Século VII

século VI < século VII > século VIII

Tempo que transcorre dende o 1 de xaneiro de 601 ata o 31 de decembro de 700 da era cristiá.

Acontecementos importantes

Personaxes destacadas

Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo sobre efemérides é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.
Alpín I

Alpín foi rei dos pictos dende 726 até 728, xunto con Drest VII. A lista de reis da crónica picta dalle a Alpín e a Drest cinco anos de reinado conxunto.

En 724, Nechtan mac Der-Ilei abdicou, segundo os Anais de Tigernach en favor de Drest, entrando despois nun mosteiro. Alpín, que está asociado con Drest na lista de reis da crónica picta, non é mencionado daquela. En 726, os anais de Tigernach din que "Drest foi expulsado do reino dos pictos; e Alpín reinou no seu lugar."

Bieito II, papa

Bieito II, nado en Roma no século VII e finado na mesma cidade o 8 de maio de 685, foi papa da igrexa católica desde o 26 de xuño de 684 ata a súa morte.

Cearl de Mercia

Cearl (ou Ceorl) foi un primitivo rei de Mercia que gobernou a comezos do século VII, até aproximadamente 626.

Cwichelm de Wessex

Cwichelm, finado ao redor de 636. foi un rei de Wessex.

Década de 700

A década de 700 abrangue o período que empeza o 1 de xaneiro de 700 e remata o 31 de decembro de 709.

Imperio Bizantino

O Imperio Bizantino (chamado tamén, Imperio Romano de Oriente) foi un imperio cristián medieval de cultura grega cuxa capital estaba en Constantinopla ou Bizancio (actual Istambul). Abarcaba todo o Mediterráneo oriental, pero co tempo foi sufrindo importantes reducións territoriais.

Non hai un consenso xeral en canto á data de inicio do Imperio Bizantino. Para algúns autores a data clave é a fundación de Constantinopla no ano 330, en tanto que outros estudosos consideran como acta de nacemento do Imperio Bizantino a morte de Teodosio I, en 395, cando o Imperio Romano foi definitivamente dividido en dúas metades, oriental e occidental. Outros pensan que pode falarse con propiedade de Imperio Bizantino a partir do momento en que foi deposto o último emperador romano de Occidente, Rómulo Augústulo (476).

A desaparición do Imperio Romano de Oriente produciuse coa caída de Constantinopla en poder dos turcos otománs en 1453. Con todo, a desaparición do estado bizantino non acabou cos sentimentos nacionalistas do pobo, xa que os actuais habitantes de Grecia considéranse herdeiros da tradición bizantina.

Isidoro de Sevilla

Santo Isidoro de Sevilla, nado contra o ano 560 en Cartagena e finado o 4 de abril de 636, foi arcebispo de Valencia, doutor da Igrexa e un dos máis importantes eruditos da Idade Media, autor de Originum sive etymologicarum libri viginti (Etymologiae ou Etimoloxías)

Autor dunha Historia Sueborum a comezos do século VII, onde constata que o Reino Suevo durou 177 anos.

Kanji

Kanji (漢字, literalmente "carácter han") é o nome dos caracteres chineses utilizados na escrita da lingua xaponesa

Dentro do proceso de consolidación da linguaxe xaponesa, á par dun desenvolvemento de alfabeto silábico, adoptouse o sistema ideográfico chinés para expresar a lingua. O uso dos kanji é un dos tres principais xeitos de escrita xaponesa, os outros dous son hiragana e katakana, agrupados como kana.

Os kanji úsanse para expresar só conceptos, a diferenza do chinés, onde poden ser tamén utilizados no seu carácter fonético. Nunha mesma palabra poden convivir kanji con kanas: a un kanji corresponde un significado e usase como determinante da raíz da palabra, mentres que as derivacións, conxugacións e accidentes exprésanse mediante o uso de kana (en especial de hiragana) co nome de Okurigana, así conviven tanto o sistema de escrita autóctono e o sistema importado.

Unha pequena curiosidade é que o xaponés, ao adquirir a escrita Han no século VII, mantén case inalterados os símbolos que na China continental foron reformados (simplificados) durante a Revolución Cultural dos anos 60.

Lingua aramea

O arameo é unha lingua semítica falada orixinariamente polos arameos da zona de Siria Palestina. Pertence xunto co ugarítico, o fenicio e o hebreo ao grupo noroccidental das linguas semíticas. Foi empregado como lingua franca e diplomática durante séculos en Asia occidental.

Nechtan mac Der-Ilei

Nechtan mac Der-Ilei ou Nechtan mac Dargarto (en irlandés antigo: Nechtan mac Der-Ilei ou Nechtan mac Dargarto) foi rei dos pictos entre os anos 706-724 e 728-729. Fillo de Dargart mac Finguine e de Der-Ilei, sucedeu ó seu irmán Bridei en 706. Está asociado a significativas reformas relixiosas entre os pictos. Abdicou en 724 en favor do seu sobriño e converteuse en monxe. En 728 e 729 loitou nunha guerra a catro bandos polo trono dos pictos.

Reino visigodo

O reino visigodo (en gótico: Gutþiuda Þiudinassus) foi unha entidade política que xurdiu no ano 419 tras asinar a paz os visigodos cos romanos que foi concluída cun foedus co rei Walia e o seu establecemento dese pobo bárbaro no territorio da Aquitania secunda con capital en Tolosa.

O rei Eurico (466-484) rompeu o foedus tras a desaparición da familia imperial e agrandou o territorio lanzando unha ofensiva sobre Hispania e sobre a Galia con notable éxito. No ano 475 selou a paz co emperador de Oriente Xulio Nepote e Eurico foi recoñecido como rei dun amplo reino entre o Loira e Xibraltar.

