Lingua arabe

Le arabe es un lingua semitic, como le arameo, le hebreo, le akkadiano, le maltese e altere linguas similar. Illo es lingua official in vinti-tres paises, assi como tamben in le Nationes Unite. Illo es tamben le lingua liturgic del Islam.

Se nomina "lingua arabe" tanto le varietate standard como le numerose varietates local, usualmente appelate dialectos, ben que alcunes son tanto differente que pote arrivar a esser incomprensibile inter se. Le denomination de iste lingua in le propie lingua arabe es al-`arabiyya (le (lingua) arabe), nonobstante in alcun dialectos como le egyptiano se denomina `arabī (in genere masculin).

Lingua arabe
Nomine native: اللُّغَة العَرَبِيّة
subclasse de: Linguas semitic
Learning Arabic calligraphy
Personas: 315 421 300
Scriptura: Alphabeto arabe
Phylogenese:
Statuto official
Regulate per: [[Academy of the Arabic Language in Cairo, Arab Academy of Damascus, Supreme Council of the Arabic language in Algeria, Arabic Language International Council, Academy of the Arabic Language in Israel, Iraqi Academy of Sciences, Tunisian Academy of Sciences, Jordan Academy of Arabic]]
Codices de position
ISO 639-1 ar
ISO 639-2 ara
ISO 639-3 ara
Glottolog arab1395
Linguasphere 12-AAC
IETF ID ar
Wikimedia ID ar
Arabic speaking world
categoria principal: Categoria:Lingua arabe

Classification

Pertine al rama semitic del trunco camito-semitic. Es le lingua semitic le plus archaic, isto es, plus affin al semitico primitive que le lingua parlate de hodie. Es lingua litterari desde le seculo VI e lingua lithurgic del musulmanes desde le seculo VII.

Le forma litterari se appella in arabe al-luga al-Fuṣḥà ("le lingua plus eloquente") e include le arabe antique del poesia preislamic, e del Coran e le litteratura classic e le arabe standard moderne, utilisate in le litteratura contemporanee e le medios de communication. Le formas dialectal recipe le nomine generic de al-luga al-`ammiyya" ("le lingua general"). Existe formas intermediari inter un e altere.

Phonologia e scriptura

Alfabeto árabe

Le arabe utilisa un systema de scriptura proprie que se scribe de dextra a sinistra, uniente le litteras inter se, de modo que cata littera pote haber usque quatro formas, secundo si scripte isolate, al principio, in medio o al final del parola.

Salvo rar exceptiones, a cata graphema corresponde un phonema, isto es, a pena existe litteras mute, litteras omittite, ni litteras que in determinate positiones, o unite a alteres, ha un valor distincte del valor principal. Le exceptiones se sole deber al tradition religiose.

In le linguas arabe parlate alcun litteras ha valores differente, secundo region, que in arabe classic. In general, iste particularitates local de pronunciation se mantene quando le parlante utilisa le arabe standard.

In arabe non existe le litteras majuscule. Il habeva un tentativa de introducer los in le annos 20, ma non se realisava. Date que le nomines proprie arabe sole haber significato, a vices, pro evitar confusiones, illos se inserra inter parentheses o virgulettas.

Le arabe ha incorporate (e adaptate in alcun casos) le signos de punctuation del linguas europee: le puncto, le virgula (،), le puncto e virgula (؛), le interrogation (؟), etc. Le punctos suspensive sole esser duo e non tres.

Vide: Alphabeto arabe

Description phonematic e allophonic

In le quadro sequente se monstra le phonemas: le prime linea le valor in API, le secunde su transcription plus habitual in le campo del studios arabe e le tertie le character arabe correspondente.

Bilab. Labio-dent. Dent. Alveol. Post-alveol. Palat. Vel. Uvul. Faring. Glot.
Occlusive [b] [t̪] ~ [d̪] [k] [q] [ʔ]
b t ~ d k q ʾ
ﺕ ~ ﺩ ء
Nasales [m] [n̪]
m n
Fricative [f] [θ] ~ [ð] [s] ~ [z] [ʃ] [x] ~ [ɣ] [ħ] [h]
f ṯ ~ ḏ s ~ z š j o ḫ ~ ġ h
ﺙ ~ ﺫ ﺱ ~ ﺯ خ ~ غ
Africate [ʤ]
ǧ o ŷ
Vibrante [r]
r
Aspirante [j] ([w])
y w
Lateral [l]
l

(consonantes obstruente: occlusive, fricative (sibilante e non sibilante); consonantes

non obstruente: liquide (lateral e vibrante) e approximante; vocales)
(variation allophonic, archiphonemas)

Morphosyntaxis

Radices e formas

Como le resto del linguas semitic, le morphologia del arabe se basa in le principio del radices (جذر) e del formas o pesos (وزن). Le radice es le majoritate del vices trilittere, isto es, formate per tres consonantes, e ha un significato general. Le forma es un paradigma de flexion del radice que frequentemente contine tamben in se mesme un significato. Per exemplo, le union del forma verbal istaf3ala (mandar facer) con le radice KTB (scriber) da le verbo istaKTaBa (dictar, o mandar que se scribe o facer scriber); con JDM (servir) da istaJDaMa (utilisar, o facer servir); con NZL (descender) da istaNZaLa (inspirar se, o "facer descender" le inspiration). Altere exemplos de paradigmas con le radice كتب KTB:

  * كتب    KaTaBa: ille scribeva
  * إكتتب  iKtaTaBa: ille se inscribeva
  * كتاب   KiTāB: libro
  * كاتبة  KāTiBa: scriptora
  * مكتبة  maKTaBa: bibliotheca
  * مكتب   miKTaB: machina a scriber
  * اكتب   uKTuB!: scribe!
  * تكتبون taKTuBūna: vos scribe

etc.

