Resistencia eléctrica

A resistencia eléctrica dun obxecto é unha medida da súa oposición ao paso de corrente e é directamente proporcional á lonxitude e inversamente proporcional á súa sección transversal:

onde ρ é o coeficiente de proporcionalidade ou a resistividade do material.

Descuberta por Georg Ohm en 1827, a resistencia eléctrica ten un parecido conceptual á fricción na física mecánica. A unidade da resistencia no Sistema Internacional de Unidades é o ohmio (Ω). Para a súa medición na práctica existen diversos métodos, entre os que se encontra o uso dun ohmnímetro. Ademais, a súa cantidade recíproca é a condutancia, medida en Siemens.

A resistencia de calquera obxecto depende da súa xeometría e da súa coeficiente de resistividade a determinada temperatura: aumenta conforme é maior a súa lonxitude e diminúe conforme aumenta o seu grosor ou sección transversal. Cálculo experimental de la resistividad de un materialarquivado dende o orixinal o de novembro de 2013 (en castelán) Ademais, de acordo coa lei de Ohm a resistencia dun material pode definirse como a razón entre a caída de tensión e a corrente en dita resistencia, así:[1]

onde R é a resistencia en ohmios, V é a diferenza de potencial en voltios e I é a intensidade de corrente en amperios.

Segundo sexa a magnitude desta medida, os materiais pódense clasificar en condutores, illantes e semicondutores. Existen ademais certos materiais nos que, en determinadas condicións de temperatura, aparece un fenómeno denominado supercondutividade, no que o valor da resistencia é practicamente nulo.

Comportamentos ideais e reais

Resistencia
Figura 2. Circuíto con resistencia.

Unha resistencia ideal é un elemento pasivo que disipa enerxía en forma de calor segundo a lei de Joule. Tamén establece unha relación de proporcionalidade entre a intensidade de corrente que a atravesa e a tensión medible entre os seus extremos, relación coñecida como lei de Ohm:

onde i(t) é a corrente eléctrica que atravesa a resistencia de valor R e u(t) é a diferenza de potencial que se orixina. En xeral, unha resistencia real poderá ter diferente comportamento en función do tipo de corrente que circule por ela.

Comportamento en corrente continua

Unha resistencia real en corrente continua (CC) compórtase practicamente da mesma forma que se fora ideal, isto é, transformando a enerxía eléctrica en calor por efecto Joule. A lei de Ohm para corrente continua establece que:

onde R é a resistencia en ohmios, V é a diferenza de potencial en voltios e I é a intensidade de corrente en amperios.

Comportamento en corrente alterna

FasorialR
Figura 3. Diagrama fasorial.

Como se comentou anteriormente, unha resistencia real mostra un comportamento diferente do que se observaría nunha resistencia ideal se a intensidade que a atravesa non é continua. No caso de que o sinal aplicado sexa senoidal, corrente alterna (CA), a baixas frecuencias obsérvase que unha resistencia real se comporta de forma moi similar a como o faría en CC, sendo desprezables as diferenzas. En altas frecuencias o comportamento é diferente, aumentando segundo aumenta a frecuencia aplicada, o que se explica fundamentalmente polos efectos indutivos que producen os materiais que conforman a resistencia real.

Por exemplo, nunha resistencia de carbón os efectos indutivos só proveñen dos propios terminais de conexión do dispositivo mentres que nunha resistencia de tipo bobinado estes efectos increméntanse polo enrolado de fío resistivo arredor do soporte cerámico, ademais de aparecer unha certa compoñente capacitiva se a frecuencia é especialmente elevada. Nestes casos, para analizar os circuítos, a resistencia real substitúese por unha asociación serie formada por unha resistencia ideal e por unha bobina tamén ideal, aínda que ás veces tamén se pode engadir un pequeno condensador ideal en paralelo con dita asociación serie. Nos condutores, ademais, aparecen outros efectos entre os que cabe destacar o efecto pelicular.

