Микробранови

Микробрановиелектромагнетни бранови со бранова должина подолга од онаа на инфрацрвената светлина, но пократка од онаа на радио брановите.

ERC Microwave Experiment - GPN-2003-00049
Експериментирање за пренос на микробранови (лабораторија на НАСА)

Откривање и својства

Микробрановите, познати уште како радио бранови со супервисока фреквенција (анг. super-high frequency - SHF), имаат бранова должина што се движи во опсегот од еден метар до еден милиметар, или еквивалентно, со фреквенции помеѓу 300 MHz (0,3 GHz) и 300 GHz[1]. Сепак границите помеѓу долниот дел на инфрацрвената светлина, микробрановите и UHF радио брановите се условни и имаат различна примена во различни области.

Постоењето на електромагнетните бранови, што во горниот дел на спектарот се нарекуваат микробранови, било предвидено од Џемс Кларк Максвел во 1864 година со познатите равенки на Максвел. Во 1888 година Хајнрих Херц бил првиот кој го демонстрирал постоењето на електромагнетни бранови, со изградба на уред што емитувал и детектирал радио бранови во UHF подрачјето.

Бидејќи микробрановите се многу подолги во споредба со светлосните бранови, тие имаат помала енергија и потешко се детектираат. Точноста со која може да се утврди локацијата на изворот на брановите, се намалува со зголемувањето на должината на бранот. Затоа е потешко да се одреди местото на еден извор на микробранови, отколку на светлосниот извор.

Над 300 GHz апсорбирањето на електромагнетните зраци од страна на земјината атмосфера е толку големо што таа е практично непробојна за електромагнетното зрачење со овие фреквенции. За уште повисоки фреквенции, во т.н. инфрацрвен и оптички фреквентен опсег атмосферата повторно станува транспарентна, односно брановите можат да се пробијат.

Добивање

Microwave.750pix
Микробрановата печка во домаќинството ги користи микробрановите за загревање на храната

Микробрановите може да се добијат со помош на различни уреди кои се класифицираат во две категории: полуспроводнички уреди и вакуум уреди. Полуспроводничките уреди се произведуваат од полуспроводници како што се силициумот или галиум арсенидот, и ги вклучуваат транзисторите со ефект на поле (FET), биполарните транзистори (BJT), Гановите диоди (TED) и т.н. IMPATT диоди[2].

Развиени се различни специјализирани верзии на обичните транзистори кои работат со поголема брзина, што можат да се користат за високофреквентни намени. Вакуум уредите, или поинаку кажано, уредите со радиолампи, работат на принципот на насочено движење на електроните во вакуум под влијание на управувачко електрично или магнетно поле. Радиолампи за ултрависоки фреквенции cе магнетроните, клистроните, т.н. лампи со патувачки бран (анг. TWT - traveling-wave tube) и жиротроните.

Интегралните кола за SHF опсегот, наречени MMIC (Monolithic Microwave Integrated Circuit), најчесто се произведуваат на галиум-арсенидни плочи.

Употреба

Magnetron section transverse to axis
Пресек на внатрешноста на магнетрон што се користи кај микробрановите печки

Кај микробрановите печки се користи посебен генератор, т.н. магнетрон, за производство на микробранови со фреквенција од околу 2,45 GHz, со цел за подготовка на храна. Микробрановите ја подготвуваат храната со тоа што ги тераат молекулите на водата во прехранбените продукти да вибрираат. Вибрациите произведуваат топлина што ја загрева храната. Имајќи предвид дека органскиот материјал е составен главно од вода, на овој начин храната се подготвува многу лесно.

Микробрановите се користат во програмите на комуникациските сателити, бидејќи тие лесно поминуваат низ земјината атмосфера, со помалку интеракција, за разлика од брановите со ниска фреквенција. Покрај тоа, микробрановите имаат поширок опсег отколку радио брановите од остатокот на спектарот.

