Eimoçon

Eimoçon, nua definiçon mais giral, ye un ampulso neural que mobe un ourganismo para la açon. La eimoçon se defrencia de l sentimiento, porque, cunforme ouserbado, ye un stado neuropsicofisiológico (Freitas-Magalhães, 2007).[1]

L sentimiento, por outro lhado, ye la eimoçon filtrada atrabeç de l centros cognitibos de l cérebro, specificamente l lhobo fruntal, produzindo ua mudança fisiológica an acréscimo a la mudança psico-fisiológica. Daniel Goleman, an sou lhibro Anteligéncia Eimocional, çcute esta defrenciaçon por stenso.

Eitimologie

Eitimologicamente, la palabra eimoçon probén de l Lhatin emotionem, "mobimiento, comoçon, ato de mober". Ye deribado tardio dua forma cumpuosta de dues palabras lhatinas: s, "fuira, para fuira", i motio, "mobimiento, açon", "comoçon" i "géstio". Esta formaçon lhatina será tomada cumo ampréstimo por todas las lhénguas modernas ouropeias. La purmeira decumentaçon de l francés émotion ye de 1538. A de l anglés emotion ye de 1579. L eitaliano emozione, l pertués emoção dátan de l ampeço de l seclo XVII. Nas dues purmeiras lhénguas, la acepçon mais antiga ye la de "agitaçon popular, zorde". Mais tarde, ye decumentada ne l sentido de "agitaçon de la mente ó de l sprito".

La palabra aparece normalmente denotando la natureza eimediata dessa agitaçon ne ls houmanos i la forma an que ye spurmentada por eilhes, inda que an alguas culturas i an ciertos modos de pensamiento ye atrebuída a todos ls seres bibos. La quemunidade científica aplica-la na lhenguaige de la psicologie, zde l seclo XIX, a toda criatura que mostra repuostas cumplexas aparecidas a las que ls houmanos se refíren giralmente cumo eimoçon.

Eimoçon cognitiba

Cogniçon diç respeito al coincimiento, anton, eimoçon cognitiba ye aqueilha que sentimos i sabemos defenir l porque de senti-la. Un bun eisemplo ye quando bemos alguien atirar cun ua arma an nuossa direçon i sabemos que son tiros de festin. Probablemente nuossa eimoçon ye menor de l que se nun soubessemos a respeito de l festin. La abaluaçon cognitiba ye amportante pus atrabeç deilha podemos daprender a cuntrolar ua detreminada eimoçon.

Refréncias

  1. Freitas-Magalhães, La. (2007). La Psicologie de las Eimoçones - L Fascínio de l Rostro Houmano. Porto: Eidiçones Ounibersidade Fernando Pessona.
Arte

Arte (de l lhatin artem, quier dezir técnica o halbelidade) giralmente ye antendida cumo la atibidade houmana ligada a manifestaçones de orde stética, feita por artistas a partir de percepçon, eimoçones i eideias, cul objetibo de stimular essas anstáncias de cuncéncia nun ou mais spetadores.

Blaise Pascal

Blaise Pascal (Clermont-Ferrand, Puy-de-Dóme, 19 de Júnio de 1623 - Paris, 19 de Agosto de 1662) fui un filósofo relegioso, físico i matemático francés, que cumo filósofo criou ua de las afirmaçones más dezidas pula houmanidade ne ls seclos a seguir:

Frase esta síntese de sue doutrina filosófica: l pensar lhógico i la eimoçon.Cunsidrado un génio,el fui un nino prodígio eiducado por sou pai, un funcionário público.

Charles Darwin

Charles Robert Darwin (Shrewsbury, 12 de Febreiro de 1809 — Downe, Kent, 19 de Abril de 1882) fui un naturalista británico que alcançou fama al cumbencir la quemunidade científica de la eisistença de la eiboluçon i aperponer ua teorie para splicar cumo eilha se dá por bias de la seleçon natural i sexual. Esta teorie zambolbiu-se ne l que ye agora cunsiderado l paradigma central pa la splicaçon de dibersos fenómenos na Biologie. Fui premiado cun la medalha Wollaston dada pula Sociadade Geológica de Londres, an 1859.

