Бран

Бран — нарушување или треперење кое се движи низ материјата или просторот, придружено со пренос на енергија. Брановото движење ја пренесува енергијата од една точка до друга, најчесто со непостојано поместување на честичките на средината, односно без пренос на маса. Тие се состојат од треперења или вибрации околу една иста местоположба. Брановите се опишани со бранова равенка која покажува како нарушувањето се распределува со текот на времето. Математичкиот запис на оваа равенка се менува во зависност од видот на бранот.

Постојат два вида на бранови. Едните се механички бранови кои се движат низ средината, и истата таа средина се деформира. Деформацијата се поништува со помош на еластичната сила која настанува поради деформацијата. На пример, звучните бранови се движат низ молекулите на воздухот судирајќи се со нивните соседни молекули. Кога молекулите на воздухот се судираат, истовремено и отскокнуваат една од друга (еластична сила). Ова ги спречува молекулите да продолжат да се движат во насоката на бранот.

Вториот вид на бранови се електромагнетните бранови, кои за своето простирање немаат потреба од средина. Наместо тоа, тие се состојат од периодични треперења на електричното и магнетното поле, коишто пак се создадени од наелектризирани честички, и поради ова истите можат да се движат низ вакуум. Овие видови на бранови се со различни бранови должини, и според тоа тие се поделени на: радиобранови, микробранови, инфрацрвено зрачење, видлива светлина, ултравиолетова светлина, рендгенски зраци, и гама-зрачење.

Понатамошно, однесувањето на честичките во квантната механика се опишани со помош на бранови. Понатамошно, гравитационите бранови исто така патуваат низ просторот, кои се резултат на вибрација или движење на гравитационите полиња.

Бранот може да биде трансверзален или лонгитудинален во зависност од насоката на нивното треперење (осцилирање). Трансверзалните бранови сè добиваат кога нарушувањето создава треперења нормални на насоката на движењето. Лонгитудиналните бранови сè добиваат кога треперењата се паралелни со насоката на движење. Додека пак механичките бранови можат да бидат трансверзални и лонгитудинални, сите електромагнетни бранови се трансверзални.

2006-01-14 Surface waves
Површински бранови во вода

Општи карактеристики

Не постои единствена, сеопфатна дефиниција за бран. Вибрацијата може да се дефинира како движење напред-назад околу одредена вредност. Како и да е, вибрацијата не е секогаш бран. Обидот да се дефинираат потребните и одредените карактеристики кои ја опишуваат појавата и истите да се наречат бран се добива неопределена граница.

Поимот бран најчесто е замислен како просторно нарушување кое не е проследено со движење на средината која го опфаќа просторот како целина. Кај бранот, енергијата на вибрацијата се оддалечува од изворот во вид на нарушување на околната средина. Како и да е, ова согледување е проблематично кај стојните бранови (на пример, браново движење на жица), каде енергијата се движи во двете насоки подеднакво, или пак за електромагнетните (на пример, светлината) бранови во вакуум, каде идејата за средина не е од корист и заемодејството со метата е клучот за забележување на бранот и практичната примена. Постојат водни бранови на површината на океаните, гама-бранови и светлински бранови оддадени од Сонцето, микробрановите кои се користат кај микробрановите печки и кај радарската опрема, радиобрановите оддадени од радио станиците и звучните бранови кои се создаваат од радио приемниците, телефонските уреди и живите суштества (преку гласовите), се само дел од брановите појави.

Може да се забележи дека описот на брановите е тесно поврзано со нивното физичко потекло за секој поединечен случај на брановиот процес. На пример, акустиката се разликува од оптиката на тој начин што звучните бранови се поврзани отколку со електромагнетните бранови чиј пренос е овозможен од вибрациите. Поимите како маса, импулс, инерција, или еластичност, се од огромно значење за опишување на акустичните (за разлика од оптичките) бранови процеси. Оваа разлика во потеклото воведува одредени бранови карактеристики карактеристични за средината низ која се простира бранот. На пример, во случајот со воздухот: вртлозите, притисокот на зрачењето, ударните бранови итн., додека пак во случајот со цврстите тела: Рејлиевите бранови, распрскувањето, и така натака.

Други карактеристики, иако опишани преку потеклото, можат да бидат важечки за сите видови на бранови. Поради овие причини, брановата теорија претставува одредена гранка од физиката која се занимава со карактеристиките на брановите процеси независно од нивното физичко потекло.[1] На пример, засновајќи се на механичкото потекло на акустичните бранови, подвижното нарушување во време-просторот постои само и само ако средината низ која се движат е бесконечно цврста или бесконечно мека. Ако сите составни делови на една средина се цврсто сврзани, тогаш сите ќе вибрираат како една целина, без задоцнување на преносот на вибрациите и поради тоа ќе отсуствува браново движење. Од друга страна, сите делови се независни, тогаш нема да има никаков пренос на вибрациите и повторно, нема да постои браново движење. Иако изнесените тврдења се безначајни во случајот со брановите кои немаат потреба од средина за да се придвижат, прикажуваат карактеристики кои се од важност за сите бранови без разлика на потеклото: кај брановите, фазата на вибрацијата е поразлична за две соседни точки во просторот бидејќи вибрацијата пристигнува до овие точки во различни временски периоди.

Слично, брановите процеси покажуваат од проучувањето на брановите дека само звучните бранови можат да се од значајност за разбирање на звучните појави. Важен пример е Јанговото начело на интерференција. Ова начело е првично претставено со Јанговото проучување на светлината и на некој начин е тема на проучување на звукот и до ден денес.

Математички опис на еднодимензионален бран

Бранови равенки

Да се замисли дека трансверзален бран (кој може да биде пулс) на жица (средина). Да се претпостави дека жицата има една просторна димензија. да се претпостави дека истиот бран се движи

Nonsinusoidal wavelength
Брановата должина λ, може да се измери помеѓу кои и да се две точки на брановата форма
  • во просторната насока . Пример, нека позитивната насока биде од десната страна, а негативната насока на нека биде на лево.
  • со постојан замав
  • со постојана брзина , каде е
    • независна од брановата должина (не е распрскувањето)
    • независна од замавот (линиска средина, не е нелиниска).[2]
  • со постојан бранов облик, или облик

Овој бран може да се опише со дводимензионални функции

(бранов облик кој патува десно)
(бранов облик кој патува лево)

или, поопшто, со помош на Даламберовата формула:[3]

каде се претставени дводелни бранови форми и кои патуваат низ средината во спротивни насоки. Општ приказ за бранот може да се добие како парцијална диференцијална равенка

Општите решенија се засновани на Диjамеловото начело.[4]

Бранови облици

Waveforms mk
Приказ на синусен, квадратен, триаголен и назабен бран.