No ano 507 perdeu boa parte do seu territorio ultrapirenaico conquistado por Clodoveo, tras anos de presións sobre o episcopado católico para que traizoase ao seu rei que era ariano, os visigodos só conservaron Septimania e unha parte da Provenza fóra da Península Ibérica e a capital acabou trasladándose oficialmente a Toledo no 554, entrementres o reino visigodo atravesou un período caótico ata a chegada de Leovixildo ao poder. No ano 585 os visigodos conquistan o Reino de Gallaecia e pouco despois con Recaredo convértense ao catolicismo arrenegando do arianismo, no 624 os visigodos toman as posesións bizantinas da Bética, finalmente no ano 711 desapareceu como entidade independente coa entrada dos musulmáns na península.

Roma

Roma é unha cidade, capital da Italia e da rexión do Lazio, provincia de Roma, con 2.754.440 habitantes (2010). Esténdese por unha área de 1.285 km², tendo unha densidade de poboación de 2.136,13 hab/km². Ten máis de 3,33 millóns de habitantes na súa zona metropolitana.

A cidade, que xurdiu no século VIII a.C., foi capital do Imperio Romano, e antes dun reino e unha república (ver Roma Antiga).

Roma é unha das cidades con maior importancia na historia mundial, sendo un dos símbolos da civilización europea e centro espiritual do catolicismo. Conserva numerosas ruínas e monumentos de tres milenios na parte da cidade antiga, declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO e que congrega cada ano a millóns de visitantes.

No interior da cidade encóntrase tamén o estado do Vaticano, residencia do Papa desde o século I. Tras o repregamento do dominio de Bizancio no século VII, foi centro dos Estados Pontificios ata a súa anexión en 1870 por parte do Reino de Italia.

Século -VI

século VII a. C. < Século VI a. C. > século V a. C.

Século -VII

século VIII a. C. < Século VII adC > século VI a. C.

Século -VIII

século IX a. C. < Século VIII a. C. > século VII a. C.

Século VI

século V < século VI > século VII

O século VI é o período de tempo dende o 501 ata o 600 da era cristiá.

Século VIII

século VII < século VIII > século IX

Tempo que transcorre dende o 1 de xaneiro de 701 ata o 31 de decembro de 800.

Acontecementos destacados

711, os árabes desembarcan na Península Ibérica.

718, os bizantinos deteñen o avance musulmán no sitio de Constantinopla.

Paio á fronte dos últimos resistentes Visigodos fai abortar en Covadonga o perigo dunha incursión musulmá polo Norte, e dá inicio ao proceso de reconquista dos territorios hispánicos.

732, os cristiáns de Carlos Martel deteñen o avance árabe en Poitiers (Francia).

750, a dinastía dos Omeias é substituída pola dos Abásidas.

751, Pipino o Breve funda a dinastía Carolinxia.

Vulgata

Vulgata é a tradución en latín dende o hebreo do Antigo Testamento e revisión da versión latina do Novo Testamento feita por San Xerome no século IV e tomada como referencia para a interpretación bíblica por parte da Igrexa católica dende o Concilio de Trento. No século VII Isidoro de Sevilla edita unha versión da Vulgata e tamén Afonso X patrocina unha tradución ó castelán (Biblia alfonsina).

York

York é unha cidade do norte da Inglaterra, situada na confluencia dos ríos Ouse e Foss, no condado de North Yorkshire.

Trátase dunha das máis antigas cidades inglesas, sendo fundada no 71 d.C. como Eboracum polos romanos. Entre o 190 e o 192 d.C. tornouse a capital principal do Imperio Romano ao gobernar desde ela o emperador Septimus Severus.

Crese que Eboracum, nome da cidade desde o ano 71 até o século VII, sexa unha latinización da expresión céltica Eborakon, que significa "lugar dos teixos".

O nome Eboracum mudou en Eoforwic cando os Anglos chegaron no século VII, un composto de Ebor>Eofor (do vello nome) e de -wic ("vila").

Cando no 886 foi conquistada por un exército normando procedente de Dinamarca, pasou a ser nomeada como Jórvik, en honra do líder militar que a tomou. O termo evolucionou até o actual York, rexistrado por primeira vez no século XIII

Arredor do ano 1080 comezou a construción da catedral, que actualmente se pode contemplar como un espléndido edificio de estilo gótico e é Sé do segundo arcebispo na xerarquía da Igrexa Anglicana, despois do de Westminster.

A cidade, grazas á súa proximidade á vía principal de comunicación entre o norte e o sur das illas, converteuse nun puxante centro de comercio. O rei Enrique I deulle o seu primeiro foro que lle garantía o dereito de comercio co resto de Inglaterra e Europa. Durante a Idade Media os marchantes de York importaban viño de Francia, roupas, cera, lonas e carballo dos Países Baixos, madeira e peles dos países Bálticos e exportaban gran a Gascoña e la aos Países Baixos

No século XIX York converteuse nun eixo da rede de ferrocarrís e nun centro de fabricación de doces. Nas décadas recentes, a economía de York mudou para se centrar no sector servizos. A Universidade de York e os Servizos de Saúde convertéronse nos maiores xeradores de emprego, xunto co turismo que tamén acadou un lugar importante na economía local.

En 2003, a cidade tiña 183.128 habitantes.

IV
 
V
 
VI
 
Século VII
 
VIII
 
IX
 
X
Década de 700
Década de 690
Década de 680
Década de 670
Década de 660
Década de 650
Década de 640
Década de 630
Década de 620
Década de 610
Década de 600

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.