Resistencia

Unha resistencia é un compoñente electrónico deseñado para introducir unha resistencia ao paso da corrente eléctrica entre dous puntos dun circuíto, de acordo coa Lei de Ohm.

Noutros casos, como nas máquinas de pasar o ferro, quentadores etc., as resistencias empréganse para producir calor aproveitando o efecto Joule.

Unha resistencia ideal é un compoñente cunha resistencia eléctrica que permanece constande a pesar da voltaxe aplicada ou o fluxo de corrende que percorre este dispositivo. Aínda que no "mundo real" as resistencias non poden alcanzar este obxectivo perfecto, son deseñadas para ofrecer pouca variación na súa resistencia eléctrica cando son sometidas a cambios de temperatura ou outros factores ambientais. As resistencias son un compoñente moi habitual en calquera circuíto eléctrico e, por tanto, atopámolas en case tódolos aparellos electrónicos. As resistencias poden estar feitas de diferentes substancias e compostos, pero tamén de fío metálico especial, como a aliaxe de níquel-cromo, que ten unha gran resistencia eléctrica.

Resistors-photo
Diferentes resistencias

Existen resistencias de valor variable, que reciben o nome de potenciómetros.

Upor simbol1
Símbolos utilizados para indicar unha resistencia eléctrica. Á esquerda, símbolo máis utilizado en Europa (ICE). Á dereita, simbolo máis utilizado nos Estados Unidos de América.

Medida

A magnitude definitoria dunha resistencia é a súa resistencia ao paso de corrente eléctrica, que é unha proporción entre voltaxe e corrente e mídese en ohmios (símbolo Ω), unha unidade do Sistema Internacional de Unidades. Un compoñente que ten unha resistencia de 1 ohmio ao cal se aplica unha voltaxe de 1 voltio, é percorrido por unha corrente de 1 amperio. Isto é equivalente ao fluxo dun culombio de carga eléctrica (aproximadamente 6.241506 × 1018) por segundo en dirección contraria. Para medir a resistencia á corrente utilízase un óhmetro, quizais como parte dun polímetro.

Resistencia ideal

Resistor with v-i graph
Comportamento dunha resistencia ideal.

Na teoría de circuítos a resistencia é un compoñente ideal que responde linealmente á lei de Ohm, as resistencias non lineais son esenciais para facer, por exemplo, os osciladores electrónicos. No mundo real, as resistencias son dispositivos con diferentes formas, con características e límites operacionais moi específicos. A resistencia ideal é un bipolar pasivo que mantén unha resistencia eléctrica constante independentemente dos valores tomados pola tensión e a corrente. A súa ecuación característica segue a lei de Ohm e é:

ou:

onde G é a condutancia eléctrica.

Estas dúas fórmulas son elixidas en función de se se considera como un parámetro a resistencia ou a condutancia. O seu comportamento sería o dunha liña recta que pasa a través da orixe dos eixos, cunha pendente que depende do valor da resistencia. Este tipo de bipolar aproxímase ao comportamento dunha resistencia real, se se pode prescindir das variacións producidas na resistencia debido á temperatura ou outras causas.

A potencia absorbida pola resistencia virá dada por:

Teoría de funcionamiento

A lei de Ohm

O comportamento dunha resistencia ideal virá dado pola relación que establece a lei de Ohm:

Esta lei establece que a voltaxe (V) entre os extremos dunha resistencia é proporcional á corrente eléctrica (I) que pasa ao seu través e onde a constante de proporcionalidade é a resistencia (R) opón ao paso da corrente.

Resistencias en serie e en paralelo

Resistors in parallel
Esquema dun circuíto con varias resistencias conectadas en paralelo, cos seus extremos conectados ao mesmo cable.

As resistencias nun circuíto en paralelo teñen todas a mesma diferenza de potencial (voltaxe).

Dado un circuíto podemos calcular a resistencia total do circuíto (Req):

Resistors in series
Esquema dun circuíto de varias resistencias conectadas en serie, coa mesma cantidade de correndo pasando por cada unha.

A corrente que pasa a través das resistencias conectadas en serie é a mesma a todas, pero a voltaxe é diferente a cada elemento. A suma das diferenzas de potencial nos extremos de cada resistencia é igual á voltaxe total que hai entre os extremos do circuíto. Dado un circuíto en serie podemos calcular a súa resistencia:

Resistors in series and parallel
Esquema dun circuíto con tres resistencias, dúas en paralelo e unha en serie.

Se temos un circuíto onde se combinan resistencias en serie e en paralelo é posible subdividilo en partes máis pequenas que sexan ou dun tipo ou do outro. Dado o circuíto podemos calcular a súa resistencia total:

A pesar de que hai circuítos que non poden ser subdivididos deste xeito, na práctica pódese considerar que calquera valor non estándar de resistencia pode ser obtido por medio da combinación dos valores estándar en serie ou en paralelo.

Potencia disipada

Burnt resistor
Unha resistencia queimada.

A potencia disipada por unha resistencia (ou a resistencia equivalente dun circuíto con resistencias) calcúlase da maneira seguinte:

As tres ecuacións son equivalentes. A primeira deriva do efecto Joule, as outras dúas da lei de Ohm.

A cantidade total de enerxía liberada en forma de calor é a integral da enerxía respecto do tempo:

Se a potencia disipada é máis grande da que pode soportar a resistencia pode chegar a danala por sobrequecemento. O exceso de disipación pode facer subir a temperatura ata un punto que poida chegase queimar a resistencia e mesmo causar un lume que afecte aos materiais e compoñentes adxacentes. Hai resistencias que abren o circuíto cando chegan a un certo nivel de temperatura para previr posibles incendios.

