genootschap was verwijderd. Dit betekent waarschijnlijk dat het andere deel van deze papyrus ook gestolen is.

Het Institut für neutestamentliche Textforschung heeft onafhankelijk onderzoek naar deze papyrus gedaan. Hieruit blijkt dat de papyrus naar alle waarschijnlijkheid authentiek is en in de tweede eeuw gedateerd kan worden.

Typologie (theologie)

Typologie in de theologische betekenis duidt een speciale methode van bijbeluitleg aan, waarbij gebeurtenissen en personen uit het Oude Testament worden gezien als voorafschaduwingen of "typen" van het leven van Jezus Christus. De typologische uitleg is al terug te vinden in het Nieuwe Testament, bijvoorbeeld in de Eerste brief van Paulus aan de Korintiërs 5:7 waar Jezus wordt vergeleken met het Pesachlam. Klassieke voorbeelden van de typologische uitleg zijn het verblijf van Jona voor drie dagen in de vis als verwijzing naar de drie dagen dat Jezus in het graf gelegen heeft en de zelfopoffering van Simson aan het einde van zijn leven als verwijzing naar de kruisiging.

De typologische uitleg kan worden beschouwd als een verbijzondering van de allegorische uitleg, die eveneens gebeurtenissen en personen behandelt als zinnebeeldige voorstellingen. Waar de typologische uitleg zich beperkt tot de parallellen met (het leven van) Jezus, kan de allegorische uitleg met een groot aantal onderwerpen verbonden worden.

Unciaal 0121a

Unciaal 0121a (Gregory-Aland), ε 1031 (von Soden), is een van de Bijbelse handschriften in de Griekse taal. Het dateert uit de 10e eeuw en is geschreven met uncialen op perkament.

Unciaal 088

Unciaal 088 (Gregory-Aland), is een van de Bijbelse handschriften in de Griekse taal. Het dateert uit de 5e of 6e eeuw en is geschreven met uncialen op perkament.

Wayne Oquin

Wayne Oquin (Houston, 1977) is een Amerikaans componist, muziekpedagoog, dirigent en pianist.

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.