Consideremos unha resistencia R, como a da figura 2, á que se aplica unha tensión alterna de valor:

De acordo coa lei de Ohm circulará unha corrente alterna de valor:

onde . Obtense así, para a corrente, unha función senoidal que está en fase coa tensión aplicada (figura 3).

Se se representa o valor eficaz da corrente obtida en forma polar:

E operando matematicamente:

De onde se deduce que nos circuítos de CA a resistencia pode considerarse como unha magnitude complexa con parte real e sen parte imaxinaria ou, o que é o mesmo, con argumento nulo, cunha representación binómica e polar que serán:

Asociación de resistencias

Resistencia equivalente

AsociacionSerieParalelo
Figura 4. Asociacións xerais de resistencias: a) Serie e b) Paralelo. c) Resistencia equivalente.

Denomínase resistencia equivalente dunha asociación respecto de dous puntos A e B a aquela que conectada a mesma diferenza de potencial, UAB, demanda a mesma intensidade, I (ver figura 4). Isto significa que ante as mesmas condicións, a asociación e a súa resistencia equivalente disipan a mesma potencia.

Asociación en serie

Dúas ou máis resistencias están conectadas en serie cando ao aplicar ao conxunto unha diferenza de potencial, todas elas son percorridas pola mesma corrente.

Para determinar a resistencia equivalente dunha asociación serie imaxinaremos que ambas, figuras 4a) e 4c), están conectadas á mesma diferenza de potencial, UAB. Se aplicamos a segunda lei de Kirchhoff á asociación en serie teremos:

Aplicando a lei de Ohm:

Na resistencia equivalente:

Finalmente, igualando ambas ecuacións obtense que:

E eliminando a intensidade:

Polo tanto, a resistencia equivalente a n resistencias montadas en serie é igual á sumatoria de ditas resistencias.

Asociación en paralelo

Dúas ou máis resistencias atópanse en paralelo cando teñen dous terminais comúns de xeito que ao aplicar ao conxunto unha diferenza de potencial, UAB, todas as resistencias teñen a mesma caída de tensión, UAB.

Para determinar a resistencia equivalente dunha asociación en paralelo imaxinaremos que ambas, figuras 4b) e 4c), están conectadas á mesma diferenza de potencial mencionada, UAB, o que orixinará unha mesma demanda de corrente eléctrica, I. Esta corrente repartirase na asociación por cada unha das súas resistencias de acordo coa primeira lei de Kirchhoff:

Aplicando a lei de Ohm:

Na resistencia equivalente cúmprese:

Igualando ambas ecuacións e eliminando a tensión UAB:

De onde:

Polo que a resistencia equivalente dunha asociación en paralelo é igual á inversa da suma das inversas de cada unha das resistencias.

Existen dous casos particulares que adoitan darse nunha asociación en paralelo:

1. Dúas resistencias: neste caso pódese comprobar que a resistencia equivalente é igual ao produto dividido pola suma dos seus valores, isto é:
2. k resistencias iguais: o seu equivalente resulta ser:

Asociación mixta

AsociacionesMixtas
Figura 5. Asociacións mixtas de catro resistencias: a) Serie de paralelos, b) Paralelo de series e c) Exemplo dunha das outras posibles conexións.

Nunha asociación mixta podemos encontrarnos conxuntos de resistencias en serie con conxuntos de resistencias en paralelo. Na figura 5 pódense observar tres exemplos de asociacións mixtas con catro resistencias.

