Viño branco

O viño branco é un tipo de viño elaborado a partir do mosto da uva, preferentemente branca, que se separa do bagazo ou bagaño para que non desprenda as substancias colorantes. Os viños brancos son famosos en Galicia sobre todo nas denominacións de orixe do Ribeiro, Valdeorras e Rías Baixas. Algunhas castes de uva como o albariño son as máis tradicionais na produción do viño branco.

Ten unha especial relevancia culinaria para engadir á cocción de carnes, peixes ou mariscos como os mexillóns. Recoméndase para acompañar nas comidas sobre todo peixes e mariscos cos que se toma normalmente fresco. Son normalmente viños novos, é dicir, viños que se consomen no mesmo ano en que foron producidos e que non se deixan envellecer.

1743grapes
Uvas brancas

Elaboración

A uva recóllese das vides na vendima. Para facer o viño, non se lavan. O proceso tradicional de pisado realizábase cos pés e foi substituído por prensas mecánicas que facilitan o traballo dos colleiteiros. Hoxe para a elaboración do viño branco, inténtase esmagar a uva sen triturar a pel a fin de evitar a extracción das antocianinas da pel, que lle dan cor aos viños rosados e tintos.

A fermentación transforma o mosto en viño. Vese afectada por diversos de factores como a temperatura. A franxa de temperatura de fermentación dos viños brancos é posíbel entre 8°C e 14 °C. O principal efecto deste proceso é a conversión dos azucres do mosto en alcol etílico pola acción dos lévedos do xénero das Saccharomyces.

Consumo

As cartas dos restaurantes e casas de comidas adoitan distinguir os viños pola súa cor. Isto débese a que acostuma ser un dos criterios para a súa elección. Habitualmente, o viño branco é aconsellábel para acompañar ensaladas, carnes brancas, peixes e froitos do mar. A súa frescura e aromas combinan mellor con estes alimentos. Os sabores dos viños brancos tenden a ser menos intensos e acompañan mellor produtos máis magros (menos graxentos).

Tamén é costume bebelos frescos. Recoméndase o seu consumo en temperaturas entre 8 °C a 10 °C. Demasiado fríos, perden os seu aroma e non se aprecian os seus matices.

White Wine Glas
Copa de viño branco

Conservación

Non todos os viños están preparados para o almacenamento a longo prazo. En xeral, os viños brancos non son envellecidos a non ser que sexan viños con certa graduación como o Porto ou o Xerez que teñen de 15º para arriba. No resto dos casos, o máis aconsellábel é consumilos no mesmo ano para que non se derramen. Deste xeito, é infrecuente topar viños brancos de crianza ou reservas.

Segundo o artigo 8º de 157/88 do Real decreto de 22 de febreiro, un viño branco de reserva significa un mínimo de dous anos en barril e botella, cun mínimo de seis meses en barril.

O viño branco nas denominacións de orixe galegas

Artigo principal: Denominacións de orixe de Galicia.

Todas as denominacións de orixe galegas teñen viños brancos de referencia:

Monterrei

Artigo principal: Denominación de Orixe Monterrei.

Pode ter uvas de tipo palomino, verdello e dona Branca.

Rías Baixas

Artigo principal: Denominación de Orixe Rías Baixas.

O albariño é a súa produción máis coñecida: monovarietal, baixa graduación e sen crianza.

Ribeira Sacra

Artigo principal: Denominación de Orixe Ribeira Sacra.

As variedades máis cultivadas son o godello, o albariño e a treixadura.

Ribeiro

Artigo principal: Denominación de Orixe O Ribeiro.

As uvas brancas autorizadas son treixadura, o torrontés, a loureira e o albariño como autóctonas e o Xerez e Macabeo como foráneas.

Valdeorras

Artigo principal: Denominación de Orixe Valdeorras.

As súas variedades de uva branca son o godello, palomino e dona Branca.

Véxase tamén

Outros artigos

Ligazóns externas

  • Equipo Staff, Galicia. (1996). Elaboracion Dos Viños Galegos. Santiago: Consellería de Agricultura, Gandería e Montes.
  • Posada, X. (1981). Os viños de Galicia. Vigo: Galaxia.
  • Walton, S. (1984) Atlas ilustrado de los vinos del mundo. Madrid: Susaeta. (en castelán)
Ameixas á mariñeira

As ameixas á mariñeira son un guiso de ameixas moi típico da gastronomía de Galiza, particularmente da zona das Rías Baixas, sendo tamén moi popular noutras zonas de España coma Cantabria. As ameixas elabóranse cun rustrido de cebola e tomate esmagado, e con viño branco. Todo isto aromatizado e corado con pemento. Este prato sérvese quente, tradicionalmente nunha pota ou cazola de barro.