Hai que facer notar que a potencia nominal dunha resistencia non é o mesmo que a potencia que pode disipar de maneira segura na práctica. A circulación do aire e a proximidade á placa do circuíto, a temperatura ambiente, e outros factores poden reducir a disipación de maneira significativa. A potencia nominal de disipación pode ser dada por unha temperatura ambiente de 25 °C ao aire libre. Dentro da caixa dun equipo a 60 °C, a disipación será significativamente menor, se se disipa algo menos da cifra máxima indicada polo fabricante, podemos aínda estar fóra da zona de operación segura, e abocados ao fallo prematuro do compoñente.

As resistencias reais

Resistor fabricated
Unha resistencia conectada nun circuíto.

As resistencias reais caracterízanse polo valor da súa resistencia eléctrica, expresada en Ohm (Ω), e pola potencia máxima (enerxía por unidade de tempo) que poden disipar sen destruírse, expresada en watts (W). Ás veces, pero moi poucas, en lugar do valor da resistencia, indícase o da súa condutancia (a inversa da resistencia). Para moitas aplicacións civís e industriais, no canto do valor da resistencia, o que se indica é a tensión típica de funcionamento, expresada en voltios (V).

Tanto no campo civil como no industrial, a principal aplicación das resistencias é a produción de calor a partir da electricidade polo efecto Joule. Hai moitos usos que podemos identificar no campo dos electrodomésticos, como as cociñas de indución, o ferro de pasar, os fervedoiros de auga, o secador de cabelo (para quentar o aire), a lavadora ou o lavalouza (para quentar a auga), etc. Un ferro normalmente ten unha resistencia dunha potencia de 1 kW. Resistencias de potencia moito máis grandes son utilizadas nos fornos industriais ou nos circuítos de control de vehículos eléctricos como as locomotoras dos trens eléctricos para disipar o exceso de enerxía, a pesar de que para este tipo de uso empezan a ser substituídos en gran parte por circuítos electrónicos de regulación que son máis eficientes.

Estas resistencias, denominadas de potencia son tipicamente feitas enrolando fío de aliaxes metálicas a base de ferro, cromo, tungsteno ou outros materiais. Unha aliaxe moi utilizada é o constantán (55% de cobre e 45% de níquel). Para evitar, en parte, que este tipo de resistencias de fío condutor se comporten como un indutor (a pesar de ser un enrolamento de fío condutor quérese conseguir un comportamento de resistencia puro e evitar a xeración de interferencias electromagnéticas) o enrolamento faise seguindo dúas espirais opostas coa idea de que as respectivas indutancias se anulen, esta construción recibe o nome de Ayrton-Perry.

Outra gran utilización das resistencias atopámola nos circuítos electrónicos, para os que se producen nunha gran variedade de formas e valores de resistencia (desde fraccións de ohmio ata varios centenares de megaohms) e de potencia (desde uns poucos milivatios ata centenares de watts). As resistencias úsanse como parte dos circuítos eléctricos e electrónicos, fundamentalmente utilízanse con tres finalidades:

  • Para xerar voltaxes de referencia ou reducir o rango de variación dunha voltaxe, como no caso dos divisores de tensión
  • Para limitar a corrente que circula por unha malla, como no caso dos circuítos con díodos LED onde temos que limitar a corrente ao valor indicado polo fabricante.
  • Como elemento protector doutros compoñentes máis caros.

Na táboa seguinte hai unha serie de parámetros que determinan as características funcionais das resistencias que se atopan no mercado:

Parámetros das resistencias
Parámetro Descrición
Tolerancia Máxima desviación respecto dos valores nominais especificados polo fabricante. Exprésase en %.
Coeficiente térmico Máxima variación da resistencia nominal en función da temperatura. Adóitase a expresar en partes por millón por grao, o grao pode ser kelvin ou celsius dado que a súa magnitude é equivalente, así podemos atopar ppm/K ou ppm/°C. Tamén se pode atopar expresado en porcentaxe por grao (%/K, %/°C).
Disipación de potencia Máxima potencia que pode disipar a temperatura ambiente unha resistencia sen que se queime nin se altere a súa resistencia.
Coeficiente de tensión Expresa a variación da resistencia nominal como consecuencia da aplicación de altas diferenzas de potencial. Depende do material utilizado na construción da resistencia e é difícil de medir, adóitase a expresar en partes por millón por voltio (ppm/V) e tamén en porcentaxe por voltio (%/V).
Tensión de traballo máxima Máxima tensión que pode ser aplicada a unha resistencia, depende do material utilizado na súa construción.
Ruído Denomínase ruído a calquera tensión non desexada que se xera no interior da resistencia. Coñécese co nome de ruído térmico ou ruído de Johnson-Nyquist e é producido pola axitación dos portadores de carga, os electróns dentro do condutor. Tamén pode haber outro tipo de ruído que depende da frecuencia da corrente.
Temperatura máxima de traballo Máxima temperatura posible á que se mantén o valor da resistencia nominal, tendo en conta a temperatura ambiente e a calor producida polo funcionamento do dispositivo. Se non houbese disipación a máxima temperatura ambiente posible sería a temperatura máxima de traballo.
Frecuencia de traballo Frecuencia máxima que pode soportar unha resistencia.

Tipos de resistencias

Resistors (1)
Tira de resistencias
Register3
Resistencia para montaxe superficial, a cuadrícula azul é de 1 mm.