Multe vices es possibile divinar le significato de un parola non cognoscite uniente le significatos de su radice e de su paradigma. Altere vices non es possibile. Per exemplo, le parola "zāhir" combina un radice de significato "se vide" con un paradigma de significato "lo que", e isto nos permitte conjecturar que le parola ha le significato "lo que se vide" o "visibile". Iste parola de facto ha iste significato. Ma in addition ha un altere, "suburbios", que nos non poterea haber "divinate" de iste maniera.

Le existentia de paradigmas fixe adjuta multo a deducer le vocales de un parola. Isto permitte "divinar" le vocalisation de parolas que nos ha vidite scripte e nunquam ha audite pronunciar.

Per exemplo, 99 de cata cento del parolas que ha un forma scripte del typo 12ā3 (ubi le numeros corresponde al consonantes del radice) se vocalisa 1i2ā3: kitāb, kifāh, himār, kibār, etc. Tamen, le procedimento non es secur: le parola scripte "dhāb" ("ir") se lege "dahāb" e es un inter cento. Como resultato, qui ha apprendite iste parola legente (e non audiente lo pronunciar in un recitation del Coran) lo pronunciara "dihāb" per analogia con le altere 99 parolas. Secundo le expertos native, que tende a considerare le arabe como un lingua parlate, "dihāb" es mal árabe, e "dahāb" es le unic forma correcte. Secundo le expertos occidental, pro qui le arabe es un lingua scripte e le detalios de pronunciation es secundari, le supposite "error" es tanto extendite que illo debe esser considerate "correcte arabe standard".

Le arabe classic ha plus formas de parolas que le arabes colloquial. Frequentemente multes del significatos original del formas se ha perdite, non assi les del radices. Le dictionarios arabe organisa le parolas per radices, e intra cata radice le parolas derivate per grado de complexitate. Illo suppone le necessitate de cognoscer le radice pro cercar le parola, lo que non es semper facile proque il ha radices irregular.

Genere

Le arabe ha duo generes: masculin e feminin.

Generalmente es feminin le parolas que "ha forma de feminino", es a dicer, le singulares que fini in ة, اء o ى ( âh, ah, â, tote iste terminationes sona approximatemente como le a in interlingua), e es masculin les que non ha iste terminationes.

Le majoritate del exceptiones a iste regula es feminin sin termination de feminino. Inter illos:

  • Les que se refere a esseres de sexo feminin: أم umm (matre); فرس faras (cavalla); مريم Maryam (Maria, nomine proprie).
  • Le nomines de ventos
  • Les que pote per analogia esser considerate fontes de vita e alteres relationate con illos: شمس šams (sol); نور nūr (luce); نار nâr (foco); رحم raḥm (utero); أرض arḍ (terra).
  • Le nomines del partes del corpore par in numero: يد yad (mano); عين `ayn (oculo).
  • Alteres per le uso: قوس qaws (arco) بئر bi'r (puteo), طريق ṭarīq (cammino).

Es multo infrequente que un parola con termination de feminino sia masculin. Es le caso del numerales tres a dece in masculin, e del parola خليفة jalīfa (califa).

Le feminino singular del esseres animate quasi semper se forma addente le termination ة (ah) al masculino: كاتب kātib (scriptor) > كاتبة kātiba (scriptora); مستخدم mustajdim (usator) > مستخدمة mustajdima (usatora); صحراوي ṣaḥarāwī (saharaui) > صحراوية ṣaḥarāwiyya, etc. Naturalmente, il ha exceptiones; le feminino de al'asad (leon) es labu'ah (leona).

Tote le plurales de esseres inanimate conta como feminino singular a effectos de concordantia: "montes alte" se dice "jibâl 3âliyah", con le adjectivo 3âlî in feminino singular. Tamen, al contar "tres montes", le numero tres prende le genere que ha le parola "jabal" en singular.

Alcun parolas ha ambe generes.

Abu Nuwas

Abu-Nuwas al-Hasan ben Hani al-Hakami (750? - 810), cognoscite como as Abū-Nuwās (arabe: ابونواس; persiano: ابونواس ), esseva un del plus cognoscite del classic poetas in le era abbasid del poesia arabe e poesia persian. Nascite in Persia, de ancestres semi-Persian, il deveniva un maestro de tote le generes contemporanee de poesia arabe. Abu Nuwas ha entrate le traditiones de folklore, e il appareva plure veces in Le mil e un noctes.

Al-Maʿarri

Abul ʿAla Al-Maʿarri, (Arabic أبو العلاء المعري Abū al-ʿAlāʾ al-Maʿarrī 973 - 1058) esseva un philosopho e poeta arabe rationaliste in su tempo que attaccava le dogmas del religion.

Ille nasceva in Maʿarra, Grande Syria. Ille esseva membro del familia Banu Sulayman, familia notabile del citate pertenencente al tribu Tanukh. Ille perdeva le vista per le viruela al quattro annos.

Ille comenciava su carrera como poeta a un etate temprane, essente educate in Ma'arra e Aleppo, post in Antiochia e altere citates syrian.

Al-Qifti dise que in su viage a Tripoli, Al-Maʿarri visitava un monasterio christian cerca de Latakia ubi participava in debates de pholophia hellenistic, que le faceva planctar le scepticismo e le irreligiositate; alter historicos como Ibn al-Adim nega que ille esserea exposate a altere theologia differente del islamic.

Ille esseva duo annos in Bagdad, ubi esseva bene recipite in le salones litterari del epoca, sed pronto selectionava un vita ascetic.

Alphabeto arabe

Le alphabeto arabe (أبجدية عربية) es le systema de scriptura usate per multe linguas de Asia e Africa, como le lingua arabe, le lingua persian, e Urdu. Depost del alphabeto latin, illo es le secunde alphabeto plus usate in le mundo.

Ecclesia de Jesus Christo del Sanctos del Ultime Dies

Le Ecclesia de Jesus Christo del Sanctos del Ultime Dies es un communitate christian con 12.300.000 de membros in tote le mundo e un crescite medie annue de 300.000 (estimation de 2005). Le termino mormon, generalmente usate pro referer se al membros de iste ecclesia, deriva del nomine del propheta Mormon un del autores del Libro de Mormon.