Botella

Unha botella é un recipiente co pescozo estreito que se utiliza para conservar, almacenar e transportar líquidos.

Fabrícase en diversos materiais que debido ao seu labor deben ser estancos. Os máis comúns son o plástico e o vidro.

As capacidades máis comúns son:

Para o viño: 75 cl

Para a auga: 50, 75, 100, 150, 200 cl. Se a medida é superior, adoita incorporar unha asa pasando a denominarse garrafa. Se a medida é inferior a 50 cl, adóitase denominar botello.Os modelos de botella máis utilizados para envasar viño son:

Bordelesa, modelo habitual do viño tinto.

Rin, a botella común para o viño branco.

Magnum, botella de viño de 150 cl.

Branco (homónimos)

Branco pode referirse a:

Branco, unha cor;

Branco, un tipo de viño;

Branco, un tipo de peixe baixo en graxa;

Branco do ovo, unha parte do ovo, albume;

Branco do ollo, unha parte do ollo;

Río Branco, un río brasileiro;

Cláudio Ibraim Vaz Leal, futbolista brasileiro máis coñecido como Branco.

Chacolí

O chacolí (do éuscaro txakolin) é unha bebida alcohólica producida a partir de uvas verdes, o que provoca unha certa acidez. As variedades cultivadas son a Hondarribi zuri e a Hondarribi beltza (esta última moito menos estendida). Lixeiramente carbonatado, cunha gradación alcohólica duns 10'5-12º vol. A maior produción céntrase no País Vasco, especialmente nas adegas das localidades costeiras de Getaria e Zarautz, ambas as pertencentes á Denominación de Orixe Getariako Txakolina.

Champaña

O champaña (do francés champagne) é un tipo de viño escumoso con denominación de orixe controlada, elaborado conforme ao método champenoise na rexión francesa de Champaña-Ardenas. Trátase xeralmente dun viño branco, aínda que tamén existe o champaña rosado, que se fai a partir de varios tipos de uva, a meirande parte tintas.

Churrasco

Churrasco é un termo que se refire á carne asada á brasa nunha grella. De orixe ibérica, o churrasco aparece xa citado en documentos do século XV, traspasado ás Américas coma un xeito de preparación da carne moi común en toda Suramérica. É típico dun amplo número de países desde España e Portugal a América Latina (asado) particularmente na Arxentina, Uruguai e Nicaragua; e tamén no Brasil (churrasco) e nos Estados Unidos (barbacue).

O churrasco faise nun asadeiro con grella chamado churrasqueira. A barbacoa é un asadeiro ou forno portátil que permite prender lume de forma controlada e manter as brasas concentradas para cociñar as grelladas ao ar libre.

O termo churrasco varía lixeiramente o seu significado dun a outros países. En Hispanoamérica o churrasco é un anaco de carne de vacún, xeralmente magro, cocido sobre unha prancha, ás brasas ou directamente sobre as lapas. En España refírese exclusivamente á costela de porco; porén en Galiza é un termo máis amplo (sería a parrillada en castelán) que se refire tanto ao prato (costelas de porco ou tenreira á grella con chourizos crioulos) coma ao evento social en si, especialmente na aldea e no verán. A receita do churrasco é sen dúbida unha das máis evidentes herdanzas do período das grandes emigracións galegas á América do século XX. Hoxe en día, preparar unha churrascada coa familia e amigos ou ir xantar a unha churrascaría pode considerarse un elemento definitorio da Galiza do noso tempo, non importa a clase social ou o idioma que se fale.

Na Arxentina, o churrasco faise con bistés cortados en anacos grandes. Os gauchos facían churrasco como parte do seu tradicional asado, que se converteu no prato nacional do pais, servido co coñecido chimichurri, ensalada e patacas fritas ou en puré, mesmo cun ovo frito. Tamén se come churrasco en Bolivia, Paraguai e Uruguai.

En Nicaragua, o termo churrasco refírese ao bisté de solombo. Tamén se serve con chimichurri e é así mesmo un dos pratos tradicionais do país. O churrasco feito ao xeito de Nicaragua é moi famoso en Cuba, Tailandia, Nixeria e en Texas.