As resistencias poden ser fixas ou variables. As resistencias variables tamén teñen denominacións específicas por exemplo potenciómetros ou reóstatos e permiten alterar a resistencia do dispositivo mediante o xiro dunha roda ou deslizando un control. Tamén hai outras resistencias variables especiais, por exemplo a fotorresistencia ou LDR que varía a súa resistencia eléctrica en función da luz que recibe, ou tamén o termistor que varía a súa resistencia en función da temperatura.

Algunhas resistencias son longas e delgadas, co verdadeiro material resistente no centro, e unha pata de metal condutor a cada extremo . Este encapsulado denomínase axial. A foto da dereita mostra unha fileira de resistencias de uso xeral nunha tira. As resistencias que se usan nos computadores e a outros dispositivos electrónicos son xeralmente máis pequenas, a miúdo con encapsulado para montaxe en superficie (tecnoloxía de montaxe superficial) sen patillas. As resistencias de maior potencia veñen en encapsulados de maior solidez deseñados para disipar a calor eficientemente, pero todas teñen basicamente a mesma estrutura.

Resistencias de valor fixo

Este tipo de compoñente presenta unha resistencia que foi fixada polo fabricante e non pode ser modificada.

Resistencia compostas de carbono

As resistencias de compostas de carbono consisten nun cilindro sólido con terminais de fío metálico incrustados ou tapas de metal soldados nos laterais. O corpo da resistencia está protexido con pintura ou plástico. A inicios do século XX presentaban o corpo sen illar, os terminais eran enrolados ao redor dos extremos do cilindro da resistencia e soldados. A resistencia era pintada coa codificación de cor do seu valor.

O elemento que fai a resistencia está feito dunha mestura dun material condutor, habitualmente carbón ou grafito en po, e un material illante (xeralmente de cerámica) tamén en po e unha resina orgánica que fai de aglomerante da mestura. A resistencia virá determinada pola relación entre o material de recheo (o po de cerámica) e o carbón. Canto maior sexa a concentración de carbón, un condutor débil, menor será a resistencia. As resistencias compostas de carbono foron de uso corrente nos anos 60 e anteriores, pero xa non son de uso tan xeral dado que apareceron outros tipos que teñen mellores especificacións, como a tolerancia, a dependencia da tensión e o estrés (as resistencias compostas de carbono poden cambiar de valor cando son estresados con sobretensións). Doutra banda, se o contido de humidade interno (por exposición durante algún tempo a unha contorna húmida) é significativo, a calor que se producirá ao soldar o compoñente provocará un cambio irreversible do valor da resistencia. Se non eran sometidas a sobretensións nin a quecemento, eran moi fiables. Este tipo de resistencia aínda se pode atopar no mercado, pero en comparación con outros tipos, é bastante custosa. Os seus valores de resistencia oscilan entre fraccións de ohmio ata 22 megaohms.

Resistencias de película de carbón

Carbon-resistor-TR212-2
Unha resistencia de película de carbón cun erro de fabricación que deixa ver a hélice gravada para alongar o percorrido da corrente e axustar o valor da súa resistencia.
Drahtwid
Unha resistencia de fío bobinado.
Duennschicht
Resistencias de película delgada en módulos integrados de tipo SIL.
Alm metalfilmmodstande
Resistencias de película metálica.

Constrúense cun apoio illante, habitualmente un cilindro cerámico, sobre o que se deposita unha película de carbono puro, dun groso inferior a un micrómetro. O valor da resistencia do compoñente determínase por medio do groso da película depositada e polo corte con láser dun camiño estreito en forma de hélice sobre a película para crear un longo percorrido a seguir pola corrente, ao aumentar a lonxitude do material variamos a resistencia. Despois protéxense da humidade e do desgaste cun verniz. Este tipo de resistencias presentan potencias entre 0,125 W e 5 W a 70 °C, mentres que a súa resistencia varía entre 1 ohmio e 10 megaohms, podemos traballar a temperaturas entre -55 e 155 °C e a súa máxima voltaxe de traballo oscila entre 200 e 600 voltios.

Resistencias de película grosa

As resistencias de película grosa fixéronse populares durante a década de 1970, e aínda hoxe en día a maioría das que se utilizan en circuítos de tecnoloxía SMD (montaxe en superficie) son deste tipo. A pesar do nome, a principal diferenza entre os de película delgada e os de película grosa non é tanto o groso real da película de material, senón a maneira en como se aplica ao cilindro (no caso das resistencias normais ou axiais) ou á superficie (no caso das resistencias SMD), fálase de película delgada por grosos de ata 5 micrómetros e grosa cando pasa deste groso. Estas técnicas permiten a integración de varias resistencias nun único módulo, hai dous grandes grupos, os módulos de tipos SIL (Single In Line resistor) e os de tipos DIL (''Dual In Line resistor).

As resistecnias de película delgada fanse por polvorización catódica (un método de deposición no baleiro) do material que cre a resistencia sobre un substrato illante. A película é gravada dunha maneira similar ao antigo proceso para facer placas de circuíto impreso, é dicir, a superficie cóbrese cun material fotosensible, cóbrese cunha película co patrón e é irradiado con luz ultravioleta, e despois a fotografía xerada permitirá eliminar o material que non interesa. Os materiais utilizados son de cerámica metálica (cermet) como o nitruro de tántalo (TAN), o dióxido de rutenio (Ru2), o óxido de chumbo (PbO), o níquel-cromo (NiCr), ou pirocloros como o Bi2Ru2O7 ou o Bi2Ir2O7.

