ജോഷ്വയുടെ പുസ്തകം

എബ്രായബൈബിളിലേയും പഴയനിയമം എന്നു ക്രിസ്ത്യാനികൾ വിളിക്കുന്ന ലിഖിതസമുച്ചയത്തിലേയും ആറാമത്തെ ഗ്രന്ഥമാണ് ജോഷ്വയുടെ പുസ്തകം. എബ്രായബൈബിളിലെ ചെറിയപ്രവാചകന്മാരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതാണിത്. ഈജിപ്തിൽ നിന്നുള്ള വിമോചനത്തിലും മരുഭൂമിയിൽ നാല്പതു വർഷം നീണ്ട അലച്ചിലിലും നേതൃത്വം വഹിച്ച മോശെയുടെ മരണത്തിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമിയായ ജോഷ്വയുടെ മരണത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള കാലസന്ധിയിൽ, 'വാഗ്ദത്തഭൂമി'-യായ കാനാൻ ദേശത്തിന്മേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ ജോഷ്വയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇസ്രായേൽ ജനം നടത്തുന്ന ശ്രമത്തിന്റെ കഥയാണ് ഈ കൃതിയുടെ ഉള്ളടക്കം.

കർതൃത്ത്വം

ബാബിലോണിയൻ താൽമൂദിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളതും ക്രി.വ. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടോളം പഴക്കമുള്ളതുമായ ഒരു പാരമ്പര്യം അനുസരിച്ച്, ജോഷ്വയുടെ പുസ്തകത്തിന്റെ കർത്താവ് ജോഷ്വ തന്നെ ആണെങ്കിലും ആവഴിക്കുള്ള സൂചനയൊന്നും ഗ്രന്ഥത്തിൽ കാണുന്നില്ല. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതി മുതൽ മിക്കവാറും പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിനെ കണക്കാക്കുന്നത്, നിയമാവർത്തനപ്പുസ്തകം, ന്യായാധിപന്മാരുടെ പുസ്തകം, സാമുവേൽ ഒന്നും രണ്ടും പുസ്തകങ്ങൾ, രാജാക്കന്മാർ ഒന്നും രണ്ടും പുസ്തകങ്ങൾ എന്നിവ അടങ്ങുന്ന "നിയമാവർത്തകചരിത്ര" പരമ്പരയിലെ (Deuteronomistic History) രണ്ടാം ഗ്രന്ഥമായാണ്. [1] "നിയമാവർത്തകചരിത്ര" സിദ്ധാന്തം 1943-ൽ മുന്നോട്ടു വച്ച മാർട്ടിൻ നോർത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ആ ചരിത്രപരമ്പരയെ ജോഷ്വയുടെ പുസ്തകം പോലുള്ള ഗ്രന്ഥങ്ങളായി തിരിച്ചത് പിന്നീടാണ്.[1]നിയമാവർത്തക ചരിത്രത്തിന്റെ കർത്താവോ കർത്താക്കളോ, ബാബിലോണിലെ പ്രവാസത്തിനു മുൻപ് ക്രി.മു. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ യെരുശലേമിൽ രാജാവായിരുന്ന ജോസിയായുടെ കാലത്തോ, പ്രവാസകാലത്തോ, രണ്ടുകാലങ്ങളിലുമായോ രചന നിർവഹിച്ചിരിക്കാമെന്ന അഭിപ്രായമാണ് ഇപ്പോൾ പൊതുവേ നിലവിലുള്ളത്.[2] അതേസമയം ജോഷ്വയുടെ പുസ്തകം പലയിടങ്ങളിലും നിയമാവർത്തകചരിത്ര സിദ്ധാന്തവുമായി ചേർന്നുപോകാത്തതിനാൽ അതിന്റെ ഗണ്യമായ ഭാഗങ്ങൾ ബാബിലോണിലെ പ്രവാസത്തിനു ശേഷമുള്ള പൗരോഹിത്യസംശോധയിൽ രൂപപ്പെട്ടതായും കരുതപ്പെടുന്നു.[2] നിയമാവർത്തകചരിത്ര പരമ്പരയിലെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായി രൂപപ്പെട്ടതാണെന്നും ആ പരമ്പരയുടേതിൽ നിന്നു ഭിന്നമായ നിലപാടുകളും വ്യഗ്രതകളും ഉള്ള ഒരു സ്വതന്ത്ര ജോഷ്വ പാരമ്പര്യം പിന്നീട് നിയമാവർത്തക ചരിത്രപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗം ആയിത്തീരുകയാണുണ്ടായതെന്നുമുള്ള വാദവും നിലവിലുണ്ട്.[3].

