Brazilië

Brazilië, officieel de Federale Republiek van Brazilië (Portugees: República Federativa do Brasil; IPA: [bɾaˈziw]), is een land in Zuid-Amerika grenzend aan Frankrijk (Frans-Guyana), Suriname, Guyana, Venezuela, Colombia, Peru, Bolivia, Paraguay, Argentinië, Uruguay en de Atlantische Oceaan. Brasilia is de hoofdstad, São Paulo is de grootste stad in het land.

Brazilië is met zijn 8,5 miljoen vierkante kilometer het grootste land van Zuid-Amerika, het beslaat bijna de helft van dit continent. Het is bovendien het vijfde grootste land ter wereld, alleen Rusland, Canada, de Verenigde Staten en China zijn groter. Met meer dan 208 miljoen inwoners is het daarnaast het zesde land gemeten naar bevolkingsomvang.

De oorspronkelijke bevolking van Brazilië bestond uit indianen die de tropische kuststrook, het Paraná- en het Amazonebekken bewoonden. De kolonisatie van Brazilië begon in 1500 met de komst van zeevaarder Pedro Álvares Cabral, die Brazilië tot Portugese kolonie uitriep. De Braziliaanse noordkust viel in de 17e eeuw enige tijd onder Nederlands koloniaal bestuur. De Portugese Kroon breidde haar heerschappij echter gestaag uit en in 1808 verhuisde de Portugese hofhouding van Lissabon naar Rio de Janeiro. Brazilië werd vervolgens de spil in het Verenigd Koninkrijk van Portugal, Brazilië en de Algarve en verklaarde zich in 1822 onafhankelijk. De verbinding met het Portugese vorstenhuis bleef nog enkele decennia behouden in het Keizerrijk Brazilië, maar werd met de Proclamatie van de Republiek in 1889 definitief verbroken. Afwisselende democratische en autocratische regeringen volgden elkaar op tot in de jaren 80 van de twintigste eeuw. De Braziliaanse grondwet omschrijft het land als een democratische federale republiek.

Brazilië is medeoprichter van de Verenigde Naties, de G20, Mercosur, de Organisatie van Amerikaanse Staten en de BRICS. De Braziliaanse economie, de op zeven na grootste ter wereld, is een gemengde economie met een belangrijke rol voor de nationale ontwikkelingsbank en (in het verleden) importsubstitutie. Grondstoffen, landbouwproducten (zoals koffie en soja) en een omvangrijke maakindustrie (die onder meer kleding, auto's en vliegtuigen produceert) behoren tot de belangrijkste sectoren. Tegelijkertijd wordt Brazilië gekenmerkt door extreme inkomensongelijkheid.

República Federativa do Brasil
Flag of Brazil Coat of arms of Brazil
(Details) (Details)
Brazilië
Basisgegevens
Officiële landstaal Portugees
Hoofdstad Brasilia
Regeringsvorm Presidentiële republiek met een presidentieel systeem en een meerpartijenstelsel
Staatsvorm Federatie
Staatshoofd Jair Bolsonaro
Regeringsleider Jair Bolsonaro
Religie katholiek 74%
protestants 15%
geen religie 7%
spiritisme 1%
Overige 2% (2000)
Oppervlakte 8.514.877 km² [1] (0,65% water)
Inwoners 190.755.799 (2010)[2]
207.353.391 (2017)[3] (24,4/km² (2017))
Overige
Motto Ordem e Progresso
Volkslied Hino Nacional Brasileiro
Munteenheid Braziliaanse real (BRL)
UTC −2, −3, −4, −5
Nationale feestdag 7 september, Carnaval
Web | Code | Tel. .br | BRA | 55
Voorgaande staten
Keizerrijk Brazilië Keizerrijk Brazilië 1889
Detailkaart
Brazilië
Portaal  Portaalicoon   Brazilië
Portaal  Portaalpictogram  Landen & Volken

Geschiedenis

Al duizenden jaren voor Christus waren het Amazonebekken, het Paranábekken en de kustgebieden van Brazilië bewoond door indianen. Er waren honderden indianenstammen die in een paar grotere etnische groepen zijn onder te verdelen, met als voornaamste de Guaraní, de Tupi en de Ge.

Meirelles-primeiramissa2
De eerste christelijke mis in Brazilië (Victor Meirelles, 1861)

In 1500 eiste de Portugese zeevaarder Pedro Álvares Cabral in het huidige Porto Seguro de Braziliaanse kusten op voor de Portugese Kroon. Aanvankelijk wilde geen enkele Portugees zich daar vestigen, omdat er geen edele metalen of kostbare kruiden te vinden waren. Portugal stuurde er daarom gevangenen naar toe.

Vanaf 1530 kwam de kolonisatie op gang en werden in Bahia en Pernambuco de eerste suikerplantages gesticht. Met de komst van de Markies van Pombal in de 18e eeuw werd het Portugese gezag verstevigd. Zo werd het Portugees in Brazilië de officiële taal (voorheen waren inheemse talen zoals het Tupi en het Guaraní nog wijdverbreid en werden zelfs gesproken door vele Europese kolonisten) en werden de jezuïeten die de indianen beschermden verbannen.

Van 1630 tot 1654 werden de Braziliaanse bezittingen van de Portugese Kroon gedeeltelijk ingelijfd door de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. De verschillende gouverneurs van de kolonie trachtten zo veel mogelijk immigranten naar het gebied, officieel Nieuw Holland genaamd, te lokken, met gematigd succes. Uiteindelijk werden de Nederlanders in 1654 uit het gebied verdreven door de Portugezen.[4].

In 1807 vluchtte het Portugees koninklijk huis, onder leiding van de latere koning Johan VI, voor het leger van Napoleon naar Brazilië, dat toen nog steeds een kolonie van Portugal was. Vanaf dat moment werd Rio de Janeiro de facto de hoofdstad van het Portugese rijk. Omdat Portugal, dat voorheen het handelsmonopolie op Brazilië had gehad, bezet was door de Fransen, moesten de Braziliaanse havens geopend worden voor buitenlandse (Engelse) schepen om een isolement te voorkomen. In deze periode werd Rio de Janeiro een machtscentrum van belang, werd de Nationale Bibliotheek opgericht en werden de eerste Braziliaanse universiteiten gesticht.

Independência ou Morte (1888)
Onafhankelijkheid of de Dood (Pedro Américo): Peter I roept de Braziliaanse onafhankelijkheid uit

Toen Johan VI in 1821 terugkeerde naar Portugal, bleef zijn zoon Peter als regent achter in Brazilië. Deze riep in 1822 de onafhankelijkheid uit en liet zichzelf tot keizer Peter I kronen. Drie jaar later werd de onafhankelijkheid door Portugal erkend. In 1831 werd keizer Peter I opgevolgd door Peter II.