Ibn Khaldun

Ibn Khaldun esseva un homine.

Iste action ha essite automaticamente identificate como damnose, e per consequente es prohibite. Si tu crede que tu action esseva constructive, per favor informa un administrator de lo que tu tentava facer. Un breve description del regula anti-abuso correspondente a tu action es: Iste articulo es troppo curte. Per favor, adde alcun phrases.

Influentia del lingua arabic in le espaniol

Le influentia del arabe in le lingua espaniola ha essite multo significative, specialmente in le nivello lexical, pro le larga presentia arabo-phona in "Hispania" e le peninsula iberic inter le annos 711 et 1609 (data in le qual occurreva le expulsion del moriscos). Le influentia arabo-phona era plus grande in le Sud et le Est del territorio, anque cognoscite como al-Ándalus, le actual Andalusia, con le establimento del Emirate de Cordova, pois le Califato de Cordova et le Regos Taifa.

Le resultato de isto es multo toponymos, substantivos et nomines proprie, et in pauc casos, anque verbos, adjectivos et adverbios, et solmente un preposition: Ojalá (Que deo vole o si deo vole); isto monstra que le influentia era importante et extense, ma non attingeva cambiar le structura romanic del lingua.

Khalil Gibran

Gibran Khalil Gibran (جبران خليل جبران بن ميکائيل بن سعد; in syriaco: ܓ̰ܒܪܢ ܚܠܝܠ ܓ̰ܒܪܢ; Bisharri, Libano, 6 de januario 1883 – Nove York, Statos Unite, 10 de april 1931), etiam cognoscite simplemente como Khalil Gibran, esseva un essayista, philosopho, prosator, poeta, orator e pictor de origine libanese, cuje scriptos, plen de profunde e simple beltate e spiritualitate, ganiava le admiration del publico de tote le mundo.

In su relativemente curte, totevia prolific existentia (ille viveva a pena 48 annos), Khalil Gibran produceva obra litterari accentuate e artisticamente marcate per le mysticismo oriental, que – pro iste ration – attingeva popularitate in toto le mundo. Su obra, accentuatemente romantic e influentiate per fontes de apparente contrasto como le Biblia, Friedrich Nietzsche e William Blake, tracta de themas como le amor, le amicitate, le morte e le natura, inter alteres. Scribite in anglese e arabe, illo exprime le inclinationes religiose e mystic del autor. Su obra le plus cognoscite es le libro Le Propheta, que esseva originalmente publicate in le lingua anglese e traducite in innumerabile altere linguas in tote le mundo. Un altere libro eminente es Alas Partite, in que le autor parla de su prime historia de amor.

Gibran Khalil Gibran moriva le 10 de april 1931 (Nove York, Statos Unite de America), le causa del morte dicite de esser cirrhosis e tuberculosis.

Kitab-i-Aqdas

Kitāb al-Aqdas

Le Kitāb-al Aqdas (in arabe ‏الكتاب الأقدس‎ al-Kitāb al-Aqdas) [etiam: Kitáb-i-Aqdas] es le ›Libro Sacrissime‹ del Bahā’ismo e le plus elevate texto de iste communitate neoreligiose derivate del Islām šī‘ite. Le autor de iste obra es Bahā’u’llāh (1817-1892) qui lo redigeva in 1873 in su exilio de ‘Akkā (Palestina).

Le Kitāb al-Aqdas contine le leges religiose del Bahā’ismo, e es anque nominate le ›Libro del Leges‹ que se divide in 190 segmentos numerate. Al texto es addite un annexo de 107 ›Questiones e Responsas‹ (Q&R), ma cuje autorato non es perfectemente clar. Pro le Bahā’īs (le fideles del Bahā’ismo) il se tracta de expositiones de Bahā’u’llāh, durante que alicunes los attribue a Zaynu’l-Muqqarabīn (1818-1903), qui era secretario del propheta e copista de su scriptos.[1].

Udo Schaefer[2] vide in iste annexo (Q&R), nominate Risāla-i su’āl u-ğawāb[3], un catalogo de »questiones pro le empleo del leges«[4] que Zayn’ul-Muqarrabīn adressava a Bahā’u’llāh, le qual de su parte los respondeva. Secundo Schaefer[5], iste texto »esseva publicate usque a ille tempore solmente in extractos«[6]. Alterubi, Schaefer nota que iste catalogo de Questiones e Responsas existeva »solmente in un traduction non authentic de Māzinderānī/Gail«[7]. Le autorato de iste compilation (Q&R) – cuje authenticitate es negate de Schaefer – resta confuse per falta de datos e referentias non assatis fundite.

Le Aqdas contine anque 194 commentos o explicationes supplementari (Expl.) que se refere al texto sacre. Ma viste que Bahā’u’llāh prohibiva cata interpretation del textos sacre [Aqdas 105], on debe examinar iste ›Explicationes‹ con grande reservas.

1. Religion de lege

In le concurso del religiones, le Bahā’ismo se presenta como un distachante e incomparabile phenomeno de importantia universal e como un nove revelation de Deo que pretende unir tote le humanitate in un sol systema religiose e social. Assi le Bahā’ismo non es un message que se dirige unicamente al individuo; illo se comprende in prime loco como un religion e movimento universal que aspira al unitate del humanitate integre.