Обликот или формата F во Даламберовата формула го вклучува записот x − vt. Постојаните вредности на записот се во согласност со постојаните вредности на F, и овие постојани вредности се добиваат ако x се зголемува за ист чекор како што се зголемува vt. Всушност, брановите имаат облик како функцијата F ќе се помести во позитивна насока x со брзина vG кое ќе се движи со истата брзина но во негативната насока на x).[5]

Во случај на периодична функција F со период λ, која се запишува како, F(x + λvt) = F(x vt), периодичноста на F во просторот означува дека е отсликан бранот во определено време t се добива дека бранот се менува периодично во просторот со период λ (брановата должина на бранот). На сличен начин, оваа периодичност на F ја означува и периодичноста на времето: F(xv(t + T)) = F(x vt) преку vT = λ, па набљудувањето на бранот на статична местоположба x одредува дека бранот се движи периодично со временски период T = λ/v.[6]

Замав и модулација

Wave packet
Приказ на опколникот (бавно променливата црвена крива) на замавно-модулиран бран. Брзо променливата сина крива е носечкиот бран, кој е под дејство на модулацијата.

Замавот на бранот може да биде постојан (и во тој случај станува збор за п.б. или постојан бран), или може да биде модулиран така што ќе се менува со времето и/или местоположбата. Границата на промената на замавот се нарекува опколник на бранот. Математички, модулираниот бран може да се запише во обликот:[7][8][9]

каде е опколникот на замавот на бранот, е брановиот број и е фазата. Ако групната брзина (погледај подолу) е браново должински независна, ова равенство може да се упрости на следниов начин:[10]

со што се покажува дека опколникот се движи со групната брзина и го задржува сопствениот облик. Во спротивно, во случаите каде групната брзина се менува со брановата должина, обликот на пулсот се менува на начин често опишан со употреба на опколната равенка.[10][11]

Фазна брзина и групна брзина

Wave group
Фреквенцијата на распрскување како групи на гравитациони бранови на површината од длабока вода. Црвената точка се движи со фазна брзина, додека пак зелените точки се движат со групна брзина.

Постојат две брзини кои се поврзани со брановите, тоа се: фазната брзина и групната брзина. За да се објаснат истите, потребно е да се разгледаат различни видови на бранови облици. За поедноставување, испитувањето се одвива во една димензија.

Wave opposite-group-phase-velocity
Прикажан е бран со групна брзина и фазна брзина кои се со спротивна насока.

Наједноставниот облик на бран (облик на рамнински бран) може да се изрази преку обликот:

кој може да се поврзе со обичниот синусен и косинусен облик со користење на Ојлеровата равенка. Со презапишување на обликот, , станува јасно дека со овој израз се опишува вибрацијата на брановата должина кој се движи во насока на x со постојана фазна брзина .[12]

Другиот вид на бран може да се искористи е статична структура опишана со обиколник, кој може математички да се опише на следниов начин:

каде сега A(k1) (интегралот е обратната Фурјеова трансформација на A(k1)) и е функција која покажува остри врвови во областа на брановите вектори Δk околу точката k1 = k. Во експоненцијалната форма гласи:

каде Ao е големината на A. На пример, чест избор за Ao е Гаусов бранов пакет:[13]

каде σ го определува ширењето на k1-вредности околу k, и N како ознака за замавот на бранот.

Експоненцијалната функција во интегралот за ψ трепери забрзано, ако φ(k1), и истото се променува забрзано, експоненцијалите се поништуваат, интерферираат и се поништуваат, придонесувајќи незначително кон ψ.[12] Како и да е, постои исклучок во местоположбата каде записот φ на експоненцијалот се променува помалку. (Ова набљудување е основата на овој метод на стационарна фаза за определување на овие интеграли.[14]) Условот за малата промена на φ зависи од малата промената на k1, оваа стапка на промена е:[12]

каде пресметките се направени за k1 = k бидејќи A(k1) е заснована во центарот. Овој резултат ја прикажува местоположбата на x каде фазата се менува пополека, местоположбата каде ψ е од значајност, се движи во временски период со брзина наречена групна брзина:

Групната брзина зависи од законот за распрскување кои ги поврзува ω и k. На пример, во квантната механика енергијата на честичката е претставена како бранов пакет со запис E = ħω = (ħk)2/(2m). Последично, за оваа бранова ситуација, групната брзина е:

со што брзината на определената честичка во квантната механика е и групната брзина.[12] Бидејќи групната брзина се менува преку k, обликот на брановиот пакет се проширува со текот на времето, и честичката станува помалку просторно определена.[15] Со други зборови, брзината на составните бранови од брановиот пакет патуваат со чекор кој се менува во зависност од брановата должина, па така некои се движат побрзо од останатите, и не можат да ја одржат истата [интерференција (браново движење)|интерференциска шема]] како што бранот се движи.

Синусоидални бранови

Simple harmonic motion animation
Синусоидалните бранови се слични на едноставно хармониско движење.

Математички, наједноставниот бран е (просторниот) еднодимензионален синусен бран (или хармониски бран или синусоида) со замав опишан од равенката:

каде

  • е максималниот замав на бранот, максималното растојание од највисоката точка на нарушувањето на средината (испакнатоста) во рамнотежната точка за време на циклусот. Во приказот од десно, ова е максималното вертикално растојание меѓу основната линија и бранот.
  • е просторна координата
  • е временската координата
  • е брановиот број
  • е аголната фреквенција
  • е фазна постојана.

Единицата за замавот зависи од видот на бранот. Трансверзалните механички бранови (пример, бран по жица) има замав кој се изразува како растојание (пример, метри), лонгитудиналните механички бранови (пример, звучни бранови) користат единица за притисок (пример, паскали), и електромагнетни бранови (вид на трансверзални бранови во вакуум) го изразуваат замавот преку сопственото електрично поле (пример, волти/метар).

брановата должина е растојанието меѓу две последователни испакнатини или вдлабнатини (или други исти точки), најчесто мерени во метри. Брановиот број , просторната фреквенција на бранот во радијани по единица растојание (најчесто во метри), може да се поврзе со брановата должина со записот:

Периодот е времето потребно за да се заврши еден циклус на треперењето на бранот.Фреквенцијата е бројот на периоди во единица време (во секунда) и се мери најчесто во херци. Тие се поврзани преку:

со други зборови, фреквенцијата и периодот се заемно реципрочни.

аголната фреквенција ја претставува фреквенцијата во радијани во секунда. Поврзана е со фреквенцијата или периодот преку :

Брановата должина на синусоидалниот бранов облик кој патува со постојана брзина определена со :[16]

каде се нарекува фазна брзина (големина на фазната брзина) на бранот и е фреквенцијата на бранот.

