1 en 2 Kronieken

De boeken 1 en 2 Kronieken (Hebreeuws: דברי הימים) zijn boeken in het Oude Testament en in de Tenach. Er zijn 2 boeken, nu bekend als 1 Kronieken en 2 Kronieken, maar oorspronkelijk vormden zij één boek. In de Hebreeuwse indeling vallen de boeken onder de ketoebiem of Geschriften.

I en II Kronieken
Salomo met het ontwerp van de tempel, 2 Kronieken 2-5
Salomo met het ontwerp van de tempel, 2 Kronieken 2-5
Tijd niet vóór 5e eeuw v.Chr.
Taal Hebreeuws
Categorie Religieus
Hoofdstukken 29, 35
Andere naam Diwree-HaJamiem Allef en Diwree-HaJamiem Beet
Vorige boek I en II Koningen
(in de Tenach Nehemia)
Volgende boek Ezra
(in de Tenach is dit het laatste boek)

Naamgeving

Het boek draagt in de Masoretisch Hebreeuwse tekst de naam Divrei-HaYamim, oftewel "woord der eeuwen", maar kan ook vertaald worden als "handelingen der dagen". De splitsing in twee boeken, ter wille van de omvang, vond voor het eerst plaats in de 16e eeuw. Hier kregen ze de naam Paralipomenon, oftewel "wat over gebleven is", namelijk wat overbleef na 1 en 2 Samuël en 1 en 2 Koningen. In de Vulgata werd deze naam gehandhaafd. Na de splitsing in twee boeken worden ze in het Hebreeuws aangeduid als Diwree-HaJamiem Allef en Diwree-HaJamiem Beet.

In protestantse kring wordt veelal aan de boeken gerefereerd als Kronieken, met de afkorting "Kron."; een naam die ook in Rooms-katholieke bijbels gebruikt wordt. De afkorting "Par." wordt vrijwel uitsluitend in de Rooms-katholieke literatuur gebruikt.

Indeling

De inhoud van de boeken kan in een aantal delen worden gegroepeerd:

  • De hoofdstukken 1 Kronieken 1-9 bevatten een opsomming van geslachtsregisters, van Adam t/m de tijd van koning Saul;
  • 1 Kronieken 10 bevat het relaas van Sauls dood;
  • 1 Kronieken 11 t/m 29 betreft de regering van koning David;
  • 2 Kronieken 1-9 verhaalt de regering van koning Salomo;
  • De hoofdstukken in 2 Kronieken 12 t/m 36 bevatten een opsomming van de regering van de overige koningen van Juda, en noemen de terugkeer uit de Babylonische ballingschap. Daarmee is er een paar verzen overlap met het boek Ezra.

Ontstaan en auteur

Het is mogelijk dat deze twee boeken oorspronkelijk deel uitmaakten van een groter werk, waar ook de huidige boeken Ezra en Nehemia deel van uitmaakten. Een aanwijzing hiervoor is het einde van 2 Kronieken, waarvan de laatste verzen identiek zijn aan de eerste verzen van het boek Ezra.

Omdat 2 Kronieken sluit met de terugkeer uit de Babylonische ballingschap, moeten de boeken samengesteld zijn na deze terugkeer. In de Joodse rabbinale traditie wordt Ezra als auteur gezien. De datering zou dan tussen 450 v.Chr. en 435 v.Chr. liggen. Deze opvatting is tot in de 17e eeuw gehandhaafd. Ook in geest, stijl en woordkeus zijn er grote overeenkomsten tussen Kronieken en Ezra.

Het geslachtsregister van David wordt opgesomd tot het zesde geslacht na Zerubbabel (1 Kronieken 3:19-24). Het bedrag benodigd voor de herbouw van de tempel wordt uitgedrukt in talenten (darics in het Hebreeuws), een munt die pas ten tijde van de Perzische overheersing in Israël gangbaar werd. Ook taalkundige kenmerken, zoals het gebruik van Aramees, pleiten voor een latere datering. De meeste moderne theologen komen hierdoor op een datering tussen 300 v.Chr. en 250 v.Chr..

Omdat de geslachtsregisters tekenen van latere wijzigingen vertonen, het niet waarschijnlijk is dat latere auteurs oude bedragen naar de dan gangbare munten gaan omrekenen, en het doel van het boek beter past in een periode vlak na de terugkeer uit de ballingschap, houden orthodoxe (r.k.) theologen vaak vast aan Ezra of een tijdgenoot als auteur.