In 1889 bracht de nieuwe elite van koffiebaronnen de monarchie ten val en stelde een federale republiek in. Tot 1930 werd de Braziliaanse regering gedomineerd door rurale grootgrondbezitters. In de jaren 30 werd echter onder een door Getúlio Vargas geleide militaire regering een begin gemaakt met de industrialisering. Na het aftreden van Vargas in 1945 begon een proces van democratisering, dat echter in 1964 abrupt ten einde kwam toen militairen opnieuw de macht grepen.

In 1984 vond er een geleidelijke overgang naar een burgerregering plaats, waardoor er weer ruimte kwam voor een verdere uitbouw van een democratische traditie in Brazilië. In 2002 kwam er voor het eerst een linkse regering onder leiding van de voormalige vakbondsleider Lula aan de macht.

Geografie

Amanhecer no Hercules --
Serra dos Órgãos in het bergachtige zuidoosten van het land

Brazilië wordt gekenmerkt door vier grote geografische eenheden:

Natuur

Amazon CIAT (5)
Het Amazonewoud is het grootste regenwoud ter wereld

Brazilië kent sinds 1937 een systeem van nationale parken, met als eerste park het nationaal park Itatiaia. De twee volgende nationale parken werden gecreëerd in 1939. Pas 20 jaar later werden opnieuw parken gecreëerd. Sinds die tijd is het aantal toegenomen van 33 in 1990 tot 67 in 2010.[5][6]

De grootte van de parken varieert enorm van het nationaal park Tijuca van 3.300 ha tot het 3.800.000 ha grote nationaal park Montanhas do Tumucumaque. Van de 67 nationale parken zijn er 19 beschermd met een totaaloppervlak van ongeveer 5% van het oorspronkelijke Amazoneregenwoud en ongeveer 22 met een oppervlak van 1% van het oorspronkelijke Atlantisch Woud. Zeven parken beschermen de ecoregio Caatinga en twaalf de ecoregio Cerrado. Er zijn slecht zes kust- en zeeparken, inclusief het Pantanal-drasland. Er is geen park dat de pampa beschermt.[5][6]

In 2010 waren er 30 parken toegankelijk voor het publiek. De meest bezochte hiervan zijn het nationaal park Tijuca met 1,7 miljoen bezoekers en het nationaal park Iguaçu met 1 miljoen bezoekers.[5] Andere bekende nationale parken zijn Serra dos Órgãos, Chapada dos Veadeiros en Emas.

Steden

Brasilia is de hoofdstad sinds 1960; voordien was dit Rio de Janeiro en tot 1763 Salvador.

De veertien grootste steden zijn:

Demografie

India tupi
Tupi-indiaan

Brazilië heeft de grootste bevolking in Zuid-Amerika en is het vijfde land in de wereld qua inwoneraantal. Het inwoneraantal bedroeg in 2007 190.010.647. Aan het begin van de 20e eeuw telde Brazilië 18 miljoen inwoners; dat aantal is sindsdien dus ruim vertienvoudigd.[7]

Bevolkingssamenstelling

De Brazilianen zijn divers in hun etnische oorsprong: het is een mengelmoes van Afrikanen, Europeanen en inheemsen. Hoewel er nog elementen van de Afrikaanse en indiaanse culturen voortleven in de huidige Braziliaanse cultuur, is die cultuur overwegend westers. Circa 1,4 miljoen Brazilianen zijn van Japanse afkomst en leven hoofdzakelijk in het zuiden. Van alle landen buiten Japan heeft Brazilië de grootste Japanse bevolking ter wereld.[8] De Chinese gemeenschap in Brazilië die al meer dan tweehonderd jaar bestaat, telt ongeveer honderdvijftigduizend zielen. De Italo-Brazilianen vormen ook een van de grootste bevolkingsgroepen en zijn met ongeveer 31 miljoen. Er zijn daarnaast vele Portugese Brazilianen, en doordat Portugal de kolonisator was is er ook al eeuwenlang een Portugese instroom. Vanaf de 19de eeuw volgde ook een grote instroom van Duitse Brazilianen, die zich vooral in het zuiden van het land vestigden.

Ongeveer 750.000 Brazilianen behoren tot de inheemse bevolking. Het grootste deel daarvan leeft in het Amazoneregenwoud, voornamelijk langs de Amazone. Circa 12% van de landoppervlakte van Brazilië is terzijde gesteld als inheems gebied. Dit betekent echter niet dat de inheemse stammen nu ongestoord kunnen leven in hun leefgebieden. Daarvoor zijn andere groeperingen te zeer op geld belust. Wetten die inheems gebied afpalen zijn een ding, iets anders is deze wetten ook te handhaven. Alleen met effectieve bescherming van de regering kunnen de "Indianen" hun leefgebieden veilig bewonen.

De uit de VS afkomstige rooms-katholieke non Dorothy Stang (+2005) is voor mensenrechten-activisten een icoon geworden als geweldloos verdediger van deze inheemse volken.

Taal

MPL 066
Museum van de Portugese taal in São Paulo

De officiële taal van Brazilië is het Portugees[9] (Artikel 13 van de Grondwet van de Federale Republiek Brazilië), de taal die bijna de gehele bevolking spreekt en vrijwel de enige taal is die gebruikt wordt in kranten, op radio en televisie en voor zakelijke en bestuurlijke doeleinden. De meest bekende uitzondering hierop is een wet op de gebarentaal die werd goedgekeurd door het Nationale congres van Brazilië. De wettelijke erkenning vond plaats in 2002,[10] de regelgeving volgde in 2005.[11] De wet stelt het gebruik van de Braziliaanse gebarentaal, beter bekend onder het Portugese acroniem LIBRAS, verplicht in het onderwijs en bij overheidsdiensten. LIBRAS moet worden geleerd als onderdeel van de curricula van de pedagogie- en logopedieopleidingen. Leraren, instructeurs en vertalers in deze gebarentaal zijn erkende professionals. Scholen en de gezondheidszorg moeten toegang bieden aan doven.[12]

Vele Brazilianen zijn eentalig; diegenen die een tweede taal machtig zijn spreken voornamelijk Italiaans of Duits (met name in het zuiden) vanwege hun afkomst en Spaans of Engels als tweede taal. Voorheen werden er onder grote delen van de bevolking inheemse (Amerindische, Indiaanse) talen gesproken. De talen hebben zich geleidelijk ver in het binnenland teruggetrokken. Enkele voorbeelden van de ruim 180 inheemse talen zijn Apalaí, Arara, Borôro, Canela, Carajá, Caribe, Guarani, Kaingang, Nadëb, Nheengatu, Terêna, Tucano en Xavante.