ഘടന

ഈ പുസ്തകത്തെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കാം:

  • വഗ്ദത്തെദേശത്തെ പ്രവേശനം (1:1-5:12)
  • ദേശം ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കുന്നത് (5:13-12:24)
  • ഗോത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ദേശത്തെ വിഭജിക്കുന്നത് (13:1-21:45)
  • ദേശാധിപത്യവും യഹോവയോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും ആയുള്ള ബന്ധം (22:1-24:33)[4]

സാഹിത്യരൂപങ്ങളും വിഷയങ്ങളും

ജോഷ്വയിൽ പ്രധാനമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന വിഷയങ്ങൾ ഇവയാണ്:

  • ഒരു കേന്ദ്രദേവാലയത്തെ ആശ്രയിച്ച് യഹോവയ്ക്കു മാത്രമുള്ള ആരാധന - ഇതിലെ ആരാധനാലയം സീലോയിലാണ്;
  • വിശുദ്ധയുദ്ധം - ഇസ്രായേല്യർ ആല്ലാത്തവരുടെ ഉന്മൂലനാശം യഹോവയുടെ കല്പനയായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു;
  • വിശുദ്ധ ഭൂമി - യഹോവയുടെ ദാനമായ കാനാൻ ദേശം യഹോവ തനിക്കിഷ്ടമുള്ളവർക്കു നൽകുന്നു.
  • പുറപ്പാട് - ചെങ്കടൽ കടന്നുപോന്നതിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന വിധം യോർദ്ദാൻ നദി കടന്ന ജോഷ്വ, പുറപ്പാടിനെ അനുകരിക്കുന്നു: ഇസ്രായേലിനുള്ള വാഗ്ദാനത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണം ജോഷ്വയിലാണ് സംഭവിച്ചത്.
  • യഹോവയോടുള്ള വിശ്വസ്തത - ദേശത്തിനുള്ള അവകാശം, വിശ്വസ്തത പുലർത്താമെന്ന വ്യവസ്ഥയിലാണ്.[2]

ദേശത്തിന്മേൽ ഇസ്രായേൽ ജനത്തിനുള്ള അവകാശം സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാൻ യഹോവ നടത്തുന്ന യുദ്ധത്തിന്റെ കഥയാണ് ജോഷ്വ.[5] ഇസ്രായേൽ ജനം വാഗ്ദത്ത ദേശത്ത് എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കേണ്ടത് എന്നതിന്റെ ചിത്രവും അതിൽകാണാം: നിയമാവർത്തനത്തിൽ മോശെ വഴി ലഭിച്ച കല്പനകൾ പിന്തുടർന്ന് ഏകദേവാലയത്തിലെ ദേവാരാധനയിലും ഒരുമയോടെയുള്ള യുദ്ധത്തിലും ഉടമ്പടിപ്രകാരം ഏകനേതാവിന്റെ കീഴിൽ ഒന്നിച്ചുനിൽക്കുന്ന 12 ഗോത്രങ്ങളാണവർ. ”മുന്നേ ഒരു പക്ഷേ കല്പിതകഥകളായി വേറിട്ടു നിന്നിരുന്ന ഖണ്ഡങ്ങൾ സംയോജിച്ച്, നിയമാവർത്തക രചയിതാക്കളുടെ ദൈവശാസ്ത്രമുദ്ര പതിഞ്ഞ ഏകരൂപമായ ആഖ്യാനമായി മാറിയ ഈ കൃതിയുടെ" മുഖ്യ വിഷയങ്ങളിൽ ഒന്ന് കല്പനകളോടുള്ള വിശ്വസ്തതയാണ്. [6].[7]