O groso da película pode ser controlado con precisión pero aínda así, despois da fabricación o valor da resistencia de película delgada ou grosa non é moi preciso, por iso, para conseguir un valor exacto, adoitan ser recortados cun láser abrasivo. As resistencias de película delgada adoitan especificar tolerancias de 0,1, 0,2, 0,5 ou 1%, e presentar coeficientes de temperatura de 5 a 25 ppm/K.

Nas resistencias de película grosa utilízanse os mesmos tipos de cerámica condutora que os indicados máis arriba, pero mestúrase cun sinterizador (po) de vidro e algún tipo de líquido de forma que o composto poida ser serigrafiado. Este composto de vidro e cerámica condutiva (cermet) fúndese nun forno a uns 850 °C. Os primeiros que se fabricaron tiñan tolerancias do 5%, pero melloraron e nas últimas décadas a tolerancia estándar é do 2% ou do 1%. Os coeficientes de temperatura das resistencias de película grosa son altos, tipicamente ±200 ou ±250 ppm/K; un cambio de temperatura de 40 kelvin pode cambiar a resistencia nun 1%.

As resistencias de película delgada son xeralmente moito máis caras que os de película grosa, por exemplo, as de película delgada de tipo SMD con tolerancias de 0,5%, e un coeficiente de temperatura de 25 ppm/K son aproximadamente dúas veces máis caras que as de película grosa cunha tolerancia do 1% e un coeficiente de temperatura de 250 ppm/K.

Resistencias de película metálica

Hoxe en día este tipo de resistencias son habituais, normalmente están recubertas de níquel-cromo (NiCr) ou outros materiais de cerámica metálica (cermet) como os mencionados no apartado anterior. A diferenza das resistencias de película delgada, o material pode ser aplicado con técnicas diferentes da polvorización catódica (aínda que esta tamén é unha das posible técnicas). Ademais o valor da resistencia determínase, de maneira similar ás resistencias de película de carbono, mediante o corte dunha hélice na película de material que produce a resistencia. O resultado é unha tolerancia razoable (0,5, 1 ou 2%) e un coeficiente de temperatura (habitualmente) de 25 ou 50 ppm/K (partes por millón por kelvin).

Resistencias bobinadas

As resistencias bobinadas fanse habitualmente enrolando un fío metálico, usualmente nicromo, ao redor dun núcleo de cerámica, plástico ou fibra de vidro. Nos extremos do fío sóldanse dúas tapas, ou aneis, tocando o núcleo. O conxunto protéxese cunha capa de pintura, un plástico ou un esmalte endurecido ao forno a alta temperatura. Adoitan ter un diámetro entre 0,6 e 0,8 mm. Para as resistencias de máis potencia utilízase unha carcasa exterior de cerámica ou aluminio co obxectivo de disipar a calor producida, as máis grandes poden chegar a 1000 watts.

Dado que as resistencias bobinadas actúan como un indutor electromagnético presentan unha indutancia non desexada máis grande que outros tipos, a pesar das técnicas utilizadas no bobinado para minimizala.

Resistencias axustables e variables

PCB variable resistors
Resistencias axustables, utilízanse cando a necesidade de axuste non é frecuente, póñense sobre a placa do circuíto impreso e, polo tanto son pouco accesibles.
Potentiometer
Un potenciómetro.

Co termo de resistencias axustables desígnase un tipo de resistecias que permiten unha certa regulación dos seus parámetros eléctricos, corrente e tensión, pero só se pode axustar un número limitado ás veces. Dispoñen de tres terminais, dous determinan unha resistencia R constante e o terceiro é móbil, de forma que é posible axustar a resistencia entre 0 e R en función da posición que ocupe este contacto móbil.

Cando se fala de resistencias variables referímonos a un tipo de dispositivo que foi deseñado para ser axustado en calquera momento, e máis especificamente fálase de potenciómetros e reóstatos. Unha resistencia variable pode ter un ou máis puntos fixos de forma que a resistencia pode cambiarse movendo os cables de conexión a diferentes terminais. Noutros casos pode haber un contacto que escorrega e que permite unha variación continua da resistencia. Ademais destes dispositivos que utilizan un sistema manual e mecánico de axuste, tamén hai un outro tipo, son aqueles que varían a súa resistencia co cambio doutro parámetro como a temperatura ou a cantidade de luz que incide sobre eles.

Un elemento frecuente aos dispositivos electrónicos (receptores de radio, amplificadores de música, televisores, etc.) é unha resistencia de tres terminais axustable continuamente pola rotación dun eixo, a variación pode ser lineal ou logarítmica. Cando se conectan o tres terminais reciben o nome de potenciómetros, posto que actúan como un divisor de tensión axustable continuamente. Un exemplo común é un control de volume para un receptor de radio analóxico.[1]

Identificación das resistencias

Dada a súa medida, os fabricantes indican o valor nominal das resistencias cun código de cores, pero no caso das que se utilizan en montaxe superficial prescíndese das cores e márcanse os valores numericamente. A resistencia eléctrica tamén se pode medir cun ohmetro ou cun multímetro.

Identificación por bandas de cor

O método de identificación por cores máis utilizado segue un código de catro bandas de cor pintadas ao redor da resistencia. As dúas primeiras bandas corresponden aos dous primeiros díxitos do valor da resistencia; a terceira banda é un multiplicador; e a cuarta corresponde á tolerancia (na práctica as resistencias que están á venda non son perfectas e presentan unha variación respecto do valor nominal que traen indicado). Cada cor corresponde a un determinado número, segundo se mostra na táboa de debaixo.