Ás veces, unha asociación mixta é necesaria poñela en modo texto. Para isto utilízanse os símbolos "+" e "//" para designar as asociacións serie e paralelo respectivamente. Así con (R1 + R2) indícase que R1 e R2 están en serie mentres que con (R1//R2) que están en paralelo. De acordo con isto, as asociacións da figura 5 poríanse do seguinte xeito:

a) (R1//R2)+(R3//R4)
b) (R1+R3)//(R2+R4)
c) ((R1+R2)//R3)+R4

Para determinar a resistencia equivalente dunha asociación mixta vanse simplificando as resistencias que están en serie e as que están en paralelo de modo que o conxunto vaia resultando cada vez más simple, até terminar cun conxunto en serie ou en paralelo. Como exemplo determinaranse as resistencias equivalentes de cada unha das asociacións da figura 5:

a)
R1//R2 = R1//2
R3//R4 = R3//4
RAB = R1//2 + R3//4
b)
R1+R3 = R1+3
R2+R4 = R2+4
RAB = R1+3//R2+4
c)
R1+R2 = R1+2
R1+2//R3 = R1+2//3
RAB = R1+2//3 + R4

E obtense:

a)
b)
c)

Asociacións estrela e triángulo

Artigo principal: Teorema de Kennelly.
AsociacionEstrellaTriangulo
Figura 6.
a) Asociación en estrela.
b) Asociación en triángulo.

Na figura a) e b) poden observarse respectivamente as asociacións estrela e triángulo, tamén chamadas e ou delta respectivamente. Este tipo de asociacións son comúns nas cargas trifásicas. As ecuacións de equivalencia entre ambas asociacións veñen dadas polo teorema de Kennelly:

Resistencias en estrela en función das resistencias en triángulo (transformación de triángulo a estrela)

O valor de cada unha das resistencias en estrela é igual ao cociente do produto das dúas resistencias en triángulo adxacentes ao mesmo terminal entre a suma das tres resistencias en triángulo.

Resistencias en triángulo en función das resistencias en estrela (transformación de estrela a triángulo)

O valor de cada unha das resistencias en triángulo é igual á suma das dúas resistencias en estrela adxacentes aos mesmos terminais máis o cociente do produto desas dúas resistencias entre a outra resistencia.

Asociación ponte

AsociacionPuente
Figura 7. Asociación ponte.

Se nunha asociación paralela de series como a mostrada na figura 5b se conecta unha resistencia que una as dúas ramas en paralelo, obtense unha asociación ponte como a mostrada na figura 7.

A determinación da resistencia equivalente deste tipo de asociación ten só interese pedagóxico. Para isto substitúese ben unha das configuracións en triángulo da asociación, a R1-R2-R5 ou a R3-R4-R5 polo seu equivalente en estrela, ben unha das configuracións en estrela, a R1-R3-R5 ou a R2-R4-R5 polo seu equivalente en triángulo. En ambos casos conséguese transformar o conxunto nunha asociación mixta de cálculo sinxelo. Outro método consiste en aplicar unha fem (E) á asociación e obter a súa resistencia equivalente como relación de dita fem e a corrente total demandada (E/I).

O interese deste tipo de asociación está no caso no que pola resistencia central, R5, non circula corrente ou R4, en función das outras tres. Nisto se basean as pontes de Wheatstone e de fío para a medida de resistencias con precisión.

Resistencia dun condutor

Resistividade dalgúns materiais a 20 °C
Material Resistividade (Ω·m)
Prata[2] 1,55 × 10−8
Cobre[3] 1,70 × 10−8
Ouro[4] 2,22 × 10−8
Aluminio[5] 2,82 × 10−8
Volframio[6] 5,65 × 10−8
Níquel[7] 6,40 × 10−8
Ferro[8] 8,90 × 10−8
Platino[9] 10,60 × 10−8
Estaño[10] 11,50 × 10−8
Aceiro inoxidable 301[11] 72,00 × 10−8
Grafito[12] 60,00 × 10−8

O condutor é o encargado de unir electricamente cada un dos compoñentes dun circuíto. Dado que ten resistencia óhmica, pode ser considerado como outro compoñente máis con características similares ás da resistencia eléctrica.

