Angela Merkel

Angela Dorothea Merkel, geboren als Kasner, (Hamburg, 17 juli 1954) is sinds 22 november 2005 bondskanselier van Duitsland. Ze is de eerste vrouwelijke regeringsleider van het land en ook de eerste vrouwelijke partijleider van de christendemocratische CDU.

Angela Merkel
Angela Merkel in 2017
Angela Merkel in 2017
Geboren 17 juli 1954
Hamburg, West-Duitsland
Politieke partij CDU
Partner Ulrich Merkel (1977–1982)
Joachim Sauer (1998–)
Beroep Politica
Natuurkundige
Religie Lutheranisme
Handtekening Handtekening
Bondskanselier van Duitsland
Huidige functie
Aangetreden 22 november 2005
President Horst Köhler (2005-2010)
Christian Wulff (2010-2012)
Joachim Gauck (2012-2017)
Frank-Walter Steinmeier (2017-heden)
Voorganger Gerhard Schröder
Minister voor Leefomgeving
Aangetreden 17 november 1994
Einde termijn 28 oktober 1998
Voorganger Klaus Töpfer
Opvolger Jürgen Trittin
Minister voor Vrouwen & Jeugd
Aangetreden 18 januari 1991
Einde termijn 17 november 1994
Voorganger Hannelore Rönsch
Opvolger Claudia Nolte
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Privéleven

Merkel is de dochter van de lutherse dominee Horst Kasner, wiens vader uit Polen afkomstig was, en zijn vrouw Herlind Kasner-Jentzsch. Het gezin verhuisde in het najaar van 1954 van Hamburg naar het Brandenburgse Quitzow in de DDR, waar de vader de leiding van een Luthers-Evangelische gemeente overnam. In 1957 verhuisde het gezin definitief naar het stadje Templin waar vader medeverantwoordelijk was voor de ontwikkeling van een interkerkelijk opleidingscentrum. Kasner was er betrokken bij de Pastorale Raad van de Evangelisch-Lutherse Kerk, die nauw samenwerkte met de SED-autoriteiten. Daardoor genoot het gezin Kasner onder andere het privilege vrij te kunnen reizen naar 'niet-socialistische' landen, onder andere naar de VS en Italië. Het gezin kon ook moeiteloos pakjes ontvangen van familie uit het westen en later zou Angela toegeven dat ze nooit 'DDR-kleren' heeft gedragen. Bovendien beschikte vader Kasner over een dienstwagen en een privévoertuig. Angela's moeder, Herlind Kasner-Jentzsch, mocht van de SED-overheid echter geen lerares worden. Op die manier kon ze zich ten volle wijden aan de opvoeding van haar drie kinderen.

In 1961 werd Angela leerlinge aan de 'Polytechnische Oberschule' in Templin. Haar medeleerlingen en haar leerkrachten beschrijven haar als eerder onopvallend, maar toch sociaal goed geïntegreerd. Hoewel ze niet beschouwd werd als 'Streber', deed ze het uitstekend op school met heel goede resultaten voor talen (onder andere voor Russisch), wiskunde en natuurwetenschappen. Met haar klas nam ze niet deel aan de in de DDR gebruikelijke wijding van de jeugd; in mei 1970 werd ze wel aanvaard als lid van de Evangelisch Lutherse kerk ('die Konfirmation'). Tijdens haar schooltijd was ze lid van verkennersorganisatie Ernst Thälmann en later van de FDJ (Freie Deutsche Jugend). In 1973 legde ze het eindexamen af aan de 'Erweiterte Oberschule' te Templin.

Al tijdens haar schooltijd had Angela besloten natuurkunde te gaan studeren. Door te kiezen voor de exacte wetenschappen wist ze zich grotendeels te onttrekken aan een te uitgesproken maatschappelijk engagement. In 1973 begon ze die studie aan de toenmalige Karl-Marx-Universität in Leipzig. In 1977 huwde Angela Kasner haar medestudent in de fysica, Ulrich Merkel; hoewel het huwelijk in 1982 ontbonden werd, heeft Angela de naam van haar eerste man behouden. Nadat ze haar scriptie (Magisterarbeit) in juni 1978 met de vermelding 'zeer goed' had voltooid en haar een betrekking aan de technische hogeschool Ilmenau was geweigerd, vertrok Angela met haar man naar Oost-Berlijn. Ze deed promotieonderzoek aan het 'Zentralinstitut für physikalische Chemie' (ZIPC) van de Academie der Wetenschappen van de DDR in Berlijn-Adlershof. Ze kreeg in 1986 de doctorstitel met een proefschrift over quantum chemie, waarna ze tot 1990 als onderzoeker aan hetzelfde instituut werkzaam bleef en verschillende papers publiceerde[1]. Eveneens van 1978 tot 1990 was zij secretaris van Cultuur van de FDJ. In deze functie was zij verantwoordelijk voor Agitprop ('agitatie en propaganda') en maakte bovendien scholingsreizen naar de Sovjet-Unie.