Радарите ја откриваат локацијата, брзината и другите карактеристики на оддалечени тела преку насочено зрачење на радио бранови од UHF или SHF опсегот и прифаќање на рефлексијата на брановите од овие тела.

Безжичните LAN протоколи, како што се Bluetooth и IEEE802.11g и b спецификација, исто така користат ги микробрановите во индустрискиот опсег од 2,4 GHz (за уредите што емитуваат во овие опсези не е потребна посебна дозвола), а протоколот IEEE802.11a го користи индустрискиот опсег од 5 GHz. Во многу земји (без САД) е дозволен безжичен пренос на интернет на поголеми растојанија (до 25 km) во опсегот 3.5 - 4 GHz.

Фреквентни појаси на микробрановите

Микробрановиот спектар обично се дефинира како електромагнетна енергија што се движи од околу 1 GHz до 100 GHz во фреквенција, но постарата употреба вклучува и пониски фреквенции. Најчестата примена е во рамките фреквентниот опсег од 1 до 40 GHz. Фреквентните појаси на микробрановите, дефинирани од страна RSGB (Radio Society of Great Britain), се прикажани во табелата:

Nera microwave antenna
Антена за микробранови
Назив Фреквенција
L појас 1 до 2 GHz
S појас 2 до 4 GHz
C појас 4 до 8 GHz
X појас 8 до 12 GHz
Ku појас 12 до 18 GHz
K појас 18 до 26.5 GHz
Ka појас 26.5 до 40 GHz
Q појас 30 до 50 GHz
U појас 40 до 60 GHz
V појас 50 до 75 GHz
E појас 60 до 90 GHz
W појас 75 до 110 GHz
F појас 90 до 140 GHz
D појас 110 до 170 GHz

Наводи

  1. Pozar, David M. (1993). Microwave Engineering Addison-Wesley Publishing Company. ISBN 0-201-50418-9.
  2. Microwave Oscillator notes by Herley Industries
Јавна комутирана телефонска мрежа

Јавна комутирана телефонска мрежа (ЈКТМ) (англиски: Public Switched Telephone Network, PSTN) - збир од светските телефонски мрежи со комутација на кола кои ги водат национални, регионални или локални оператори и кои обезбедуваат инфраструктура и услуги за јавните телекомуникациски услуги. ЈКТМ се состои од телефонски линии, оптички кабли, микробранови врски за пренос, целуларни мрежи, комуникациски сателити и подморски телефонски кабли, сите споени преку комутациски центри, со што се овозможува кој било телефон во светот да комуницира со кој било друг телефон.

Техничкото функционирање на ЈКТМ се заснова на стандардите воведени од МУТ-Т. Овие стандарди овозможуваат различните мрежи во различните земји да се поврзат. Стандардите Е.163 и Е.164 ја дефинираат единствената нумерација на телефонската мрежа. Комбинацијата од поврзаните мрежи и единствениот нумерациски план овозможуваат телефоните ширум светот да можат да се бираат меѓу себе.

Антена

Антена (латински: antenna, јадрен крст) – активен или пасивен електромагнетен уред или дел кој во склоп со некои електронски уреди (на пример, радио или радарски радиопредаватели и приемници) ја претвора електромагнетната енергија, поврзана преку водови или брановоди, во просторен електромагнетен бран и обратно. Истото ефикасно се постигнува во одредено фреквенциско подрачје за кое е наменета антената, па согласно тоа антените може да се поделат на „резонантни“ или „теснопојасни“ и „апериодни“ или „широкопојасни“. Обликот и изведбата на антената зависи од енергијата со која се побудува, а особено од брановата должина за која е проектирана. Предавателната антена го претвора еднодимензионалниот бран од преносната структура ((коаксијален кабел или брановод) во тридимензионален просторен бран, насочувајќи ја притоа енергијата во саканата насока. Приемната антена ја прима електромагнетната енергија зависно од јачината на електричното поле кое доаѓа до антената.

