Teoría da Continuidade Paleolítica

O Paradigma da continuidade paleolítica (PCP) (en italiano La teoria della continuità), ten orixe na teoría da continuidade paleolítica (ou TCP) é unha hipótese que suxire como data de orixe das linguas protoindoeuropeas (PIE) o Paleolítico Superior ou o Neolítico, varios milenios antes do Calcolítico ou Neolítico como suxiren outras hipóteses. O PCP postula que a chegada das linguas indoeuropeas está relacionada coa hipotética emigración, durante o paleolítico, do Homo Sapiens a partir de África para Europa e Asia.[1] En termos de períodos cronolóxicos, Alinei admite unha cronoloxía máis antiga do que a hipótese Anatolia de Colin Renfrew (4º milenio a.C.).[2]

Mario Alinei presentou esta hipótese no libro Origini delle Lingue d' Europa (orixes das linguas de Europa), en dous volumes de 1996 e 2000, e é o principal defensor desta.[3][4]

Historia

Desde 2004, un grupo informal de estudosos defende o Paradigma da Continuidade Paleolítica en liña.[5] Alén do lingüista Alinei, os principais membros[6] son os lingüistas Xaviero Ballester (Universidade de Valencia) e Francesco Benozzo (Universidade de Boloña). Tamén están incluídos arqueólogos, o belga Marcel Otte (Universidade de Liège) un dos maiores especialistas do Paleolítico Médio e Superior, o americano Homer L. Thomas, e o alemán Alexander Häusler, especialista na prehistoria de Europa Central e o antropólogo Henry Harpending (Universidade de Utah).[5] No grupo de traballo que desenvolve esta teoría está o académico da Real Academia Galega Gonzalo Navaza.

O Paradigma da Continuidade Paleolítica é un punto de vista minoritario, unha vez que goza de pouco apoio académico. Non está listado por Mallory entre as propostas para as orixes das linguas indoeuropeas, que lista as consideradas como críbeis.[7]

Notas

  1. Alinei, Mario; Benozzo, Francesco (2016). The Paleolithic Continuity Theory on Indo-European Origins: An Introduction (en inglés).
  2. Alinei e Benozzo, 2016 din: "The sharp, and now at last admitted even by traditionalists (Villar 1991) differentiation of farming terminology in the different IE languages, while absolutely unexplainable in the context of Renfrew’s NDT, provides yet another fundamental proof that the differentiation of IE languages goes back to remote prehistory." (Villar, Francisco (1991) Los indoeuropeos y los orígines de Europa. Lenguaje y historia. Madrid, Gredos)(en inglés)
  3. Mario Alinei (1996). il Mulino, eds. La teoria della continuità (en italiano). Bologna. pp. 779 pages. ISBN 88-15-05513-4.
  4. il Mulino, eds. (2000). Continuità dal Mesolitico all'età del Ferro nelle principali aree etnolinguistiche (en italiano). Bologna. p. 1113. ISBN 88-15-07386-8.
  5. 5,0 5,1 "THE PCP WORKGROUP".
  6. Os mencionados como "Comité Científico" na web do grupo de traballo PCP.
  7. Mallory, James P. (1997). Blench, Roger; Spriggs, Matthew, eds. Archaeology and Language. The homelands of the Indo-Europeans. I: Theoretical and Methodological Orientations. Londo: Routledge. p. 106.

Véxase tamén

Outros artigos

Protolinguas derivadas

Ligazóns externas

Historia da lingua galega

A historia da lingua galega (ou historia social ou historia externa) pódese resumir como sete séculos de normalidade, desde as súas orixes cando se separa do latín galaico, aló polo século IX, até a introdución do castelán no século XV, e cinco séculos de conflitos, do século XVI até os nosos días.

Lenición

A lenición é un conxunto de transformacións que se dan no paso do latín aos romances formada polas mudanzas que sufriron as consoantes duplas (que simplificaron -tt->-t-), as consoantes simples xordas (perden tensión e adoitan sonorizar -t->-d-) e as consoantes simples sonoras (que se debilitaron até desaparecer). Son varias as hipoteses baralladas tanto nas orixes da lenición como a propia cronoloxía.

A explicación (neogramática) clásica afirma que os fenómenos se daban de xeito illado: simplificaron as xeminadas (consoantes duplas), sonorizaron as xordas simples e fricativizáronse as oclusivas sonoras.

Lingua protocéltica

O protocéltico ou protocelta, tamén chamado celta común, é o suposto devanceiro de todas as linguas celtas coñecidas. Falado probabelmente por volta de -800, o seu léxico pode ser seguramente reconstruído coa axuda do método comparativo da lingüística histórica. O protocelta é unha lingua descendente directa do protoindoeuropeo e é amplamente considerada como a primeira das linguas indoeuropeas en se espallar na Europa noroccidental e atlántica. A área onde a lingua parece que se tornou primeiro perceptibelmente en protocelta, en oposición ao dialecto centum anterior, corresponde á cultura de Hallstatt, nas extremidades occidentais do Urnfield.

A partir de aproximadamente 800, esa cultura por influencia de elementos traco-cimerios introduciu a Idade de ferro en Europa. Os contemporáneos cimerios son de maneira diversa indicados como os devanceiros dos cimbrios, dos francos sicambres e de Cymru, a pesar de outras etimoloxías explicaren mellor o último termo.

A reconstrución do protocelta está actualmente sendo feita. O céltico continental presenta moitas evidencias fonolóxicas e algunhas morfolóxicas, e o material catalogado é aínda moi escaso para permitir unha reconstrución segura da sintaxe. Malia algunhas frases completas estaren escritas en galo e celtibero, a literatura celta substancialmente mais antiga é encontrada no irlandés antigo, a máis antiga lingua céltica insular rexistrada.

Mario Alinei

Mario Alinei, nado en Turín o 10 agosto de 1926 e finado o 8 agosto de 2018, foi un lingüista italiano.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.