In 1978 weigerde ze actief voor de Stasi te werken, volgens andere informatie zou zij echter "IM (Informeller Mitarbeiter) Erika" zijn. In haar Stasi-dossier zijn haar DDR-kritische houding en haar sympathie voor het Poolse Solidarność opgenomen. Bekend is ook dat ze bevriend is geweest met de schrijver Rainer Kunze, die kritisch stond tegenover het regime, en dat ze onder andere werken van Rudolph Bahro, Andrei Sacharov en Alexander Soltsjenitsyn, alle drie bekende dissidenten, heeft gelezen. In de jaren 80 woonde Merkel enige malen in een kraakpand in Berlijn[2]. In december 1998 huwde zij de Berlijnse hoogleraar scheikunde Joachim Sauer. Angela Merkel heeft geen kinderen; Sauer heeft twee volwassen kinderen.

Politiek

DDR

Bundesarchiv Bild 183-1990-0803-017, Lothar de Maiziere und Angela Merkel
Angela Merkel naast Lothar de Maizière, 1990

Eind 1989 werd Angela Merkel zelf politiek actief: zij trad toe tot de DDR-burgerbeweging Demokratischer Aufbruch (DA) die in augustus 1990 in de Oost-Duitse CDU opgenomen werd. Nog voor de Duitse hereniging werd zij vice-woordvoerder van de laatste Oost-Duitse regering onder CDU-lid en DDR-minister-president Lothar de Maizière.

Bondsminister (1991-1998)

Bij de eerste Bondsdagverkiezingen voor het gehele Duitsland van december 1990 werd Angela Merkel via een direct mandaat van Stralsund-Rügen in de Duitse Bondsdag gekozen. Dit meest noordoostelijke district zal zij steeds blijven vertegenwoordigen.

Direct haalde bondskanselier Helmut Kohl (CDU) haar in januari 1991 als minister voor Vrouwen- en Jeugdzaken in zijn kabinet. Al snel oogstte ze veel respect voor haar dossier- en vakkennis. Een pre zal ook zijn geweest dat ze in één persoon Oost-Duits, vrouw, protestants en jong was. Snel kreeg ze het etiket 'Kohls Mädchen', dat tot eind 1999 aan haar bleef kleven.

Na de verkiezingen van 1994 volgde ze Klaus Töpfer op als minister voor Milieu, Natuurbescherming en Reactorveiligheid.

In december 1991 werd ze ook tot een van de vicevoorzitters van de CDU verkozen. Van juni 1993 tot mei 2000 was zij eveneens CDU-voorzitter van de deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren.

CDU-voorzitter (1998-2005)

Msc 2004-Saturday Morning-1100 - 1300-IMG 0251
Angela Merkel op een internationale conferentie in 2004

De Bondsdagverkiezingen van 1998 gingen voor de CDU verloren. In november 1998 schoof partijvoorzitter Wolfgang Schäuble Merkel als secretaris-generaal van de CDU naar voren. Tijdens het schandaal dat de CDU trof inzake illegale partijfinanciering in de periode 1999-2002 distantieerde zij zich vroeg van haar beschermer Kohl. Op 22 december 1999 schreef ze in de Frankfurter Allgemeine Zeitung een open brief aan de eigen partij. Daarin stelde ze dat aan de, voor haar en voor de partij, "mooie tijd" met Kohl wegens zijn onduidelijke rol in het schandaal een einde gekomen is. Toen ook Wolfgang Schäuble in opspraak kwam en als partijvoorzitter terugtrad werd ze op 10 april 2000 met 96 procent van de stemmen tot nieuwe partijvoorzitter gekozen.

Enige onrust ontstond voor de verkiezingen van 2002, toen de CSU Edmund Stoiber als kanselierskandidaat naar voren schoof, nog voor de CDU zich op een eigen kandidaat vastgelegd had. Merkel wist dat ze binnen de partij nog niet voldoende steun had om het intern tegen Stoiber op te nemen en ook in de peilingen deed Stoiber het beter dan zij. Na een gemeenschappelijk ontbijt in Wolfratshausen ging zij met Stoibers kandidatuur akkoord. Nadat de rood-groene coalitie de verkiezingen krap won, manoeuvreerde Merkel Friedrich Merz uit de functie van fractievoorzitter en veroverde zo de politieke macht die nodig was om bij de volgende verkiezingen de kanselierskandidaat van de Union te worden.