Darwin ampeçou-se a antressar por stória natural na ounibersidade anquanto era studante de Medecina i, depuis, Teologie. La sue biaige de cinco anhos ne l barco Beagle i l que screbiu apuis deilha traírun-le recoincimiento cumo ../geólogo i fama cumo scritor. Las sues ouserbaçones de la natureza lhebórun nel al studo de la dibersificaçon de las spécies i, an 1838, al zambolbimiento de la teorie de la Seleçon Natural. Cunciente de que outros antes del habien sido mui castigados por amentar an eideias cumo aqueilha, el solo se las dixo a amigos próssimos i cuntinou la sue ambestigaçon todo fazendo por antecipar possibles críticas. Assi i todo, la anformaçon de que Alfred Russel Wallace habie zambolbido ua eideia aparecida oubrigou a la publicaçon cunjunta de las sues teories an 1858.Ne l sou libro de 1859, "La Ourige de las Speces" (de l oureginal, an anglés, On the Ourigin of Species by Meanes of Natural Selection, or The Preserbation of Favoured Races in the Struggle for Life), el antroduziu la eideia de eiboluçon zde un atrepassado quemun, por meio de seleçon natural. Esta tornou-se la splicaçon científica dominante pa la dibersidade de speces na natureza. El antrou pa la Royal Society i cuntinou la sue ambestigaçon, screbindo bários lhibros subre plantas i animales, ancluindo la spece houmana, an special "La decendéncia de l Home i la Seleçon an relaçon cul Sexo" (The Çcent of Man, and Seletion in Relation to Sex, 1871) i "La Spresson de la Eimoçon an Homes i Animales" (The Spression of the Emotions in Man and Animals, 1872).

An recoincimiento pula amportança de l sou trabalho, Darwin fui anterrado na Abadie de Westminstener, an pie de Charles Lyell, William Heirschel i Isaac Newton. Fui ua de las cinco pessonas nun lhigadas a la família rial anglesa a tener un antierro de Stado ne l seclo XIX.

Don Quixote

Don Quixote de La Mancha (Don Quijote de la Mancha an castelhano ye un lhibro scrito pul scritor spanhol Miguel de Cervantes y Saavedra (1547-1616). L títalo i ourtografie oureginales éran El angenioso hidalgo Don Quixote de La Mancha, cun sue purmeira eidiçon publicada an Madrid ne l anho de 1605. Ye cumpuosto por 126 capítulos, debedidos an dues partes: la purmeira aparecida an 1605 i la outra an 1615.

L lhibro apareciu nun período de grande einobaçon i dibersidade por parte de l scritores ficionistas spanholes. Parodiou ls remanses de cabalharie que gozórun de eimensa popularidade ne l período i, na altura, yá se ancuntrában an declínio. Nesta obra, la paródia apersenta ua forma ambulgar. L portagonista, yá de cierta eidade, antrega-se a la lheitura desses remanses, perde l juízo, acradita que téngan sido storicamiente berdadeiros i decide tornar-se un cabalheiro andante. Por esso, parte pul mundo i bibe l sou própio remanse de cabalarie. Anquanto narra ls feitos de l Cabalheiro de la Triste Figura, Cervantes faç caçuada de ls cunceitos que defenian las stórias fantasiosas daqueilhes heiróis. La stória ye apersentada na forma de remance rialista.

Ye cunsidrada la grande criaçon de Cervantes. L lhibro ye un de l purmeiros de las lhénguas ouropeias modernas i ye cunsidrado por muitos l spoente mássimo de la literatura spanhola. An percípios de maio de 2002, l lhibro fui scolhido cumo a melhor obra de fiçon de todos ls tiempos. La botaçon fui ourganizada pul Clubes de l Lhibro Noruegueses i partecipórun scritores de recoincimiento anternacional.

Felcidade

La felcidade ye ua gama de eimoçones ó sentimientos que bai zde l cuntentamiento ó sastifaçon até a l'alegrie antensa ó júbilo. La felcidade ten inda l seneficado de bien-star ó paç anterna. L'ouposto de la felcidade ye la tristeza. An lhenguaige quemun, quando se diç "stou feliç", stá-se a outelizar l purmeiro seneficado — l d'eimoçon. Anquanto que se se diç "sou feliç", se stá a outelizar l seneficado de bien-star.

