Rutenio

O rutenio é un elemento químico de número atómico 44 situado no grupo 8 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Ru. É un metal de transición, pouco abundante, do grupo do platino. Atópase normalmente en minas de platino e emprégase como catalizador nalgunhas aliaxes de platino. Descubriuno en 1844 Karl Ernst Claus, un alemán do Báltico e deulle o nome derivándoo de Rutenia, unha forma latina de Rusia.

Rutenio
Ruthenium a half bar
Fe
  Hexagonal.svg
 
44
Ru
 
               
               
                                   
                                   
                                                               
                                                               
Ru
Os
TecnecioRutenioRodio
Táboa periódica dos elementos
Información xeral
Nome, símbolo, número Rutenio, Ru, 44
Serie química Metal de transición
Grupo, período, bloque 8, 5, d
Densidade 12370 kg/m3
Aparencia Branco grisáceo
N° CAS 7440-18-8
N° EINECS 231-127-1
Propiedades atómicas
Masa atómica 101,07 u
Raio medio 130 pm
Raio atómico (calc) 178 pm
Raio covalente 126 pm
Configuración electrónica [Kr]4d75s1
Electróns por nivel de enerxía 2, 8, 18, 15, 1
Estado(s) de oxidación 2, 3, 4, 6, 8
Óxido Base media
Estrutura cristalina hexagonal
Propiedades físicas
Estado ordinario Sólido
Punto de fusión 2607 K
Punto de ebulición 4423 K
Entalpía de vaporización 595 kJ/mol
Entalpía de fusión 24 kJ/mol
Presión de vapor 1,4 Pa a 2523 K
Varios
Electronegatividade (Pauling) 2,2
Calor específica 238 J/(K·kg)
Condutividade eléctrica 13,7·106 S/m
Condutividade térmica 117 W/(K·m)
1.ª Enerxía de ionización 710,2 kJ/mol
2.ª Enerxía de ionización 1620 kJ/mol
3.ª Enerxía de ionización 2747 kJ/mol
4.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización4}}} kJ/mol
5.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización5}}} kJ/mol
6.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización6}}} kJ/mol
7.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización7}}} kJ/mol
8.ª enerxía de ionización {{{E_ionización8}}} kJ/mol
9.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización9}}} kJ/mol
10.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización10}}} kJ/mol
Isótopos máis estables
iso AN Período MD Ed PD
MeV
96Ru5,52%estable con 52 neutróns
98Ru1,88%estable con 54 neutróns
99Ru12,7%estable con 55 neutróns
100Ru12,6%estable con 56 neutróns
101Ru17,0%estable con 57 neutróns
102Ru31,6%estable con 58 neutróns
104Ru18,7%estable con 60 neutróns
106RuSintético373,59 díasβ-0.039106Rh
Unidades segundo o SI e en condicións normais de presión e temperatura, salvo indicación contraria.

Véxase tamén

Bibliografía

Amida

Unha amida é un composto orgánico que contén o grupo funcional amida, o cal está formado por un grupo carbonilo (R-C=O) unido a un átomo de nitróxeno. O termo pode facer referencia tanto a un tipo de composto coma a o grupo funcional presente en ditos compostos.

O termo amida tamén se utiliza para referirse á forma desprotonada do amoníaco (NH3) ou dunha amina, con frecuencia representados como anións R2N–. Neste artigo non se tratará destas amidas aniónicas, senón que se centrará nas amidas normais formadas por carbonilo-nitróxeno.

Década de 1840

A década de 1840 abrangue o período que empeza o 1 de xaneiro de 1840 e remata o 31 de decembro de 1849.

Elemento químico

Un elemento químico, ou soamente elemento, é unha substancia formada por átomos co mesmo número de protóns no núcleo. Este número coñécese como o número atómico do elemento. Por exemplo, todos os átomos con 6 protóns nos seus núcleos son átomos do elemento químico carbono, mentres que todos os elementos con 92 protóns nos seus núcleos son átomos do elemento uranio.

Coñécense no mundo millóns de compostos que se atopan de maneira espontánea na Natureza ou que foron credos polo ser humano. Cada un destes compostos é o resultado da combinación de dous ou máis elementos químicos.