De bronnen, waaruit de kroniekschrijver zijn werk compileerde, bestonden uit staatskronieken, registers en geslachtstabellen. Hier wordt in het boek aan gerefereerd.[1] Er zijn tussen de Kronieken en de boeken van Samuël en Koningen 40 parallellen te trekken, vaak woordelijk, die aantonen dat de schrijver deze bronnen kende en gebruikte.[2]

Thema en boodschap

In hun algemene opzet zijn de boeken eerder didactisch dan historisch. Het hoofddoel van de schrijver lijkt het presenteren van morele en religieuze waarheden te zijn. Religieuze instellingen krijgen soms meer aandacht dan politieke gebeurtenissen. "De geslachtsregisters in de eerste 9 hoofdstukken zijn voor de moderne lezer uitermate saai, maar voor de Joden uit die tijd een belangrijke bron van publieke staatkundige informatie. Ze vormden de basis voor de verdeling van het land, en voor de wijze en taakverdeling van de diensten in de tempel. Immers alleen de Levieten en hun nakomelingen hadden het recht in de tempel te dienen, en hun kwamen ook de eerstelingen van de oogst toe."

Het onderwerp van de Davidische monarchie loopt als rode draad door deze twee boeken. De behandelde koningen zijn uitsluitend die van het zuidelijke koninkrijk, de koningen van het noordelijke tien stammenrijk worden niet vermeld.

Een tweede rode draad wordt gevormd door de tempel. De verhuizing van de ark naar Jeruzalem krijgt hier meer aandacht dan in Koningen. Bij de regering van Salomo wordt verhoudingsgewijs zeer veel ruimte besteed aan de tempelbouw.

De nadruk ligt op de koningen die God trouw zijn: David 20 hoofdstukken[3]; Salomo 9 hoofdstukken[4]; Asa 3 hoofdstukken[5]; Josafat (II Kron. 17-20) 4 hoofdstukken; Joas 2 hoofdstukken[6]; Jehizkia 4 hoofdstukken.[7] Koningen die "doen wat kwaad is in de ogen des Heeren" krijgen veel minder aandacht, vaak minder dan 1 hoofdstuk. De schrijver versterkt hiermee zijn boodschap: wanneer de mensen Hem zoeken, zegent hij hen met voorspoed, rijkdom en overwinning. Het verlaten van God valt samen met overheersing en aanvallen van buurvolken.

Relaties met andere Bijbelboeken

Kronieken kan niet als samenvatting van Samuel en Koningen beschouwd worden. In vergelijking met Samuel en Koningen laat Kronieken veel onderwerpen weg die elders verhaald worden[8], en bevat veel informatie die alleen hier voorkomt.[9] Twintig volledige hoofdstukken, en 24 delen van hoofdstukken met onderwerpen die niet in de beide andere boeken voorkomen. In een aantal gevallen worden onderwerpen meer in detail uitgewerkt, zoals de lijst van Davids helden[10], de verhuizing van de ark van Kirjath-Jearim naar de berg Zion[11], Uzzia's huidvraat en de oorzaak hiervan.[12]

Men heeft opgemerkt dat het boek vaak recentere namen gebruikt in plaats van namen en uitdrukkingen die in verval geraakt waren. Dit komt vooral tot uiting in nieuwe namen van plaatsen, zoals die in de dagen van de schrijver gebruikt werden, zoals Gezer[13] in plaats van Gob.[14]

Er wordt in het Nieuwe Testament aan deze boeken gerefereerd, maar zonder teksten woordelijk te citeren.[15]