Артур Ешкин

Артур Ешкин (2 септември 1922) — американски научник и нобеловец кој работел во Беловите лаборатории и Лусент Технологис. Ешкин за многумина бил таткото на оптичките пинцети,

за што бил награден со Нобелова награда за физика во 2018 година. Тој е најстариот нобеловец кој добил Нобелова награда на возраст од 96 години. Тој живее во Румсон, Њу Џерси.Ешкин ја започнал својата работа на манипулирање на микрочестички со ласерска светлина при крајот на 1960-ите што довело до осмислувањето на оптичките пинцети во 1986 година. Тој исто така бил и пионер во процесот на оптичко заробување што на крајот довело до можноста за манипулција на атомите, молекули и биолошки клетки. Клучната појава е зрачниот притисок на светлината, овој притисок може да се разгледува како оптички градиент и расејни сили.

Бран

Бран — нарушување или треперење кое се движи низ материјата или просторот, придружено со пренос на енергија. Брановото движење ја пренесува енергијата од една точка до друга, најчесто со непостојано поместување на честичките на средината, односно без пренос на маса. Тие се состојат од треперења или вибрации околу една иста местоположба. Брановите се опишани со бранова равенка која покажува како нарушувањето се распределува со текот на времето. Математичкиот запис на оваа равенка се менува во зависност од видот на бранот.

Постојат два вида на бранови. Едните се механички бранови кои се движат низ средината, и истата таа средина се деформира. Деформацијата се поништува со помош на еластичната сила која настанува поради деформацијата. На пример, звучните бранови се движат низ молекулите на воздухот судирајќи се со нивните соседни молекули. Кога молекулите на воздухот се судираат, истовремено и отскокнуваат една од друга (еластична сила). Ова ги спречува молекулите да продолжат да се движат во насоката на бранот.

Вториот вид на бранови се електромагнетните бранови, кои за своето простирање немаат потреба од средина. Наместо тоа, тие се состојат од периодични треперења на електричното и магнетното поле, коишто пак се создадени од наелектризирани честички, и поради ова истите можат да се движат низ вакуум. Овие видови на бранови се со различни бранови должини, и според тоа тие се поделени на: радиобранови, микробранови, инфрацрвено зрачење, видлива светлина, ултравиолетова светлина, рендгенски зраци, и гама-зрачење.

Понатамошно, однесувањето на честичките во квантната механика се опишани со помош на бранови. Понатамошно, гравитационите бранови исто така патуваат низ просторот, кои се резултат на вибрација или движење на гравитационите полиња.

Бранот може да биде трансверзален или лонгитудинален во зависност од насоката на нивното треперење (осцилирање). Трансверзалните бранови сè добиваат кога нарушувањето создава треперења нормални на насоката на движењето. Лонгитудиналните бранови сè добиваат кога треперењата се паралелни со насоката на движење. Додека пак механичките бранови можат да бидат трансверзални и лонгитудинални, сите електромагнетни бранови се трансверзални.

Брановод

Брановод — состав што води бранови како што се електромагнетните бранови или звучните бранови. Оригиналното и најопшто значење е шуплива проводна метална цевка која се користи за пренос на високи фреквенции - радио бранови, особено микробранови.

Геометријата на брановодот ја одразува неговата функција. Плочестите брановоди ја ограничуваат енергијата да патува само во една димензија, каналските брановоди во две димензии. Фреквенцијата на пренесениот бран исто така е диктирана од обликот на брановодот. Основно правило е дека ширината на брановодот треба да биде од ист ред на големина како брановата должина на пренесениот бран.