De opeenvolgende overwinningen van de CDU bij verkiezingen in verschillende deelstaten versterkten haar positie aanzienlijk. De meerderheid van de deelstaten kwam in handen van de Union, waardoor deze alle wetten waarover in de Bondsraad moet worden gestemd kon beïnvloeden of blokkeren. Verder werd haar persoonlijke kandidaat voor het ambt van bondspresident Horst Köhler in het voorjaar 2004 door de Bondsvergadering verkozen.

Op 22 mei 2005 verloor de SPD de deelstaatverkiezingen in Noordrijn-Westfalen. Onmiddellijk na deze harde klap kondigde Gerhard Schröder nieuwe verkiezingen voor de Bondsdag aan. Op 30 mei droeg de CDU Merkel officieel als kanselierskandidaat voor. Als eerste vrouwelijke kanselierskandidaat in de geschiedenis, nam ze het bij de verkiezingen van september 2005 op tegen de zittende coalitie van SPD en Bündnis 90/Die Grünen met Schröder als kanselierskandidaat.

Bondskanselier (sinds 2005)

Dmitry Medvedev in Germany 5 June 2008-6
Angela Merkel in 2008 met de toenmalige Russische president Dmitri Medvedev

Op 10 oktober 2005 werd bekendgemaakt dat Angela Merkel, als de coalitiebesprekingen met de SPD zouden slagen, de nieuwe bondskanselier van Duitsland zou worden. Op 11 november werden de onderhandelingen tussen Union en SPD met de ondertekening van de coalitieovereenkomst afgesloten, waarmee Duitsland pas voor de tweede keer in de geschiedenis een 'grote coalitie' kreeg. Op 22 november werd Merkel door de bondsdag tot kanselier verkozen, als eerste vrouw in de geschiedenis van Duitsland. Zij volgde Gerhard Schröder op. Het kabinet-Merkel I regeerde tot 27 oktober 2009.

De Bondsdagverkiezingen van 2009 vielen voor kanselier Merkel goed uit. Hoewel haar eigen partij iets verloor, won de FDP zo veel zetels dat Merkel een CDU/CSU-FDP-coalitie kon vormen, die zij al in 2005 prefereerde. Het kabinet-Merkel II werd geïnstalleerd op 28 oktober 2009. Als leider van de grootste economie in Europa speelde Merkel een belangrijke rol binnen de Europese Unie bij de bestrijding van de kredietcrisis.

In december 2012 werd Merkel met een overweldigende meerderheid herkozen als partijvoorzitter van de CDU. Ze kreeg 97,94 procent van de stemmen, het hoogste stemmenpercentage sinds ze in 2000 partijleider werd. Tijdens het congres noemde Merkel haar regering met de liberale FDP 'de succesvolste regering sinds de Duitse hereniging.' "Wij hebben Duitsland uit de kredietcrisis geleid en Duitsland staat er nu beter voor," verklaarde ze.

Op 22 september 2013 nam Merkel namens de CDU/CSU wederom deel aan de Bondsdagverkiezingen. Haar partij behaalde meer dan 41 procent van de stemmen en werd daarmee opnieuw de grootste partij. Haar coalitiepartner FDP verloor echter zodanig, dat de zittende coalitie geen meerderheid behield. Merkel moest daarop, net als in haar eerste termijn als kanselier, weer in zee met de SPD. Eind november 2013 werd er een regeerakkoord bereikt, dat vervolgens op congressen van zowel het CDU als de SPD werd goedgekeurd. Op 17 december 2013 werd het nieuwe kabinet geïnstalleerd en begon Merkel aan haar derde termijn.

Ook bij de Bondsdagverkiezingen van 24 september 2017 trok Merkel namens de CDU/CSU de lijst. Haar partij behaalde net geen 33 procent van de stemmen, een verlies van 8 procent maar bleef wel opnieuw de grootste partij. De regeringsonderhandelingen, waar de SPD eerst weigerde terug mee aan tafel te zitten, verliepen erg moeizaam. Uiteindelijk mondden de verschillende pogingen toch uit in een nieuwe GroKo, een Duitse grote coalitie. Pas in februari 2018 werd er een regeerakkoord bereikt, dat vervolgens ter goedkeuring aan de leden van zowel het CDU, de CSU als de SPD werd voorgelegd. Op 14 maart 2018 werd het nieuwe kabinet-Merkel geïnstalleerd en begon Merkel aan haar vierde termijn.