Desta forma, a resistencia dun condutor eléctrico é a medida da oposición que presenta ao movemento dos electróns no seu seo, é dicir, a oposición que presenta ao paso da corrente eléctrica. Xeralmente o seu valor é moi pequeno e por iso se adoita desprezar, isto é, considérase que a súa resistencia é nula (condutor ideal), pero haberá casos particulares nos que se deberá ter en conta a súa resistencia (condutor real).

A resistencia dun condutor depende da lonxitude do mesmo () en m, da súa sección () en m², do tipo de material e da temperatura. Se consideramos a temperatura constante (20 ºC), a resistencia vén dada pola seguinte expresión:

na que é a resistividade (unha característica propia de cada material).

Influencia da temperatura

A variación da temperatura produce unha variación na resistencia. Na maioría dos metais aumenta a súa resistencia ao aumentar a temperatura, polo contrario, noutros elementos, como o carbono ou o xermanio, a resistencia diminúe.

Como xa se comentou, nalgúns materiais a resistencia chega a desaparecer cando a temperatura baixa o suficiente. Neste caso fálase de supercondutores.

Experimentalmente compróbase que para temperaturas non moi elevadas, a resistencia a certa temperatura (), vén dada pola expresión:

onde

  • = Resistencia de referencia á temperatura .
  • = Coeficiente de temperatura. Para o cobre .
  • = Temperatura de referencia na cal se coñece .

Potencia que disipa unha resistencia

Unha resistencia disipa en calor unha cantidade de potencia cuadraticamente proporcional á intensidade que a atravesa e á caída de tensión que aparece nos seus bornes.

Comunmente, a potencia disipada por unha resistencia, así como a potencia disipada por calquera outro dispositivo resistivo, pódese calcular mediante:

Ás veces é máis cómodo usar a lei de Joule para o cálculo da potencia disipada, que é:

ou tamén

Observando as dimensións do corpo da resistencia, as características de condutividade de calor do material que a forma e que a recobre, e o ambiente no cal está pensado que opere, o fabricante calcula a potencia que é capaz de disipar cada resistencia como compoñente discreto, sen que o aumento de temperatura provoque a súa destrución. Esta temperatura de fallo pode ser moi distinta segundo os materiais que se estean usando. Isto é, unha resistencia de 2 W formada por un material que non soporte moita temperatura, estará case fría (e será grande); pero formada por un material metálico, con recubrimento cerámico, podería alcanzar altas temperaturas (e poderá ser moito máis pequena).

O fabricante dará como dato o valor en vatios que pode disipar cada resistencia en cuestión. Este valor pode estar escrito no corpo do compoñente ou tense que deducir de comparar o seu tamaño cos tamaños estándar e as súas respectivas potencias. O tamaño das resistencias comúns, corpo cilíndrico con 2 terminais, que aparecen nos aparatos eléctricos domésticos acostuman ser de 1/4 W, existindo outros valores de potencias comerciais de ½ W, 1 W, 2 W etc.

Notas

  1. Resistencia eléctrica en Google Books.
  2. Matweb-Prata (en inglés)
  3. Matweb-Cobre (en inglés)
  4. Matweb-Ouro (en inglés)
  5. Matweb-Aluminio (en inglés)
  6. Matweb-Wolframio (en inglés)
  7. Matweb-Níquel (en inglés)
  8. Matweb-Ferro (en inglés)
  9. Matweb-Platino (en inglés)
  10. Matweb-Estaño (en inglés)
  11. Matweb-Aceiro Inoxidable (serie 301) (en inglés)
  12. Matweb-Grafito (en inglés)

Véxase tamén

Ligazóns externas

Brian David Josephson

Brian David Josephson, nado en Cardiff, País de Gales, o o 4 de xaneiro de 1940, é un físico británico galés galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1973.