ГПС

Глобален систем за позиционирање или ГПС (англиски: Global Positioning System или GPS) е единствениот целосно функционален глобален навигациски сателитски систем (GNSS). Користејќи група од најмалку 24 сателити што пренесуваат прецизни микробранови сигнали, системот овозможува GPS приемниците да ја пресметаат нивната местоположба, брзина, правец и време. Други слични системи се рускиот ГЛОНАСС, најавениот европски Галилео, предложениот COMPASS на Кина и ИРНСС на Индија.

GPS системот е развиен од Американскиот Департмент за Одбрана и е официјално именуван NAVSTAR GPS (NAVSTAR не е акроним, туку е име дадено од Џон Волш, клучен донесувач на одлуки кога се работело за буџетот за GPS програмата). Групата од сателити е управувана од 50-тиот Space Wing на Американското Воено Воздухопловство. Цената на одржувањето на системот е приближно 750 милиони американски долари годишно, вклучувајќи ја замената на стари сателити и истражување и развивање.

Електромагнетен спектар

Електромагнетен спектар - колективен термин за сите можни фреквенции на електромагнетно зрачење.

„Електромагнетниот спектар“ на објект има различно значење и е карактеристичната дистрибуција на електромагнетно зрачење кое се емитира или апсорбира од страна на тој конкретен објект.

Електромагнетниот спектар се протега под ниските фреквенции кои се користат во модерната радиокомуникација до гама-зрачење во кратка бранова должина (висока фреквенција), така што зафаќа бранови должини од илјадници километри која се сведува на дел од големината на атомот. Видливата светлина се протега со бранова должина од 400 до 700 нанометри. Максимумот за долгите бранови должини е големината на самиот универзум, додека се смета дека минимумот на брановата должина се наоѓа во близина на должината на Планковата должина. До средината на 20 век се верувало од страна на повеќето физичари дека спектарот е бесконечен и континуиран.

Речиси сите видови на електромагнетно зрачење може да се користат во спектроскопија, за да се проучува и карактеризира материјата. Другите технолошки намени се опишани под електромагнетно зрачење.

Електромагнетно зрачење

Електромагнетното зрачење (скрат. „ЕМ зрачење“ или „ЕМЗ“) е вид на енергија која покажува бранови карактеристики како што патува низ просторот. ЕМЗ има електрични и магнетни компоненти кои осцилираат во фаза нормални едно на друго и нормално на насоката на движење.

Електромагнетното зрачење се класификува според честотата (фреквенцијата) на бранот. Ако се наредат според зголемување на честотата или намалување на брановата должина, постојат радиобранови, микробранови, инфрацрвено зрачење, видлива светлина, ултравиолетово зрачење, Рентгенски (X) зраци, и гама-зраци. Очите на повеќето организми се чувствителни на мал и променлив дел на честоти кои се нарекуваат видлив спектар. Фотон е квантум на електромагнетните замодејства, основна единица на светлината и сите други видови на ЕМЗ, и исто така е и одговорен за електромагнетната сила.

ЕМ зрачењето има и енергија и моментум кои можат да бидат пренесени до материјата со којашто заемодејствуваат.

Електронска цевка

Електронска цевка, електронска ламба/лампа или вакуумска цевка – електронска компонента чија работа се заснова на движење на електроните низ вакуум под дејство на електростатско поле меѓу електроди. Постојат и електронски цевки кои се полнети со гас под притисок, или користат електромагнетно поле за управување со текот на електроните.

Меѓутоа, работата скоро на сите електронски цевки се заснова на принципот на термоелектронски ефект (излегување на електрони од загреан метал) и нивно понатамошно движење под дејство на електрично поле.

Освен термоелектронска емисија, можна е и фотоемисија (фотоелектричен ефект кај фотоцевките), емисија на поле – (течна живина катода) и секундарна емисија, кај која електроните со висока енергија избиваат секундарни електрони од металот.