Analogemente al Islām, le Bahā’ismo non cognosce un separation de Religion e Stato; illo es religion e societate in un (dīn wa daula) que include tote le spheras de vita. In iste aspecto le lege religiose del Bahā’ismo es in multo comparabile al šarī‘a (vide: sharia o shari'a) islamic. Ambes (Bahā’ismo e Islam) son ›religiones de obedientia‹ que impone al fideles le normas divin que in se son absolute e invariabile. Iste normas son documentate in le Kitāb al-Aqdas que contine le ordine juridic de Deo (ḥaqq Allāh), e le qual non vale solmente pro le adherentes del Bahā’ismo ma pro tote le mundo, perque »le libro [le Aqdas] contine le lege divin pro le integre humanitate«.[8]Inter le numerose obras de Bahā’u’llāh, le Kitāb-al Aqdas pretende un position supreme. Tanto plus il surprende que le libro – redigite in 1873 in lingua arabe, le lingua del prophetia – per longe tempore non era disponibile pro le majoritate del fideles o al minus pro illes del mundo occidental. Le prime traduction (in anglese) es del anno 1992. Intertanto le obra existe in varie translationes al quales non es addite le texto original in arabe. Le Bahā’īs recognosce solmente le traductiones approbate per le autoritates del communitate.

2. Le determinationes del Kitāb al-Aqdas

Le Kitāb al-Aqdas expone in particular :

le preceptos de culto (precarias obligatori, le jejuno e le pelegrinage);

diverse dispositiones, regulas e admonitiones;

le base financiari del communitate (contributiones, impostos social e obras pie);

le base del ordine administrative;

le normas civil (derecto matrimonial, derecto de succession);

le normas del derecto penal.3. Le preceptos de culto

Le preceptos de culto regula le precarias, le jejuno e le pelegrinage al locos sacre del communitate. A omne credente de 15 a 70 annos es imponite de exequer tres vices per die certe precarias obligatori (ṣalat) [Aqdas 6, 8-13]. Istos son accompaniate de ablutiones ritual (wudu’), de certe posturas del corpore (rak‘a) e del orientation geographic a ‘Akkā (qibla), ubi se trova le sepultura de Bahā’u’llāh. On exeque le precarias obligatori in privato e non in communitate; solmente le oration pro le mortos es celebrate in publico [Aqdas 12]. In plus al adherentes il es imponite le recitation del "Nomine le plus grande de Deo" (Allāh’u- abhā) 95 vices per die [Aqdas 18].

Le jejuno (angl. fasting) durante le mense de ‘Alā del calendario bahā’iste (le 2 usque le 21 de martio) es obligatori pro le viros ab le 15e anno de vita e contine le abstinentia de cata alimentation fixe e liquide, partiente del levar del sol usque le poner del sol [Aqdas 16,17].

Le pelegrinage al ›Casa le plus Grande‹ de Bahā’u’llāh in Bagdad o al ›Casa del Prime Puncto‹ de Sayyid al-Bāb[9] in Shiras (Iran) es obligatori pro tote le homines (viros); le feminas son dispensate [Aqdas 32]. Post le morte de Bahā’u’llāh, ‘Abdu’l Bahā, filio e successor del propheta, designava le sanctuario (le sepultura de Bahā’u’llāh) in Bahğī (in le proximitate de ‘Akkā in Palestina) como nove loco de pelegrinage [Aqdas, Expl. 54].

4. Diverse dispositiones, regulas e admonitiones

Le Kitāb al-Aqdas contine un multitude de leges, ordines e admonitiones que se refere primarimente al vita individual e social del adherentes. Le ordine maxime consiste in obedir al lege divin [Aqdas 7].

Inter altere son obligate: le obedientia al autoritates [Aqdas 95]; le exercitio de un travalio professional [Aqdas 33]; le inseniamento del infantes [Aqdas 48,150]; le redaction de un testamento [Aqdas 109]; le sepultura subterranee (prohibitión del cremation), le qual debe effectuar se non plus distante de un percurso de un hora [Aqdas 130]; le recognition del mission de Bahā’u’llāh in le actual cyclo de mille annos [Aqdas 37].[10]Inter altere son prohibite: Le interpretation individual del Sacre Scripturas [Aqdas 105,168; Expl. 130]; le sclavitute (Aqdas 72]; le ascetismo e monastismo [Aqdas 36]; le confession [Aqdas 34]; le mendication e anque de dar a un mendicante [Aqdas 147]; le basia-mano [Aqdas 34]; le biberage alcoholic e opium[11] [Aqdas 119,155,190; Expl. 144,170]; le joco de hasardo [Aqdas 155]; cata acto sexual foris del matrimonio [Aqdas 19]; le impudicitate e homosexualitate [Aqdas 107; Expl. 134]; pigressa e otiositate [Aqdas 33]; maledicentia e diffamation [Aqdas 19]; assassinato e homocidio [Aqdas 19]; le portar de armas (excepte si es necessari) [Aqdas 159]; le lesion corporal, litigiositate e lucta [Aqdas 148]; le entrar in un casa sin permisso del proprietario [Aqdas 145]; le murmuration de versos sacre in publicitate [Aqdas 108]; le mitter le manos in cibos [Aqdas 46]; le rasura del capillos e le crescimento del capillos viril supra le lobulos auricular [Aqdas 44].

Il son abolite: Cata restriction con reguardo al vestimentos e del barba; le impuritate de cosas e populos; le impuritate del semine; restrictiones quanto al viage; le prohibition del uso de objectos de auro e de argento; le prohibition del musica.

Le fideles son convitate (inter alteres): de cultivar le communitate con le adherentes de altere religiones; de respectar le parentes; de inseniar e propagar le fide; de approfundar se in le studio del doctrinas; de non livrar se del sacre scripturas; de consultar le scripturas in caso de dissentimentos; de recitar melodicamente le sacre versos; de studiar le artes e le scientias in tanto que illos son de beneficio pro le humanitate; de consultar se con alteres; de repentir le peccatos ante Deo; de distinguer se per bon obras; de abstiner se del maltractamento del animales; de lavar se le pedes; de taliar se le ungulas; de perfumar se; de baniar in aqua munde; de esser sin macula in su vestitura.