Brazilië is het enige land in Zuid-Amerika waar Portugees de officiële taal is.

Religie

Ongeveer 86,8% van de bevolking is christelijk (64,6% katholiek en 22,2% protestants), 5,0 % overige geloven en 8,0% heeft geen religie.[13] Sedert 2000 daalt de aanhang van de Katholieke Kerk zo'n 1% per jaar, protestantse kerkgenootschappen groeien met zo'n 1% per jaar.

Een gedeelte van de bevolking in het noordoosten is aanhanger van candomblé, een religie die door de slaven vanuit Afrika is meegenomen.

Bestuur en instellingen

Staatsinrichting

Brazilian National Congress
Braziliaans Parlementsgebouw in Brasilia

Brazilië kent een federale staatsvorm, die gebaseerd is op de federale grondwet van 1988. Het land bestaat uit een federaal hoofdstedelijk district en 26 deelstaten, met elk op hun beurt een eigen grondwet. De federale grondwet stelt dat het nationale gezag wordt bekleed door een president, die voor vier jaar door universele stemming wordt gekozen. In het kader van een amendement van 1997 kan de president slechts eenmaal worden herkozen.

Op 27 oktober 2002 werd de voormalige vakbondsleider, de socialist Luiz Inácio Lula da Silva ('Lula'), leider van de PT (Partido dos Trabalhadores) in een tweede verkiezingsronde met circa 61% van de stemmen gekozen tot president van de republiek en was daarmee de eerste uitgesproken linkse president van Brazilië. Hij werd de opvolger van Fernando Henrique Cardoso (PSDB, Partido Social Democrático Brasileiro), die twee termijnen aan het roer stond. Luiz Inácio Lula da Silva leidde van 2003 tot 2011 een centrumlinkse regering.

Van 2011 tot 12 mei 2016 was Dilma Rousseff de president van Brazilië. Zij was tevens de eerste vrouwelijke president in de geschiedenis van het land. Op 12 mei 2016 werd ze voorlopig buitenspel gezet door het Braziliaanse parlement. Ze wordt ervan verdacht te hebben gesjoemeld met de staatsbegroting in aanloop naar de verkiezingen in 2014. Op 12 mei werd tevens duidelijk dat haar opvolger Michel Temer werd.

Er is een wetgevende macht die uit een hogere Federale Senaat en een Huis van Afgevaardigden bestaat. De 81 senatoren worden verkozen voor acht jaar en de 513 afgevaardigden worden verkozen voor vier jaar. De president kan unilateraal in staatszaken tussenbeide komen. Elke staat heeft zijn eigen gouverneur en wetgevende macht. Tot de voornaamste politieke partijen behoren: de Braziliaanse Partij van de Democratische Beweging, de Democraten, de Braziliaanse Sociaal-Democratische Partij en de Arbeiderspartij van president Dilma Rousseff. Alle burgers in bezit van de Braziliaanse nationaliteit vanaf de leeftijd van 16 jaar hebben stemrecht. Brazilianen van 18 tot 70 jaar zijn verplicht te stemmen. Brazilië is onder meer lid van de VN, de G20, de Mercosur, de BRICS (een vereniging van vijf opkomende economiën: Brazilië, Rusland, India, China en later ook Zuid-Afrika) en de Unie van Zuid-Amerikaanse Naties.

Bestuurlijke indeling

Brazilië bestaat uit 26 staten en 1 federaal district, gegroepeerd in 5 geografische regio's zonder bestuurlijke rol. De staten zijn verdeeld in gemeenten. De staat Pernambuco kent daarnaast een staatsdistrict, het eiland Fernando de Noronha.

Regio Noord
Vlag van Acre Acre (1)
Vlag van Amapá Amapá (3)
Vlag van Amazonas Amazonas (4)
Vlag van Pará Pará (13)
Vlag van Rondônia Rondônia (21)
Vlag van Roraima Roraima (22)
Vlag van Tocatins Tocantins (26)

Regio Centraal-West
Vlag van Federaal District (27)
Vlag van Goiás Goiás (8)
Vlag van Mato Grosso Mato Grosso (10)
Vlag van Mato Grosso do Sul Mato Grosso do Sul (11)

Regio Noordoost
Vlag van Alagoas Alagoas (2)
Vlag van Bahia Bahia (5)
Vlag van Ceará Ceará (6)
Vlag van Maranhão Maranhão (9)
Vlag van Paraíba Paraíba (14)
Vlag van Pernambuco Pernambuco (16)
Vlag van Piauí Piauí (17)
Vlag van Rio Grande do Norte Rio Grande do Norte (19)
Vlag van Sergipe Sergipe (25)

Regio Zuidoost
Vlag van Espírito Santo Espírito Santo (7)
Vlag van Minas Gerais Minas Gerais (12)
Vlag van Rio de Janeiro Rio de Janeiro (18)
Vlag van São Paulo São Paulo (24)

Regio Zuid
Vlag van Paraná Paraná (15)
Vlag van Rio Grande do Sul Rio Grande do Sul (20)
Vlag van Santa Catarina Santa Catarina (23)

Staten van Brazilië

Onderwijs

Universidade Federal do Parana 3 Curitiba Parana
Universiteitsgebouw van de Universidade Federal do Paraná

Na aanhoudende investeringen, vaak gecombineerd met andere sociale programma's zoals Bolsa Família, is de Braziliaanse overheid erin geslaagd elk kind in de schoolbanken te krijgen. Het probleem ligt vaak in de lage kwaliteit van het gegeven onderwijs. Daardoor is er een bloeiende sector ontstaan van privéscholen voor de middenklasse, waar men de financiële middelen heeft om op een hoger niveau les te geven.

Het land kent een zeer groot aantal universiteiten, waarvan het merendeel sinds het eind van de 20e eeuw is gesticht. De meerderheid van de universiteiten zijn privé-instellingen met soms hoge inschrijvingsgelden. Om het inschrijvingsgeld te bekostigen, is het heel normaal om werken en studeren te combineren. Enkel een aantal staats- en stadsuniversiteiten zijn gratis. Een aantal universiteiten zoals USP, Universidade de São Paulo, hebben een goede reputatie over de hele wereld.

Beroepsopleidingen vormen voornamelijk een alternatief voor degenen die geen universiteit kunnen betalen.