Color 1a banda 2a banda 3a banda (multiplicador) 4a banda (tolerancia) Coeficiente Temperatura
Negro 0 0 ×100    
Marrón 1 1 ×101 ±1% (F) 100 ppm
Vermello 2 2 ×102 ±2% (G) 50 ppm
Laranxa 3 3 ×103   15 ppm
Amarelo 4 4 ×104   25 ppm
Verde 5 5 ×105 ±0,5% (D)  
Azul 6 6 ×106 ±0,25% (C)  
Violeta 7 7 ×107 ±0,1% (B)  
Gris 8 8 ×108 ±0,05% (A)  
Branco 9 9 ×109    
Ouro     ×10−1 ±5% (J)  
Prata     ×10−2 ±10% (K)  
Ningún       ±20% (M)  
Metal film resistor
Resistencia de 65 Ω e tolerancia ±2%.

Por exemplo verde-azul-amarelo-vermello sería 56 * 104 ohms = 56 * 10000 ohms = 560 kohms ±2%.

Valores nominais comercializados

Preferred values 05 Pengo
Valores da serie E12.

A pesar de que poden ir desde poucos miliohms ata o xigaohm, a industria non fabrica calquera valor de resistencia, no mercado só hai uns determinados valores de resistencia que foron normalizados seguindo unha serie de Renard. A norma internacional IEC 60063, publicada pola Comisión Electrotécnica Internacional, define os valores estándar para as resistencias e os condensadores.[2] Os valores foron agrupados en series que se denominan E6, E12, E24, E96 e E192, cada serie cunha tolerancia típica. O nome informa do número de elementos que compoñen a serie entre 10 e 100 ou entre 100 e 1000; así a serie E12 contén 12 valores diferentes entre 10 e 100 mentres que a serie E24 está formada por 24 valores entre 10 e 100. As series en combinación coa tolerancia típica de cada unha permiten cubrir tódolos valores posibles.

O número de valores van aumentando coa precisión requirida. Por exemplo, para a serie E6 (con resistencias cunha tolerancia do 20%) permítense seis valores: 10, 15, 22, 33, 47 e 68. Isto significa que os valores desta serie poden ser múltiplos de 10. Por exemplo, algúns valores utilizables poden ser 0,47 Ω, 4,7 Ω, 47 Ω, 470 Ω, 4,7 kΩ, 47 kΩ, 470 kΩ e así sucesivamente.

Dependendo da tolerancia permitida, a norma IEC 60063 define os seguintes valores:

Serie E6 (20%) E12 (10%) E24 (5%) E48 (2%) E96 (1%) E192 (0,5%)
Valores 10 15 22 33 47 68 10 12 15 18 22 27 33 39 47 56 68 82 10 11 12 13 15 16 18 20 22 24 27 30 33 36 39 43 47 51 56 62 68 75 82 91 100 105 110 115 121 127 133 140 147 154 162 169 178 187 196 205 215 226 237 249 261 274 287 301 316 332 348 365 383 402 422 442 464 487 511 536 562 590 619 649 681 715 750 787 825 866 909 953 100 102 105 107 110 113 115 118 121 124 127 130 133 137 140 143 147 150 154 158 162 165 169 174 178 182 187 191 196 200 205 210 215 221 226 232 237 243 249 255 261 267 274 280 287 294 301 309 316 324 332 340 348 357 365 374 383 392 402 412 422 432 442 453 464 475 487 499 511 523 536 549 562 576 590 604 619 634 649 665 681 698 715 732 750 768 787 806 825 845 866 887 909 931 953 976 100 101 102 104 105 106 107 109 110 111 113 114 115 117 118 120 121 123 124 126 127 129 130 132 133 135 137 138 140 142 143 145 147 149 150 152 154 156 158 160 162 164 165 167 169 172 174 176 178 180 182 184 187 189 191 193 196 198 200 203 205 208 210 213 215 218 221 223 226 229 232 234 237 240 243 246 249 252 255 258 261 264 267 271 274 277 280 284 287 291 294 298 301 305 309 312 316 320 324 328 332 336 340 344 348 352 357 361 365 370 374 379 383 388 392 397 402 407 412 417 422 427 432 437 442 448 453 459 464 470 475 481 487 493 499 505 511 517 523 530 536 542 549 556 562 569 576 583 590 597 604 612 619 626 634 642 649 657 665 673 681 690 698 706 715 723 732 741 750 759 768 777 787 796 806 816 825 835 845 856 866 876 887 898 909 919 931 942 953 965 976 988
A serie E192 utilízase tamén para resistencias cunha tolerancia do 0,25% e o 0,1%.

Codificación das resistencias para montaxe superficial (SMT)

Zero ohm resistors cropped
A imaxe mostra catro resistencias nunha montaxe superficial, hai dúas de cero ohmios que se utilizan coma pontes para que sexan engadidas polas mesmas máquinas que poñen o resto de resistencias.

Ás resistencias, cando se atopan en circuítos con tecnoloxía de montaxe de superficie, imprímenselles valores numéricos nun código similar ao usado nas resistencias axiais.

As resistencias de tolerancia estándar nestes tipos de montaxes (Standard-tolerance Surface Mount Technology (SMT)) son marcados cun código de tres díxitos, no cal os primeiros dous díxitos representan os primeiros dous díxitos significativos e o terceiro díxito representa unha potencia de dez (o número de ceros).

Por exemplo: "334" 33 × 10,000 ohmios = 330 kiloohmios "222" 22 × 100 ohmios = 2.2 kiloohmios "473" 47 × 1,000 ohmios = 47 kiloohmios "105" 10 × 100,000 ohmios = 1 megaohmios

As resistencias de menos de 100 ohmios escríbense: 100, 220, 470. O número cero final representa dez á portencia de cero, o cal é 1.