Брановата должина може да биде корисен начин дури и кога бранот не е периодичен во просторот. На пример, океаните бранот кој се приближува кон брегот, бранот кој надоаѓа се движи со променлива локална бранова должина која делумно зависи од длабочината на морското дно во споредба со висината на бранот. Анализата на бранот може да се заснова на споредба на локалната бранова должина со длабочината на водата во таа положба.[17]

Иако произволните облици ќе се движат непроменети во помалку или повеќе во линиско временски инваријантни системи, во присуство на распрскување на синусниот бран е единствениот облик кој ќе се придвижува непроменет за фазата и замавот, со што се олеснува анализата.[18] Поради Крамерс-Кронинговите соодноси, линиската средина со распрскување исто така има загуби, па синусниот бран кој се движи во распрскувачка средина е ослабен за одредени фреквенции кои зависат од самата средина.[19]

Синусната функција е периодична, па синусниот бран или синусоида со бранова должина во просторот и период во времето.[20][21]

Синусоидата е дефинирана за сите временски периоди и растојанија, додека при физички ситуации се среќаваме со бранови кои постојат во ограничени временски периоди и ограничен простор. Може да се искористи привиден бранов облик распределен на бесконечен збир од синусоидални бранови со употреба на Фурјеова анализа. Како резултат, едноставниот случај на единствен синусоидален бран може да е применет во повеќе општи случаи.[22][23] Многу од средините се линиски, или приближно линиски, па пресметката на однесувањето на привидниот бран може да се определи со додавање на резултатите на поединечните синусоидални бранови со употреба на начелото на суперпозиција за да се најде решението на општиот бранов облик.[24] Кога средината е нелиниска, решението за сложените бранови не може да се определи со разложување на синусен бран.

Рамнински бранови

Стојни бранови

Standing wave
Стоен бран во статична средина. Со црвените точки се претставени брановите јазли

Стоен бран, исто така познат и под името статичен бран, е бран кој останува во постојана позиција. Оваа појава се случува бидејќи средината се поместува во спротивна насока од бранот, или може да настане во статична средина како резултат на интерференција меѓу два бранови кои патуваат во спротивни насоки.

Збирот на два спротивно насочени бранови (со ист замав и фреквенција) се создава стоен бран. Стојните бранови обично настануваат кога одредена граница го попречува движењето на бранот, со што се предизвикува браново одбивање, а со тоа се воведува и спротивно насочен движечки бран. На пример кога виолинска жица е напрегната, трансверзалните бранови се движат од местото каде жицата е притисната на кобилицата и затегнатоста на чивија, од каде брановите се враќаат наназад. Меѓу кобилицата и чивијата, двата спротивставени бранови се во антифаза и се поништуваат, со што се добива јазол. На средината меѓу двата јазли постои антијазол, каде двата спротивно насочени бранови меѓусебно максимално се зајакнуваат. Не постои збирно движење на енергијата со текот на времето.

Standing waves on a string

Еднодимензионални стојни бранови, основен тон и првите 5 обертонови.

Drum vibration mode01

Дводимензионален стоен бран на диск, ова е основниот тон.

Drum vibration mode21

Стоен бран на диск со две јазлови линии кои минуваат низ центарот, станува збор за обертон.

Физички особености

Light dispersion of a mercury-vapor lamp with a flint glass prism IPNr°0125
Светлински зрак кој поседува одбивање, прекршување, пренос и распрскување кога бранот минува низ призма

Брановите најчесто се под влијание на бројни ситуации, како на пример:

Пренос и средина

Брановите вообичаено се движат по прави линии низ преносна средина. Ваквите средини можат да се сведат на следниве категории:

  • гранична средина ако се протега до одредена големина, во спротивност неограничена средина
  • линиска средина ако замавот на различни бранови во една одредена точка може да се додаде во средината.
  • еднообразна средина или хомогена средина ако особеностите не се менуваат во различни местоположби во средината.
  • анизотропна средина ако една или повеќе од физичките особености се менуваат во повеќе насоки
  • изотропна средина ако физиките особености се исти во сите насоки

Впивање

Преку впивањето на брановите се означува, кога одреден вид на бран ќе се судри со материја, и ќе биде впиен од таа материја. Кога бран со иста природна фреквенција наиде на атом, тогаш електроните на тој атом ќе започнат да вибрираат. Ако бран со определена фреквенција се судри со материјал кои ги има истите вибрациони фреквенции, тогаш тие електрони ќе ја впијат енергијата од бранот и истата ќе ја претворат во вибрационо движење.

Одбивање

Кога бран ќе се судри со одбивна површина, ја менува својата насока, на тој начин што аголот создаден од упадниот зрак и линијата нормална на површината е еднаков со аголот на одбиениот зрак и истата нормала.

Интерференција

Брановите кои се пресретнуваат и се сложуваат преку суперпозиција за да создадат нов бран наречен интерференциска шема. Најважните интерференциски шеми се добиваат кога брановите се во фаза.

Прекршување

Wave refraction
Синусоидален бран кој се движи низ средина со мала бранова брзина под агол, со што се опишува намалувањето на брановата должина и последичната промена на насоката (прекршување).

Прекршувањето е појавата кога бранот ја менува сопствената брзина. Математички, со ова се означува големината на промената на фазната брзина. Најчесто, прекршувањето се случува кога бранот минува од една средина во друга. Големината на прекршувањето на бранот низ материјалот е определена со показателот на прекршувањето на материјалот. Насоките на упадниот и прекршениот зрак се поврзани со показателите на прекршувањето на материјалите преку Снеловиот закон.

Дифракција

Бранот пројавува дифракција кога наидува на пречка која го закривува бранот или кога истиот сè шири по преминот низ отвор. Дифракционите особености се поизразени кога големината на пречката или отворот се споредливи со брановата должина на бранот.

Поларизација

Circular.Polarization.Circularly.Polarized.Light Circular.Polarizer Creating.Left.Handed.Helix.View mk

Еден бран е поларизиран ако трепери во една насока на рамнината. Бранот може да се поларизира со употреба на поларизациски филтри. поларизацијата на трансверзалните бранови ја опишува насоката на треперењето на рамнината нормална на насоката на движењето.

Лонгитудиналните бранови, како што се звучните, не се подложни на поларизација. За овие бранови насоката на треперењето е по должината на насоката на движењето.

Расејување

Light dispersion conceptual waves
Шематски приказ на распрскувањето на светлината низ призма. Притиснете на сликата за да ја погледнете анимацијата.

Бранот е подложен на расејување кога фазната брзина или пак групната брзина зависи од фреквенцијата на бранот. Расејувањето најлесно се забележува кога обична светлина се пушта да мине низ призма, по што следува добивање на спектар од бои како оние на виножитото. Исак Њутн извел опити со призми и светлина и своите наоди ги запишал во Оптика од (1704 г.) и забележал дека белата светлина се состои од неколку бои и дека овие бои не можат понатамошно да се разложат.[25]

Механички бранови

Бранови по жица

Брзината на трансверзалните бранови кои се движат долж жица што вибрира ( v ) е директно пропорционална на квадратниот корен на [[напор (механика)|напорот] на жицата ( T ) низ линиската густина ( μ ):

каде линиската густина μ е масата по единица должина на жицата.