En Chile, churrasco refírese tamén a un bisté á grella, mais cortado en anacos finos, e cómese como un bocadillo. As porcións ásanse á grella e sérvense nun bolo torrado, acompañado normalmente con tomate e/ou aguacate. Se leva maionesa, chámaselle churrasco italiano. Se leva patacas e ovos fritos e cebolas caramelizadas, chámaselle "churrasco do pobre".

No Brasil, churrasco refírese a calquera carne cociñada na "churrascaria". A diferenza das nosas churrascarías, as brasileiras non teñen grella senón espetos (tamén alí chamados así) onde pór a carne sobre o lume. A carne de gando (tenreira, cordeiro ou porco) só se prepara con sal groso na tradición gaúcha, mentres que no caso do polo leva ourego, viño branco ou limón ou vinagre, allo, cebola e perexil, deixándose macerar durante doce horas. Os assadores utilizan para o seu labor facas, unha chaira (para afialas) e garfão (que non se afía). A tradición máis forte procede do Rio Grande do Sul, que limita co Uruguai e coa Arxentina.

En Portugal, o Frango de churrasco con piri-piri (un tipo de polo salgado á brasa cociñado na churrascaria, ao que se lle bota salsa de pemento picante), é moi popular. O feito de que se faga con polo e non con tenreira ou porco sorprende a moitos galegos cando piden por primeira vez un churrasco nun restaurante luso. A variante portuguesa do churrasco é moi coñecida en todos os países con grandes colonias de emigrantes portugueses.A churrascaría é un restaurante onde se prepara churrasco. Son moi típicas en Galiza, e tamén no Brasil. É un local onde a carne servida se prepara nestes fornos. Os chamados rodizios son churrascarías na que os camareiros van arredor do restaurante cos pinchos e serven directamente no prato do cliente.

Compota de mazá

A compota de mazá é unha compota elaborada con mazás xa peladas e adozada con azucre. É frecuente engadir algunha especia coma canela, vainilla etcétera. A facilidade de elaboración convértea nun prato caseiro común que se acostuma tomar como sobremesa. Atópase tamén envasada en supermercados. En Galicia era un prato típico da Noiteboa; ademais de canela adóitaselle engadir viño branco á auga de cocedura.

Denominación de Orixe Rías Baixas

A Denominación de Orixe Rías Baixas é unha das cinco zonas con denominación de orixe para os seus viños existentes en Galiza. Creouse en 1980, e foi recoñecida como Denominación de Orixe en 1988.

Denominación de Orixe Valdeorras

A Denominación de Orixe Valdeorras está situada no nordeste da provincia de Ourense, pertencendo a unha das cinco Denominacións de Orixe de viño de Galicia. Abarca as superficies vitícolas dos municipios de A Rúa, A Veiga, Carballeda de Valdeorras, Larouco, O Barco de Valdeorras, O Bolo, Petín e Vilamartín de Valdeorras.

Frascati

Frascati é unha cidade e comuna italiana da provincia de Roma, na rexión de Lacio. Atópase a uns 20 km ao sueste de Roma, nas montañas Albanas, e preto da antiga cidade de Tusculum. É unha vila principalmente coñecida polo seu famoso viño branco Frascati e tamén pola súa actividade científica, xa que acolle varios laboratorios internacionais.

O Rosal

O Rosal é un concello situado ó suroeste da provincia de Pontevedra. Pertence á comarca do Baixo Miño, situándose á beira da desembocadura do río Miño. Limita polo sur coa Guarda, polo norte con Oia e polo nordeste con Tomiño. O seu xentilicio é rosaleiro.

Otxarkoaga-Txurdinaga

Otxarkoaga-Txurdinaga é un distrito da cidade de Bilbao, capital da provincia vasca de Biscaia. Ten 29.140 habitantes (2005) e unha superficie de 3,9 km². Divídise nos barrios de Otxarkoaga e Txurdinaga.

Paderne

Paderne é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2014 tiña 2.502 habitantes (2.672 no 2009, 2.735 no 2006, 2.715 no 2005, 2.689 en 2004, 2.680 en 2003). Ten unha superficie de 39,8 km².

Ribeiro (viño)

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Ribeiro.

Co nome xenérico de ribeiro coñécese a distintos tipos de viños, cultivados historicamente na comarca do Ribeiro. Na actualidade, o viño ten a súa propia denominación de orixe, que delimita zonas, tipos de uva e que promove a produción e a exportación da bebida.