Externe links

Bronnen, noten en/of referenties
  1. 1 Kronieken. 27:24; 29:29; 2 Kronieken 9:29; 12:15; 13:22; 20:34; 24:27; 26:22; 32:32; 33:18, 19; 27:7; 35:25
  2. I Kronieken 17:18; vgl. II Samuël 7:18-20; en I Kronieken|II Kronieken 19; vgl. II Samuël 10, etc.
  3. I Kron. 10-29
  4. II Kron. 1-9
  5. II Kron. 14-16
  6. II Kron. 23-24
  7. II Kron. 29-32
  8. II Samuël 6:20-23; 9; 11; 14-19, etc.
  9. I Kron. 12; 22; 23-26; 27; 28; 29, etc.
  10. I Kron. 12:1-37
  11. I Kron. 13; 15:2-24; 16:4-43; vgl. II Sam. 6
  12. II Kron. 26:16-21; vgl. II Koningen 15:5, etc.
  13. 1 Kron. 20:4
  14. II Sam. 21:18
  15. Hebreeën 5:4, vgl 2 Kron. 26:16; Matteüs 12:42; 23:35 (vgl. 2 Kron. 24:21); Lucas 1:5 (vgl. I Kron. 24:10); 11:31, 51
  1. 1 Kronieken. 27:24; 29:29; 2 Kronieken 9:29; 12:15; 13:22; 20:34; 24:27; 26:22; 32:32; 33:18, 19; 27:7; 35:25
  2. I Kronieken 17:18; vgl. II Samuël 7:18-20; en I Kronieken|II Kronieken 19; vgl. II Samuël 10, etc.
  3. I Kron. 10-29
  4. II Kron. 1-9
  5. II Kron. 14-16
  6. II Kron. 23-24
  7. II Kron. 29-32
  8. II Samuël 6:20-23; 9; 11; 14-19, etc.
  9. I Kron. 12; 22; 23-26; 27; 28; 29, etc.
  10. I Kron. 12:1-37
  11. I Kron. 13; 15:2-24; 16:4-43; vgl. II Sam. 6
  12. II Kron. 26:16-21; vgl. II Koningen 15:5, etc.
  13. 1 Kron. 20:4
  14. II Sam. 21:18
  15. Hebreeën 5:4, vgl 2 Kron. 26:16; Matteüs 12:42; 23:35 (vgl. 2 Kron. 24:21); Lucas 1:5 (vgl. I Kron. 24:10); 11:31, 51

Bronnen en opmerkingen:

Bijbelboeken
Thora:Genesis · Exodus · Leviticus · Numeri · Deuteronomium
Jozua · Rechters · Ruth · 1 en 2 Samuel · 1 en 2 Koningen · 1 en 2 Kronieken · Ezra · Nehemia · Tobit · Judit · Ester · 1 Makkabeeën · 2 Makkabeeën
Job · Psalmen · Spreuken · Prediker · Hooglied · Wijsheid (van Salomo) · (Wijsheid van Jezus) Sirach
Grote profeten:Jesaja · Jeremia · Klaagliederen · Baruch · Ezechiël · Daniël
Kleine profeten:Hosea · Joël · Amos · Obadja · Jona · Micha · Nahum · Habakuk · Sefanja · Haggai · Zacharia · Maleachi
De deuterocanonieke boeken zijn cursief weergegeven.


Evangeliën:Matteüs · Marcus · Lucas · Johannes
Handelingen:Handelingen van de apostelen
Brieven van Paulus:Romeinen · 1 Korintiërs · 2 Korintiërs · Galaten · Efeziërs · Filippenzen · Kolossenzen · 1 Tessalonicenzen · 2 Tessalonicenzen · 1 Timoteüs · 2 Timoteüs · Titus · Filemon
Hebreeën
Katholieke brieven:Jakobus · 1 Petrus · 2 Petrus · 1 Johannes · 2 Johannes · 3 Johannes · Judas
Apocalyptiek:Openbaring van Johannes
Asaf

Asaf (Hebreeuws אָסָף) is de naam van enkele personen uit de Hebreeuwse Bijbel. De bekendste hiervan was een Leviet en een van de drie leiders van het koor in de tabernakel. Psalm 50 en Psalmen 73 tot en met 83 worden aan hem toegeschreven. In 1 en 2 Kronieken wordt Asaf regelmatig met Koning David genoemd als muzikant en "ziener". De "nakomelingen van Asaf" kan slaan op zijn letterlijke afstammelingen of leerlingen.In figuurlijke zin is Asaf het archetype van de kerkzanger en componist van kerkliederen.

Baruch (boek)

Baruch (Hebreeuws: בָּרוּך, "Gezegend") is een van de deuterocanonieke boeken in de Septuagint en in de Vulgaat, maar niet in de Tenach hoewel het wel in de versie van Theodotion voorkomt. Het boek telt zes hoofdstukken en is ingedeeld bij de zogeheten grote profeten.