Coñécense máis de 112 elementos, 93 dos cales son naturais e o resto artificiais. Algúns son moi comúns e necesarios, como o carbono, o osíxeno ou o hidróxeno. Outros, creados artificialmente en aceleradores de partículas ou en reactores atómicos, son tan raros que só existen durante milésimas de segundo.

Elementos químicos con nome de lugar

Certos elementos químicos teñen un nome que procede dun lugar ou territorio. Normalmente débese a que é o sitio onde se descubriu, se atopa en abundancia, se investigou ou onde naceu algún químico famoso.

Henry Taube

Henry Taube, nado o 30 de novembro de 1915 en Neudorf, Saskatchewan (Canadá) e finado o 16 de novembro de 2005 en Palo Alto, California (USA), foi un químico nacido canadense e nacionalizado estadounidense. O seu traballo investigando os mecanismos das reaccións de transferencias de electróns, especialmente entre metais, ou transferencias de electróns na esfera interior, foron recompensados co Premio Nobel de Química en 1983.

Lingua belarusa

O belaruso (беларуская мова, biełaruskaja mova) é unha lingua eslava oriental e lingua oficial de Belarús xunto co ruso. Durante breves períodos da historia contemporánea de Belarús foi a única lingua oficial, 1918-1919 e de 1990 a 1995 foi a única lingua oficial. Era coñecido antigamente como rutenio branco ou ruso branco.

Etnicamente, os belarusos son descendentes das antigas tribos eslavas -os dregovici, os radimici e os krivici- que habitaban o territorio entre os ríos Pripet e Dwina Occidental na marxe setentrional do Dnieper e ao largo do Soz.

Lista de elementos por símbolo

A seguinte é unha listaxe de elementos químicos ordenada polos seus símbolos. Xunto a eles, danse varias características dos mesmos.

NADH deshidroxenase

A NADH deshidroxenase, NADH:ubiquinona oxidorredutase (EC 1.6.5.3) ou complexo I é un gran complexo multienzimático que cataliza a transferencia de electróns do NADH ao coenzima Q na cadea respiratoria.

É o maior complexo da cadea respiratoria; nos mamíferos consta de 45 cadeas polipeptídicas, das cales sete están codificadas polo xenoma mitocondrial. Contén FMN como grupo prostético e 8 cúmulos ferro-xofre.

A súa estrutura ten forma de "L" cun gran dominio na membrana (con ao redor de 60 hélices transmembrana) e un dominio periférico hidrófilo onde se produce a redución do NADH.

Constitúe o punto de entrada á cadea de transporte electrónico nas bacterias e na membrana interna das mitocondrias das células eucariotas. A transferencia electrónica iníciase mediante a oxidación do NADH xa que os seus dous electróns son transferidos simultaneamente a un FMN unido non covalentemente ao enzima e, desde alí, a través dunha serie de clusters Fe-S (transportadores de electróns capaces de aceptar un electrón por ciclo) ao aceptor final, o coenzima Q (ubiquinona, transportador electrónico liposolúbel) ou a aceptores artificiais como ferrocianuro ou rutenio (III) hexaamina.Simultaneamente ao transporte electrónico, o complexo I bombea protóns a través da membrana, contribuíndo así á xeración dun gradiente electroquímico. A estequiometría aceptada para o bombeo de protóns é 2H+/e-.Este proceso produce o 40 % do gradiente transmembrana xerado na oxidación do NADH pola cadea respiratoria mitocondrial.Recentemente demostrouse que en certos procariotas o complexo transloca catións Na+ en lugar de protóns e que deste modo se xera unha forza sodio-motriz en lugar de protón-motriz.Más de cen xenes están involucrados na biosíntese do complexo I, participan en: transcrición, tradución, transporte, procesamento, inserción de cofactores e ensamblado. O proceso de biosíntese debe estar estritamente regulado para manter os niveis de actividade metabólica en células e tecidos, de acordo á súa demanda enerxética.Tradicionalmente denominouse como complexo I ao enzima mitocondrial, mentres que a súa contraparte bacteriana coñécese como NADH deshidroxenase tipo I.