5. Le base financiari del communitate

Pro garantir le base financiari del communitate, le Kitāb al-Aqdas previde diverse fontes de ingressos, del quales es accentuate le pagamento del ḥuqūq’ullāh (›derectos de Deo‹) que se compone de 19 per cento del fortuna obtenite [Aqdas 97]. Altere fontes de ingressos consiste in le pagamento del zakāt, un taxa social [Aqdas 146], in operas pie o beneficente (waqf, Plur. awqāf) [Aqdas 42], in quotas del hereditage [Aqdas 20-29], in mulctas pro lesiones corporal (diya) [Aqdas 56], in altere mulctas pro diverse delictos e, al fin, in donos voluntari.

6. Le ordine administrative

Bahā’u’llāh non designava in su ›Libro Sacrissime‹ (Kitāb al-Aqdas) un successor, un cosa que es regulate in su testamento (Kitāb-i ‘ahd) de 1890, in que ille nominava ‘Abdu’l Bahā, su filio major (1844-1921), como successor.

Es definite in le Kitāb al-Aqdas que in cata citate on debe establir un ›Casa de Justitia‹ (bait al-‘adl, Plur. buyūt al-‘adl) [Aqdas 30] que presentemente es nominate ›Assemblea Spiritual‹. Illo es le puncto de referentia administrative e le centro vital de omne communitate local. Cata Assemblea Spiritual ha 9 membros (homines e feminas) qui son eligite annualmente per le membros del communitate local. Actualmente (2015) il ha plus que 17.000 centros local in le mundo.

Anteponite al Assembleas Spiritual es le ›Assemblea Spiritual National‹ a que incumbe le exercitio del deberes national. Iste institution non es mentionate in le Kitāb al-Aqdas o in altere textos de Bahā’u’llāh. Le gremio ha tamben 9 membros (homines e feminas) e es eligite cata anno per le representantes del Assembleas local. A scala mundial il ha plus que 170 Assembleas National.

Le institutiones supra mentionate son dirigite »per le spirito de Deo« e son, per consequente, infallibile o al minus divinmente animate in lor decisiones.

Non mentionate in le Kitāb al-Aqdas es tamben le ›Casa Universal de Justitia‹ (bait’ul ‘adl- i a‘zam)[12], le centro mundial del Bahā’ismo, malgrado que illo appare in multe contextos del Kitāb al-Aqdas, specialmente in le duo appendices ›Questiones e Responsas‹ e ›Explicationes‹ que non forma un parte integral del sacre texto. Le Casa Universal de Justitia (establite in 1963) non es un institution fundate de Bahā’u’llāh, ma un creation de ‘Abdu’l Bahā qui lo habeva anticipate in su testamento.[13]Le Casa Universal de Justitia ha su sede in Haifa (Israel), le centro universal del communitate del Bahā’īs. Illo se compone de 9 membros (solmente homines) e es eligite omne 5 annos per tote le Assembleas National del mundo.

Non mentionate in le Kitāb-al Aqdas o in altere scripturas de Bahā’u’llāh es tamben le institution del ›Guardianismo‹, le qual se refere a ‘Abdu’l Bahā qui nominava in su testamento Šawqī Rabbānī o Shoghi Effendi (1897-1957) como ›Custode‹ o ›Guardiano‹ (valī-i amr’ullāh) del Bahā’ismo. Malgrado isto, le institution del ›Guardianismo‹ appare in un appendice del citate libro [Aqdas, Expl. 66], ubi es suggerite que Bahā’u’ullāh ya haberea previste iste institution. Le ›Guardianismo‹ existeva de 1921-1957 e expirava in 1957 con le morte de Shoghi Effendi.

7. Le normas del derecto civil

a) Derecto matrimonial

Le matrimonio (nikāḥ) es un »institution divin« e, assi, obligatori [Aqdas 63]. Tamen, il pare que se tracta de un »obligation« non obligatori quando alterubi es dicite: »Il es non obligatori« [Aqdas, Q&R 46; Expl. 91].

Le polygamía non es explicitemente prohibite, ben que Bahā’u’ullāh consilia de non maritar se con plus que duo feminas, dante mesmo le preferentia al monogamía. Del predilectión matrimonial del femina, le Kitāb al-Aqdas non da informationes, malgrado que le Bahā’ismo affirma emphaticamente le equalitate del sexos.

Al homine (viro) es permittite de prender ultra su sposa(s) anque un »virgine«, semper e quando isto es decorate con decentia [Aqdas 63]. Al femina non es concedite un derecto equal; es a dicer: illa non pote haber ultra le marito anque un ephebo o un viro adolescente.

b) Divorcio

Es disapprobate le divorcio (ṭalāq) [Aqdas 70], ma permittite post un moratorio de un anno [Aqdas 68]. Es solmente le homine qui pote divorciar se; de un identic derecto concedite al femina, le Kitāb al-Aqdas non da informationes.[14]Durante le moratorio de un anno que precede al divorcio, le femina accusate de infidelitate non pote reclamar un sustentamento o alimentos [Aqdas 70][15]. In quanto al consequentias que resulta del infidelitate del homine (viro), le Kitāb al-Aqdas guarda silentio.

d) Derecto de succession

»Omne individuo es obligate a facer un testamento« [Adas 109]. Le testator pote disponer liberemente de su benes. Le repartition del haberes se realisa post le pagamento del ḥuqūq’ullāh (›derectos de Deo‹), le liquidation de eventual debitas e le costos funeral [Aqdas 28]. In caso que non existe un testamento, il es previste un detaliate succession legal, in que le descendentes mascule son privilegiate con reguardo al feminas [Aqdas 20; Expl 38]. Si le defuncto non lassa descendentes, le quota del quales cade al Casa de Justitia competente [Aqdas 21]. Non-Bahā’īs son excludite del succession legal; es a dicer: »Qui – malgrado le categoria hereditari – sta foris del fide, es reguardate nonexistente e non pote hereditar« [Aqdas, Q&R 34].

