Se canta

Se canta (var. Se chanta, Se canti) ou Aquelas montanhas (var. Aqueras montanhas; Aqueres montanhes; Aquelei montanhas; Aqueli montanhas) ou La font de Nimes (var. La fònt de Nimes; la hont de Nimes) e mesmo Montanhes Araneses, é unha canción tradicional occitana coñecida en todo o país. A tradición atribúelle a autoría a Gaston Fèbus, e é considerada como o himno occitano.

Hai diferentes versións desta canción, segundo os dialectos e as rexións [1][2]. De feito, unha versión adaptada Val de Arán é himno oficial desta zona de Cataluña, Montanhes araneses.

Letra

Versión lengadociana Galego Versión dos vales Galego

Dejós ma fenèstra
I a un auselon
Tota la nuèch canta
Canta sa cançon.

Se canta que cante
Canta pas per ieu
Canta per ma mia
Qu'es al luènh de ieu.

Aquelas montanhas
Que tan n'autas son
M'empachan de veire
Mas amors ont son.

(Retrouso)

Aquelas montanhas
Tard s'abaissaràn
E mas amoretas
Se raprocharàn.

(Retrouso)

Baissatz-vos montanhas
Planas, levatz-vos
Per que pòsca veire
Mas amors ont son.

(Retrouso)

Al fons de la prada
I a un píbol traucat
Lo cocut i canta
Benlèu i a nisat.

debaixo da miña fiestra
hai un paxaro
toda a noite canta
canta a súa canción

se canta que cante
non canta por min
canta pola miña amada
que está lonxe de min

aquelas montañas
que tan altas son
impídenme ver
onde están os meus amores

(Retrouso)

aquelas montañas
tarde se abaixarán
e os meus amoriños
achegaranse

(Retrouso)

baixade, montañas
chairas, erguédevos
para que poida ver
onde están os meus amores

(Retrouso)

no fondo da eira
hai un álamo furado
o cuco canta aí
axiña aniñou

Davant de ma fenèstra,
I a un aucelon,
Tota la nuèch chanta,
Chanta sa chançon.

Se chanta, que chante,
Chanta pas per ieu,
Chanta per ma mia
Qu'es al luènh de ieu.

Aquelas montanhas
Que tant autas son,
M'empachan de veire
Mas amors ont son.

Aquelas montanhas
Lèu s'abaissaràn
E mas amoretas
Se raprocharàn.

Baissatz-vos, montanhas,
Planas, levatz-vos,
Per que pòsque veire
Mas amors ont son.

Al fons de la prada,
I a'n pibol traucat:
Lo coguol i canta,
Benlèu i a nisat.

(Lei filhas de Valença
San pas far l'amor;
Quelei de Provença
Lo fan nuèch e jorn.)

Diante da miña fiestra,
Hai un paxaro,
Toda a noite canta,
Canta a súa canción.

Se canta, que cante,
Non canta para min,
Canta para a miña amada
Que está lonxe de min.

Aquelas montañas
Que tan altas son,
Impídenme ver
Onde andan os meus amores.

Aquelas montañas
Axiña baixarán
E as miñas amadas
Se achegarán.

Baixade, montañas,
Chairas, levantádevos,
Para que poida ver
Onde andan os meus amores.

Ó fondo da eira,
Hai un álamo furado:
O cuco canta,
Pode que aniñara.

(As mozas de Valença
Non saben facer o amor;
Aquelas de Provença
Fano noite e día.)

Notas

  1. (en francés)SE CANTO - A LA FONT DE NIMES
  2. (en francés)Musique : Analyse d'œuvres Arquivado 28 de xuño de 2010 en Wayback Machine.

Véxase tamén

Ligazóns externas

A Rianxeira

"A Rianxeira" é unha canción popular galega, convertida nun dos símbolos culturais de Galicia e particularmente representativa do colectivo de emigrantes ou diáspora.

Abelliñas do mel

Abelliñas do mel é un xogo tradicional infantil ó que xogan as nenas e nenos. Parecido á roda, consiste en formar un círculo colléndose da man e ó tempo que se canta danse voltas. Cando nomean a un dos participantes o resto danlle as costas sen detérense.