Men neemt aan dat het kort na de periode van de Makkabeeën is geschreven, dus zo rond 100 v.Chr. Het wordt toegeschreven aan Baruch, de secretaris van de profeet Jeremia, die echter enkele eeuwen eerder leefde. Waarschijnlijk werd met het gebruik van de namen Baruch en Jeremia gepoogd, het boek in de oudtestamentische traditie te plaatsen.

Bijbelboek

Met de term Bijbelboeken worden alle boeken bedoeld waaruit de Bijbel is opgebouwd.

Het protestantse christendom erkent 66 boeken als behorende tot de Bijbel: 39 in het Oude Testament en 27 in het Nieuwe Testament. De 39 boeken van het Oude Testament vormen in een andere volgorde eveneens de joodse Tenach.

Deze telling is vrij willekeurig. Zo is de splitsing van de boeken Samuel en Koningen uit de Septuagint afkomstig, terwijl de splitsing van de boeken der Kronieken pas in de 16e eeuw ontstond.

Ezechiël (boek)

Ezechiël (Hebreeuws: יְחֶזְקֵאל, Y'khizqel, "sterk is God" of "hij zal door God versterkt worden") is een boek in de Hebreeuwse Bijbel, dat wordt toegeschreven aan de gelijknamige profeet Ezechiël. In de Tenach valt het boek onder de Neviim en het boek behoort tot de christelijke canon.

Grote profeten

De volgende drie boeken uit de Tenach worden ook wel de Grote profeten genoemd, namelijk Jesaja, Jeremia en Ezechiël.

Habakuk (boek)

Het boek Habakuk (Hebreeuws: חבקוק) is onderdeel van het Oude Testament en de Tenach. Het is het achtste boek van de kleine profeten.

Haggai (boek)

Het Bijbelboek Haggai (Hebreeuws: חַגַּי, Ḥaggay of Hag-i: "mijn feestdag") is het tiende van de kleine profeten in de Hebreeuwse Bijbel. Het boek is genoemd naar de hoofdpersoon: de profeet Haggai aan wie de profetieën waaruit het boek bestaat toegeschreven worden.

Hebreeuwse Bijbel

Hebreeuwse Bijbel is in wetenschappelijke publicaties vaak de benaming van wat Joden de Tenach noemen en christenen het Oude Testament. De term wordt gebruikt door academische Bijbelgeleerden omdat het een neutrale term is.

Niet iedereen is het ermee eens dat het een neutrale term is. Het woord Bijbel kan christocentristisch overkomen op Joden, terwijl ‘Hebreeuws’ zowel kan verwijzen naar de Hebreeuwse taal als naar het volk van de Hebreeën (een synoniem voor Israëlieten) - en de Hebreeuwse Bijbel dus niet bestemd zou zijn voor christenen, terwijl sommige stromingen de Hebreeuwse Bijbel / het Oude Testament nog als onverminderd geldig beschouwen. Andere christenen gebruiken juist daarom wel de term Hebreeuwse Bijbel (of Hebreeuwse geschriften of vergelijkbare termen), omdat de term Oude Testament kan suggereren dat dit deel van de christelijke Bijbel verouderd zou zijn, omdat er ook het Nieuwe Testament is.

Jeremia (boek)

Het boek Jeremia (יִרְמְיָהוּ Yirməyāhū) is een van de boeken behorende tot het Oude Testament in de Bijbel. Jeremia wordt gerekend tot de Grote profeten. In de Tenach wordt hij gerekend tot de latere profeten. De Hebreeuwse naam Jiremi-jahoe" betekent "God verhoogt hem".

Leviticus

Leviticus is het derde boek van de Hebreeuwse Bijbel. Leviticus dankt zijn naam aan het feit dat het hoofdzakelijk regelingen voor en over het Levitische priesterschap bevat. Reeds in de Vulgata heeft het de naam Leviticus. In het Hebreeuws wordt het boek ויקרא (Wajikra) (betekenis: 'En hij riep') genoemd, naar het eerste woord.

Maleachi (boek)

Het boek Maleachi (van het Hebreeuwse 'מלאך, mal'ach, "engel" of "boodschapper", waarschijnlijk "mijn boodschapper") is het laatste boek van de Hebreeuwse Bijbel en de twaalf Kleine Profeten.