Op 29 oktober 2018 werd bekend dat Merkel zich niet meer kandidaat zal stellen voor een nieuwe termijn als voorzitter van de CDU op het congres in december 2018. In haar partij zal er een gevecht losbarsten voor de opvolging, niet enkel als voorzitter, maar mogelijk ook als bondskanselier.[3]

Verhouding met Verenigde Staten

De relatie tussen de EU en de Verenigde Staten kreeg op 23 oktober 2013 een deuk toen bleek dat Merkels mobiele telefoon jarenlang is afgetapt door de NSA.[4] Tussen Merkel en president Barack Obama groeide een vriendschappelijke band, maar met zijn opvolger Donald Trump zijn de verhoudingen uitermate ijzig.[5] De importheffingen op aluminium en staal die Trump afkondigde in 2018, en zijn felle kritiek op Merkels vluchtelingenbeleid en de Duitse bijdrage aan de NAVO hebben daar onder meer aan bijgedragen.

Standpunten

Binnen de CDU geldt de protestantse, Oost-Duitse Merkel als pragmatisch. In februari 2003 steunde zij het Amerikaans-Britse ingrijpen in Irak. Merkel is een tegenstander van Turkse toetreding tot de Europese Unie, maar biedt dat land namens haar partij een geprivilegieerd partnerschap aan. Tijdens het Duitse voorzitterschap van de Europese Unie, de eerste helft van 2007, verklaarde zij zich voorstander van verdere ontwikkeling van de eerder in referenda gesneuvelde Europese Grondwet. Na de kernramp van Fukushima, besloot Merkel dat Duitsland op termijn moet stoppen met kernenergie en over moet stappen op duurzame energie, de Energiewende.

In 2015 besloot Merkel een grote groep vluchtelingen in Duitsland toe te laten. Dit standpunt zette ze kracht bij met haar bekende uitspraak Wir schaffen das. Merkel heeft ook in de tijd erna steeds benadrukt dat vluchtelingen recht hebben op bescherming. Mede daardoor wordt ze de laatste jaren door sommigen binnen de CDU/CSU als te links gezien.[6]

Onderscheidingen

Merkel ontving in 2006 de Orde van Verdienste van de Republiek Italië, het Grootkruis van de Koninklijke Noorse Orde van Verdienste in 2007, in 2008 Grootkruisen van de Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland en de Peruviaanse Orde van de Zon, het Grootkruis van de Orde van de Infant Dom Henrique in 2009, de Orde van de Stara Planina in 2010, uit handen van president Obama de Presidential Medal of Freedom in 2011 en het Grote Gouden Ereteken van Verdienste voor de Republiek Oostenrijk in 2015.

Ze was laureate van de Internationale Karelsprijs Aken in 2008, van de Duitse Mediaprijs in 2009 en van de Freedom Medal in de reeks van de Four Freedoms Award in 2016.

Ze werd Doctor honoris causa van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem in 2007, van de Universiteit Leipzig in 2008, van The New School en de Universiteit van Bern in 2009 en van de Babeș-Bolyaiuniversiteit in 2010. De Radboud Universiteit Nijmegen eerde haar in 2013, de Comenius Universiteit Bratislava in 2014, de Universiteit van Szeged in 2015 en de Universiteit van Nanking in 2016. ²Merkel ontving een gezamenlijk eredoctoraat van de UGent en de KU Leuven in 2017. Beide universiteiten waardeerden haar diplomatieke en politieke inspanningen om de politieke sterkte van Europa uit te bouwen, en de waarden te verdedigen die ons continent toelaten om in verscheidenheid toch eenheid te vinden.[7]

Trivia

  • Vanwege hun innige samenwerking werden Angela Merkel en toenmalig president van Frankrijk Nicolas Sarkozy in 2011 en 2012 in de media als Merkozy aangeduid.
  • Het Amerikaanse tijdschrift Forbes noemde haar enige tijd de invloedrijkste vrouw van de wereld.[8] In 2016 was ze volgens dit blad de machtigste persoon van Europa, de machtigste vrouw ter wereld en na respectievelijk Vladimir Poetin en Donald Trump de machtigste persoon ter wereld.