'ജോഷ്വ'-യുടെ നിയമാവർത്തക രചയിതാക്കൾ അവരുടെ ദൈവശാസ്ത്രലക്ഷ്യങ്ങൾ സാധിക്കാൻ വിശദീകരണകഥകൾ (etiological narratives) ലോഭമില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇത്തരം കഥകൾ ബൈബിളിലെ മറ്റേതൊരു പുസ്തകത്തിലും ഉള്ളതിനേക്കാൾ ഏറെ ജോഷ്വയിലുണ്ട്. അവയിൽ പന്ത്രണ്ടെണ്ണം, കഥയിൽ പറഞ്ഞ കാര്യം "ഇന്നേവരെ" (to this day) നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന അവകാശവാദത്തിലാണ് സമാപിക്കുന്നത്.[8]. ജെറീക്കോയിലെ യുദ്ധത്തിന്റെ കഥ തന്നെ ആ നഗരത്തിലെ നഷ്ടശിഷ്ടങ്ങളുടേയും ദൈവത്തിന് അവകാശപ്പെട്ടതായി പറയപ്പെട്ട ആ സ്ഥലത്ത് നിർമ്മാണപ്രവർത്തനം നടത്തുന്നതിനുണ്ടായിരുന്ന വിലക്കിന്റേയും വിശദീകരണമായി മാറുന്നു. അതുപോലെ കാനാനിയ വേശ്യയായ റേഹാബിന്റെയും (ജോഷ്വ 6:25) ഇസ്രായേൽക്കാരെ കബളിപ്പിച്ച് ജീവൻ രക്ഷിച്ച ഗിബയോണികളുടേയും മറ്റും കഥകൾ, ദേശത്ത് ഇസ്രായേല്യരല്ലാതെ ഉണ്ടായിരുന്നവരെയെല്ലാം ഉന്മൂലനം ചെയ്യണം എന്ന കല്പന ഉണ്ടായിരിക്കെ, യഹോവയെ ആരാധിക്കുന്ന ഒട്ടേറെ അന്യജാതിക്കാർ നിലനിന്നതെങ്ങനെ എന്നതിന്റെ വിശദീകരണമായി കണക്കാക്കാം.[9]. 'അയി' നഗരത്തിന് 'നാശനഷ്ടങ്ങൾ' എന്നു ഹീബ്രൂവിൽ അർത്ഥമുള്ള ആ പേരു കിട്ടിയതെങ്ങനെ; ജോർദ്ദാൻ നദിക്കരെ ഗിൽഗാലിൽ 12 കല്ലുകൾ വന്നതെങ്ങനെ (ജോഷ്വ 4); ഒരു ഗുഹയുടെ മുഖം വൻപാറകൾ ചേർന്നു മറഞ്ഞതെങ്ങനെ(ജോഷ്വ 10); എന്നൊക്കെയുള്ളതിന്റെ വിശദീകരണങ്ങളാണ് മറ്റു ചില കഥകൾ.[10]

അവലംബം

  1. 1.0 1.1 Knoppers, Gary, and McConville, J. Gordon, "Reconsidering Israel and Judah: recent studies on the Deuteronomistic history" (Eisenbrauns, 2000) p.1
  2. 2.0 2.1 2.2 Barton, John, and Muddiman, John (eds) "The Oxford Bible commentary" (Oxford University Press, 2001) p.159
  3. Barton, John, and Muddiman, John (eds) "The Oxford Bible commentary" (Oxford University Press, 2001) p.160
  4. Barton, John, and Muddiman, John (eds) "The Oxford Bible commentary" (Oxford University Press, 2001) p.158
  5. Barton, John, and Muddiman, John (eds) "The Oxford Bible commentary" (Oxford University Press, 2001) pp.157-8
  6. Coogan, Michael D.: “A Brief Introduction to the Old Testament”,(Oxford Press, 2009), page 162.
  7. Coogan, 2009. 162
  8. Coogan, 2009. 163
  9. Coogan, 2009. 164
  10. Coogan, 2009. 163
അലെപ്പോ കോഡക്സ്