Zorg

Ongeveer 730.000 Brazilianen waren volgens UNAIDS in 2013 geïnfecteerd met hiv, wat overeenkomt met ruim 0,3% van de bevolking.[14] Dat is minder dan sommige Europese landen zoals Portugal (0,6%) en Spanje (0,4%), maar meer dan Nederland (0,2%).[15] De centrale regering en de regeringen van individuele staten hebben effectieve aidsbestrijdingscampagnes opgezet. Het condoomgebruik is aanzienlijk gestegen en het aantal geïnfecteerden is stabiel gebleven.[16] Het aidsprogramma van Brazilië is een model voor ontwikkelingslanden geworden. Het aantal hiv-besmettingen is gestabiliseerd en het aantal aidsgerelateerde sterfgevallen is gedaald.[17] Brazilië heeft de belangrijkste geneesmiddelenfabrikanten omzeild. Het produceert zelf goedkope, merkloze aidsmedicijnen en deelt deze gratis uit aan degenen die dit niet kunnen betalen.[18]

Economie

Continental Embraer 135
Een Embraer ERJ-135 vliegtuig. Brazilië is de op twee na grootste commerciële-vliegtuigproducent ter wereld.[19]

Brazilië heeft de grootste economie van Latijns-Amerika. Brazilië heeft ontwikkelde landbouw-, mijnbouw-, industrie-, en dienstsectoren. Het heeft een overvloed aan natuurlijke hulpbronnen, zoals aardolie, ijzererts en agrarische producten. Brazilië is steeds meer aanwezig in buitenlandse financiële markten en is een van de vier BRIC landen.

In 2017 bedroeg het bruto binnenlands product (bbp) per hoofd van de bevolking US$ 9896.[20]

Jaar[20] BBP
(in miljarden US$)
BBP per hoofd
(in US$)
Reële groei
(% mut JoJ)
Werkloosheid
(%)
Inflatie
(% mut JoJ)
Saldo overheids-
begroting
(in % BBP)
Netto staatsschuld
(in % BBP)
Saldo lopende rekeningen
(in % BBP)
1980 146 1229 9,2% 90,2% -8,8%
1990 455 3105 -4,2% 2947,7% -0,8%
2000 655 3779 4,4% 13,9% 7,0% -3,3% 65,6% -3,8%
2005 891 4811 3,2% 11,4% 6,9% -3,5% 68,7% 1,5%
2010 2208 11293 7,5% 8,5% 5,0% -2,7% 63,1% -3,4%
2015 1800 8803 -3,5% 8,3% 9,0% -10,3% 72,6% -3,3%
2016 1793 8701 -3,5% 11,3% 8,7% -9,0% 78,4% -1,3%
2017 2055 9896 1,0% 12,8% 3,5% -7,8% 84,0% -0,5%

De economische groei in Brazilië steeg vooral heel sterk tijdens in de jaren 2004 tot 2013.[20] Het profiteerde van de sterke wereldwijde vraag naar grondstoffen en energie. De prijzen van ertsen en olie stegen fors waardoor het land fors verdiende aan de export. De hoge inflatie van het begin van de jaren negentig was in 1998 weer volledig onder controle. In 2013 piekte het bbp per hoofd op US$ 13.200.[20] De werkloosheid daalde en bereikte in 2014 een laagte record. Mede door een halvering van de olieprijs en corruptieperikelen rondom de staatsoliemaatschappij Petrobras raakte het land in de economische problemen. De overheidsuitgaven en inkomsten liepen uit elkaar met een fors begrotingstekort en toenemende staatsschuld tot gevolg. In 2017 was het bbp per hoofd met een kwart gedaald ten opzichte van 2013.[20] Er is veel handel met de Europese Unie, de Verenigde Staten, Argentinië en Japan.

Het grootste deel van de elektriciteit van Brazilië komt uit waterkracht. De Itaipu-waterkrachtcentrale is de grootste van het land en na de Drieklovendam in China de tweede grootste ter wereld. Brazilië bezit een uitgebreid grotendeels onaangesproken hydro-elektrisch potentieel, in het bijzonder in het bassin van de Amazone.

Brazilië heeft een eigen ruimtevaartprogramma (INPE).

Energie

Brazilië produceerde 283 miljoen ton olie equivalent (Mtoe) in 2016. (1Mtoe = 11,63 TWh, miljard kilowattuur.) De grootste energiebronnen waren aardolie 47% en biomassa 30%. Dat was genoeg voor de energievoorziening, het TPES (total primary energy supply): 284 Mtoe.

Van de energie ging ongeveer 60 Mtoe verloren bij conversie. 15 Mtoe werd gebruikt voor niet-energetische producten zoals smeermiddelen, asphalt en petrochemicaliën. Voor eindgebruikers resteerde 200 Mtoe waarvan 42 Mtoe = 490 TWh elektriciteit. In de periode 2012-2016 steeg de energieproductie 13%, vooral door meer olie. Het eindgebruik bleef ongeveer gelijk. Windenergie werd 6 maal meer en leverde 7% van de elektriciteit voor eindgebruikers in 2016.[21] De uitstoot van kooldioxide was 417 megaton, dat is 2 ton per persoon, veel minder dan het wereldgemiddelde 4,4 ton per persoon.

Export

Roasted coffee beans
Brazilië is de grootste producent van koffie in de wereld

Grote exportindustrieën zijn vliegtuigen, elektrische apparaten, auto's, ethanol, textiel, schoeisel, ijzererts, staal, koffie, sinaasappelsap, sojabonen en suiker. Vliegtuigproducent Embraer is de op drie na grootste commerciële vliegtuigbouwer van de wereld. Zij is ook van belang voor de exportopbrengsten van Brazilië. In de export van olie is Brazilië de 22e van de wereld.[22]

Brazilië hoort bij de top van de wereld als het gaat om exportproducten:[23]

Plaats op
wereldranglijst
Exportproduct
1e suiker
1e rundvlees
1e koffie
1e sinaasappelsap
1e (regionale) vliegtuigen
2e sojabonen
2e kippenvlees
2e schoenen
4e staal
5e chemische producten

Toerisme

Brazilië telt 21 inschrijvingen op de UNESCO-werelderfgoedlijst.