Por exemplo: "100" = 10 × 1 ohmios = 10 ohmios "220" = 22 × 1 ohmios = 22 ohmios

Algunhas veces estes valores márcanse como "10" ou "22" para previr erros.

As resistencias menores de 10 ohmios teñen un 'R' para indicar a posición do punto decimal.

Por exemplo: "4R7" = 4.7 ohmios "0R22" = 0.22 ohmios "0R01" = 0.01 ohmios

As resistencias de precisión son marcados con códigos de catro díxitos, nos cales os primeiros tres díxitos son os números significativos e o cuarto é a potencia de dez.

Por exemplo: "1001" = 100 × 10 ohmios = 1 kiloohmio "4992" = 499 × 100 ohmios = 49.9 kiloohmios "1000" = 100 × 1 ohmios = 100 ohmios

Os valores "000" e "0000" aparecen nalgunhas ocasións nas ligazóns de montaxes de superficie, debido a que teñen (unha resistencia aproximada a cero).

Resistencias de precisión

Son aquelas cuxo valor se axusta con erros de 100 partes por millón ou menos e teñen ademais unha variación moi pequena coa temperatura, da orde de 10 partes por millón entre 25 e 125 ºC. Este compoñente ten unha utilización moi especial en circuítos analóxicos, con axustes moi estreitos das especificacións. Este tipo de compoñente logra a súa precisión tanto no seu valor, como na súa especificación de temperatura debido a que debe ser considerado un sistema, onde os materiais que o compoñenn interactúan para lograr a súa estabilidade. Un filme metálico moi fino pégase a un illante como o vidro, ao aumentar a temperatura, a expansión térmica do metal é maior que a do vidro e isto produce no metal unha forza que o comprime reducindo a súa resistencia eléctrica, o coeficiente de variación de resistencia do metal coa temperatura é positivo, a suma case lineal destes factores fai que a resistencia non varíe ou que o faga minimamente.

Notas

  1. Os modernos receptores, totalmente dixitais, utilizan outros métodos para controlar o volume
  2. Comisión Electrotécnica Internacional (ed.). "IEC 60063" (PDF) (en inglés). Consultado o 18 de febreiro de 2012.

Véxase tamén

Outros artigos

Ligazóns externas

Aceiro

O termo aceiro serve comunmente para denominar, en enxeñaría metalúrxica, a unha mestura de ferro cunha cantidade de carbono variable entre o 0,008 % e o 2,11 % en masa da súa composición, dependendo do grao. Se a aliaxe posúe unha concentración de carbono maior do 1,8 %, prodúcense fundicións que, en oposición ao aceiro, son moito máis fráxiles e non é posible forxalas, senón que teñen que ser moldeadas.

Non se debe confundir o aceiro co ferro, que é un metal duro e relativamente dúctil, con diámetro atómico (dA) de 2,48 Å, con temperatura de fusión de 1535 °C e punto de ebulición 2740 °C. Pola súa banda, o carbono é un non metal de diámetro menor (dA = 1,54 Å), brando e fráxil na maioría das súas formas alotrópicas (excepto na forma de diamante). A difusión deste elemento na estrutura cristalina do anterior lógrase grazas á diferenza en diámetros atómicos, formándose un composto intersticial.

A diferenza principal entre o ferro e o aceiro áchase na porcentaxe do carbono: o aceiro é ferro cunha porcentaxe de carbono de entre o 0,03 % e o 1,075 %; a partir desta porcentaxe considéranse outras aliaxes con ferro.

Cabe destacar que o aceiro posúe diferentes constituíntes segundo a súa temperatura, concretamente, de maior a menor dureza, perlita, cementita e ferrita; ademais da austenita (para maior información consultar o artigo Diagrama ferro-carbono).

O aceiro conserva as características metálicas do ferro en estado puro, pero a adición de carbono e doutros elementos tanto metálicos como non metálicos mellora as súas propiedades físico-químicas.

Existen moitos tipos de aceiro en función do elemento ou os elementos aleantes que estean presentes. A definición en porcentaxe de carbono corresponde aos aceiros ó carbono, nos cales este non metal é o único aleante, ou hai outros pero en menores concentracións. Outras composicións específicas reciben denominacións particulares en función de múltiples variables por exemplo os elementos que predominan na súa composición (aceiros ó silicio), da súa susceptibilidade a certos tratamentos (aceiros de cementación), dalgunha característica potenciada (aceiros inoxidables) e mesmo en función do seu uso (aceiros estruturais). Usualmente estas aliaxes de ferro englóbanse baixo a denominación xenérica de aceiros especiais, razón pola que aquí se adoptou a definición dos comúns ou "ao carbono" que ademais de ser os primeiros fabricados e os máis empregados, serviron de base para os demais. Esta gran variedade de aceiros levou a Siemens a definir o aceiro como «un composto de ferro e outra substancia que incrementa a súa resistencia».O aceiro é o material mais importante da nosa civilización e del están feitas a maior parte das ferramentas e máquinas.