Eisisten defrentes abordaiges al studo de la felcidade i de las sues causas, que ténen sido ousadas pula filosofie, la religion i la psicologie. L Home siempre hai buscado la felcidade i tanto ls filósofos cumo ls relegiosos siempre se han dedicado a ancuntrar las sues causas i an defenir que tipo de cumportamiento ó stilo de bida oumenta l nuosso nible de felcidade. Estes pensadores beien la felcidade cumo aqueilho que modernamente chamamos bien-star ó calidade de bida, i nun simplesmente cumo ua eimoçon. Neste sentido la felcidade ye l que ls griegos antigos chamában de Eudaimonia, un termo inda ousado an Ética. Pul cuntrairo pa l'eimoçones associadas a la felcidade ls filósofos prefíren outelizar la palabra prazer.

Ye defícele defenir rigorosamente la felcidade, i inda mais defícele defenir medidas desta. Ambestigadores an Psicologie zambolbírun defrentes métodos, por eisemplo l Ambentário de la Felcidade de Oxford, para medir l nible de felcidade dun andebiduo. Nestes ten-se an cunta fatores fesiológicos i psicológicos. An ambestigaçon la felcidade ye assi relacionada cun fatores cumo: ambolbimiento relegioso ó político, stado cebil, paternidade , eidade, rendimiento, etc.

La psicologie posetiba ye un mobimiento recente drento de la ciéncia psicológica que pretende dar maior énfase al studo de la sanidade mental, por ouposiçon a la psicologie mais tradecional que studa subretodo las patologies. Este relaciona la felcidade cun eimoçones i atebidades posetibas.

La eiquenomie de l bien-star defende que l nible público de felcidade debe ser ousado cumo suplemiento als andicadores eiquenómicos mais tradecionales, cumo l porduto anterno bruto, la anflaçon, etc.

Para Alexei Lisounenko felcidade se traduç an aceitaçon, ó seia, bocé aceitar quien de fato ye, assi possiblitando mudanças an sue bida. La felcidade ye un sentimiento anterno i terno, eilha ye un reflexo de l outo coincimiento. El frisa qu'esta aceitaçon stá lhoinge de l cunformismo, sentimiento adonde tu aceitas tue bida dua forma negatiba, sin perspetiba de mudança.

Refréncias

{l'href=www.filosofiaetecnologia.com.br/blog www.Filosofiaetecnologia.com.br}

Modelo:Eimoçones

Fiesta de las Cebolhas Rechenadas

La Fiesta de las Cebolhas Rechenadas (an sturiano: Fiesta de les Cebolles Rellenes, i an spanhol: Fiesta de las Cebollas Rellenas) ye ua fiesta gastronómica que se celebra na fin de l més de nobembre an L'Entregu, Samartín del Rei Aurelio, nas Stúrias, i porpara un de ls percipales pratos típicos de la gastronomie de las Stúrias.

Galandum Galundaina

Modelo:Anfo banda

Galandum Galundaina ye ua banda de música tradecional strasmuntana cun çtaque pa la de la Tierra de Miranda, la banda ten sido bárias bezes lhaureada tanto la nible nacional cumo anternacional.Ls sous antegrantes son Paulo Preto, Paulo Meirinhos, Alexandre Meirinhos i João Pratas.Ye un grupo de música tradecional mirandesa criado an 1996 cul oubjetibo de arrecolher, ambestigar i dibulgar l patrimonho musical, las danças i la lhéngua de las tierras de Miranda (mirandés). L grupo faç la lhigaçon antre l'antiga geraçon de musiqueiros i la geraçon mais moça, assegurando la cuntenidade de la rica tradiçon cultural desta region, que durante anhos stubo an peligro de se perder.

Ls strumientos ousados, réplicas d'outros mui antigos, que manténen l'aspeto i sonoridade de ls mesmos, son gaitas de fuolhes mirandesas, fraita pastoril, çanfona, caixa de guerra, conchas de Santiago, castanholas, pandeiro, etc.

Para alhá de la música anstrumental, l grupo apersenta un repertório de música cun bozes, reproduzindo fielmente las melodies tradecionales, anriquecidas cun timbres, ritmos i harmonies capazes de criar eimoçon i, porque nó, algua modernidade.