Sangría

A sangría é un ponche tipicamente español a base de viño. Adoita estar composta da seguinte maneira:

Viño tinto.

Froita picada ou rebandada.

Un adozador como o mel.

Un pouco de ron.

XeosCon todo, os ingredientes da sangría varían moito, especialmente, en canto á froita, licores, e ao engadido ou non de sodas diversas. Ás veces a sangría vén dada a base de viño branco no canto do tinto, polo cal recibe o nome de sangría branca.

Vermú

O vermú (do francés vermout ou vermouth e estes de o alemán wermut, ‘asente’) é unha bebida alcólica que se toma antes do xantar, e que adoita acompañarse dunha comida lixeira ou petisco. Elabórase con viño e aromatízase con substancias vexetais maceradas do xénero Artemisia, cunha graduación alcólica comprendida entre 15° e 20°. Adoita comporse de viño branco, asente e outras substancias amargas. Estes viños son tipicamente europeos, cun aroma característico que lles dá unha elegancia particular para un cóctel ou aperitivo. Xeralmente pódese atopar dous tipos: vermello e branco.

O vermú vermello (italiano) é doce; en tanto que o branco (francés) é seco, con maior grao alcólico.

Viño

O viño é unha bebida alcohólica que se obtén da fermentación do zume de uva ou mosto que se obtén ó estrulla-la uva na prensa trala vendima e que é gardado en barrís. É habitual que o viño se denomine segundo a uva co que foi elaborado. Atendendo á súa cor, pode ser viño branco, tinto ou rosado. Os viños brancos acostuman usarse para acompañar os entrantes e o peixe; o tinto para acompañar a carne. Un bo viño é unha bebida selecta e o seu prezo pode ser astronómico. Adoita definirse a súa calidade en función do ano e do tipo de viño. Ademais de produto económico, o viño é un elemento social de primeira orde, coma o demostran as celebracións de festas gastronómicas ou vendimas.

Viño tinto

O viño tinto é aquel que se fai co mosto de uva tinta (Vitis vinifera), elaborado de acordo a un procedemento axeitado para alcanzar a difusión dos colorantes contidos na pel. Ó contrario do que moita xente pensa, o proceso de toma de viño tinto é, en moitos pasos, moito máis sinxelo que o de viño branco. Isto require un control moi preciso do tempo e da temperatura, e permite que cada enólogo e a cada área imprimir o seu selo persoal ou rexional.

Ácido undecanoico

O ácido undecanoico ou ácido undecílico é un ácido graxo que contén unha cadea liñal de once carbonos, non ramificada, coa fórmula C11H22O2, simbolizado como C11:0.

A temperatura ambiente moderada é un sólido incoloro, que funde a 24,5 °C, con cheiro a aldehido. Descomponse a 275 °C e a 15 mm de Hg de presión ferve a 164,5 °C. A 25 °C a súa densidadde é de 0,912 g/cm3 e o seu índice de refracción é de 1,4478. O seu punto de inflamación é de 166 °C. É insoluble en auga e moi soluble en etanol, cloroformo e acetona. É soluble en benceno en calquera proporción. Obtense do aceite de rícino por redución do ácido undecilénico. A súa estrutura cristalina é ortorrómbica, e pertence ao grupo espacial P21/c, a súa cela elemental ten os seguintes valores: a = 25,839 Å, b = 4,9123 Å, c = 10,0285 Å, α = 90°, β = 99,010 ° e γ = 90°.Na natureza encóntrase na manteiga e nos aceites esenciais de Artemisia frigida, Chamaecyparis pisifera, Thymus marschollianus, no coco, nas mazás, no plátano (Musa sapientum), na guindeira (Prunus cerasus), en diferentes queixos (azul, suízo, cheddar), no viño branco, no té negro e no mango.Parece estar implicado na síntese de triacilglicerois. Atópase no leite humano, no plasma seminal e outros fluídos. En bebidas alcohólicas detectouse na cervexa, o viño, o brandy, o whisky e o ron.A súa toxicidade na rata é de LD50 oral = 2,5 g/kg. Irrita as mucosas en concentracións superiors ao 1 %. Emprégase como antimicrobiano. Tamén se emprega como funxicida contra os fungos da pel, en concentracións entre o 2 e o 10 %.Emprégase como axente aromático.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.