Verkeer en vervoer

Rodovia dos Imigrantes 1
De Rodovia dos Imigrantes verbindt São Paulo met de kuststad Praia Grande

Het Braziliaans transportsysteem bestaat uit een uitgebreid wegennet, aangevuld door een beperkt systeem van riviertransport, spoorwegen en luchtvaart. Het plan om een transportnetwerk te creëren dat het hele land met elkaar zou verbinden, ontstond tijdens de democratieën, vooral tijdens die van Getúlio Vargas en Juscelino Kubitschek de Oliveira. Brazilië heeft grote autobouwers op zijn territorium, zoals Volkswagen, FIAT, Renault, Peugeot, Citroën, Chrysler, Mercedes-Benz, Hyundai en Toyota. Voorts heeft Brazilië 2.980 km pijplijnen voor ruwe olie; petroleum-producten 4.762 km; gas 4.246 km (1998).

Er zijn ongeveer 2.500 vliegvelden in Brazilië, landingsplaatsen inbegrepen. Het land beschikt over het op één na grootste aantal luchthavens van de wereld, net achter de Verenigde Staten. De luchthavens van São Paulo, Congonhas en Guarulhos zijn de grootste en drukste van het land. Dit ligt voor een groot deel aan het feit dat de luchthaven van São Paulo verbindingen onderhoudt met bijna alle grote steden van de wereld. Brazilië beschikt over 35 internationale luchthavens en 2464 regionale luchthavens. In Rio de Janeiro ligt het derde belangrijke internationale vliegveld, Galeão.

Met ongeveer 1.355.000 kilometer aan snelwegen zijn wegen de voornaamste transportmogelijkheid voor passagiers en goederen in het Braziliaans verkeer. Sinds het begin van de republiek hebben de overheden altijd voorrang gegeven aan het transport over wegen, ten koste van het transport per spoor en via waterwegen. De president Juscelino Kubitschek de Oliveira (1956-1960) was een belangrijke stimulator van de bouw van snelwegen. Kubitscheck was verantwoordelijk voor de komst van grote autobouwers naar het land, Volkswagen, Ford en General Motors vestigden fabrieken in Brazilië tijdens zijn presidentschap, en de bouw van snelwegen was hierin een grote stimulans.

Santos Aérea (cropped)
De haven van Santos is de grootste containerhaven van Latijns-Amerika

Brazilië beschikt over circa 27.882 km (1.122 km elektrisch) aan spoorwegen. Geleidelijk probeert de overheid, in tegenstelling tot het verleden, andere middelen van transport te stimuleren, voornamelijk het spoornet. Een voorbeeld van deze stimulans is het project van de hogesnelheidstrein Rio-São Paulo, een bullet train die de twee voornaamste metropolen van het land zal verbinden. Het Braziliaanse spoornet heeft internationale verbindingen met Argentinië via Uruguaiana, Bolivia via Corumbá en Uruguay via Santana do Livramento en Jaguarão.

Brazilië had honderd tramsystemen. Anno 2015 zijn er een aantal oude (veelal toeristische) tramlijnen in bedrijf in Belém, Campinas, Campos de Jordao, Itatinga, Rio de Janeiro en Santos. De volgende steden beschikken over een metro: Belo Horizonte, Brasilia, Porto Alegre, Recife, Rio de Janeiro, São Paulo en Fortaleza.

Brazilië telt ongeveer 50.000 km bevaarbare waterwegen en 37 grote havens, waarvan die van Santos de grootste algemene haven is. Hier werd in 2012 zo’n 90 miljoen ton aan lading verwerkt, waarvan ongeveer een derde containers.[24] Twee havens die specifiek zijn ingericht voor de overslag van ijzererts zijn net groter, allebei met een jaarlijkse overslag van ruim 100 miljoen ton.[24] Dit zijn Porto de Tubarão in Espírito Santo en Ponta da Madeira in de Noord-Braziliaanse deelstaat Maranhão. In totaal werd 900 miljoen ton in de Braziliaanse havens verwerkt in 2012.[24] Havens zijn onder andere te vinden in Belém, Fortaleza, Ilhéus, Imbituba, Manaus, Paranaguá, Porto Alegre, Recife, Rio de Janeiro, Rio Grande, Salvador, São Sebastião, Vitória en Itajaí.

Cultuur

Salvador-SFranciscoChurch2
De kerk van Igreja de São Francisco in Salvador, een van de rijkste expressies van de Braziliaanse barok

De cultuur van Brazilië is als voormalig onderdeel van de Portugese koloniën sterk beïnvloed door de Portugese cultuur.[25] De Portugezen introduceerden onder ander het Portugees, de Rooms-Katholieke Kerk en de Manuelstijl in de architectuur. De cultuur werd echter daarbij ook sterk beïnvloed door etnische groepen uit Afrika, de inheemse Braziliaanse bevolkingsgroepen en diverse andere niet Portugese Europese culturen en tradities.[26]

Enkele aspecten van de Braziliaanse cultuur werden beïnvloed door de bijdragen van Italiaanse, Duitse en andere Europese immigranten, evenals Japanse, Joodse en Arabische immigranten die in groten getale aankwamen in het zuiden en zuidoosten van Brazilië.[27] De inheemse indianen beïnvloedden de taal en keuken; en de Afrikanen beïnvloedden taal, keuken, muziek, dans en religie.[28]