Звучни бранови

Звучните или акустични бранови се движат со брзина определена со:

или квадратниот корен од адијабатскиот збирен модул поделен со моменталната густина на течноста (погледај брзина на звук).

Водни бранови

Shallow water wave
  • брановите на површината на барата се всушност збир од трансверзални и лонгитудинални бранови, затоа, точките на површината следат орбитална патека.
  • Звук— механички бран кој се движи низ гасови, течности, цврсти тела и плазма,
  • Инерцијални бранови, кои се пројавуваат кај течности во кружно движење и се создадени под дејство на Кориолисовата сила;
  • Океански површински бранови, се движења кои се движат низ водата.

Сеизмички бранови

Надзвучни бранови

Создавање на надзвучен бран од страна на леталото.

Останати

  • Сообраќајни бранови, поточно, движењето и густината на моторните возила, кои се моделирани како кинематички бранови.[26]
  • Метахрони бранови се бранови кои се настанати под дејство на сообразни едно по други движења.

Електромагнетни бранови

Onde electromagnétique

(радио, микро, инфрацрвено, видливо и ултравиолетово)

Електромагнетниот бран се состои од два брана кои треперат во електрично и магнетно поле. Електромагнетниот бран патува во насока која е под агол од 90 степени во однос на треперењето на двете полиња. Во XIX век, Џејмс Кларк Максвел покажа дека, во вакуум, електричното и магнетното поле се покоруваат на брановата равенка со брзини еднакви на брзината на светлината. Одовде произлезе идејата дека светлината е електромагнетен бран. Електромагнетните бранови можат да имаат различни фреквенции (а со тоа и бранови должини), со што се добиваат различни видови на зрачења како што се: радио бранови, микробранови, инфрацрвени,видлива светлина, ултравиолетови и рендгенски зраци.

Квантно механички бранови

Шредингеровата равенка го опишува брановото однесување на честичките во квантната механика. Решенијата на оваа равенка се бранови функции со кои може да се опише густината на веројатноста за определена честичка.

Wave packet (dispersion)
Бранов пакет во движење, општо, обиколникот на брановиот пакет се движи со различна брзина отколку составните бранови.[27]

Дебројеви бранови

Луј де Број го воспостави мислењето дека сите честички со импулс поседуваат бранова должина.

каде h е Планковата постојана, и p е големината на импулсот на честичката. Оваа претпоставка беше основата на квантната механика. Денеска, оваа бранова должина се нарекува Дебројева бранова должина. На пример, електроните во CRT екраните поседуваат Дебројева бранова должина од околу 10−13 m.

Бран кој ги претставува овие честички кои се движат во k-насока се изразуваат со следната бранова функција:

каде брановата должина е определена преку брановиот вектор k на следниот начин:

импулсот е определен од:

Но, бран како овој со определена бранова должина не е точно определена во просторот, и не може да се претстави како честичка која е определена во просторот. За да се определи честичката точно во просторот, Деброј предложи да се постават во суперпозиција од различни бранови должини кои се со големини слични на централните бранови должини на брановиот пакет,[28] брановиот облик кој често се користи во квантната механика за да се опише брановата функција на честичката. Кај брановиот пакет, брановата должина на честичката не е точно определена, и локалната бранова должина се движи со вредноста близу до вредноста на главната бранова должина.

При претставувањето на брановата функција на локализирана честичка, брановиот пакет често се смета дека поседува Гаусов облик кој се нарекува Гаусов бранов пакет.[29] Гаусовите бранови пакети често се користат при анализата на водните бранови.[30]

На пример, Гаусовата бранова функција ψ може да го добие следниов облик:[31]

при почетно време t = 0, каде централната бранова должина е поврзана со централниот бранов вектор k0 и λ0 = 2π / k0. Сè добро познати во теоријата на Фурјеовата анализа,[32] или пак од Хајзенберговото начело на неопределеност (во овој случај во квантната механика) дека во мал опсег на бранови потребно е да се создаде локализиран бранов пакет, и колку што е полокализиран опколникот, толку е поголем опсегот на потребните бранови должини. Фурјеовата трансформација на Гаусова функција е Гаусова функција.[33] Со определена Гаусова функција:

Фурјеовата трансформација е:

Па така Гаусовата функција во просторот се состои од бранови:

што е всушност, број на бранови со бранови должини λ така што kλ = 2 π.

Параметарот σ ја определува просторната распределба на Гаусовата функција по должината на x оската, додека пак Фурјеовата трансформација ја покажува распределбата на брановиот вектор k определен преку 1/σ. Со други зборови, колку што е помала распределбата во просторот, толку е поголемо влијанието на k, па следи дека λ = 2π/k.

GravitationalWave CrossPolarization
Анимација која го покажува влијанието на напречно поларизираниот гравитационен бран на прстен од тест честички

Гравитациони бранови

Научниците веруваат дека гравитационите бранови се движат низ просторот иако истите никогаш досега не биле забележани. Истите не треба да се поистоветуваат со тежинските бранови, гравитационите бранови се нарушувања на закривеноста на време-просторот, и се предвидени од Ајнштајновата теорија за општиот релативитет.

WKB метод

Во нееднообразна средина, во која брановиот број k може да зависи како од местоположбата така и од фреквенцијата, фазниот поим kx се заменува со интегралот на k(x)dx, според WKB методот. Ваквите нееднообразни подвижни бранови се често присутни во многу физички проблеми, како што е и механиката кај полжавот во увото и брановите кај јажиња кои висат.