Anacreóntica

A anacreóntica é un subxénero da lírica consistente nunha composición festiva e alegre en versos de arte menor en que se canta os praceres sensuais. Debe o seu nome ao poeta grego Anacreonte.

Un exemplo na literatura galega é a peza de Ramón Cabanillas "Diante dunha cunca de viño espadeiro".

God Save the Queen

"God Save the Queen" (Deus Salve a Raíña) é unha canción patriótica do Reino Unido cuxo autor é descoñecido (algunhas fontes din que é posible que sexa a adaptación dunha peza do compositor francés Jean-Baptiste Lully) tradicionalmente usada como himno nacional polo Reino Unido e as súas colonias.

God Save the King (Deus Salve o Rei) naceu durante o reinado de Xurxo II. Pénsase que a primeira interpretación pública da canción ocorreu durante a rebelión dos "Corenta e Cinco". En referencia á rebelión xacobita, engadiuse un verso que inclúe Rebellious Scots to crush (Os rebeldes escoceses, até os esmagar), aínda que se canta raramente na actualidade. "Deus Salve a Raíña" (por mor de que na actualidade a coroa británica a ostenta a raíña Sabela II) é un dos dous himnos nacionais de Nova Zelandia (xunto con "Deus Defenda Nova Zelandia"), e o himno real de Australia e Canadá.

Hai que aclarar que non existe unha versión autorizada no Reino Unido. O himno non foi xamais adoptado oficialmente por Proclamación Real nin Lei do Parlamento. En xeral, cántase só unha (ou de cando en cando, dúas) das estrofas.

Era polo pasado o himno nacional da maior parte dos países do Commonwealth; aínda que a maioría deles teñan agora o seu propio himno nacional, varios (dos cales Australia, Nova Zelandia e Canadá) o recoñecen en tanto que himno real.

Haka

A haka é unha danza tradicional e berro de guerra do pobo maorí de Nova Zelandia. É unha forma de danza que se representa en grupo, con movementos rexos, petando os pés contra o chan e con berros rítmicos de acompañamento.A haka de guerra era orixinalmente interpretada polos guerreiros antes da batalla, proclamando a súa forza e poder co obxectivo de amedrentar os inimigos. Porén, a haka tamén se realiza por outras razóns: dar a benvida a convidados distinguidos, para recoñecer grandes logros, en funerais, e os grupos de kapa haka son moi comúns nas escolas.

Os equipos deportivos de Nova Zelandia realizan a haka antes dos encontros internacionais e a haka fíxose moi coñecida a nivel mundial. Esta tradición comezou coa selección de fútbol de Nova Zelandia de 1888–89, e foi continuada pola selección de rugby de Nova Zelandia dende 1905.

Hymne Monégasque

O Hymne Monégasque (do francés: Himno monegasco) é o himno oficial do Principado de Mónaco. Ten dúas letras, unha en francés, lingua oficial do principado, e outra en monegasco, lingua vernácula local.

Tivo varias versións: unha primeira versión foi composta e escrita en francés por Theophile Bellando en 1841. Foi adoptada como marcha pola Garda Nacional en 1848. En 1896 Charles Albrecht compuxo unha nova versión para piano, da que máis tarde se fixo unha versión para orquestra. Deixou de interpretarse cara a 1900 por ser considerada demasiado longa. A actual versión foi creada por Léon Jehin en 1914 e tocouse por vez primeira nos actos de conmemoración dos 25 anos de reinado do príncipe Alberte. Finalmente, en 1931, Louis Notari escribiu a letra en monegasco. Normalmente, debido á rapidez da música, a segunda estrofa entre os dous refráns non se canta.

Ireland's Call

Ireland's Call é unha canción irlandesa utilizada como himno nos partidos do equipo nacional de Rugby (Selección de rugby de Irlanda), e manter os dos demais equipos da illa de Irlanda.

La Marseillaise

La Marseillaise (A Marsellesa literalmente en francés) é o himno nacional de Francia, oficialmente dende o 14 de xullo de 1795.

Foi prohibido durante o Imperio e a Restauración. Volveu ser o himno nacional a partir da III República. Sendo novamente prohibido entre 1940-1945. O seu canto era considerado como un elemento de resistencia á ocupación alemá e ao goberno colaboracionista de Vichy.