8. Le normas del derecto penal

Secundo le opinion del Bahā’īs, le ordine del mundo es fundate sur le principios de »recompensa e punition«[16]. Il non es le misericordia, ma le derecto e le ordine divín que exige un preeminentia absolute. Ergo, le valor cardinal del ordine mundial constiste in le justitia (‘adl) e non in le amor remittente.[17]Le sanctiones penal previde in prime loco le pagamento de mulctas pro le delictos committite. Il son prohibite e punibile le cohabitation foris del matrimonio (zinā’) [Aqdas 19,49], adulterio [Aqdas, Expl. 36,77] e homosexualitate [Aqdas 107]. Le violation non es mentionate in le texto, ma reguardate como forma de impudicitate (zina’) [Aqdas, Expl. 36]. Con toto isto, de relevantia penal es solmente le acto sexual extra-matrimonial [Aqdas, Expl. 36]. Le persecution de altere delictos incumbe – in application del derecto supplementari (ius divinum complementarum) – al Casa Universal de Justitia [Aqdas, Expl. 36] e/o al Assembleas Spiritual (local o national) [Aqdas, Expl. 77]. Le objectivo principal del pena es le compromitter del delinquente, su vergonia e dishonor ante le societate [Aqdas, Expl. 77].

Pro le furto es decretate le bannimento e prision, e ab le tertie delicto le application de un »marca« sur le fronte facial, »a fin que, assi identificate, le delinquente non sia acceptate in le citates e paises de Deo« [Aqdas 45]. Le Bahā’īs guarda silentio in clarificar de que qualitate es iste »marca«[18] (un marca de ustion, un tatu o un altere forma de mutilation o deformation physic?). Certe es in omne caso que se tracta de un stigmatisation ben visibile e inextinguibile, con que es intendite le permanente exclusion social del delinquente.

Pro homicidio e incendio criminal le pena de morte es ordinate. Un pena alternative es le prision perpetue [Aqdas 62].

9. Considerationes final

Le derecto bahā’iste non cognosce un separation de poteres, i.e. le poter legislative, le poter executive e le poter judicial, sub le quales se funda omne stato de derecto moderne. In le Bahā’ismo il es le »Administration« (le organo administrative del communitate) que de modo simultanee reuni le tres poteres exclusivemente in un sol corporation, divinmente fundate. Il domina le idea que le mundo es governate in tote su aspectos de Deo e non de ulle instantia secular. Assi, le derecto secular es »ni fonte ni modello« pro le ordine juridic del Bahā’is[19]. Per consequente, le fideles son convitate de appellar in caso de controversias juridic unicamente al instantias interne del administration religiose[20]. Isto es un aspecto central in que le Bahā’ismo va conforme con le Islam fundamentalistic, que tamben refusa un ordine juridic e social non basate sur le religion.

Pro le Bahā’īs, le Kitāb al-Aqdas es le »obra supersaliente« del mission de Bahā’u’llāh. Illo es le nove šarī‘a (vide: sharia o shari'a), le lege supreme de un futur mundo unificate, le charta de un theocratia universal, in que le systemas de valores de un mundo secular sera restituite de un dominio divin.

»Iste obra … es singular e incomparabile inter le sacre scripturas del mundo. Manifestate del prime usque le ultime parola del fundator del Fide Bahá’í, le Kitáb-i-Aqdas conserva al posterioritate le leges, sur le quales reposa le construction de su futur ordine mundial«.[21]»In iste Libro Sacrissime, cuje dispositiones sera in vigor pro al minus mille annos e cuje systema involvera tote le orbe, on pote ben vider le descendita le plus lucide del spirito de Bahá’u’lláh, le libro matre de Su mission, le Charta de Su nove ordine mundial.«[22]Le leges del Kitāb al-Aqdas »son de Deo« e, per consequente, infallibile e invariabile. Illos pretende in le presente millennio (epocha de al minus mille annos) un vigentia absolute e non pote esser abrogate o adaptate a nove conditiones e situationes. In consequentia, le texto – in su qualitate de esser le »Verbo de Deo« authentic – anque non pote esser interpretate de qualcunque modo [Aqdas 105]. Isto non vale solmente pro le Aqdas, ma pro tote le sacre scripturas del Bahā’ismo. Le instantias autorisate al interpretation era in le passato solmente ‘Abdu’l Bahā (le successor de Bahā’u’llāh; †1921) e Shoghi Effendi (le prime e al mesmo le ultime custode del communitate; †1957). Le Casa Universal de Justitia (le supreme dirigentia del communitate; establite in 1963) es a su vice un organo administrative e juridic, e in iste function non competente in quanto al exegese (tafsīr). Essente assi, le Bahā’ismo ya non dispone de un autoritate interpretative.[23]Tanto plus il surprende que le Kitāb al-Aqdas es proviste de varie textos interpretative que in su amplitude supera le texto legal [Aqdas 1-190]. Multes de iste interpretationes contradice profundemente al dispositiones del Aqdas, revelate de Bahā’u’llāh. Il sembla exister un tendentia de relativar e harmonisar certe passages inopportun, a fin que illos appare in un luce favorabile. Illo es anque un methodo in que alicun dispositiones de Bahā’u’llāh cade in perdita total o son cambiate in lor pur contrario (p.ex. elementos del derecto matrimonial, del derecto del divorcio, del derectos feminin etc.). On pote trovar in iste machinationes un certe analogia con le practica del taqīya (etiam: taqīyya = ›autoprotectión‹) que es diffundite super toto in le Islam šī‘ite e su ramificationes. Iste practica permitte le renegation e le dissimulation del proprie fide o de certe doctrinas in situationes periculose o disavantagiose. Le Bahā’īs evita le parola ›taqīya‹ e lo substitue per le termino ḥiqma (sagessa, angl. wisdom).

In summa on pote constatar que le Kitāb al-Aqdas se presenta como un codice in que le normas son exponite al disponibilitate arbitrari, con que es incerte lo que realmente exige un irresistente pretension legal[24]. Isto produce un certe confusion e rende difficile non solmente le discussion interne ma anque le dialogo interreligiose.