Zie ook

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Verenigde Naties 2013
  2. (en) Laatste census 1 augustus 2010 (via V.N.)
  3. (en) Niet officiële schatting CIA Factbook juli 2017 (berekend door US Bureau of the Census)
  4. Facsimile's van originele manuscripten over de WIC expansie in Brazilië
  5. a b c Ariane Janér: The National Parks of Brazil, EcoBrasil - Brazilian Ecotourism Association
  6. a b David Braun: Brazil beefs up protection of Atlantic rain forest, in National Geographic, 14 June 2010
  7. WESP: historical demographical data
  8. MOFA: Japan-Brazil Relations
  9. People of Brazil. Central Intelligence Agency (2013-14). Geraadpleegd op 7 augustus 2013.
  10. LEI Nº 10.436, DE 24 DE ABRIL DE 2002. Presidência da República, Casa Civil, Subchefia para Assuntos Jurídicos. Geraadpleegd op 7 augustus 2013.
  11. Brazilian decree nº 5626, 22 December 2005. Planalto.gov.br (23 December 2005). Geraadpleegd op 7 augustus 2013.
  12. Charles J. Russo, The Legal Rights of Students with Disabilities: International Perspectives. Rowman & Littlefield Publishers (2011), p. 45. ISBN 978-1-4422-1085-1.
  13. IBGE Bevolkingscijfers 2010
  14. (en) HIV and AIDS in Brazil
  15. (en) CIA | The World Factbook
  16. (en) UNAIDS/WHO | AIDS Epidemic Update: December 2006
  17. (en) BBC | Country profile Brazil
  18. (en) Brazil Receives Accolades for Comprehensive AIDS Program
  19. UPDATE 1-Embraer sells 10 E-Jets to Brazilian airline Azul. Reuters. Geraadpleegd op 2012-04-07.
  20. a b c d e (en) IMF Data and Statistics, WEO oktober 2018: Brazilië, geraadpleegd op 8 januari 2019
  21. (en) IEA [1] Show data table, select Balances or Electricity
  22. (en) Index Mundi | Brazil Oil - exports
  23. (nl) Dit is Brazilië
  24. a b c (en) American Association of Port Authorities (AAPA) Brazil port statistics, 2012, geraadpleegd op 27 februari 2014
  25. Teresa A. Meade, A Brief History of Brazil. Infobase Publishing (2009), p. 146. ISBN 978-0-8160-7788-5.
  26. David Levinson, Ethnic Groups Worldwide: A Ready Reference Handbook. Greenwood Publishing Group (1998), p. 325. ISBN 978-1-57356-019-1.
  27. Jeffrey Lesser, Immigration, Ethnicity, and National Identity in Brazil, 1808 to the Present. Cambridge University Press (2013), p. 150–155. ISBN 978-0-521-19362-7.
  28. Freyre, Gilberto. "The Afro-Brazilian experiment: African influence on Brazilian culture", UNESCO. Geraadpleegd op 8 June 2008.
  1. (en) Verenigde Naties 2013
  2. (en) Laatste census 1 augustus 2010 (via V.N.)
  3. (en) Niet officiële schatting CIA Factbook juli 2017 (berekend door US Bureau of the Census)
  4. Facsimile's van originele manuscripten over de WIC expansie in Brazilië
  5. a b c Ariane Janér: The National Parks of Brazil, EcoBrasil - Brazilian Ecotourism Association
  6. a b David Braun: Brazil beefs up protection of Atlantic rain forest, in National Geographic, 14 June 2010
  7. WESP: historical demographical data
  8. MOFA: Japan-Brazil Relations
  9. People of Brazil. Central Intelligence Agency (2013-14). Geraadpleegd op 7 augustus 2013.
  10. LEI Nº 10.436, DE 24 DE ABRIL DE 2002. Presidência da República, Casa Civil, Subchefia para Assuntos Jurídicos. Geraadpleegd op 7 augustus 2013.
  11. Brazilian decree nº 5626, 22 December 2005. Planalto.gov.br (23 December 2005). Geraadpleegd op 7 augustus 2013.
  12. Charles J. Russo, The Legal Rights of Students with Disabilities: International Perspectives. Rowman & Littlefield Publishers (2011), p. 45. ISBN 978-1-4422-1085-1.
  13. IBGE Bevolkingscijfers 2010
  14. (en) HIV and AIDS in Brazil
  15. (en) CIA | The World Factbook
  16. (en) UNAIDS/WHO | AIDS Epidemic Update: December 2006
  17. (en) BBC | Country profile Brazil
  18. (en) Brazil Receives Accolades for Comprehensive AIDS Program
  19. UPDATE 1-Embraer sells 10 E-Jets to Brazilian airline Azul. Reuters. Geraadpleegd op 2012-04-07.
  20. a b c d e (en) IMF Data and Statistics, WEO oktober 2018: Brazilië, geraadpleegd op 8 januari 2019
  21. (en) IEA [1] Show data table, select Balances or Electricity
  22. (en) Index Mundi | Brazil Oil - exports
  23. (nl) Dit is Brazilië
  24. a b c (en) American Association of Port Authorities (AAPA) Brazil port statistics, 2012, geraadpleegd op 27 februari 2014
  25. Teresa A. Meade, A Brief History of Brazil. Infobase Publishing (2009), p. 146. ISBN 978-0-8160-7788-5.
  26. David Levinson, Ethnic Groups Worldwide: A Ready Reference Handbook. Greenwood Publishing Group (1998), p. 325. ISBN 978-1-57356-019-1.
  27. Jeffrey Lesser, Immigration, Ethnicity, and National Identity in Brazil, 1808 to the Present. Cambridge University Press (2013), p. 150–155. ISBN 978-0-521-19362-7.
  28. Freyre, Gilberto. "The Afro-Brazilian experiment: African influence on Brazilian culture", UNESCO. Geraadpleegd op 8 June 2008.
Wikivoyage Wikivoyage heeft een reisgids over dit onderwerp: Brazilië.
Regio's en deelstaten van BraziliëVlag van Brazilië

Regio's: Noord · Centraal-West · Noordoost · Zuidoost · Zuid
Staten: Acre · Alagoas · Amapá · Amazonas · Bahia · Ceará · Espírito Santo · Goiás · Maranhão · Mato Grosso · Mato Grosso do Sul · Minas Gerais · Pará · Paraíba · Paraná · Pernambuco · Piauí · Rio de Janeiro · Rio Grande do Norte · Rio Grande do Sul · Rondônia · Roraima · Santa Catarina · São Paulo · Sergipe · Tocantins
District: Federaal District

Zie ook: Lijst van vlaggen van Braziliaanse deelgebieden

Unie van Zuid-Amerikaanse NatiesUnie van Zuid-Amerikaanse Naties

Vlag van Argentinië Argentinië · Vlag van Bolivia Bolivia · Vlag van Brazilië Brazilië · Vlag van Chili Chili · Vlag van Colombia Colombia · Vlag van Ecuador Ecuador · Vlag van Guyana Guyana · Vlag van Paraguay Paraguay · Vlag van Peru Peru · Vlag van Suriname Suriname · Vlag van Uruguay Uruguay · Vlag van Venezuela Venezuela

Verklaring van Cusco · Oprichtingsverdrag · Bank van het Zuiden

Logo UnescoWerelderfgoed in BraziliëVlag van Brazilië

Ouro Preto · Olinda · Salvador (stad) · Heiligdom van Bom Jesus do Congonhas · Brasilia · São Luís · Diamantina · Goiás (stad) · Nationaal park Serra da Capivara · Jezuïetenmissies · Zuidoostelijke Atlantische woudreservaten · Woudreservaten aan de Discovery Coast · Beschermd Centraal-Amazonegebied · Nationaal park Iguaçu · Pantanal · Fernando de Noronha · Atol das Rocas · Cerrado · Nationaal park Chapada dos Veadeiros · Nationaal park Emas · Modern ensemble van Pampulha · Archeologische site van de Valongokaai · Paraty en Ilha Grande - cultuur en biodiversiteit

Brasilia

Brasilia (Portugees: Brasília) is sinds 1960 de hoofdstad van Brazilië. Daarvoor was dat Rio de Janeiro.