Cera estampada

A cera estampada é unha lámina artificial de cera de 2 ou 3 milímetros de espesor, fixada en cadros de madeira por medio de maquinaria especializada para que as abellas constrúan o seu panal. Nela están impresos os hexágonos a partir dos cales se crean as celas usadas para a cría ou para depósito de mel e pole.

A lámina de cera emprégase como bastidor, e fíxase en arames horizontais que cruzan o cadro pegándoa a estes por un proceso de fusión, que se realiza ao quentar os mesmos cun sistema de resistencia eléctrica. Na actualidade estas láminas xa son fabricadas en plástico, e logo son bañados con cera de abella. A cera estampada é fabricada artesanalmente mediante moldes onde se deixa caer cera en punto de fusión e logo é impresa.

Hai maquinaria específica onde primeiro se funde a cera, en forma de lámina continua, a cal é estampada posteriormente polo paso entre rodetes que lle imprimen as celas. Esta mesma maquinaria existe para ser utilizada en forma manual ou automatizada cando o proceso se torna industrial.

Efecto Joule

Lei de Joule (tamén coñecida como efecto Joule) é unha lei física que expresa a relación entre a calor xerada e a corrente eléctrica que percorre un condutor en determinado tempo. O nome é debido a James Prescott Joule (1818-1889) que estudou o fenómeno en 1840.

Georg Simon Ohm

Georg Simon Ohm nado en Erlangen, Baviera (Sacro Imperio Romano Xermánico) o 16 de marzo de 1789 e finado en Múnic (Reino de Baviera) o 6 de xullo de 1854, foi un físico e matemático alemán. Coñecido principalmente pola súa investigación sobre as correntes eléctricas, achegou á teoría da electricidade a Lei de Ohm. Estudou a relación que existe entre a intensidade dunha corrente eléctrica, a súa forza electromotriz e a resistencia, formulando en 1827 a lei que leva o seu nome que establece que: I = V/R. Tamén se interesou pola acústica, a polarización das pilas e as interferencias luminosas. A unidade de resistencia eléctrica, o ohmio, recibe este nome no seu honor. Terminou ocupando o posto de conservador do gabinete de física da Academia de Ciencias de Baviera.

Magnetostática

A magnetostática é o estudo de todos os fenómenos físicos nos que interveñen campos magnéticos constantes no tempo.

A magnetostática abarca desde a atracción que exercen os imáns e os electroimáns sobre os metais ferromagnéticos, como o ferro, até os campos magnéticos creados por correntes eléctricas estacionarias. De feito ambos os fenómenos están estreitamente relacionados, xa que as correntes eléctricas crean un campo magnético proporcional á intesidade de corrente e que diminúe coa distancia.

Ademais todo corpo que entra nun campo magnético toma unha imantación que depende da súa natureza, e que xeralmente perde ao retirarse dese campo; algúns aceiros conservan parte do magnetismo inducido ou magnetismo remanente.

Hai corpos paramagnéticos que son atraídos polos imáns (ferro, níquel, cobalto etc.) e corpos diamagnéticos, que son repelidos por eles.

Ohm

O ohm, de símbolo Ω, galeguizado ás veces como ohmio, é unha unidade de medida de resistencia eléctrica. Corresponde á resistencia eléctrica que presenta un condutor percorrido por unha corrente de 1 amperio baixo unha tensión de 1 volt.

O nome desta unidade é unha homenaxe a Georg Simon Ohm (1787-1854), que descubriu relacións matemáticas extremamente simples que comprenden as dimensións dos condutores, definindo o concepto de resistencia eléctrica e formulando a que pasou a ser chamada Lei de Ohm.

PTC

O PTC (do inglés Positive Temperature Coefficient) é un termistor ou compoñente electrónico semicondutor sensíbel á temperatura. Utilizado para control, medición ou polarización de circuítos electrónicos. Posúe un coeficiente de variación de resistencia que varía positivamente conforme a temperatura aumenta, é dicir: a súa resistencia eléctrica aumenta co aumento da temperatura.