Појавата на електронски цевки го овозможила развојот на електрониката, бидејќи по прв пат станало можно да се засилуваат слаби сигнали. Тоа потоа довело до развој на радиото и меѓународните телефонски врски, радарот, првите сметачи, телевизорот и други електронски уреди. Во денешно време, електронските цевки скоро сосема се потисната од широка употреба со воведување на транзисторот. Сепак , останале посебни подрачја каде замената била потешка: екрани за телевизори и монитор (катодна цевка), предајни цевки, магнетрони за микробранови печки и радари.

Литиум

Литиумот (од грчки литос, со значење камен, бидејќи бил откриен во петалит) е хемиски елемент со хемиски симбол Li и атомски број 3. Литиумот е еден од само четирите елементи за кои е теоретизирано дека настанале во првите три минути од постоењето на универзумот преку процес наречен нуклеосинтеза во Големата експлозија. Тој се наоѓа во групата 1 од периодниот систем, меѓу алкалните метали и е најсветлиот цврст елемент.

Во својата чиста форма, литиумот не се наоѓа природно на Земјата. Тој е мек, сребренобел метал. Литиумот реагира со кислородот од воздухот, со што го формира црниот литиум оксид (Li2O). Затоа, тој мора да се чува под покривка на нафта за да се спречи оваа оксидациска хемиска реакција. Тој поцрнува и оксидира многу брзо во Земјината атмосфера и вода. Литиумовиот метал се употребува првенствено во топлоспроводните апликации, батериите (воглавно батерии од мобилни телефони и фотоапарати), куќни уреди како што се тостери и микробранови печки и во легури како оние кои се користат за конструкција на авиони. Литиумовите соединенија се употребуваат во фармацијата како класа на лекови за стабилизирање на расположението, невролошки ефект на литиумовиот јон Li+.

Луис Алварес

Луис Волтер Алварес (англиски: Luis Walter Alvarez; 13 јуни 1911 – 1 септември 1988) — американски експериментален физичар, пронаоѓач и професор, на кого му е доделена Нобеловата награда за физика во 1968 година. За него American Journal of Physics ќе напише, „Луис Алварес беше еден од највлијателните и најпродуктивните експериментални физичари на двасеттиот век“По стекнувањето со титула доктор по физика од Чикашкиот универзитет во 1936 година, Алварес заминува и почнува да работи за Ернест Лоренс во Лоренс Берклиевата национална лабораторија на Калифорнискиот универзитет во Беркли. Алварес осмислил низа на експерименти преку кои може се набљудува К-електронскиот зафат во радиоактивните јадра, предвидено со теоријата на бета-распадот, но никогаш не биле забележани. Тој успеал да создаде трициум со користење на циклотрон и го измерил неговиот полураспад. Во соработка со Феликс Блох, тој го измерил магнетниот момент на неутронот.

Во 1940 година тој започнал да работи во Радијационата лабораторија на МИТ, каде со својата работа придонел за голем број на откритија кај радарите во Втората светска војна, подобрувајќи го системот за одредување, односно дали станува за пријателско или непријателско летало користејќи радарски предаватели, денес наречени транспондери, па се до создавањето на системот познат како VIXEN, кој ги спречувал непријателските подморници да забележат дека се забележани од страна на новите авионски микробранови радари. Непријателските подморници ќе мора да почекаат за радарскиот сигнал да стане појак и тогаш ќе потонат и ќе го избегнат нападот. Но VIXEN пренесувал радарски сигнали чии јачини зависеле кубно од растојанието на подморницата како што подморницата се прибчижува кон сигналот прогресивно сигналот станува послаб со што се претпоставувало дека авинот се оддалечува од подморницата, со што таа не нурнувала. Радарскиот ситем за чија заслуга е одговорен Алварес е најдобро познат и имал значајна улога во воздухопловството, особено во повоениот период, (GCA). Алварес поминал неколку месеци на Чикашкиот универзитет работејќи на нуклеарниот реактор со Енрико Ферми, пред да замине во Националната лабараторија во Лос Аламос каде започнал да работи со Роберт Опенхајмер на Проектот Менхетен. Алварес работел на дизајнот на експлозивните леќи како и развојот на експлозивни детонатори. Како член на Проектот Алберта, тој го набљудувал нуклеарниот тест Тринити од B-29 Супертврдина, а подоцна и атомското бомбардирање на Хирошима и Нагасаки од бомбардерот B-29 „Грејт артист“.