Braziliaans voetbalelftal

Het Braziliaans voetbalelftal is een team van mannelijke voetballers dat Brazilië vertegenwoordigt bij internationale wedstrijden.

Brazilië is het enige land dat tot nog toe aan elke editie van het WK deelnam. Het land organiseerde in 1950 en 2014 het WK en is met vijf wereldtitels het succesvolste land ooit. In Zuid-Amerika won het land al acht keer de Copa América, maar moet hier Argentinië en Uruguay voor laten gaan. Ook won het viermaal de Confederations Cup, waarmee het óók hier het succesvolste land is. In 2016 won het land voor de eerste keer goud op de Olympische Spelen.

Copa América

De Copa América is het Zuid-Amerikaanse voetbalkampioenschap voor landenteams dat sinds 1916 door de CONMEBOL, met onregelmatige tussenpozen, wordt georganiseerd. Het kampioenschap is het Zuid-Amerikaanse equivalent van het Afrikaans, Aziatisch, Europees, Noord- en Midden-Amerikaans en Oceanisch kampioenschap voetbal. Sinds 1993 zijn de deelnemende landen de tien leden van de CONMEBOL, aangevuld met twee uitgenodigde landen uit andere werelddelen.

FIFA-wereldranglijst

De FIFA-wereldranglijst is sinds december 1992 een ranglijst om uit te drukken welk nationaal mannenvoetbalteam zich onofficieel de sterkste van de wereld mag noemen. De ranglijst is samengesteld door middel van het combineren van alle gespeelde interlandwedstrijden, zowel kwalificatiewedstrijden, vriendschappelijke wedstrijden alsook wedstrijden op internationale toernooien.

Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística

Het IBGE is het Braziliaans Instituut voor Geografie en Statistiek (Portugees: Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística). Het verzamelt en verschaft een grote hoeveelheid gegevens over het land en zijn samenstellende territoria. Deze informatie is zowel bedoeld voor burgerlijke als voor bestuursdoeleinden op federale, staats- en gemeentelijke niveaus.

De voornaamste taken van het instituut zijn het identificeren en analyseren van het Braziliaans territorium, het organiseren van volkstellingen en het volgen van de economische evolutie van het land.

Het IBGE is een openbaar federaal orgaan en valt onder het Ministerie van Planning, Budget en Beheer. Het is in 1937 ontstaan uit de samensmelting van het Nationaal Instituut voor de Statistiek (Instituto Nacional de Estatística) en de Braziliaanse Raad voor Geografie (Conselho Brasileiro de Geografia).

Mesoregio

Een mesoregio (Portugees: mesorregião, meervoud mesorregiões) is een statistisch-geografisch gebied in Brazilië dat in grootte-orde tussen een staat en een microregio ligt. Er zijn 137 mesoregio's verdeeld over de 26 staten en het federaal district.

Microregio

Een microregio (Portugees: microrregião, meervoud microrregiões) is een statistisch-geografisch gebied in Brazilië dat in orde van grootte tussen een mesoregio en een gemeente ligt. Er zijn 222 microregio's verdeeld over de 26 staten en het federaal district.

Het begrip wordt voornamelijk statistisch gebruikt door het IBGE; volgens de Braziliaanse grondwet is de microregio bedoeld om de gemeenschappelijke belangen van gemeenten te regelen. Dit wordt echter zelden uitgevoerd.

Pernambuco

Pernambuco is een van de 26 deelstaten van Brazilië. De staat heeft een oppervlakte van ca. 98.148 km2 en ligt in het centraal-oostelijk deel van de regio Noordoost. Pernambuco grenst aan de Atlantische Oceaan in het oosten, Alagoas en Bahia in het zuiden, Piauí in het westen en Ceará en Paraíba in het noorden. De in de Atlantische Oceaan gelegen eilandengroepen Fernando de Noronha en Sint-Pieter-en-Sint-Paulusrotsen behoren sinds 1988 tot het grondgebied van de staat.

In 2017 had de staat 9.473.266 inwoners. De hoofdstad is Recife. Andere grote plaatsen zijn Jaboatão dos Guararapes, Olinda, Caruaru, Paulista, Petrolina, Cabo de Santo Agostinho en Vitória de Santo Antão.

Portugees

Portugees (língua portuguesa, of kortweg português) is een Romaanse wereldtaal die wordt gesproken in Portugal, Brazilië, Angola, Guinee-Bissau, Sao Tomé en Principe, Oost-Timor, Kaapverdië, Mozambique, en andere gebieden, zoals Goa in India en Malakka (Cristao) in Maleisië. Het wordt ook gesproken door een minderheid in Macau, waar het een officiële taal is. In Galicië, een gebied in Spanje ten noorden van Portugal, wordt Galego (Galicisch) gesproken; officieel een andere taal, maar het lijkt erg op het Portugees. De Portugeessprekende landen werken op taalgebied samen in de Gemeenschap van Portugeessprekende landen.

Regio Noord (Brazilië)

De regio Noord (ook wel Amazonië genoemd) is een statistisch-geografisch gebied in Brazilië en bestaat uit de staten:

Acre

Amapá

Amazonas

Pará

Rondônia

Roraima

TocantinsDe regio heeft een oppervlakte van ca. 3.853.327 km² (45,32% van het Braziliaans grondgebied). Midden 2004 werd het inwoneraantal geschat op 14.373.260 (7,92% van de totale bevolking). De grootste bevolkingsconcentraties zijn te vinden in oostelijk Pará en in Rondônia. De belangrijkste steden zijn Belém en Santarém in Pará en Manaus in Amazonas. De levensstandaard ligt onder het nationaal gemiddelde.

Het gebied is voornamelijk bekend om zijn tropisch regenwoud, het Amazoneregenwoud, met een zeer grote biologische diversiteit. Tijdens de koloniale periode werd er onder meer sarsaparilla, cacao en kaneel verbouwd. Later werd het accent meer gelegd op rubber en paranoten. In het midden van de twintigste eeuw werden mijnbouw, landbouw en veeteelt belangrijker en in de tachtiger jaren bloeide de houtindustrie. In 1990 werd 6,6% van het gebied niet meer als natuurlijk beschouwd als gevolg van menselijke tussenkomst.

Regio Noordoost (Brazilië)

De regio Noordoost is een statistisch-geografisch gebied in Brazilië dat zich uitstrekt over negen staten:

Alagoas

Bahia

Ceará

Maranhão

Paraíba

Pernambuco

Piauí

Rio Grande do Norte

SergipeDe regio heeft een oppervlakte van ca. 1.554.588 km² (18,28% van het Braziliaans grondgebied). Midden 2004 werd het inwoneraantal geschat op 50.431.512 (27,77% van de totale bevolking).