Literatura galego-portuguesa

A literatura galego-portuguesa é aquela escrita en galego-portugués en diversas zonas da Península Ibérica entre os séculos XII e XV. Esta inclúe lírica sacra e profana e diferentes tipos de prosa.

Entre os séculos XII e XIV floreceu no occidente da Península Ibérica un movemento poético en lingua galego-portuguesa. Esta era a única poesía escrita en lingua romance nos reinos de Galiza (antes e despois da independencia de Portugal), León e Castela. Esta literatura estaba escrita nunha forma altamente elaborada de galego-portugués, independentemente da orixe do autor. Pola contra, a prosa medieval galego-portuguesa, máis ben escasa, consta fundamentalmente de traducións de obras escritas noutras linguas feitas para seren lidas na Galiza. Porén, a partir de finais século XV, as circunstancias sociolingüísticas derivadas das consecuencias sociopolíticas da época propiciarán a "independencia" da lingua portuguesa con respecto á galega e a división do sistema literario galego-portugués, dando paso aos Séculos Escuros en Galiza e ao nacemento da literatura portuguesa.

Lofsöngur

Lofsöngur (do islandés: Canción da Oración) é o himno nacional de Islandia. A letra foi escrita por Matthías Jochumsson a a música composta por Sveinbjörn Sveinbjörnsson. O himno orixinal consistía de tres estrofas, mais habitualmente só se canta o primeiro.

Manifestación polo Occitano

A Manifestación polo occitano alcumada Anem! Per la lenga occitana, òc! ("Vamos! Pola lingua occitana, si!") é unha manifestación organizada polo colectivo Manifestar per l'occitan, colectivo está formado polas principais asociacións occitanas (Institut d'Estudis Occitans, Felibritge, F.E.L.C.O., Calandreta, Òc-Bi e Conselh de la Joventut d'Òc).

Esta manifestación ten o obxectivo de potenciar a diversidade lingüística e cultural en Francia e no mundo, e pedir ao estado unha política pública para a lingua occitana.

Montanhes araneses

Montanhes araneses é o himno oficial do Val d'Aran, adaptación da canción tradicional occitana Se canta.

Occitania

Este artigo é sobre a rexión histórica e lingüística, para a rexión administrativa véxase OccitaniaOccitania (en occitano Occitània) é a área histórica de dominio da lingua occitana. Comprende boa parte do terzo sur do estado francés, o Val de Arán (no Principado de Cataluña), os Vales Occitanos (de Piemonte, en Italia) e Mónaco.

Esta designación non está extenta de polémicas e non é aceptada por todas as persoas por razóns políticas, aducindo a relativa falta de antecedentes históricos como suxeito político único. En cambio, o adxectivo occitan (occitano), como definición identitaria, ten gozado de certa normalidade de emprego en todo o seu ámbito lingüístico e tamén no resto do estado francés.

A inmensa maioría do territorio de Occitania está dividido en varias rexións administrativas francesas (o restante, uns poucos vales, nos estados español e francés). Nos tres Estados en que a lingua occitana é falada, ten graos de oficialidade moi variábeis. A fragmentación administrativa, xunto coa fraca protección legal para a lingua, explican en parte que as organizacións nacionalistas occitanas sexan aínda hoxe minoritarios, malia que a cuestión occitana estea a arraigar na mentalidade da xente e na sociedade francesa. Exemplo disto son o éxito das manifestacións en defensa do occitano en Carcassona (entre 8.000 e 12.000 manifestantes o 22 de outubro de 2005) e Besiers (reunindo a máis de 20.000 persoas o 17 de marzo de 2007).

A lingua occitana só está recoñecida como oficial, protexida, ensinada e promovida no Val de Arán. No estado italiano ten o status de lingua protexida e no estado francés tan só goza dunha certa aceptación no sistema educativo, pero carece de recoñecemento legal. Cabe mencionar que, pese á súa precaria posición social, o occitano foi unha das linguas oficiais dos Xogos Olímpicos de Turín. Tamén hai un sistema privado de escolarización en lingua occitana, similar ás ikastolas vascas, denominado Calandretas.