Zie ook

Externe links

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Merkel, Angela (1986). Untersuchung des Mechanismus von Zerfallsreaktionen mit einfachem Bindungsbruch und Berechnung ihrer Geschwindigkeitskonstanten auf der Grundlage quantenchemischer und statistischer Methoden (Investigation of the mechanism of decay reactions with single bond breaking and calculation of their velocity constants on the basis of quantum chemical and statistical methods). Dissertatie, Berlin: Akademie der Wissenschaften der DDR, geciteerd in: Gerd Langguth (August 2005). Angela Merkel (München: DTV, 2005), p. 109. ISBN 3-423-24485-2. De dissertatie is opgenomen in de Catalogus van de Deutsche Nationalbibliothek onder subject code 30 (Chemie)
  2. De Volkskrant: 'Merkel, nu machtigste vrouw ter wereld, in de jaren '80 kraakster', 16-9-2013
  3. Politieke aardbeving in Duitsland: Merkel stelt zich niet langer kandidaat als partijvoorzitter HLN.be, 29 oktober 2018
  4. Verontwaardiging over afluisterpraktijk NSA NRC, 24 oktober 2013
  5. President Steinmeier bezorgd over transatlantische band Duitslandweb, 20 juni 2018
  6. Staat van Duitsland: Angela Merkel 24 mei 2016
  7. UGent en KULeuven verlenen eredoctoraat aan Angela Merkel, De Standaard, 15 december 2016
  8. Profiel Angela Merkel Forbes.com
  1. Merkel, Angela (1986). Untersuchung des Mechanismus von Zerfallsreaktionen mit einfachem Bindungsbruch und Berechnung ihrer Geschwindigkeitskonstanten auf der Grundlage quantenchemischer und statistischer Methoden (Investigation of the mechanism of decay reactions with single bond breaking and calculation of their velocity constants on the basis of quantum chemical and statistical methods). Dissertatie, Berlin: Akademie der Wissenschaften der DDR, geciteerd in: Gerd Langguth (August 2005). Angela Merkel (München: DTV, 2005), p. 109. ISBN 3-423-24485-2. De dissertatie is opgenomen in de Catalogus van de Deutsche Nationalbibliothek onder subject code 30 (Chemie)
  2. De Volkskrant: 'Merkel, nu machtigste vrouw ter wereld, in de jaren '80 kraakster', 16-9-2013
  3. Politieke aardbeving in Duitsland: Merkel stelt zich niet langer kandidaat als partijvoorzitter HLN.be, 29 oktober 2018
  4. Verontwaardiging over afluisterpraktijk NSA NRC, 24 oktober 2013
  5. President Steinmeier bezorgd over transatlantische band Duitslandweb, 20 juni 2018
  6. Staat van Duitsland: Angela Merkel 24 mei 2016
  7. UGent en KULeuven verlenen eredoctoraat aan Angela Merkel, De Standaard, 15 december 2016
  8. Profiel Angela Merkel Forbes.com
Vlag van DuitslandBondskanseliers van DuitslandWapen van de bondsorganen van Duitsland

Konrad Adenauer (CDU, 1949-1963) · Ludwig Erhard (CDU, 1963-1966) · Kurt Georg Kiesinger (CDU, 1966-1969) · Willy Brandt (SPD, 1969-1974) · Helmut Schmidt (SPD, 1974-1982) · Helmut Kohl (CDU, 1982-1998) · Gerhard Schröder (SPD, 1998-2005) · Angela Merkel (CDU, 2005-)

Annegret Kramp-Karrenbauer

Annegret Kramp-Karrenbauer (Völklingen, 9 augustus 1962) is een Duitse politica. Ze is sinds 1981 lid van de Christlich Demokratische Union Deutschlands (CDU). Zij wordt in Duitsland ook wel AKK genoemd.

In de periode van 2000-2018 was Kramp-Karrenbauer minister op verschillende departementen in de Duitse deelstaat Saarland. In de periode van augustus 2011 tot maart 2018 was Kramp-Karrenbauer minister-president van Saarland. In die functie volgde zij haar partijgenoot Peter Müller op. Ze combineerde het premierschap met de positie van Minister van Justitie (2011-2012), respectievelijk Wetenschap en onderzoek (2012-2018).

De regering van Saarland bestond bij het aantreden van Kramp-Karrenbauer als minister-president uit een coalitie van CDU, FDP en Bündnis 90/Die Grünen, een zogenaamde Jamaica-coalitie. Na de deelstaatverkiezingen van maart 2012, waarbij de CDU van Kramp-Karrenbauer de grootste partij werd, bleef zij minister-president. De CDU vormde in april 2012 een coalitie met de SPD, in Duitsland een "grote coalitie" (GroKo) genoemd. Deze coalitie bleef ook na de verkiezingen van maart 2017 Saarland regeren.

Sinds november 2010 maakt Kramp-Karrenbauer tevens deel uit van het landelijk bestuur (Bundespräsidium) van de CDU.

Op 26 februari 2018 werd ze, op voordracht van bondskanselier en partijgenote Angela Merkel, gekozen tot secretaris-generaal (Generalsekretärin) van de CDU. Als gevolg daarvan legde zij haar functie als minister-president van Saarland neer. Zij werd daarin opgevolgd door Tobias Hans, eveneens lid van de CDU.

Op 7 december 2018 werd Kramp-Karrenbauer door de congresleden van de CDU, tijdens een partijdag in Hamburg, met 51,75% van de stemmen gekozen tot voorzitter van de partij als opvolger van Angela Merkel, die deze functie achttien jaar vervulde. Op dezelfde partijdag werd de functie van secretaris-generaal toegekend aan Paul Ziemiak.