Percy Williams Bridgman

Percy Williams Bridgman, nado en Cambridge, Massachusets, o 21 de abril de 1881 e falecido en Randolph, Nova Hampshire, o 20 de agosto de 1961, foi un físico e profesor universitario norteamericano, galardoado en 1946 co Premio Nobel de Física.

Potenciómetro

Un potenciómetro é un compoñente electrónico que posúe resistencia eléctrica axustábel.

Xeralmente, é un resistor de tres terminais onde a conexión central é deslizante e manipulábel. Se os tres terminais son usados, actúa como un divisor de tensión.

Reactancia

Na electrónica, denomínase reactancia a oposición ofrecida por indutores (bobinas) e condensadores ao paso da corrente alterna, medíndose o seu valor en ohmios. Canda a resistencia eléctrica determinan a magnitude da impedancia total dun compoñente ou circuíto, de tal xeito que a reactancia (X) é a parte imaxinaria da impedancia (Z) e a resistencia (R) é a parte real, segundo a igualdade:

Resistencia

Unha resistencia é un compoñente electrónico deseñado para introducir unha resistencia ao paso da corrente eléctrica entre dous puntos dun circuíto, de acordo coa Lei de Ohm.

Noutros casos, como nas máquinas de pasar o ferro, quentadores etc., as resistencias empréganse para producir calor aproveitando o efecto Joule.

Unha resistencia ideal é un compoñente cunha resistencia eléctrica que permanece constande a pesar da voltaxe aplicada ou o fluxo de corrende que percorre este dispositivo. Aínda que no "mundo real" as resistencias non poden alcanzar este obxectivo perfecto, son deseñadas para ofrecer pouca variación na súa resistencia eléctrica cando son sometidas a cambios de temperatura ou outros factores ambientais. As resistencias son un compoñente moi habitual en calquera circuíto eléctrico e, por tanto, atopámolas en case tódolos aparellos electrónicos. As resistencias poden estar feitas de diferentes substancias e compostos, pero tamén de fío metálico especial, como a aliaxe de níquel-cromo, que ten unha gran resistencia eléctrica.

Existen resistencias de valor variable, que reciben o nome de potenciómetros.

Resistividade

A resistividade é a resistencia eléctrica específica dun determinado material. Desígnase pola letra grega rho minúscula (ρ) e mídese en ohmios metro (Ω•m).

onde é a resistencia en ohms, a sección transversal en m² e a lonxitude en m. O seu valor describe o comportamento dun material fronte ao paso de corrente eléctrica: un valor alto de resistividade indica que o material é mal condutor, mentres que un valor baixo indica que é un bo condutor.

Como exemplo, un material de 1 m de longo por 1 m de ancho por 1 m de altura que teña 1 Ω de resistencia terá unha resistividade (resistencia específica, coeficiente de resistividade) de 1 Ω•m .

Xeralmente a resistividade dos metais aumenta coa temperatura, mentres que a resistividade dos semicondutores diminúe ante o aumento da temperatura.

Rubidio

O rubidio é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é o Rb e o seu número atómico é 37.

Sensor

Un sensor é un dispositivo capaz de detectar magnitudes físicas ou químicas, chamadas variables de instrumentación, e transformalas en variables eléctricas. As variables de instrumentación poden ser por exemplo: temperatura, intensidade lumínica, distancia, aceleración, inclinación, desprazamento, presión, forza, torsión, humidade, movemento, pH etc. Unha magnitude eléctrica pode ser unha resistencia eléctrica(como nunha RTD), unha capacidade eléctrica (coma nun sensor de humidade), unha tensión eléctrica (coma nun termopar), unha corrente eléctrica (como nun fototransistor) etc.