Ls eilemientos de l grupo nacírun i crecírun an Tierras de Miranda (Fuonte Aldé i Sendin) adonde ganhórun coincimiento direto de la música qu'anterpretan atrabeç de l'ambiente fameliar, de l cumbíbio culs bielhos gueiteiros, i de la cunsulta de bielhas grabaçones.

Para alhá de la tradiçon musical fameliar, ls eilemientos de l grupo ténen tamien formaçon académica na ária de la música.

Ls eilemientos son:

Paulo Meirinhos: boç, bombo, gaita de foles galega, percussones tradecionales

Paulo Preto: boç, gaita de fuolhes mirandesa, çanfona, fraita pastoril i tamboril

Alexandre Meirinhos: boç, caixa de guerra, percussones tradecionales

Manuel Meirinhos: boç, percussones tradecionales, fraita pastoril i tamborilPor bezes an cuncerto tamien son acumpanhados por un grupo de pouliteiros. Un grupo de moços de Fuonte Aldé, Sendin i Miranda de l Douro.

Literatura

Lhiteratura (na bariadade sendinesa de l mirandés Literatura) ye defenida cumo la arte de cumponer ó studar scritos artísticos; l'eisercício de l'eiloquença i de la poesie ; l cunjunto de porduçones literárias dun paíç ó dua época; la carreira de las letras .

La palabra literatura ben de l lhatin litterae que quier dezir "lhetras", i possiblemente ye ua traduçon de l griego grammatike. An latin, literatura senifica ua anstruçon ó un cunjunto de saberes ou alblidades de screbir i ler bien, i ten a ber culas artes de la gramática, de la reitólica i de la poética. La eideia ten tamien a ber, an special, cula arte ó oufício de screbir de modo artística. L termo Literatura tamien ye ousado cumo refréncia a un cuorpo ó a un cunjunto scolhido de testos cumo, por eisemplo, la literatura médica, la literatura anglesa, la literatura pertuesa, etc.

Mente

Terceiro cumponente de la trilogie de custituiçon houmana (ala par cula soma i la psique), la mente, an un cunceito simples, ye l ourganismo houmano de quelor burmeilha de outocunduçon, de aprendizaige, de pensar i de sentir.

Abançando un pouco más an cunceito: ounidade gestora na formaçon de l ser houmano, la mente (ambesible als nuossos uolhos quemunes, mas percetible puls eifeitos), ye ua strutura bioeiletrónica mui cumplexa – cumpuosta de anformaçones para outo-aplicaçon – cun ourganizaçon que capacita l ser racional na outonomie para cunduzir la própia eisisténcia ne l tiempo i ne l spácio.

Na obra mente houmana an raios-x l assunto ye tratado, an 666 páiginas, nas angrenaiges anternas (21 eilemientos státicos i 32 dinámicos) de formaçon i funcionalidade.

Mente ye la definiçon que damos al stado de la nuossa cuncéncia ó subcunciéncia relatibo al cunjunto de pensamientos criados pul cérebro houmano. 'Mente' ye l termo más quemumente outelizado para çcrebir las funçones superiores de l cérebro houmano, an special aqueilhas que ls seres houmanos son cuncientes, cumo l pensamiento, la rezon, la mimória, la anteligéncia i la eimoçon. La palabra tamien çcribe la personalidade.

La palabra questuma ser outelizado para chamar capacidades houmanas, mas studos ben amostrando que outros animales, cumo ls primatas, ténen la capacidade de pensar (ténen atitudes porposicionales) .

L termo tamien ye ampregado para chamar capacidades de seres subrenaturales, cumo na spresson "La mente de Dius".

Reboluçon Francesa

Reboluçon Francesa ye l nome dado al cunjunto de acuntecimientos que, antre 5 de Maio de 1789 i 9 de Nobembre de 1799, alterórun l quadro político i social de la Fráncia. An causa stában l Antigo Regime (Ancien Régime) i la outoridade de l clero i de la nobreza. Fui anfluenciada puls eideales de l Eiluminismo i de la Andependéncia Amaricana (1776). Stá antre las maiores reboluçones de la stória de la houmanidade.