Bundeskanzleramt (Berlijn)

Het Bundeskanzleramt in Berlijn is het gebouw van het Bundeskanzleramt. In de zomer van 1999, toen de Duitse regering verhuisde naar Berlijn, werd het Amt tijdelijk gehuisvest in het voormalige gebouw van de Staatsrat in (Oost-)Berlijn, totdat het nieuwe gebouw klaar was.

Het huidige gebouw in Berlijn (geopend in het voorjaar van 2001) is gebouwd van glas en beton in een moderne stijl. Met een oppervlakte van 12.000 m² is het een van de grootste gebouwen van een regeringsleider in de wereld. Ter vergelijking: het gebouw is acht keer zo groot als het Witte Huis; wel horen bij het Witte Huis als kantoor van de president nog een aantal andere gebouwen. Wegens de ronde vorm binnen een witte kubus werd het gebouw door de Berlijners of een journalist Bundeswaschmaschine gedoopt.

Het gebouw staat aan de Platz der Republik, direct tegenover een kantoorgebouw van het parlement, een beetje verder staat het hoofdgebouw van het parlement, het Rijksdaggebouw. Samen met andere gebouwen hoort het bij een formatie met de naam Band des Bundes.

Er is een klein gedeelte waarin de bondskanselier zou kunnen wonen, maar bondskanselier Angela Merkel is in haar oude Berlijnse woning gebleven.

Condoleezza Rice

Condoleezza Rice (Birmingham (Alabama), 14 november 1954) is een Amerikaans hoogleraar, diplomaat, nationale veiligheidsdeskundige en auteur. Ze was minister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten van Amerika in de regering van president George W. Bush. Zij was na Madeleine Albright de tweede vrouw en na Colin Powell de tweede Afro-Amerikaanse die deze positie bekleedde.

Rice was de nationaal veiligheidsadviseur van George W. Bush gedurende zijn eerste termijn als president van de Verenigde Staten. Daarvoor was ze hoogleraar in de politieke wetenschappen en van 1993 tot 1999 rector magnificus van de Stanford-universiteit.

In augustus 2004 en opnieuw in augustus 2005, bestempelde Forbes magazine Rice als de meest invloedrijke vrouw ter wereld (in 2006 werd ze tweede, na Angela Merkel).

Duitse Bondsdagverkiezingen 2009

De Bondsdagverkiezingen van 2009 vonden plaats op 27 september 2009. Het waren de zeventiende Duitse federale verkiezingen voor de Bondsdag. Door de uitslag werd het mogelijk voor bondskanselier Angela Merkel, de voorzitster van de Christlich Demokratische Union Deutschlands (CDU), om haar toenmalige coalitiepartner, de sociaaldemocratische SPD, voor de liberale FDP te vervangen.

Duitse Bondsdagverkiezingen 2017

Op 24 september 2017 vonden er Bondsdagverkiezingen plaats in Duitsland. Aan deze negentiende Duitse federale verkiezingen voor de Bondsdag deden 34 partijen mee.

De zittende regering onder leiding van bondskanselier Angela Merkel werd in de Bondsdag gesteund door een zogenoemde grote coalitie tussen de christendemocraten (CDU/CSU) en de sociaaldemocraten (SPD). De twee oppositiepartijen vertegenwoordigd in de Bondsdag waren Bündnis 90/Die Grünen en Die Linke.

Frank-Walter Steinmeier

Frank-Walter Steinmeier (Detmold, 5 januari 1956) is een Duitse politicus. Hij is lid van de SPD. Van 17 december 2013 tot 27 januari 2017 was Steinmeier minister van Buitenlandse Zaken in het derde kabinet van Angela Merkel, een functie die hij eerder al bekleedde tussen 2005 en 2009 in het kabinet Merkel I. Op 12 februari 2017 is hij tot president van Duitsland gekozen, sinds 19 maart 2017 bekleedt hij dat ambt.

Homohuwelijk in Duitsland

In Duitsland werd op 1 oktober 2017 het burgerlijk huwelijk opengesteld voor partners van hetzelfde geslacht. Een wetsvoorstel daartoe werd op 30 juni 2017 aangenomen door de Bondsdag. Op 7 juli 2017 stemde ook de Bondsraad in met het voorstel, en op 20 juli 2017 werd het door president Frank-Walter Steinmeier ondertekend. Het eerste homohuwelijk werd op de dag van inwerkingtreding voltrokken in Berlijn.Tijdens een interview met bondskanselier Angela Merkel van het CDU, vroeg Ulli Köppe wanneer hij nu eindelijk met zijn vriend mocht trouwen. Merkel draaide eerst om de vraag heen, maar heeft een stemming doorgezet binnen de partij. Uiteindelijk stemde de SPD, Bündnis 90/Die Grünen en de Freie Demokratische Partei voor het homohuwelijk met 393 parlementariërs voor, 226 tegen en 4 onthielden zich van stemming. Angela Merkel stemde overigens tegen het homohuwelijk.