എബ്രായബൈബിളിന്റെ മദ്ധ്യയുഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു കൈയെഴുത്തുപുസ്തകമാണ് അലെപ്പോ കോഡക്സ്. പൊതുവർഷം പത്താം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് അത് എഴുതപ്പെട്ടത്.എബ്രായബൈബിളിനെ തലമുറകളിലൂടെ സംശുദ്ധി കാത്ത് നിലനിർത്തിയ മസോറാ പാരമ്പര്യത്തിലെ എറ്റവും ആധികാരികമാതൃകയായി മിക്കവാറും പണ്ഡിതന്മാർ അതിനെ കരുതുന്നു. സിറിയിലെ അലെപ്പോ നഗരത്തിലെ സിനഗോഗിൽ ആറു നൂറ്റാണ്ടോളം കാലം സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതു കൊണ്ടാണ് ഇതിന് അലെപ്പോ കോഡക്സ് എന്ന പേരുണ്ടായത്. 1947-ൽ സിനഗോഗ് തീവയ്ക്കപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്ന് നഷ്ടമായെന്നു കരുതപ്പെട്ടിരുന്ന അത് 1958-ൽ കണ്ടുകിട്ടി. എങ്കിലും അതിന്റെ തോറ ഖണ്ഡം ഉൾപ്പെടെ 40 ശതമാനത്തോളം പുറങ്ങൾ അപ്പോൾ നഷ്ടമായിരുന്നു.

കല്ലെറിഞ്ഞുള്ള വധശിക്ഷ

കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലൽ ഒരു വധശിക്ഷാ രീതിയാണ്. ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ മറ്റൊരാൾക്കു നേരേ അയാൾ മരിക്കുന്നതുവരെ കല്ലെറിയുകയാണ് ശിക്ഷാരീതി. ആൾക്കൂട്ടത്തിലെ ഒരാളെയും മരണത്തിന് കാരണക്കാരനായി കണ്ടെത്താനാവില്ല. പക്ഷേ കൂട്ടത്തിലെ എല്ലാവർക്കും മരണത്തിൽ നൈതികമായ പങ്കുണ്ടാവുകയും ചെയ്യും. മറ്റുള്ള വധശിക്ഷകളിലെ ആരാച്ചാരുടെ പങ്കുമായി ഇതിനെ താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മറ്റു ശിക്ഷാ രീതികളേക്കാൾ സാവധാനത്തിലാണ് ഇത് നടക്കുക. ഈ രീതിയിലുള്ള മരണം പീഠനത്തിലൂടെയാണ് നടക്കുന്നത്.