Un sensor diferénciase dun transductor en que o sensor está sempre en contacto coa variable de instrumentación co que pode dicirse tamén que é un dispositivo que aproveita unha das súas propiedades co fin de adaptar o sinal que mide para que o poida interpretar outro dispositivo. Como por exemplo o termómetro de mercurio que aproveita a propiedade que posúe o mercurio de dilatarse ou contraerse pola acción da temperatura. Un sensor tamén pode dicirse que é un dispositivo que converte unha forma de enerxía noutra.

Áreas de aplicación dos sensores: Industria automotriz, robótica, industria aeroespacial, medicina, industria de manufactura etc.

Os sensores poden estar conectados a unha computadora para obter vantaxes como son o acceso a unha base de datos, a toma de valores dende o sensor etc

Siemens (unidade)

O siemens (símbolo S) é a unidade derivada do SI para a medida da condutancia eléctrica. É chamada así polo enxeñeiro alemán Werner von Siemens.

A condutancia eléctrica represéntase coa letra G nas fórmulas e ten de unidade o siemens, e a súa inversa, a resistencia eléctrica, represéntase coa letra R, e ten de unidade o ohm.

Onde I é a intensidade eléctrica ou corrente eléctrica, e V é a voltaxe (tamén chamada tensión ou diferenza de potencial eléctrico).

Sistema CGS

O sistema centímetro gramo segundo, sistema ceguesimal ou sistema CGS foi un sistema de unidades, un dos antecesores do Sistema Internacional de Unidades, baseado nas tres unidades da Mecánica, o centímetro (cm), o gramo (g) e mais o segundo (s). Na actualidade seguen a usarse as súas unidades básicas baixo a epígrafe de unidades ou submúltiplos das correspondentes do Sistema Internacional.

Supercondutividade

Supercondutividade é a característica intrínseca de certos materiais, cando arrefrían a temperaturas extremadamente baixas, para conducir corrente sen resistencia nin perdas. Esta propiedade foi descuberta en 1911 polo físico Alemán H. Kamerlingh Onnes, cando observou que a resistencia eléctrica do mercurio desaparecía cando arrefriaba a 4 K (-452 °F). A supercondutividade existe só baixo a temperatura crítica, a corrente crítica ou o campo magnético crítico.

Tensión eléctrica

A tensión eléctrica, tamén denominada diferenza de potencial ou voltaxe, é a diferenza de potencial eléctrico entre dous puntos. A súa unidade de medida é o Volt, en homenaxe ao físico italiano Alessandro Volta.

É, pois, unha magnitude física. Tamén se pode definir como o traballo por unidade de carga exercido polo campo eléctrico sobre unha partícula cargada para movela entre dúas posicións determinadas. Pódese medir cun voltímetro.A tensión é independente do camiño percorrido pola carga e depende exclusivamente do potencial eléctrico dos puntos A e B no campo eléctrico, que é un campo conservativo.

Se dous puntos que teñen unha diferenza de potencial se unen mediante un condutor, producirase un fluxo de electróns. Parte da carga que crea o punto de maior potencial trasladarase a través do condutor ao punto de menor potencial e, en ausencia dunha fonte externa (xerador), esta corrente cesará cando ambos puntos igualen o seu potencial eléctrico (lei de Henry). Este traslado de cargas é o que se coñece como corrente eléctrica.

Cando se fala sobre unha diferenza de potencial nun só punto, ou potencial, refírese á diferenza de potencial entre este punto e algún outro onde o potencial se defina como cero.

Termómetro

O termómetro é un aparello que serve para medir a temperatura dun corpo, aínda que usualmente se mide a temperatura dun fluído, normalmente o aire. Os máis usados antigamente estaban feitos de mercurio, pero substituíuse este material polo alcohol, xa que non é tan perigoso como o anterior. Este tipo de termómetro funciona por dilatación: mídese o aumento de volume do alcohol segundo a temperatura á que estea exposto. Outros tipos funcionan por variación de resistencia, emisión luminosa ou calquera outra magnitude.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.