Voordat er werd gestemd was de SPD al uitgesproken voor het homohuwelijk. Ze wilden alleen een coalitie vormen zolang het legaliseren van het homohuwelijk op de agenda stond.

Tijdens de regeerperiode van Gerhard Schröder was de SPD verdeeld over het homohuwelijk, Bündnis 90/Die Grünen was voorzichtig vóór het homohuwelijk. Beide partijen waren toen wel tegen homoadoptie. Nu zijn beide partijen voorstander van beide zaken.

Op 25 oktober 2009 werd het regeerakkoord van de nieuwe coalitie van CDU/CSU en FDP uitgebracht. Daarin werd gesteld dat een ongelijkheid van rechten tussen partners van hetzelfde geslacht en partners met een verschillend geslacht zou worden verwijderd. Toch heeft de regering het niet over adoptierechten. Toen vond 52% van het Duitse volk dat het homohuwelijk moest worden gelegaliseerd.

In juni 2012 diende Bündnis 90/Die Grünen een wetsvoorstel in dat het homohuwelijk zou toelaten, maar de meerderheid (CDU/CSU en FDP) verwierp dit, een meerderheid die de discriminatie in theorie wel weg wil werken, maar het homohuwelijk daarom nog niet direct in praktijk wil brengen (d.i. het dus dezelfde status te geven als een 'traditioneel huwelijk', d.w.z. tussen man en vrouw). Wegens meerdere oordelen van het Duitse grondwettelijke hof - die telkens zeiden dat de huidige regelingen ongrondwettelijk zijn - laaide in Duitsland opnieuw het debat rond het homohuwelijk op (februari-maart 2013). De CDU van Angela Merkel gaf toen aan bereid te zijn toegevingen te doen, omdat een nieuw oordeel van het grondwettelijk hof in de perceptie als een blamage voor de huidige coalitie gezien zou kunnen worden. Na meerdere protesten uit de hoek van de coalitiepartner CSU (met onder anderen Horst Seehofer) en de conservatievere vleugel van de CDU (onder anderen Erika Steinbach en Katherina Reiche) werd beslist om voorlopig niets te ondernemen. In de zomer 2013 zal het grondwettelijk hof zich nogmaals over de kwestie buigen. Intussen hoopt de CDU van Angela Merkel dat het debat zal gaan liggen en ze de heikele kwestie tot over de volgende verkiezingen in september 2013 kan tillen.

Toen de regering van Angela Merkel (regering Merkel II) de meerderheid in de bondsraad (Bundesrat) na de verkiezingen in de deelstaat Nedersaksen op 20 januari 2013 verloor, verkregen de linkse partijen er de meerderheid. Een wetsvoorstel dat het homohuwelijk zou toelaten werd toen ingediend en goedgekeurd in de bondsraad, maar het voorstel werd in het parlement (Bondsdag) tegengehouden door de huidige regering van CDU, CSU en de liberale Freie Demokratische Partei. De laatstgenoemde partij had echter gezegd volledig vóór het homohuwelijk te zijn, maar stemde toch tegen wegens coalitiediscipline.

Volgens een opiniepeiling van begin 2013 zijn 74% van de Duitsers en 64% van de aanhangers van de conservatieve Union-partijen vóór de invoering van het homohuwelijk.

Adoptie van kinderen door homoseksuele paren is in Duitsland niet mogelijk. Officieel kan een alleenstaand persoon wel een kind adopteren en vele homoseksuele paren proberen dan ook op die manier een kind te adopteren. Dit heeft evenwel grote nadelen: slechts één iemand wordt officieel als moeder of vader erkend, wat betekent dat diens partner niet officieel door de staat erkend wordt (als tweede moeder of vader).

Joachim Sauer

Joachim Sauer (Hosena, 19 april 1949) is een Duits scheikundige en professor in fysische chemie aan de Humboldt-Universiteit. Hij is de echtgenoot van de Duitse bondskanselier Angela Merkel.

Kabinet-Merkel

Het kabinet-Merkel zijn vier Duitse kabinetten onder leiding van Angela Merkel.

Kabinet-Merkel I

Het kabinet-Merkel was van 22 november 2005 tot 27 oktober 2009 het kabinet van de Bondsrepubliek Duitsland. Het kabinet stond onder leiding van Angela Merkel en bestond uit de Christlich Demokratische Union (CDU), de Christlich-Soziale Union (CSU) en de Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD).

Kabinet-Merkel II

Het kabinet-Merkel II was van 28 oktober 2009 tot 17 december 2013 het kabinet van de Bondsrepubliek Duitsland. Het kabinet stond onder leiding van Angela Merkel en bestond uit ministers en staatssecretarissen van de Christlich Demokratische Union (CDU), de Christlich-Soziale Union (CSU) en de Freie Demokratische Partei (FDP).