По војната Алварес беше вклучен во осмислувањето на меурестата комора со што и овозможил на својата екипа да направи милиони слики од заемодејствата на честичките, развил сложени компјутерски системи со кои се овозможиле мерењата и анализата на овие заемодејствакако и откривањето на сосема нови семејства на честички како и резонантни состојби. Неговата работа резултирала со Нобелова награда во 1968 година. Тој бил вклучен во проектот со кој требало да се испитаат пирамидите со рендгенски зраци за да се провери дали постојат неотркриени комори. Со неговиот син, геолог Валтер Алварес, тој ја разил Алваресовата хипотеза со која како причина за исчезнувањето на диносаурсите е удар на некој астериод.

Алварес беше член и на советодавната одбранбена група ЈАСОН, Бохемискиот клуб и Републиканската партија.

Мексико

Мексико, официјално Обединети Мексикански Држави ацтечки: Mexihco Tlacetililli Tlahtohcayotl шпански: ) — федеративна уставна република во Северна Америка. Државата на север се граничи со САД, на југ и на запад излегува на Тихиот Океан, на југоистокот се граничи со Гватемала, Белизе и Карипското Море, а на истокот излегува на Мексиканскиот Залив. Мексико се простира на површина од 2 милиони километри квадратни ( повеќе од 760.000 милји ) со што е петта држава по големина во Америка според вкупната површина и 14-тата најголема независна нација во светот. Со популација од 111 милиони граѓани го зазема 11-тото место според густината на населението во светот а тоа ја прави и најпопуларна Хиспанофонска држава. Мексико е федерација составена од 31 држава и еден Федерален округ, главниот град Мексико Сити.

Во Предколумбиска Мезоамерика (територијата на којашто денес се простира Мексиско) многу од тамошните култури прераснале во напредни цивилизации како што се: Олмеците, Толтеците, Теотиваканите, Запотеците, Маите и Ацтеките пред нивниот контакт со Европејците. Во 1521 година, Шпанија ја освоила и ја колонизирала територијата во Теночтитлан, којашто била сметана за Поткралство Нова Шпанија. Подоцна, истата територија била преименувана во Мексико веднаш по признавањето на независноста во 1821 година. Периодот по прогласувањето на независноста бил окарактеризиран со економска нестабилност, Мексиканско-американската војна, Обединетите Држави отстапиле дел од територијата на Мексико, потоа со, Граѓанската војна, со две кралства и една домашна диктатура. Домашната диктатура кулминирала со Мексиканската Револуција во 1910 година, а потоа и со продолжување на Уставот од 1917 година и откривање на тогашниот политички систем во државата. На изборите во 2000 година за првпат претседателството од Институционално-револуционерната партија го освои опозициската партија.

Мексико е еден од најголемите економски и регионални сили, од 1994 година е првата членка од Латинска Америка во Организацијата за економска соработка и развој(ОЕСР), и полека но сигурно го покачува приходот во државата . Мексико се смета за една од новите индустријализирани држави со големи потенцијали. Го зазема тринаесетото место според најголемиот номинален БДП и единаесетото место според најголемиот паритет на куповна моќ. Економијата е цврсто поврзана со партнерите на Северноамериканската зона на слободна трговија (НАФТА), а особено со Обединетите Нации. Мексико се рангира на петтото место во светот и на првото место во Америка во Списокот на светско културно и природно наследство на УНЕСКО со 31 локација , а во 2007 година беше на 10-тото место според листата на најпосетени држави со 21,4 милиони меѓународни посети.