Antibiótico

Un antibiótico (do grego αντί - anti, "en contra" + - biotikos, "dado á vida") é un composto químico producida por un ser vivo ou derivado sintético, que mata ou impide o crecemento de certas clases de microorganismos sensibles, xeralmente bacterias, pero non exclusivamente. Os que só actúan contra bacterias chámanse antibacterianos. Os antibióticos utilízanse en medicina humana, veterinaria e horticultura para tratar infeccións provocadas por xermes. Normalmente os antibióticos presentan toxicidade selectiva, que é moi superior para os organismos invasores que para os animais ou os seres humanos que os hospedan, aínda que ocasionalmente pode producirse unha reacción adversa, como afectar á flora bacteriana normal do organismo ou outros efectos secundarios. Os antibióticos xeralmente axudan ás defensas dun individuo ata que as respostas locais sexan dabondo para controlar a infección. Un antibiótico é bacteriostático se impide o crecemento dos xermes, e bactericida se os destrúe, pero pode xerar tamén ambos os efectos, segundo os casos.En termos estritos ou históricos, un antibiótico é unha substancia segregada por un microorganismo, que ten a capacidade de afectar a outros microorganismos. O termo antibiótico foi utilizado por primeira vez por Selman Waksman en 1942 para describir certas «influencias antibióticas», é dicir, aquelas formulacións antagonistas ao crecemento de microorganismos e que derivan doutros organismos vivos. Esa definición exclúe a aquelas substancias naturais, como o zume gástrico ou o peróxido de hidróxeno, que poden matar a un microorganismo paro que non son producidas por outros microorganismos. Na actualidade a definición de antibiótico está sendo usada para incluír aos antimicrobianos sintéticos ou quimioterapéuticos antimicrobianos como as quinolonas, sulfamidas e outros axentes antimicrobianos derivados de produtos naturais e aqueles con propiedades antibióticas descubertas empiricamente.Moitos antibióticos son compostos de masa molecular relativamente pequena de menos de 2000 Da. Cos avances na química farmacéutica a maioría dos antibióticos actuais son quimicamente modificacións semisintéticas de diversos compostos naturais. Estes inclúen, por exemplo, os beta-lactámicos, como as penicilinas (producidas por fungos e despois modificadas no laboratorio), as cefalosporinas, e os carbapenems. Compostos que aínda se obteñen illándoos de organismos vivos son os aminoglicósidos. Outros son resultado exclusivamente de síntese química no laboratorio, como as sulfonamidas, as quinolonas, e as oxazolidinonas. Por tanto, estes produtos poden clasificarse de acordo coa súa orixe química en naturais, semisintéticos, e sintéticos.

O obxectivo do tratamento con antibióticos é a erradicación do microorganismo patóxeno. Para isto cómpre seguir unha posoloxía (doses) que consiga que no foco da infección se acade unha concentración do medicamento superior á mínima concentración capaz de inhibir ao microorganismo durante o tempo suficiente. A automedicación con antibióticos supón un serio problema de saúde pública, porque a elección inadecuada do antibiótico e, especialmente, unha incorrecta posoloxía, pode xerar poboacións de bacterias resistentes a dito antibiótico. Por outro lado, os antibióticos e antimicrobianos son totalmente ineficaces nas enfermidades virais, polo que o seu uso debe evitarse neses casos.

Axente biolóxico patóxeno

En Infectoloxía, un axente biolóxico patóxeno (do grego pathos, enfermidade e genein, procrear) é toda aquela entidade biolóxica capaz de producir enfermidade ou dano na bioloxía dun hóspede (humano, animal, vexetal etc.) sensiblemente predisposto. O mecanismo da patoxenicidade foi moi estudado e ten varios factores, algúns dos cales son dependentes do axente patóxeno e outros do hóspede.

Bronce

O bronce é o nome co que se denominan toda unha serie de aliaxes metálicas que teñen como base o cobre e outro metal, xeralmente estaño (entre un 3-20%) e proporcións variables doutros elementos como zinc, aluminio, antimonio, fósforo, prata. Outros elementos con características de dureza superiores ao cobre fan mellorar as súas propiedades mecánicas.

Cerámica

A cerámica é a arte que fabrica obxectos como olas, xerras, tellas etc. en terracota que sufriron unha transformación fisicoquímica irreversible no curso dunha cocción a temperaturas máis ou menos elevadas (de 700 °C a 1100 °C) despois de lles dar a forma mediante un moldeado. Na historia da humanidade é a primeira arte do lume e atópase antes da metalurxia e do vidro. A palabra abarca tanto a tecnoloxía como os obxectos feitos con ela. Certos tipos de cerámicas son representativas dunha época e dunha cultura.

Editorial Galaxia

A Editorial Galaxia é unha editorial galega fundada en 1950 e radicada en Vigo. O seu director xeral é Francisco Castro.

Escala de Mohs

A escala de Mohs é utilizada para medir a dureza das substancias sólidas. En xeoloxía utilízase para medir a dureza dos minerais. Foi proposta por Friedrich Mohs e baséase na resistencia dun mineral a ser raiado por outro. En mineraloxía a "dureza" non mide a resistencia do mineral a romper, senón a ser raiado.

Mohs, que era xeólogo, escolleu 10 minerais aos que atribuíu un determinado grao na súa escala comezando polo talco ao que lle deu o número 1 e rematando polo diamante ao que lle deu o 10.

A táboa é a seguinte:

Por non gardar a mesma proporción entre intervalos, establecéronse outros métodos para medir a dureza das substancias sólidas (ver durezas absolutas na táboa), aínda que en xeoloxía aínda se segue a usar a escala de Mohs, por ser un método simple e efectivo.

Jochen Mass

Richard Jochen Mass (nado o 30 de setembro de 1946 en Dorfen, Baviera) é un ex-piloto de carreiras de Alemaña.