Брановите како тема во уметноста и во популарната култура

Поврзано

Наводи

  1. Lev A. Ostrovsky & Alexander I. Potapov (2002). Modulated waves: theory and application. Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-7325-8. http://www.amazon.com/gp/product/0801873258.
  2. Michael A. Slawinski (2003). „Wave equations“. Seismic waves and rays in elastic media. Elsevier. стр. 131 ff. ISBN 0-08-043930-6. http://books.google.com/?id=s7bp6ezoRhcC&pg=PA134.
  3. Karl F Graaf (1991). Wave motion in elastic solids (Reprint of Oxford 1975 издание). Dover. стр. 13–14. ISBN 978-0-486-66745-4. http://books.google.com/?id=5cZFRwLuhdQC&printsec=frontcover.
  4. Jalal M. Ihsan Shatah, Michael Struwe (2000). „The linear wave equation“. Geometric wave equations. American Mathematical Society Bookstore. стр. 37 ff. ISBN 0-8218-2749-9. http://books.google.com/?id=zsasG2axbSoC&pg=PA37.
  5. Louis Lyons (1998). All you wanted to know about mathematics but were afraid to ask. Cambridge University Press. стр. 128 ff. ISBN 0-521-43601-X. http://books.google.com/?id=WdPGzHG3DN0C&pg=PA128.
  6. Alexander McPherson (2009). „Waves and their properties“. Introduction to Macromolecular Crystallography (2 издание). Wiley. стр. 77. ISBN 0-470-18590-2. http://books.google.com/?id=o7sXm2GSr9IC&pg=PA77.
  7. Christian Jirauschek (2005). FEW-cycle Laser Dynamics and Carrier-envelope Phase Detection. Cuvillier Verlag. стр. 9. ISBN 3-86537-419-0. http://books.google.com/?id=6kOoT_AX2CwC&pg=PA9.
  8. Fritz Kurt Kneubühl (1997). Oscillations and waves. Springer. стр. 365. ISBN 3-540-62001-X. http://books.google.com/?id=geYKPFoLgoMC&pg=PA365.
  9. Mark Lundstrom (2000). Fundamentals of carrier transport. Cambridge University Press. стр. 33. ISBN 0-521-63134-3. http://books.google.com/?id=FTdDMtpkSkIC&pg=PA33.
  10. 10,0 10,1 Chin-Lin Chen (2006). „§13.7.3 Pulse envelope in nondispersive media“. Foundations for guided-wave optics. Wiley. стр. 363. ISBN 0-471-75687-3. http://books.google.com/?id=LxzWPskhns0C&pg=PA363.
  11. Stefano Longhi, Davide Janner (2008). „Localization and Wannier wave packets in photonic crystals“. Hugo E. Hernández-Figueroa, Michel Zamboni-Rached, Erasmo Recami. Localized Waves. Wiley-Interscience. стр. 329. ISBN 0-470-10885-1. http://books.google.com/?id=xxbXgL967PwC&pg=PA329.
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 Albert Messiah (1999). Quantum Mechanics (Reprint of two-volume Wiley 1958 издание). Courier Dover. стр. 50–52. ISBN 978-0-486-40924-5. http://books.google.com/?id=mwssSDXzkNcC&pg=PA52&dq=intitle:quantum+inauthor:messiah+%22group+velocity%22+%22center+of+the+wave+packet%22.
  13. See, for example, Eq. 2(a) in Walter Greiner, D. Allan Bromley (2007). Quantum Mechanics: An introduction (2nd издание). Springer. стр. 60–61. ISBN 3-540-67458-6. http://books.google.com/?id=7qCMUfwoQcAC&pg=PA61.
  14. John W. Negele, Henri Orland (1998). Quantum many-particle systems (Reprint in Advanced Book Classics издание). Westview Press. стр. 121. ISBN 0-7382-0052-2. http://books.google.com/?id=mx5CfeeEkm0C&pg=PA121.
  15. Donald D. Fitts (1999). Principles of quantum mechanics: as applied to chemistry and chemical physics. Cambridge University Press. стр. 15 ff. ISBN 0-521-65841-1. http://books.google.com/?id=8t4DiXKIvRgC&pg=PA15.
  16. David C. Cassidy, Gerald James Holton, Floyd James Rutherford (2002). Understanding physics. Birkhäuser. стр. 339 ff. ISBN 0-387-98756-8. http://books.google.com/?id=rpQo7f9F1xUC&pg=PA340.
  17. Paul R Pinet (2009). op. cit.. стр. 242. ISBN 0-7637-5993-7. http://books.google.com/?id=6TCm8Xy-sLUC&pg=PA242.
  18. Mischa Schwartz, William R. Bennett, and Seymour Stein (1995). Communication Systems and Techniques. John Wiley and Sons. стр. 208. ISBN 978-0-7803-4715-1. http://books.google.com/?id=oRSHWmaiZwUC&pg=PA208&dq=sine+wave+medium++linear+time-invariant.
  19. See Eq. 5.10 and discussion in A. G. G. M. Tielens (2005). The physics and chemistry of the interstellar medium. Cambridge University Press. стр. 119 ff. ISBN 0-521-82634-9. http://books.google.com/?id=wMnvg681JXMC&pg=PA119.; Eq. 6.36 and associated discussion in Otfried Madelung (1996). Introduction to solid-state theory (3rd издание). Springer. стр. 261 ff. ISBN 3-540-60443-X. http://books.google.com/?id=yK_J-3_p8_oC&pg=PA261.; and Eq. 3.5 in F Mainardi (1996). „Transient waves in linear viscoelastic media“. Ardéshir Guran, A. Bostrom, Herbert Überall, O. Leroy. Acoustic Interactions with Submerged Elastic Structures: Nondestructive testing, acoustic wave propagation and scattering. World Scientific. стр. 134. ISBN 981-02-4271-9. http://books.google.com/?id=UfSk45nCVKMC&pg=PA134.
  20. Aleksandr Tikhonovich Filippov (2000). The versatile soliton. Springer. стр. 106. ISBN 0-8176-3635-8. http://books.google.com/?id=TC4MCYBSJJcC&pg=PA106.
  21. Seth Stein, Michael E. Wysession (2003). An introduction to seismology, earthquakes, and earth structure. Wiley-Blackwell. стр. 31. ISBN 0-86542-078-5. http://books.google.com/?id=Kf8fyvRd280C&pg=PA31.
  22. Seth Stein, Michael E. Wysession (2003). op. cit.. стр. 32. ISBN 0-86542-078-5. http://books.google.com/?id=Kf8fyvRd280C&pg=PA32.
  23. Kimball A. Milton, Julian Seymour Schwinger (2006). Electromagnetic Radiation: Variational Methods, Waveguides and Accelerators. Springer. стр. 16. ISBN 3-540-29304-3. http://books.google.com/?id=x_h2rai2pYwC&pg=PA16. „Thus, an arbitrary function f(r, t) can be synthesized by a proper superposition of the functions exp[i (k·r−ωt)]...“
  24. Raymond A. Serway and John W. Jewett (2005). „§14.1 The Principle of Superposition“. Principles of physics (4th издание). Cengage Learning. стр. 433. ISBN 0-534-49143-X. http://books.google.com/?id=1DZz341Pp50C&pg=PA433.
  25. Newton, Isaac (1704). „Prop VII Theor V“. Opticks: Or, A treatise of the Reflections, Refractions, Inflexions and Colours of Light. Also Two treatises of the Species and Magnitude of Curvilinear Figures. 1. London. стр. 118. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k3362k.image.f128.pagination. „All the Colours in the Universe which are made by Light... are either the Colours of homogeneal Lights, or compounded of these...“
  26. M. J. Lighthill; G. B. Whitham. On kinematic waves. II. A theory of traffic flow on long crowded roads. „Proceedings of the Royal Society of London. Series A“ том  229: 281–345. doi:10.1098/rspa.1955.0088. Bibcode1955RSPSA.229..281L. And: P. I. Richards. Shockwaves on the highway. „Operations Research“ том  4 (1): 42–51. doi:10.1287/opre.4.1.42.
  27. A. T. Fromhold (1991). „Wave packet solutions“. Quantum Mechanics for Applied Physics and Engineering (Reprint of Academic Press 1981 издание). Courier Dover Publications. стр. 59 ff. ISBN 0-486-66741-3. http://books.google.com/?id=3SOwc6npkIwC&pg=PA59. „(p. 61) ...the individual waves move more slowly than the packet and therefore pass back through the packet as it advances“
  28. Ming Chiang Li (1980). „Electron Interference“. L. Marton & Claire Marton. Advances in Electronics and Electron Physics. 53. Academic Press. стр. 271. ISBN 0-12-014653-3. http://books.google.com/?id=g5q6tZRwUu4C&pg=PA271.
  29. See for example Walter Greiner, D. Allan Bromley (2007). Quantum Mechanics (2 издание). Springer. стр. 60. ISBN 3-540-67458-6. http://books.google.com/?id=7qCMUfwoQcAC&pg=PA60. and John Joseph Gilman (2003). Electronic basis of the strength of materials. Cambridge University Press. стр. 57. ISBN 0-521-62005-8. http://books.google.com/?id=YWd7zHU0U7UC&pg=PA57.,Donald D. Fitts (1999). Principles of quantum mechanics. Cambridge University Press. стр. 17. ISBN 0-521-65841-1. http://books.google.com/?id=8t4DiXKIvRgC&pg=PA17..
  30. Chiang C. Mei (1989). The applied dynamics of ocean surface waves (2nd издание). World Scientific. стр. 47. ISBN 9971-5-0789-7. http://books.google.com/?id=WHMNEL-9lqkC&pg=PA47.
  31. Walter Greiner, D. Allan Bromley (2007). Quantum Mechanics (2nd издание). Springer. стр. 60. ISBN 3-540-67458-6. http://books.google.com/?id=7qCMUfwoQcAC&pg=PA60.
  32. Siegmund Brandt, Hans Dieter Dahmen (2001). The picture book of quantum mechanics (3rd издание). Springer. стр. 23. ISBN 0-387-95141-5. http://books.google.com/?id=VM4GFlzHg34C&pg=PA23.
  33. Cyrus D. Cantrell (2000). Modern mathematical methods for physicists and engineers. Cambridge University Press. стр. 677. ISBN 0-521-59827-3. http://books.google.com/?id=QKsiFdOvcwsC&pg=PA677.
  34. Milica Nikolić, „Veliki maštar Aleksandar Grin“, во: Aleksandar Grin, Pacolovac. Beograd: Rad, 1979, стр. 154.
  35. Хорхе Луис Борхес, Сеќавањето на Шекспир. Скопје: Бегемот, 2016.
  36. Milica MIhajlović, „Virdžinija Vulf“, во: Virdžinija Vulf, Gospođa Dalovej. Beograd: Rad, 1964, стр. 171.
  37. YouTube, Lou Reed ~ Waves of Fear (пристапено на 2.10.2017)
  38. YouTube, Soundgarden - Superunknown (Full Album) HD (пристапено на 8.1.2017)
  39. YouTube, Fit - 11 Valovi (Live Uz Rijeku) HQ (пристапено на 8.4.2017)
Атол