Lingua hebree

Hebreo (in Hebreo עִבְרִית o עברית, ‘Ivrit) es un lingua semitic del familia african-asiatic parlate per plus de septe million personas in Israel et in communitates judee in tote le mundo. In Israel, illo es le linguage "de facto" del stato et le gente, como illo es anque un del duo linguages official cum le lingua arabe, et illo es parlate per le majoritate del population.

Le nucleo del Tanakh (le Biblia hebree) es scripte in hebreo classic.

Le lingua hebree moderne es basate de lingua hebree classic, sed es in un gran parte un lingua construite, proque ante le seculo 19 e 20, esseva solmente un lingua liturgical, no un lingua vivante ante le resurection.

Lingua portugese

Le portugese es un lingua romanic parlate in Portugal, Brasil e alcun paises african e asiatic. Illo es un lingua indoeuropee de base greco-latin, con alcun elementos del lingua arabe, in consequentia de que le arabes populava le integre Peninsula Iberica e durante longe annos habitava le parte sud de Portugal, appellate Algarve (in arabe Al-Gharb, que significa le West). In Brasil, le portugese anque ha elementos del lingua tupi, perque esseva le lingua official de Brasil usque le seculo XVII, quando le lingua tupi esseva prohibite.

Marocco

Marocco (lingua arabe: المملكة المغربية (al-Mamlaka al-Maghribiya); anglese: Morocco; francese: le Maroc; espaniol: Marruecos), officialmente Regno de Marocco es un nation in Africa del nord, con costas in le Oceano Atlantic e in le Mar Mediterranee. Su capital es Rabat.

Incontra se separate de Europa per le Stricto de Gibraltar. Marocco face frontiera con Algeria al Est (sed le frontiera con iste pais es clause), per le sud con la Mauritania, e per le Nord con Espania, con qui ha intense lassos commercial e comparti frontieras maritime e terrestre occupada (le citates espaniol autonome de Melilla e de Ceuta; e anque le archipelago del Insulas Chafarinas, Le Insula de Alboran, le Insulas Alhucemas e le Peñón de Vélez de la Gomera).

Le lingua official es le lingua arabic, ma le tamazight, le francese e le espaniol es multe usate e extendite.

Mohamet ibn Musa al-Khwarizmi

Mohamet ibn Musa al-Khwarizmi (محمد بن موسى ابو جعفر الخوارزمي‎ - Muḥammad bin Mūsā Abū Ǧaʿfar al-Ḫawārazmī; c. 780 - c. 850) era un mathematico, astronomo, e geographo persian. Ille ha nate cerca a Khwarazm in Uzbekistan, que era parte del dynastia afrigid native, e ha morte c. 850. Ille laborava pro le majoritate de su vita como un erudito in le Cassa de Sagessa in Bagdad.

Su prime libro, le Libro Compendiose re Calculation per Completion e Balanciamento, scribite c. 820, era le prime libro re le solution systematic de equationes quadratic e linear. Consequentemente, ille es considerate ser le patre del algebra.. In le seculo 12, su Arithmetic, que explicava le numeros arabe, era traducite al latino, exponite le systema positional decimal al mundo occidental. Ille era un del prime que usava zero pro marcar nulles in notation positional. Le parola algorithmo se deriva de su nomine. Ille revideva e actualisava le Geographia de Ptolemeo, e scribeva plure obras re astronomia e astrologia.

Su libro non solmente es mathematic, sed linguistic. Le parola "algebra" se deriva del al-jabr, un del duo operationes usate pro solver equationes quadratic, como il es describite in su libro.

Naguib Mahfouz

Naguib Mahfouz (11 de decembre 1911 in Cairo – 30 de augusto 2006 in Cairo) esseva un scriptor egyptian. Ille ganiava le Premio Nobel pro Litteratura in 1988.

Ptolemeo

Ptolemeo (Claudius Ptolemaeus; ca. 90 – ca. 160) esseva un astronomo, mathematico e geographo qui viveva e travaliava in Alexandria, Egypto.

Ptolemeo esseva le autor del tractato astronomic cognoscite como le Almagesto (in greco hè megalè syntaxis, le grande tractato). Isto esseva preservate, como multe obras grec classic de scientia, in manuscriptos arabe (su nomine veni del lingua arabe) e solmente disponibile in traduction latin (de Gerardo de Cremona) in le dece-secunde seculo. Su theorias astronomic influentiava le pensamento astronomic e mathematic usque al 16te seculo.

Ptolemeo applicava su studios de trigonometria al construction de astrolabios e horologios solar. Ille anque applicava le studio de astronomia a astrologia, creante horoscopos. Tote iste theorias e studios esseva scribite in su obra Tetrabiblon.

Ptolemeo anque esseva un bon optico. In le campo de optica ille explorava le proprietates de lumine, super toto de refraction e reflexion. Su obra Optica es un bon tractato super le theoria mathematic de lumine.

Le mundo de musica anque non esseva ignorate per Ptolemeo. Ille scribeva un obra de theoria musical appellate Harmonicos.

Un altere grande obra es su Geographia, in le qual ille describe le mundo de su epocha. Ille utilisa un systema de latitude e longitude que serviva como exemplo al cartographos durante multe annos. Un del locos describite in iste obra es Makoraba in le Peninsula Arabe, que forsan es le citate Mecca.

Sibawayh

Abū Bishr ʻAmr ibn ʻUthmān ibn Qanbar Al-Bishrī (arabic: أبو بشر عمرو بن عثمان بن قنبر‎), cognoscite generalemente como Sibaway o Sibawayhi (Sībawayh) en persa Sibuyeh (سيبويه) e in arabic (سیبویه), esseva un pionero del grammatica arabic e recognoscite como le fundator del scientia grammatical arabic. Illo es credite que ille nasceva in Bayza (antique Nesayak) vero 760 e que ille moriva in Shiraz verso 796-767. Su opera Kitab Shibawayh es le referentia del grammatica arabic.