വധശിക്ഷ

വളരെ കഠിനമായ കുറ്റം ചെയ്യുന്നവർക്ക് മരണം തന്നെ ശിക്ഷയായി നൽകുന്നതിനെ വധശിക്ഷ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും ഇന്ത്യ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ, ചൈന തുടങ്ങിയ നിരവധി രാജ്യങ്ങളിൽ ഈ ശിക്ഷാരീതി നിലവിലുണ്ടെങ്കിലും ക്രൂരമായ കൊലപാതകം തുടങ്ങിയ കഠിനമായ കുറ്റങ്ങൾക്കുമാത്രമേ ഈ രാജ്യങ്ങളിലും വധശിക്ഷ വിധിക്കാറുള്ളൂ. ബ്രസീൽ തുടങ്ങിയ ചില രാജ്യങ്ങളിലാകട്ടെ, യുദ്ധസമയത്ത് രാജ്യത്തെ വഞ്ചിക്കുക തുടങ്ങിയ അങ്ങേയറ്റം പ്രാധാന്യമുള്ള കുറ്റങ്ങൾക്കേ വധശിക്ഷ വിധിക്കാറുള്ളൂ. യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ, ഓസ്ട്രേലിയ, ന്യൂസിലൻഡ്, കാനഡ തുടങ്ങിയ 102 രാജ്യങ്ങളിൽ വധശിക്ഷ പൂർണ്ണമായും നിർത്തലാക്കിയിരിക്കുന്നു.വധശിക്ഷ പണ്ടുകാലം മുതൽക്കേ മിക്ക സമൂഹങ്ങളിലും നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു (മംഗോൾ ആക്രമണത്തോടെ നശിച്ചുപോയ കീവൻ റൂസ് എന്ന രാജ്യം എടുത്തു പറയാവുന്ന ഒരപവാദമാണ്). നിലവിൽ 58 രാജ്യങ്ങൾ വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കുന്നുണ്ട്. 97 രാജ്യങ്ങളിൽ വധശിക്ഷ നിറുത്തലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ കഴിഞ്ഞ 10 വർഷമായി വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല (ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ യുദ്ധസമയം പോലെ ചില പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിൽ മാത്രമേ വധശിക്ഷ നിയമപ്രകാരം നടപ്പാക്കാൻ സാധിക്കൂ). പല രാജ്യങ്ങളിലും ഇത് വിവാദമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വിഷയമാണ്. യൂറോപ്യൻ യൂണിയൻ അംഗരാജ്യങ്ങളിലെ മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെ ചാർട്ടറിന്റെ രണ്ടാം ആർട്ടിക്കിൾ വധശിക്ഷ നിരോധിക്കുന്നു.ഇപ്പോൾ ആംനസ്റ്റി ഇന്റർനാഷണലിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച് ഭൂരിപക്ഷം രാജ്യങ്ങളും വധശിക്ഷ നിരോധിച്ചവയാണ്. ഐക്യരാഷ്ട്രസംഘടനയുടെ പൊതു സഭ 2007, 2008, 2010 എന്നീ വർഷങ്ങളിൽ വധശിക്ഷയ്ക്കെതിരേ (പൂർണമായി നിറുത്തലാക്കൽ ലക്ഷ്യം വച്ച്) നിർബന്ധമല്ലാത്ത പ്രമേയങ്ങൾ പാസാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഭൂരിഭാഗം രാജ്യങ്ങളും വധശിക്ഷ നിറുത്തലാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും വധശിക്ഷ നടക്കുന്ന രാജ്യങ്ങളിലാണ് ലോകജനസംഖ്യയുടെ 60 ശതമാനവും താമസിക്കുന്നത്. ചൈന, ഇന്ത്യ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ, ഇന്തോനേഷ്യ എന്നീ വധശിക്ഷ നിലവിലുള്ള രാജ്യങ്ങൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ജനസംഖ്യയുള്ളവയുമാണ്. ഈ രാജ്യങ്ങൾ ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭാ പ്രമേയത്തിനെതിരേ വോട്ട് ചെയ്യുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

പഴയ നിയമ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ
(കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്ക് ബൈബിൾ കാണുക)
യഹൂദ ബൈബിൾ അഥവാ തനക്ക്
സാധാരണയായി യഹൂദമതത്തിലും
ക്രിസ്തുമതത്തിലും ഉപയോഗിക്കുന്നു
റോമൻ കത്തോലിക്ക സഭയും ഓർത്തഡോക്സ് സഭകളും മാത്രം അംഗീകരിക്കുന്നവ:
ഗ്രീക്ക് & സ്ലാവോണിക് ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ മാത്രം അംഗീകരിക്കുന്നവ:
  • 1 എസ്ദ്രാസ്
  • 3 മക്കബായർ
  • മനെശ്ശെയുടെ പ്രാർത്ഥന
  • സങ്കീർത്തനം 151
ജോർജ്ജിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭാ മാത്രം അംഗീകരിക്കുന്നവ:
എത്യോപ്യൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ മാത്രം അംഗീകരിക്കുന്നവ:
സുറിയാനി പെശീത്താ ബൈബിളിൽ ചേര്ത്തിരിക്കുന്നവ:
  • സങ്കീർത്തനം 152–155
  • 2 ബാറുക്ക് (Apocalypse of Baruch)
  • ബാറുക്കിന്റെ കത്ത് (ചിലപ്പോൾ 2 ബാറുക്കിന്റെ ഭാഗം)

ഇതരഭാഷകളിൽ

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.