Атол (од малајалски: അതൊലു, атолу = гребен) — корален остров кој содржи отворена или затворена лагуна.

Бранова должина

Бранова должина — растојанието за кое формата на еден бран во даден период.

Ова растојание обуично се определува земајќи ја должината помеѓу две соседни соодветни фази, како на пример испактнините, вдлабнатините, или пак точките кои соодвествуваат на 0, и ова е особина кај подвижните и стојните бранови, како и кај сите останати видови на просторни бранови. Брановата должина се означува со ламбда (λ). Претходно изнесеното важи и за периодични бранови од не-синуидална природа.

Поимот бранова должина исто така се корити и кај модулирани бранови, и синусоидата на модулираниот бран е формирана преку [интерференција] на неколку синусоиди. Единицата мерка во SI системот е метар.

Ако се претпостави дека синусоиден бран се движи со постојана бранова брзина, брановата должина е обратно пропорционална на фреквенцијата на бранот: Брановите со поголеми фреквенции имаат пократки бранови должини, додека пак оние со мали фрквенции имаат долги бранови должини.Примери за појави кои се бранови се: звучни бранови, светлината и водени бранови. Звучниот бран е промена на воздушниот [притисок], додека пак светлината и останатите електромагнетни бранови имаат промена кај електричното поле и кај магенетното поле. Водените бранови имаат промена кај висината на водениот столб. Кај кристалите или кај вибрациите на кристалната решетка, промените се кај позициите на атомите.

Брановата должина не определува колку далеку се придвижила одредена честичка. На пример, кај синусоидни бранови честичка близу до површината се движи во круг со ист пречник како и брановата висина, независно од брановата должина.

Власи

Власи (Ароманци, Цинцари и Куцовласи) — народ од романската група, населен ширум Балканскиот Полуостров. За нивното потекло има повеќе тези. Некои проучувачи тврдат дека Власите се остатоци од Ромеите, односно потомци на Римјаните, а други пак сметаат дека Власите се потомци на Трако-Илирите, Епирците или Тесалијци‎те, но сепак без сомнение е тезата дека тие се староседелско население на Балканскиот Полуостров. Според најновите проучувања за Власите со сигурност се смета дека се потомци на Ромеите, односно остаток од некогашните Византијци[се бара извор], а се смета дека се населени во времето на доаѓањето на Римјаните на Балканскиот Полуостров во I век п.н.е.

Власите зборуваат на влашки јазик кој е доста близок со италијанскиот јазик и романскиот јазик, а и со албанскиот, а има и поголемо влијание од грчкиот јазик.

Во почетокот на XIV век Власите како еден од најбогатите балкански народи го формирале градот Москополе во кој постоела „Нова Академија“, првата академија на Балканот, повеќе од 70 цркви и училишта како и печатница. Подоцна Москополе било разурнато од албанските банди, по што голем бран на Власи здружени со Власите од околината на планината Грамос се населил во Македонија (Крушево, Осоговски Планини, Овче Поле, Штипско итн).

Познати влашки племиња се: Власи Каракачани (во Македонија, Грција и Бугарија), Краински Власи (во Србија), Истарски Власи (во Хрватска), Мегленски Власи (во Мегленска Котлина во Егејска Македонија - Грција) итн.

Голфска струја

Голфската стуја е најдолга топла морска струја на светот. Почнува некаде од Мексиканскиот Залив, се движи кон Европа и се разделува на две гранки. Една гранка се движи кон Северна Европа покрај бреговите на Франција, Обединетото Кралство и Скандинавија а другата гранка продолжува кон Средоземното Море. Голфската струја се пресретнува со ладните струи што почнуваат со движење од Северен Леден Океан.