Somalia

Somalia es un pais del Africa Oriental, con costas sur le Oceano Indian e Golfo de Aden. Le citate capital es Mogadishu. Le habitantes parla le somaliano, un lingua in le branca cushitic del familia afro-asiatic; le lingua arabe servi de lingua vehicular. Le population es a 99% musulman, con un forte influentia sufi.

Le pais esseva formate in 1960 de duo ancian colonias europee: le ancian Somaliland britannic in le nord, apud le Golfo de Aden, e le ancian Somalia italian in le centro e sud. Post le comenciamento del Guerra Civil Somalian in 1991, il habeva nulle governamento central durante longe tempore. Militantes wahhabi son active in le pais depois iste data, e piratas opera con impunitate ex le region de Puntland e alterubi.

Un clan prominente in le Somalia del nord ha proclamate le reestablimento de Somaliland como stato independente. Durante que le ancian Somalia italian ha suffrite del anarchia, violentia terrorista e incursiones estranie (ethiopian, kenyan, statounitese...), le Somaliland (ex-britannic) ha organisate un constitution, cortes, e electiones resultante in transferentias pacibile del poter.

Il ha essite importante effortios de organisar un nove governamento a fin de reunificar le pais. Le Governamento Federal de Transition, organisate in 2004, es appoiate per le Union African e recognite per tote le statos independente como le governamento legitime de Somalia. Ma iste governamento controlava solmente Mogadiscio usque in 2011, quando le intervention de fortias kenyan e ethiopian, alliatos del governamento, extendeva su zona de controlo in comparation a cello del militia wahhabi Al-Shabaab.

In 2011, un seriose crise alimentari affligeva multe partes de Somalia.

Syria

Syria es un pais in Asia Occidental (le Proxime Oriente) dotate de un longe historia. Su capital, Damasco, ancian centro del Caliphato Omayyade, es un del urbes continuemente habitate le plus antique. In le est flue le Euphrate, un del duo magne fluvios de Mesopotamia; il ha un costa sur le Mediterraneo in le west. In su territorio ha florite le citates-statos de Ebla e Phenicia e imperios egyptian, sumerian, assyrie, babylonie, hittita, perse, seleucide, roman/palmyren/byzantin, ommayede, abbaside, mameluc e ottoman. Ora Syria es un republica de orientation nationalista e arabe; illo es le successor immediate del mandato francese del Societate de Nationes.

Le majoritate del populo syrie es arabe e musulman de confession sunnita. Arabe es le unic lingua official del stato (ben que multe personas apprende francese o anglese como lingua secunde); islam ha un stato constitutionalmente protecte secundo qual sharia servi como un fundo del lege civil e le presidente debe esser un musulman. Il ha totevia plure minoritates ethnic e/o religiose importante, como le kurdos, qui habita primarimente le est del pais; le musulmanes alawita (chiitas heterodoxe), concentrate verso le costa del west e includente le presidente actual, Bashar el-Assad; druzos; e communitates christian de lingua arabe, armenie, e plure dialectos neo-aramaic includente chaldee e assyrie. Le tracias de iste diversitate son evidente in le architectura e patrimonio del pais.

Ultra Damasco, citates importante include Aleppo, Emesa (Hims o Homs), Hama, Laodicea (Latakia) e Deir ez-Zor. Le region mesopotamie es relativemente verdente, con un zono petrolifere a Deir ez-Zor. Syria beneficia de un rete ferroviari de alte qualitate. Nonobstante, le pais suffre un alte nivello de desempleato e pauperitate; secundo le PNUD, 30% del population syrie viveva in pauperitate in 2005, e 11,4% infra le nivello de subsistentia.

Le regime actual, le Republica Arabe de Syria, es dominate per le Partito Ba'ath, designate per le Constitution como le "partito dirigente del societate e del stato". Syria es un alliato proxime del Republica Islamic de Iran e de Hizbullah in Libano; illo alberga anque le chefes del palestin Hamas. Officialmente, un stato de guerra perdura contra Israel, que occupa depois 1967 le eminentia de Golan in le sud-west de Syria. Le Statos Unite considera Syria como un stato patrono del terrorismo. In le passato, il habeva anque tension inter Syria e duo paises vicin, in consequentia de pretensiones territorial syrie sur Antiochia e Alexandretta (Hatay) in Turchia e de ingerentia politic syrie in Libano. Le regime de Bashar Assad habeva ameliorate relationes con iste duo paises in le annos precedente le Primavera Arabe.

Depois 2011, tensiones politic e sectari accentuate per le Primavera Arabe ha resultate in protestos contra le governamento, violentia communal e finalmente un stato de guerra civil. Le principal opponentes armate del regime se appella le Armea Syrian Libere. Con altere formationes (le Committees de Coordination Local, le Consilio Supreme del Revolution Syrian e le Commission General del Revolution Syrian, inter alteres), le Armea Syrian Libere es theoricamente subordinate al Consilio National Syrian, basate in Istanbul e recognite per plure governamentos como le unic governamento legitime de Syria (in le caso del Libya) o un corpore representative del populo syrian (como le Turchia, le Francia, le Statos Unite e le Regno Unite). Le movimento de opposition usa le bandiera e symbolos que esseva currente in Syria ante le regime del Partito Ba'ath.

Le governamento syrian appoia traditionalmente le unitate arabe, e participava con Egypto (e brevemente con Irak) in le Republica Arabe Unite durante le annos 1960. Illo es un stato membro del Liga Arabe e del Greater Arab Free Trade Area. Syria es equalmente un stato membro del ONU, del Union pro le Mediterraneo e de altere organisationes international.

Umar ibn al-Khattab

Umar ibn al-Khattab esseva un homine.

Linguas official del Organisation del Nationes Unite

In altere linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.