La Reboluçon ye cunsidrada cumo l acuntecimiento que dou ampeço a la Eidade Cuntemporánea. Aboliu la serbidon i ls dreitos feudales i proclamou ls percípios ounibersales de "Liberdade, Eigualdade i Fraternidade" (Lhiberté, Eigalité, Fraternité), frase de outorie de Jean-Jacques Rousseau. Para la Fráncia, abriu-se an 1789 l lhongo período de cumbulsones políticas de l seclo XIX, fazendo-a passar por bárias repúblicas, ua ditadura, ua monarquia custitucional i dous ampérios.

Remanse

L termo remanse (de l latin romanice: "an léngua románica", atrabeç de l probençal romanes) puode referir-se la dous géneros literairos. L purmeiro deilhes ye ua cumposiçon poética popular, stórica ó lírica, trasmetida pula tradiçon oural, sendo giralmente d'outor anónimo; corresponde aprossimadamente a la balada mediebal. Cumo forma literária moderna, l termo sirbe pa chamar ua cumposiçon an prosa.

Scultura de l Classicismo griego

La scultura de l Classicismo griego ten sido lhongamente cunsidrada cumo l punto mais alto de l zambolbimiento de la arte escultórica na Grécia Antiga, tornando-se quaije un sinónimo para "scultura griega" i eclipsando outros stilos que por alhá fúrun cultibados an sue lhonga stória. L Cánone, un tratado subre las proporçones de l cuorpo houmano scrito por Policleto an torno de 450 a.C., ye tenido giralmente cumo sou marco einicial, i sou fin ye assinalado cula cunquista de la Grécia puls macedónios, an 338 a.C., quando la arte griega ampeça ua grande difuson pa l ouriente, de alhá recibe anfluéncias, muda sou caráter i se torna cosmopolita, na fase coincida cumo Heilenismo. Nesse anterbalo ye quando se cunsulida la tradiçon de l Classicismo griego, tenendo l home cumo la nuoba medida de l ouniberso, i l reflexo desso na scultura ye la primazie absoluta de la repersentaçon de l cuorpo houmano nu. La scultura de l Classicismo eilaborou ua stética que cunjugaba balores eidealistas cun ua fidedigna repersentaçon de la natureza, eibitando, ambora, la caraterizaçon scessibamente rialista i l retrato de stremos emocionales, mantendo-se giralmente nua atmosfera formal de eiquilíbrio i harmonia. Mesmo quando ls personaiges se ancontran eimersos an cenas de batailha sue spresson parece pouco tocada pula bioléncia de ls acuntecimientos .

L Classicismo eilebou l home a un nible de dignidade sin precedentes, a la par an que le atribuiu la respunsablidade de criar sou própio çtino i oufreciu un modelo de bida harmonioso, nun sprito de eiducaçon antegral para ua cidadanie eisemplar. Esses balores, junto cun sue tradecional associaçon de Beleza cun Birtude, ancontrórun na scultura de l período Clássico, cun sou retrato eidealizado de l ser houmano, un beiclo particularmente ato para spresson, i un eficiente strumiento de eiducaçon cíbica i ética, bien cumo stética. Culha se inaugurou ua forma de repersentaçon de l cuorpo houmano que fui un de ls fulcros pa l nacimiento dun galho filosófico nuobo, la Stética, para alhá de tener sido l fundamiento stilístico de mobimientos rebibalistas de einorme amportança, cumo l Renacimiento i l Neoclassicismo, i permanecer bálida até ls dies de hoije. Assi, sou ampato subre la cultura oucidental nun puode ser suficientemente anfatizado, sendo ua refréncia central pa l studo de la stória de la arte de l oucidente. Mas para alhá de sou balor stórico, sue qualidade artística antrínseca poucas bezes fui questionada, la basta maiorie de l críticos antigos i modernos la enaltece cun beméncia, i ls museus que la preserban son bejitados por milhones de pessonas todos ls anhos. La scultura de l Classicismo griego, ambora sendo por bezes albo de alguas críticas que relacionan sues bases eideológicas a preconceitos raciales, dogmatismos stéticos i outros sclusibismos, inda puode tener un papel positibo i renobador a zampenhar para la arte i la sociadade cuntemporáneas .

Noutras lhénguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.