Гравитационен бран

Гравитационен бран — бранување на закривеноста на време-просторот кој се придвижува како бранови, кои се движат од изворот. Можноста за постоење на гравитациони бранови е првпат спомната во 1893 година од страна на Оливер Хевисајд кој ја искористил споредбата меѓу обратнопропорционалноста на квадратот на законите за гравитација и електричество. Во 1905 година Анри Поенкаре прв ги предложил гравитационите бранови (ondes gravifiques) кои се оддадени од тела и се движат со брзина на светлината според Лоренцовите трансформации.Нивното постоење е предвидено во 1916 година од страна на Алберт Ајнштајн врз основа на теоријата на општата релативност, гравитационите бранови ја пренесуваат енергијата како „гравитационо зрачење“. Постоењето на гравитационите бранови е можна последица на Лоренцовата коваријанса на општата релативност, бидејќи ја воведува идејата за конечна брзина на движењето и физичките заемодејства со тоа движење. За споредба, гравитационите бранови не можат да постојат во Њутновата теорија за гравитација, која тврди дека физичките заемодејства се движат со бесконечни брзини.

Пред директното забележување на гравитационите бранови имало непосредни докази за нивното постоење. На пример, мерењата на Хулс–Тејлоровиот двоен систем предвидувале дека гравитационите броеви се повеќе од хипотетичка замисла. Можните извори за забележување на гравитационите бранови биле системите од двојни ѕвезди составени од бели џуџиња, неутронски ѕвезди и црни дупки. Различните гравитациско-бранови опсерватории се во изградба, а некои се во употреба како што се на пример Напредно ЛИГО која започнала со набљудувањата во септември 2015 година.На 11 февруари 2016 година, здружените екипи во соработка ЛИГО и Вирго објавиле дека успеале за првпат директно да ги забележат гравитационите бранови кои потекнувале од пар на црни дупки кои биле во процес на спојување, користејќи ги детекторите на Напредниот ЛИГО.

Едвард Виктор Еплтон

Сер Едвард Виктор Аплетон (6 септември 1892 – 21 април 1965) бил Англиски физичар. Добитник на Нобеловата награда и пионер во радио физиката, Сер Едвард Аплетон, студирал и бил вработен како лабараториски техничар во техничкиот колеџ Бредфорд од 1909 до 1911.

Ја освоил Нобеловата награда за физика во 1947 за неговата труд со кој ги поставил темелите за постоењето на јоносферата, при извршување на експерминти во 1924.

Електромагнетно зрачење

Електромагнетното зрачење (скрат. „ЕМ зрачење“ или „ЕМЗ“) е вид на енергија која покажува бранови карактеристики како што патува низ просторот. ЕМЗ има електрични и магнетни компоненти кои осцилираат во фаза нормални едно на друго и нормално на насоката на движење.

Електромагнетното зрачење се класификува според честотата (фреквенцијата) на бранот. Ако се наредат според зголемување на честотата или намалување на брановата должина, постојат радиобранови, микробранови, инфрацрвено зрачење, видлива светлина, ултравиолетово зрачење, Рентгенски (X) зраци, и гама-зраци. Очите на повеќето организми се чувствителни на мал и променлив дел на честоти кои се нарекуваат видлив спектар. Фотон е квантум на електромагнетните замодејства, основна единица на светлината и сите други видови на ЕМЗ, и исто така е и одговорен за електромагнетната сила.

ЕМ зрачењето има и енергија и моментум кои можат да бидат пренесени до материјата со којашто заемодејствуваат.

Звук

Звук е низа од механички собирања и издолжувања на лонгитудиналните бранови, што последично минуваат низ медиум од материјал што е барем малку притислив (цврст предмет, течност или гас, но не и вакуум). Во звучните бранови делови од материјата (молекули или групи молекули) се движат во правец на бранот.

Звучните бранови обично се претставени графички со брановидна, хоризонтална линија.

Луј де Број

Луј де Број (француски: Louis de Broglie; 15 август 1892, Диеп - 19 март 1987, Лувесјен) — француски физичар кој имал пионерски придонеси за квантната теорија. Во 1924 година, тој со својата докторска теза ја утврдил брановата природа на електроните и предложил дека секоја материја има брановидни својства. Овој концепт е познат како де Брољова хипотеза, пример на дуализам на бранови и честички и претставува централен дел на теоријата на квантната механика.

Добил Нобелова награда за физика во 1929 година, откако во 1927 година првпат било експериментално прикажано брановидното однесување на материјата.

Во 1925 година пилотскиот бранов модел и однесувањето на честичките како бранови, откриени од страна на де Брољ, биле искористени од Ервин Шредингер во неговата формулација на брановата механика. Пилотскиот бранов модел и интерпретацијата тогаш биле напуштени во корист на квантниот формализам, сè до 1952 кога тие биле повторно откриени и подобрени од Дејвид Бом.

Луј де Број бил шеснаесеттиот член кој бил избран на седиштето 1 на Француската академија во 1944 година и служел како вечен секретар на Француската академија на науки.

Океан

Океан (од грчки Ὠκεανὸς, "океанос") е голем резервоар на солена вода, и главна компонента на хидросферата. Околу 71% од површината на Земјата (~3.61 X 1014 m2) е прекриена со океани, споен резервоар на вода кој условно е поделен на неколку главни океани и помали мориња. Скоро половина од светските води се длабоки над 3000 метри.

Овој споен резервоар на солена вода, наречено Светски Океан, главно се дели според континентите и архипелазите на: Тихи Океан, Атлантски Океан, Индиски Океан, Јужен Океан и Северен Леден Океан. Последниот океанографски се нарекува медитеранско море. Помалите региони од океаните се нарекуваат мориња, заливи, теснеци и др.

Геолошки, океанот е област од океанска кора покриена со вода. Океанска кора е тенкиот слој од стврднат вулкански базалт кој ја покрива Земјината површина каде нема континенти. Од овој аспект, денес постојат три „океани“: Светскиот Океан, Црното и Касписко море, кои се формирале со колизија на Цимерија со Лауразија. Медитеранското Море е скоро свој „океан“, поврзано со Светскиот Океан преку Гибралтарскиот Теснец, и повеќе пати во последните неколку милиони години движењето на Афричкиот континент го затворило теснецот целосно, правеќи го Медитеранот четврт „океан“.Светскиот Океан зафаќа површина од 361 милиони km2, волумен од 1.340 милиони km2, а просечната длабочина е 3.711 метри. Скоро половина од светските води се длабоки над 3.000 метри. Ова не вклучува мориња кои не се поврзани со Светскиот Океан, како Каспиското Море. Вкупната маса на хидросферата е скоро 1.4 × 1021 kg, ca. 0.023 % од вкупната Земјина маса.