Het kabinet werd op 23 oktober 2009 aan de media voorgesteld.

Kabinet-Merkel III

Het Duitse kabinet-Merkel III werd op 17 december 2013 beëdigd. Het was in functie tot 14 maart 2018. Het kabinet onder leiding van bondskanselier Angela Merkel (CDU) bestond uit ministers en staatssecretarissen van de Christlich Demokratische Union (CDU), de Christlich-Soziale Union (CSU) en de Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD).

Kabinet-Merkel IV

Het Duitse kabinet-Merkel IV werd op 14 maart 2018 beëdigd door Bondspresident Frank-Walter Steinmeier. Het kabinet onder leiding van bondskanselier Angela Merkel (CDU) bestaat uit ministers en staatssecretarissen van de Christlich Demokratische Union (CDU), de Christlich-Soziale Union (CSU) en de Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD). Het is het eerste kabinet van de 19e legislatuur van de Bondsdag. Het volgt het kabinet-Merkel III op.

Kandidaten van de Duitse Bondsdagverkiezingen 2005

Dit artikel beschrijft de kandidaten van de Duitse Bondsdagverkiezingen 2005.

Alleen Gerhard Schröder en Angela Merkel streden om het kanselierschap, zij werden door hun partijen als 'kanselierskandidaat' naar voren geschoven. Ook de andere partijen presenteerden hun koplopers, die echter niet de ambitie uitten kanselier te worden. Hieronder alle "koplopers" voor de Duitse verkiezingen van 2005.

Sigmar Gabriel

Sigmar Gabriel (Goslar, 12 september 1959) is een Duits politicus. Hij was minister van Buitenlandse Zaken en vicekanselier van Duitsland in het derde kabinet van Angela Merkel. Gabriel is lid van de sociaaldemocratische SPD en was tussen 2009 en 2017 de leider van deze partij.

Templin

Templin is een stad in de Duitse deelstaat Brandenburg, ca. 80 kilometer ten noorden van Berlijn. De stad telt 16.013 inwoners.Het historische stadje Templin ligt in de toeristische streek Uckermark te midden van licht heuvelend landschap met veel bos. Van de oude stad zijn de stadsmuren in hun geheel bewaard; ook staan nog drie stadspoorten overeind.

Werkgelegenheid haalt Templin uit de overheids- en dienstensector, in het bijzonder toerisme. Direct ten zuiden van de stad ligt een thermen-centrum met verschillende zwembaden, thermische baden en sauna's.

Templin werd bekend als de stad waar bondskanselier Angela Merkel een groot deel van haar schooltijd heeft doorgebracht.

Thomas de Maizière

Karl Ernst Thomas de Maizière (Bonn, 21 januari 1954) is een Duits politicus. Hij is lid van de CDU, de christendemocratische partij in Duitsland. Van december 2013 tot maart 2018 was hij minister van Binnenlandse Zaken in het derde kabinet van Angela Merkel. De Maizière bekleedde eerder al ministersposten in het eerste en het tweede kabinet van Merkel.

Ursula von der Leyen

Ursula Gertrud von der Leyen-Albrecht (Elsene, 8 oktober 1958) is een Duitse politica. Ze is lid van de CDU. Sinds 17 december 2013 is zij in functie als minister van Defensie van Duitsland in zowel het derde als vierde kabinet van Angela Merkel. Eerder was Von der Leyen minister van Werk en Sociale Zaken in het kabinet-Merkel II en minister van Gezin, Senioren, Vrouwen en Jeugd in kabinet-Merkel I. Tussen 2003 en 2005 was ze in Nedersaksen minister van Sociale Zaken, Vrouwen, Gezin en Volksgezondheid.

Op 2 juni 2010 werd zij genoemd om bondspresident van Duitsland te worden, na het aftreden van Horst Köhler, maar de nieuwe bondspresident werd Christian Wulff. Na het aftreden van Wulff dook de naam van Von der Leyen opnieuw op als nieuwe bondspresident van Duitsland., maar ook toen werd zij het niet.

Op 16 juli 2019 werd ze door het Europese Parlement per 1 november dat jaar verkozen tot - eerste vrouwelijke - voorzitter van de Europese Commissie.

Wir schaffen das

Wir schaffen das (Nederlands: "Het lukt ons wel") is een bekende slagzin van de Duitse bondskanselier Angela Merkel die ze lanceerde op 31 augustus 2015, in volle Europese vluchtelingencrisis. Ze verklaarde hiermee dat haar land, Duitsland, de toenemende vluchtelingenstroom naar Europa aankon. Deze uitspraak leverde haar heel wat kritiek op in zowel binnen- als buitenland.

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.