Micha (boek)

Het boek Micha (Hebreeuws: מיכה: "Wie is als JHWH?") is het 33e boek in de Hebreeuwse Bijbel en het zesde in de serie Kleine profeten. Het boek wordt toegeschreven aan de gelijknamige profeet Micha.

Nahum (boek)

Het boek Nahum (Hebreeuws: נַחוּם, Naḥūm: "Troost", of "Trooster") is het 34e boek van de Hebreeuwse Bijbel en het zevende in de serie Kleine profeten. Het bevat een profetie over de ondergang van Nineve, de hoofdstad van het Assyrische Rijk.

Nehemia (boek)

Nehemia (Hebreeuws: נְחֶמְיָה, Nəchæmjāh, "JHWH heeft getroost" of "JHWH troost") is een van de boeken in de Hebreeuwse Bijbel. Historisch gezien is het een voortzetting van het boek Ezra. In de Tenach valt het boek onder de 'Hagiographa', de geschriften.

Numeri

Numeri (Latijn: "getallen", naar de Griekse benaming in de Septuagint: Ἀριθμοί, arithmoi, "tellingen") is het vierde boek van de Hebreeuwse Bijbel. In het Hebreeuws wordt het במדבר, bəmidbar, "in de wildernis" genoemd, naar wat in de Hebreeuwse versie het eerste woord van het boek is. Het behandelt de gebeurtenissen van de Israëlieten gedurende hun verblijf van 40 jaar in de woestijn.

Obadja (boek)

Obadja (Hebreeuws: עובדיה, ʿOvadyah of עבדיהו, ʿOvadyahu, "slaaf van God") is een boek in de Hebreeuwse Bijbel, in het christendom gerekend tot de kleine profeten. Volgens het opschrift van het boek is het geschreven door de profeet Obadja. Over hem is verder niets bekend.

Het boek is het kortste uit de Hebreeuwse Bijbel en bestaat uit één hoofdstuk in twee delen: over Edom (vers 1-16) en over het herstel van Israël gaat (vers 17-21).

Obadja verwijst naar de inname van Jeruzalem. Men neemt aan dat hij hiermee de inname van Jeruzalem door de Babyloniërs onder leiding van Nebukadnezar II in 586 v.Chr. bedoelt. Hierbij, aldus Obadja, keken de Edomieten met instemming toe, ze maakten zich er vrolijk over en leverden zelfs vluchtende Israëlieten aan de Babyloniërs over. God zal de Edomieten daarvoor straffen.

De inhoud van het boek Obadja vertoont een sterke gelijkenis met Jeremia 49.

Oude Testament

Het Oude Testament (Vetus Testamentum in het Latijn), is het eerste gedeelte van de Bijbel. Dit gedeelte dateert van voor het begin van de christelijke jaartelling. Daarna is een tweede gedeelte toegevoegd, het Nieuwe Testament.

Solomon and Sheba

Solomon and Sheba is een Amerikaanse epische, historische en romantische film uit 1959, geregisseerd door King Vidor. De film werd verdeeld door United Artists. De hoofdrollen werden gespeeld door de Italiaanse schoonheid Gina Lollobrigida als de koningin van Seba, Yul Brynner als koning Salomo en verder nog George Sanders als Adonia, Marisa Pavan als Abisag en David Farrar als de farao. De film is een gedramatiseerde versie van het tiende en negende hoofdstuk van de respectieve Bijbelboeken 1 en 2 Koningen en 1 en 2 Kronieken.

Tobit

Tobit of Tobia is een boek dat als deuterocanoniek boek deel uitmaakt van het Oude Testament in de katholieke en orthodoxe traditie. De meeste protestanten beschouwen het als een apocrief geschrift.

Het boek maakte ook deel uit van de Griekse vertaling van de Bijbel de Septuagint en is waarschijnlijk geschreven tussen 225 en 175 v. Chr. Bij Qumran zijn fragmenten gevonden van Tobit in de Aramese en Hebreeuwse taal. De oorspronkelijke versie zal in een van deze talen zijn geschreven, maar is ons verder onbekend. Er zijn twee versies van de Griekse vertaling; de korte versie wordt gevonden in de Codex Vaticanus en in de Codex Alexandrinus; de langere in de Codex Sinaïticus. Men neemt aan dat de langere, minder verzorgde versie dichter bij het origineel staat.

In andere talen

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.