A bandeira de Occitania é a dos condes de Tolosa: cruz amarela sobre fondo vermello. A cruz occitana aparece nas bandeiras oficiais da cidade de Tolosa e das rexións francesas de Mediodía-Pireneos; a carón do escudo catalán na da rexión de Languedoc-Rosellón, así como no escudo do departamento dos Hauts Alps (Altos Alpes). Tense implantado con éxito nos vales occitanos de Piemonte e tamén no Val de Arán, onde agora está integrada na bandeira aranesa (que só ostentaba antes a chave aranesa).

Panxoliña

A panxoliña é un subxénero da lírica consistente nunha composición popular de tema relixioso que se canta polo nadal.

Segundo Carlos Villanueva Abelairas, profesor da Universidade de Santiago de Compostela, as panxoliñas non son o mesmo que os vilancicos. Estes son pezas en lingua vulgar que se cantan nas igrexas, con textos populares ou poemas de autor, e que se usan na liturxia das festas principais en xeral. As panxoliñas, pola contra, son cancións populares cantadas polo pobo, en grupo ou individualmente ante o Belén ou na festa do Nadal.

Sábese da existencia de panxoliñas desde o século XV, mais non nos chegou ningún documento que explique as súas características, só referencias a como se organizaban os veciños para lle iren cantar ao neno Xesús e ao portal dos Reis.

Provincia de Palencia

A provincia de Palencia é unha das que conforman a Comunidade Autónoma de Castela e León, e está situada ao norte da submeseta setentrional, entre Cantabria ao norte, a provincia de Burgos ao leste, a de Valladolid ao sur e León ao oeste. Ten unha extensión territorial de 8.029 Km2.

A súa poboación é de 173.409 habitantes segundo o censo de 2005, en enorme regresión, se temos en conta que en 1960 contaba con 237.426.

San Martiño de Lanzós, Vilalba

San Martiño de Lanzós é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo), situada nun val ao norte da Vilalba. Segundo o IGE, en 2015 tiña 532 habitantes (250 mulleres e 282 homes), distribuídos en 39 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 735 habitantes.

Tute

O tute é un xogo de naipes con varias modalidades, para dúas, tres ou catro persoas. A súa premisa ou o obxectivo do xogo pode resumirse en que consiste en sumar tantos. Úsase a baralla española de 40 cartas, agás no tute subastado e no tute cabrón, onde se retiran os douses.

Xurxo II de Gran Bretaña

Xurxo II de Gran Bretaña e Hannover (en alemán Georg Augustus von Hannover), nado no Schloss Herrenhausen, en Hannover, o 10 de novembro de 1683 e falecido no castelo de Kensington o 25 de outubro de 1760, foi rei de Gran Bretaña e de Irlanda, duque de Brünswick-Luneburgo (en Hannover) e Príncipe elector do Sacro Imperio Romano Xermánico desde o 11 de xuño de 1727 ata a súa morte. Foi o segundo soberano da Casa de Hannover e o último monarca británico que dirixiu persoalmente as súas tropas nunha batalla (en Dettingen en 1743). Así mesmo, foi o último soberano inglés en nacer fóra de Gran Bretaña.

Xurxo II foi famoso polos seus múltiples conflitos co seu pai e posteriormente co seu fillo (algo moi común entre os soberanos da casa de Hannover). As súas relacións coa súa muller foron moito mellores, a pesar das numerosas amantes que tivo. Xurxo II exerceu pouco control sobre a política durante o principio do seu reinado, o goberno estaba dirixido polo primeiro (non-oficial) "Primeiro Ministro" Sir Robert Walpole.

Ópera

A ópera é un xénero dramático no que a historia se canta na súa maior parte. Para a súa elaboración precísase dun compositor/a así coma dun escritor/a, que recolle a historia no libreto, polo que se chama tamén libretista. L'Orfeo (1607) de Claudio Monteverdi, está considerada coma a primeira ópera da historia.

Para a súa representación precísase de cantantes para interpretar os personaxes e dunha orquestra, así coma todo o persoal necesario para calquera produción escénica, liderado polo director/a de escena.

Adoita comezar por unha abertura e estrutúrase en arias, recitativos, coros, dúos, tríos, cuartetos, fragmentos orquestrais...

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.