Микробранова печка

Микробранова печка – апарат во домаќинството кој служи за одмрзнување, подгревање и готвење на храна со голема содржина на вода. Во печката, енергијата на микробрановите, преку молекулите на водата кои се составен дел на храната која се подготвува, се пренесува на околината и така доаѓа до загревање „одвнатре“.

Норман Фостер Ремзи

Норман Фостер Ремзи (англиски: Norman Foster Ramsey, Jr. 27 август 1915 – 4 ноември 2011) — американски физичар кој бил награден со Нобелова награда за физика во 1989 година, заедно со Ханс Георг Демелт од Вашингтонскиот универзитет, за неговиот изум на методот на издвоено колебливо поле, кој има важна примена во изградбата на атомскиот часовник. Како професор по физика на Харвард во поголемиот дел на својата кариера, Ремзи исто така имал и неколку други позиции како со владини и меѓународни организации како НАТО и Американската комисија за атомска енергија. Некои од неговите други постигнувања е создавањето на Брукхејвенската национална лабораторија и Фермилаб под водство на американското министерство за енергија.

Петар Капица

Петар Леонидович Капица (руски: Пётр Леони́дович Капи́ца 8 јули 1894 – 8 април 1984) — водечки советски физичар и добитник на Нобелова награда.

Радиометар

Радиометар — уред наменет за мерење на текот (флуксот или моќта) на електромагнетното зрачење. Обично под „радиометар“ се подразбира уред за востановување на присуството на инфрацрвено зрачење, но сепак ова може да значи и уред што работи на сите електромагнетни бранови должини.

Чест пример за ваков уред е Круксовиот радиометар - рана варијанта на уредот, каде роторот (со темни и светли перки) е сместен во делумен вакуум и се врти кога е изложен на светлина.

Николсовиот радиометар работи на поинаков начин и е поосетлив од Круксовиот.

Микробрановиот радиометар работи на микробранови должини. Овој радиометар содржи аргон, што му овозможува да се врти.

МЕМС-радиометарот е изум на Патрик Јанковјак, и може да работи и на Николсовиот и на Круксовиот принцип, и тоа во широк дијапазон на бранови должини и енергетски нивоа на честичките.

Радиофреквенциски спектар

Радиофреквенциски спектар (РФ-спектар) или радиоспектар — дел од електромагнетскиот спектар што соодветствува на радиофреквенции, т.е. оние пониски од 300 GHz (бранови должини над 1 мм).

Разни делови од радиоспектарот се користат за разни видови на предавање и имаат различни примени. Радиоспектарот го регулира државната управа и издава одобренија за негово користење на мобилни оператори, ТВ станици и др. Во Република Македонија за ова е надлежна Агенцијата за електронски комуникации на РМ. Опсезите на доделените фреквенции имаат свои доделени имиња (на пр. спетар на мобилна телефонија, телевизиски спектар и тн).

Серж Арош

Серж Арош (француски: Serge Haroche), (Казабланка, 11 септември 1944) — француски физичар кој бил награден со Нобелова награда за физика во 2012 година заедно со Дејвид Вајнленд за „важните експериментални методи кои овозможуваат мерење и манипулирање на посебните квантни системи“, проучување на честичката на светлината, фотон. Од 2001 година, Арош е професор на Францускиот колеџ и ја држи катедрата за квантна физика. Во 1971 година тој ја завршил својата докторска работа за физика на Парискиот универзитет VI, неговото истражување било под менторство на Клод Коен-Тануџи.

Телефон

Телефон (од грчки: „теле“ (τηλέ) што значи „оддалечен“ и „фон“ (φωνος) што значи „звук“) е уред за комуникација на далеку, којшто се користи така што прима и пренесува звук (главно, човечки говор) од едно место на друго и обратно.

Видливи (оптички)
Микробранови
Радиофреквенциски
Бранови должини

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.