Остаток од супернова

Остаток од супернова (крат. ОСН или SNR, од англиски: supernova remnant) — образба настаната од избувот на ѕвезда во супернова. Се одликува со ударен бран и составена е од исфрлениот материјал кој се шири со избувот, како и меѓуѕвездениот материјал кој го нафаќа при ширењето.

Суперновата може да настане на два начина. Првиот начин е кога една масивна ѕвезда ќе снема гориво (што значи престанок на фузијата во јадрото) и ќе се сруши навнатре поради својата тежа и ќе создаде неутронска ѕвезда или црна дупка. Друг начин на настанок е кога едно бело џуџе ќе насобере доволно материјал од придружната ѕвезда за да постигне критична маса и да се случи термонуклеарен избув.

Во обата случаја, настанатата супернова го исфрла ѕвездениот материјал со брзина до 10% од онаа на светлината, т.е. 30.000 км/с. Претпоставувајќи вообичаена температура на меѓуѕвездената средина од 10.000 K, исфрлениот материјал има првична брзина од преку 1000 маха. Поради оваа голема надзвучна брзина, материјалот пред себе создава ударен бран кој ја загрева претстојната плазма до температура од милиони келвини. Бранот постепено се забавува додека нафаќа материјал од околината, но може да се шири стотици или илјадници години на простор од десетици парсеци пред брзината да му падне под месната звучна брзина.

Најпознат пример за остаток од супернова е оној на SN 1987A од Големиот Магеланов Облак забележан во февруари 1987 г. Други познати остатоци се Раковидната Маглина, која е остаток од Тиховата Супернова и наречена по Тихо Брахе кој ја забележал сјајноста на избувот, и оној од Кеплеровата Супернова (SN 1604), наречена по Јоханес Кеплер. Најскорешен остаток во нашата галаксија е G1.9+0.3, откриен во нејзиното средиште.

Радиобранови

Радиобранови — вид на бранови од електромагнетно зрачење чијашто бранова должина, во електромагнетиот спектар, е поголема од инфрацрвената светлина. Како и сите други електромагнетни бранови, така и радиобрановите се движат со брзина на светлината. Природно, радиобрановите се добиваат од молњи или астрономски објекти. Вештачки добиените радиобранови се користат за фиксна, мобилна и сателитска комуникација, сметачки мрежи и останати навигациски системи. Различни фреквенции на радиобрановите имаат различни карактеристики на пропагација во атмосферата на Земјата. Долгите радиобранови можат константно да покриваат одреден дел од Земјата, кратките радиобранови можат да се одбиваат надвор од јоносферата и да патуваат околу светот, најкратките радиобранови многу малку се одбиваат.

Рок-музика

Рок-музика е форма на популарна музика со проминентна вокална мелодија, придружена со гитара, тапани и бас гитара. Многу стилови на рок-музиката користат и клавијатурни инструменти, како што се пијаното и синтисајзерите. Други инструменти кои поретко се искористени во рокот се саксофон, хармоника, виолина, флејта, тимпани и др. Рок-музиката има силно темпо и често се фокусира околу гитара, електрична или акустична.

Рок-музиката своите корени ги има во 1940-те и 1950-те форми на рокенролот, кој еволуирал од блуз, кантри музиката и други влијанија. Во доцните 1960-ти, рок-музиката се соединила со фолк музиката за да создаде фолк рок, со блуз за да создаде блуз рок и со џез за џез-рок фузија. Во 1970-те, рокот примил влијанија од соул, фанк и латино музиката. Исто така, во 1970-те, рокот добил голем број на поджанрови, како што се софт рок, хеви метал, хард рок, прогресивен рок и панк рок. Поджанровите на рокот кои се појавиле во 1980-те вклучуваат синтпоп. хардкор панк и алтернативен рок. Во 1990-те, нови рок поджанрови се гранџ, бритпоп, инди рок и ну метал.

Група на музичари специјализирани во рок-музика се нарекува рок бенд или рок група. Многу рок бендови се состојат од гитарист, пејач, бас гитарист и тапанар, формирајки квартет. Некои групи користат пејач кој истовремено свири на инструмент додека пее, притоа формирајки трио; други вклучуваат двајца или еден ритам гитарист и некој кој свири на клавијатура. Многу ретко, групите користат жичени инструменти како што се виолина или виолончело и/или дувачки, како саксофон, труба или тромбон.

Светлина

Светлината (видлива светлина) претставува електромагнетно зрачење, чија бранова должина е видлива за човековото око. Начинот на кој зрачењето од овој дел од електромагнетниот спектар стапува во интеракцији со материјалите не се разликува по ништо во однос на ултравиолетовото здрачење.

Во поширока дефиниција, светлината е електромагнетно зрачење на било која бранова должина. Постојат 3 големини кои ја условуваат светлината:

Интензитет или замав (амплитуда), која најчесто е поврзана со човечката перцепција за јачина на светлината

Честота (фреквенција) или бранова должина, која луѓето ја забележуваат како боја на светлината

поларизација или агол на треперење, која не е забележлива со човечките сетила при нормални околности.Бидејќи светлината постои како двојност од бран и честичка, таа ги добива својствата и на бран и на честичка. Точната природа на светлината е едно од клучните прашања на кое се обидуваат да одговорат физичарите.

Тилда

Тилда (~), разговорно наречена бран, е графема со неколку намени. Името на знакот доаѓа од шпански, а изворно од латинското titulus, со значење „натпис“ или „наслов“. Првично се пишувала над буквите како знак за кратенка (абревијатура), но оттогаш има добиено и други намени како дијакритички знак, во математика, програмирање, итн.

Треш метал

Треш метал е подгранка на хеви метал музиката, еден екстремен подвид кој се одликува со неговата брзина и агресивност. Потеклото на треш металот главно датира од крајот на 1970-тите и почетокот на 1980-тите, кога неколку музички групи почнале да го обработуваат звукот на Новиот бран на британскиот хеви метал (со тоа правејќи нов вид на музика и развивајќи се во друга насока од панк рокот). Овој вид на метал (треш) е многу поагресивен од неговиот роднина спид металот.

Фреквенција

Фреквенцијата (честота) е големина која го изразува бројот на пати за кој еден настан се повторува во единица време. Исто така е дефинирана како брзина на промена на фазата на синусоидален бран.

Цунами

Цунами (јапонски: 津波 - пристанишен бран) (津 „цу“, пристаниште; 波 „нами“ - бран) е природна појава на огромни бранови кои потекнуваат од земјотрес или вулканско избувнување, при што се поместуваат тектонските плочи на дното на морето и настанува привремено вознемирување на површината на океанот или морето. Исто така цунамите може да бидат создадени од удар од големи вселенски тела, како на пример метеорити.

Гранки на физиката
Поделба
Класична
Современа
Меѓудисциплини
Поврзано

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.