Número atómico

O número atómico é o número enteiro positivo que designa o número de protóns que hai no núcleo dun átomo. Represéntase coa letra Z. Este número é característico de cada elemento químico e representa unha propiedade fundamental do átomo: a súa carga nuclear.

Nun átomo eléctricamente neutro (sen carga eléctrica neta), o número de electróns é igual ao de protóns. Así, o número atómico indica asemade o número de electróns dun átomo e define a súa configuración electrónica.

Osmio

O osmio é un elemento químico de número atómico 76 que se atopa no grupo 8 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Os.

Trátase dun metal de transición branco agrisado, fráxil e duro. Clasifícase dentro do grupo do platino, e emprégase nalgúns aliaxes con platino e iridio. Atópase aliado en minas de platino e o seu tetraóxido, OsO4.

Emprégase tamén en síntese orgánica (como oxidante) e no proceso de coloración de tecidos (para a súa fixación), para a súa observación mediante microscopia electrónica, e noutras técnicas biomédicas. As aliaxes de osmio empréganse en contactos eléctricos, puntas de bolígrafos e outras aplicacións nas que é necesaria unha gran dureza e durabilidade.

Platino

O platino é un elemento químico de número atómico 78 situado no grupo 10 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Pt. Trátase dun metal de transición branco agrisado, precioso, pesado, maleable e dúctil. É resistente á corrosión e atópase en distintos minerais, frecuentemente xunto con níquel e cobre; tamén pode atoparse como metal. Emprégase en xoiería, equipamento de laboratorio, contactos eléctricos, empastes e catalizadores de automóbiles.

Radioactividade

A radioactividade é un fenómeno físico natural ou artificial, polo cal algunhas substancias ou elementos químicos chamadas radioactivos, son capaces de emitir radiacións, as cales teñen a propiedade de impresionar placas fotográficas, ionizar gases (polo que ás veces adóitase chamalas 'radiacións ionizantes'), producir fluorescencia, atravesar corpos opacos á luz ordinaria etc. As principais destas radiacións son as partículas alfa (núcleos de Helio), partículas beta (electróns) e/ou raios gamma, a máis doutras como protóns ou raios X. A radioactividade prodúcese a partir de reaccións nucleares, que alteran o balance de enerxía nuclear facendo que elementos como o uranio, o radio ou o torio (elementos con isótopos inestables, que desexcitan os seus núcleos en estado excitado emitindo partículas e enerxía), emitan partículas alfa, beta, gamma ou doutro tipo. O uranio, por exemplo, ten 92 protóns, mais coa radioactividade vai variando o número deles no núcleo, ata rematar constituíndo un núcleo de chumbo, estable, con 82 protóns e sen radiación.

É aproveitada para a obtención de enerxía e usada tamén en medicina (radioterapia e radiodiagnóstico) e en aplicacións industriais (medidas de espesores e densidades, entre outras).

Rodio

O rodio é un elemento químico de número atómico 45 situado no grupo 9 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Rh. É un metal de transición pouco abundante. Atópase normalmente en minas de platino e emprégase como catalizador nalgúnhas aliaxes de platino.

Ru

Ru ou RU pódese referir a:

Ru, código ISO 3166-1 alpha-2 para Rusia

Ru, código ISO 639 alpha-2 para a lingua rusa

.ru, código de internet para Rusia

Ru, símbolo químico do rutenio

RU, acrónimo do Reino Unido

Ru, figura mitolóxica de AitutakiComo topónimo pode referirse a:

Ru, lugar da parroquia de Vilasantar, no concello de Vilasantar.

Serie química

Unha serie química ou familia é un grupo de elementos químicos que teñen propiedades físicas e químicas semellantes, variando estas de forma máis ou menos importante dentro do grupo. Estas familias delimitáronse atendendo a distintos criterios: configuración electrónica, carácter metálico etcétera.

Antes da creación da táboa periódica dos elementos, que se fixo tentando organizar os elementos segundo as súas propiedades químicas, xa se observaran algunhas familias.

Algunas delas corresponden exactamente con grupos (columnas) da táboa periódica; isto non é unha coincidencia, xa que as propiedades físicas dos elementos dun grupo proveñen de ter unha configuración electrónica semellante, que fai que estes elementos se coloquen no mesmo grupo da táboa periódica.