De belangrijkste steden zijn:

Salvador (Bahia)

Recife (Pernambuco)

Fortaleza (Ceará)De regio heeft het grootste percentage landelijke bevolking en de laagste levensstandaard in Brazilië.

Een groot deel van de regio wordt gevormd door de Veelhoek van de Droogte. Het dorre caatinga-gebied, dat regelmatige en soms lange droogtes kent, is het voornaamste biotoop. Sinds de jaren negentig van de twintigste eeuw probeert men maatregelen te nemen om de droogte te bestrijden. Meer naar de kust toe ligt de zona da mata of woudzone. Van het zogenaamde Atlantisch Woud, een belangrijk centrum van biodiversiteit, dat zich ooit uitstrekte van het noorden van dit gebied tot in Rio Grande do Sul, blijft bijna niets meer over. In koloniale tijden werden hier suikerrietplantages opgericht die honderden jaren actief bleven. Tussen het woud en de sertão, een soort halfwoestijn, ligt de agreste, een transitiezone waar landbouw de hoofdactiviteit is. In de jaren 1988-1989 was reeds 46,3% van deze regio onderhevig aan door de mens veroorzaakte veranderingen.

Regio Zuid (Brazilië)

De regio Zuid is een van de vijf administratieve regio's van Brazilië. Het omvat de staten Paraná, Santa Catarina en Rio Grande do Sul en beslaat 576.300.8 km² (6,63% van het Braziliaans grondgebied), zijnde het kleinste gedeelte van het land. Midden 2004 werd het inwoneraantal geschat op 26.635.629 (14,67% van de totale bevolking).

Regio Zuid grenst aan Uruguay, Argentinië en Paraguay, de Regio Centraal-West, de Regio Zuidoost en de Atlantische Oceaan.

Regio Zuidoost (Brazilië)

De regio Zuidoost is een statistisch-geografisch gebied in Brazilië en bestaat uit de staten:

Espírito Santo

Minas Gerais

Rio de Janeiro

São PauloDe regio heeft een oppervlakte van ca. 924.511 km² (10,87% van het Braziliaans grondgebied). Midden 2004 werd het inwoneraantal geschat op 77.374.720 (42,61% van de totale bevolking).

De belangrijkste steden zijn:

São Paulo

Rio de Janeiro

Belo Horizonte (Minas Gerais)

Rio de Janeiro (stad)

Rio de Janeiro (Portugese uitspraak: [ˈʁi.u dʒi ʒaˈnejɾu]), São Sebastião do Rio de Janeiro of kortweg Rio is een Braziliaanse gemeente en de hoofdstad van de gelijknamige deelstaat in het zuidoosten van het land. De stad ligt aan een wijde baai, de Baai van Guanabara, en was tot 1960 de hoofdstad van Brazilië. Het is met meer dan zes miljoen inwoners de tweede grootste stad van het land. Met de agglomeratie erbij komt het inwonertal op meer dan twaalf miljoen. De inwoners van Rio worden Carioca's genoemd.

Rio staat bekend als de stad van de samba en de bossanova en is beroemd om zijn drukbezochte stranden, zoals Copacabana en Ipanema; het reusachtige standbeeld Christus de Verlosser, dat staat op de 710 meter hoge Corcovadoberg; de Suikerbroodberg met zijn kabelbaan; en het uitbundige gevierde carnaval, dat jaarlijks wordt bezocht door duizenden toeristen. Een deel van de stad staat sinds 2012 op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO onder de titel Rio de Janeiro: Cariocalandschappen tussen de bergen en de zee. De stad is de thuishaven van vier voetbalclubs die op het hoogste niveau uitkomen. Het Maracanã is een van de grootste voetbalstadions ter wereld.

Rio is ook bekend vanwege de vele sloppenwijken, favela's genaamd, waar veel criminaliteit heerst. In de favela's strijden het leger, de politie, drugsbendes en doodseskaders om de macht.

Santa Catarina (Brazilië)

Santa Catarina is een van de 26 deelstaten van Brazilië.

De staat heeft een oppervlakte van ca. 95.736 km² en ligt in de regio Zuid. Santa Catarina grenst aan de Atlantische Oceaan in het oosten en zuidoosten, Rio Grande do Sul in het zuiden, Argentinië in het westen en Paraná in het noorden. In 2017 had de staat 7.001.161 inwoners. De hoofdstad Florianópolis, ook wel liefkozend Floripa genoemd, is voor de kust gelegen op een eiland twee keer zo groot als Texel. De grootste stad van de deelstaat is Joinville.

Een groot deel van de bevolking van Santa Catarina is van Duitse afkomst en dat maakt van de inwoners opmerkelijke verschijningen in Brazilië vanwege hun blonde haar en blauwe ogen. Een beroemde inwoner is Gustavo Kuerten.

Van 1842 tot 1875 kwamen hier ook kolonisten uit West-Vlaanderen aan.

Staten van Brazilië

Brazilië bestaat uit 26 deelstaten en 1

federaal district.

São Paulo (staat)

São Paulo (IPA: [sɐ̃w ˈpawlu]) is een van de 26 deelstaten van Brazilië. De hoofdstad is São Paulo.

De staat heeft een oppervlakte van ca. 248.223 km² en ligt in de regio Zuidoost. São Paulo grenst aan de Atlantische Oceaan in het zuidoosten, Paraná in het zuidwesten, Mato Grosso do Sul in het westen, Minas Gerais in het noorden en noordoosten en Rio de Janeiro in het oosten.

Met zijn 45.094.866 inwoners (2017) is het met grote voorsprong de deelstaat met het meeste aantal inwoners van Brazilië. Minas Gerais, de tweede meest bevolkte deelstaat, heeft er zo'n 20 miljoen.

De staat werd gesticht onder de naam São Vicente naar het eiland waar de voormalige hoofdstad São Vicente en de havenstad Santos op liggen.

São Paulo (stad)

São Paulo (IPA: [sɐ̃w ˈpawlu]) is een gemeente en miljoenenstad in Brazilië. São Paulo is gesticht in 1554 en bleef relatief klein tot ongeveer 1870. Sindsdien is de stad door verstedelijking uitgegroeid tot qua oppervlakte de grootste stad van heel Amerika en qua inwoners de grootste van het zuidelijk halfrond. De stad is onderverdeeld in verschillende bestuurlijke niveaus.

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.