Ordenados en grupos (columnas) son importantes e teñen un nome recoñecido:

Alcalinos (grupo 1)

Alcalinotérreos (grupo 2)

Halóxenos (grupo 17)

Gases nobres (grupo 18)Os outros grupos acostuman ser chamados polo nome do elemento cabeceira do mesmo: o grupo 16 é o grupo do osíxeno, o 14 é o grupo do carbono etcétera. Tamén reciben outros nomes en desuso:

Metais de acuñar (cobre, prata e ouro: grupo 11)

Elementos térreos: grupo do boro (grupo 13)

Elementos carbonoides: grupo do carbono (grupo 14)

Elementos nitroxenoides: grupo do nitróxeno (grupo 15)

Elementos calcóxenos o anfíxenos: grupo do osíxeno (grupo 16)É frecuente dividir aos elementos en bloques dentro da táboa periódica:

Bloque s

Bloque p

Bloque d

Bloque f

Bloque gOs elementos do bloque f tamén son coñecidos como tierras raras ou elementos de transición interna. Divídense en dúas series, e o normal é chamalos polos nomes destas:

Lantánidos

ActínidosOs elementos do grupo s e p son coñecidos conxuntamente como:

Elementos representativosSegundo as características metálicas dos elementos, estes tamén poden ser divididos da seguinte xeito:

Metais alcalinos e metais alcalinotérreos

Metais de transición (e metais de transición interna)

Metais do bloque p

Metaloides ou semimetais

Non metaisAínda que a fronteira entre metais e non metais é difusa.

Finalmente, otras familias de elementos son:

Metais nobres (rutenio, osmio, rodio, iridio, paladio, platino, prata e ouro)

Grupo do platino (rutenio, osmio, rodio, iridio, paladio e platino)

Tecnecio

Este é un artigo sobre química. Para a técnica de imaxe ver Tomografía computarizada (TC).O tecnecio é un elemento químico de número atómico 43 situado no grupo 7 da táboa periódica dos elementos. Simbolízase como Tc.

Trátase dun metal de transición, gris prateado, radioactivo, que só se atopou en moi pequenas cantidades na natureza (nun principio pensouse que non existía na natureza) e que se obtén de forma sintética. A súa principal aplicación é en medicina, para técnicas de diagnóstico.

Unobtainium

Unobtainium é un termo usado en inglés (como se fose derivado do latín) para describir calquera material que posúa propiedades extraordinarias, únicas ou imposibles de obter actualmente no mundo real e que polo tanto é unobtainable, "inobtible" (pois procede deste termo inglés que significa "imposible de obter"). Este tipo de materiais son recorrentes na ciencia ficción. A súa versión en galego podería ser inobtanio, inobtenio ou inobtinio segundo se utilice a vogal temática a (como en Titanio), e (como en Rutenio) ou i (como en Actinio), aínda que debería ser calquera das dúas últimas pois procedería dun verbo (obter) da segunda conxugación.

Por exemplo, o "scrith", material que se usaría na construción dun anel ó redor do mundo, requiriría soportar forzas de tensión e compresión que van alén dos esforzos que as leis físicas convencionais permiten de momento para calquera material real. Outros exemplos poden ser os materiais dos que estarían feitos os cascos das naves de Star Trek ou Star Wars. Terían que soportar temperaturas de millóns de graos, cousa imposible para calquera material coñecido (fundiríanse e evaporaríanse).

Valencia atómica

Na química, valencia é a capacidade que un átomo dun elemento ten de se combinar con outros átomos, capacidade que é medida polo número de electróns que un átomo pode dar, recibir, ou compartir para constituír unha ligazón química. Os adxectivos que describen as valencias atómicas usan prefixos gregos, como mono, bi, tri, tetra etc, para valencias iguais a 1, 2, 3, 4.

A valencia non debe confundirse cun concepto relacionado pero algo máis avanzado, o estado de oxidación.

A teoría da valencia foi proposta en 1863 por Richard Erlenmeyer (1825-1909). A valencia é un concepto sinxelo para racionalizar as proporcións de reactivos que se consomen nunha reacción química (a estequiometría), ou as proporcións de elementos que se atopan nun composto químico.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.