Participou en 114 grandes premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 14 de xullo de 1973, no Gran Premio do Reino Unido. Gañou unha carreira o (Gran Premio de España de 1975), non logrou ningunha pole position, logrou 8 podios, e anotou un total de 71 puntos no campionato. Tamén obtivo 32 vitorias no Campionato Mundial de Resistencia, destacando as 24 Horas de Le Mans de 1989 e as 12 Horas de Sebring de 1987, e foi subcampión en 1984, 1985, 1989 e 1990.

Madeira

Para outros significados, consultar o arquipélago de Madeira ou Madeira (homónimos).

A madeira é un material sólido, orgánico, higroscópico (absorbe auga) e ortotrópico (crecemento diferente nas dimensións espaciais) obtido orixinalmente do tronco das plantas leñosas, especialmente das árbores, mais tamén dos arbustos. Esas plantas perennes caracterízanse polos caules, que crecen en diámetro ano tras ano, e tamén están compostas por celulosa, hemicelulosa e lignina entre os seus tecidos. As plantas que non producen madeira chámanse herbáceas; ese grupo de plantas inclúe todas as plantas anuais, moitas plantas perennes e tamén a maioría das plantas acuáticas.

Como partes da sección transversal dun toro de madeira, ademais do miolo (nervio ou eixo central), temos o cerne, parte da madeira máis dura, densa e de máis calidade como material, e o sámago mol e lixeiro.

Sendo un material naturalmente resistente e relativamente lixeiro, é frecuentemente utilizado para fins estruturais e de sustentación de construcións.

Pola súa dispoñibilidade e características, a madeira foi un dos primeiros materiais en ser utilizados pola humanidade, mantendo, a pesar da existencia dos materiais sintéticos, unha inmensidade de usos directos e servindo de materia prima para múltiplos outros produtos. É tamén unha importante fonte de enerxía, sendo utilizada como leña para cociñar e outros usos domésticos nunha parte importante do mundo.

Utilízase para a produción de polpa de celulosa, que se emprega na industria papeleira e nalgunhas industrias químicas nas cales é utilizada como fonte de diversos compostos orgánicos. A súa utilización na ebanistería para a fabricación de mobles é unha das máis expandidas, o mesmo que a súa utilización na carpintaría para construción de diversas estruturas, como navíos. A madeira é un material utilizado na arquitectura e enxeñaría civil. A explotación descontrolada de madeira en forestas naturais é unha das principais causas de deforestación e de perda de hábitat para múltiplas especies, ameazando a biodiversidade da Terra.

Ouro

O ouro é un elemento químico de número atómico 79 situado no grupo 11 da táboa periódica. O seu símbolo é Au (do latín aurum). O ouro é un metal de transición brando, brillante, amarelo, pesado, maleable, dúctil (trivalente e univalente) que non reacciona coa maioría de produtos químicos, pero é sensible ao cloro e á auga rexia. O metal atópase normalmente en estado puro e en forma de pebidas e depósitos aluviais e é un dos metais tradicionalmente empregados para cuñar moedas. O ouro utilízase na ourivaría, a industria e a electrónica.

Plásmido

Un plásmido é unha pequena molécula de ADN que se encontra nunha célula que está separada fisicamente do ADN cromosómico e pode replicarse independentemente. Normalmente trátase de pequenas moléculas de ADN circular bicatenario que se encontran en bacterias, pero ás veces están presentes tamén en arqueas e eucariontes. Na natureza, os plásmidos adoitan portar xenes que poden beneficiar a supervivencia do organismo, por exemplo danlles resistencia aos antibióticos. Aínda que os cromosomas son grandes e conteñen toda a información xenética esencial para vivir en condicións normais, os plásmidos xeralmente son moi pequenos e conteñen só xenes adicionais que poden ser útiles para o organismo en certas situacións ou condicións particulares. Os plásmidos artificiais utilízanse amplamente como vectores en clonación molecular, xa que serven para dirixir a replicación de secuencias de ADN recombinante dentro dos organismos hóspedes. No laboratorio, os plásmidos poden introducirse nunha célula polo mecanismo da transformación.

Os plásmidos considéranse replicóns, unidades de ADN con capacidade de replicación autónoma dentro dun hóspede axeitado. Porén, os plásmidos, igual que os virus, non son xeralmente clasificados como seres vivos. Os plásmidos transmítense desde unha bacteria a outra (incluso doutra especie) principalmente por conxugación. Esta transferencia hóspede a hóspede dun material xenético é un mecanismo de transferencia horizontal de xenes, e os plásmidos son considerados parte do mobiloma. A diferenza dos virus (que encapsulan o seu material xenético nunha cuberta proteica protectora chamada cápside), os plásmidos son ADN "espido" e non codifican os xenes necesarios para encapsular o material xenético para transferilo así a un novo hóspede. Porén, algunhas clases de plásmidos codifican os pili "sexuais" ou da conxugación necearios para a súa propia transferencia. O tamaño do plásmido varía de 1 a uns 200 kbp, e o número de plásmidos idénticos nunha soa célula pode estar entre un e miles baixo certas circunstancias.

As relacións entre microbios e o ADN do plásmido non é nin parasita nin mutualista, porque ambos os casos implicarían a presenza dunha especie independente nun estado prexudicial ou comensal co organismo hóspede. En vez diso,, os plásmidos proporcionan un mecanismo para a transferencia horizontal de xenes dentro dunha poboación de microbios e proporcionan tipicamente unha vantaxe selectiva baixo un estado ambiental dado. Os plásmidos poden portar xenes que proporcionan resistencia a antibióticos presentes de forma natural nun nicho ecolóxico competitivo, ou a proteína producida pode actuar como toxina en circunstancias similares, ou permitir que o organismo utilice un composto orgánico determinado que sería vantaxoso cando escaseasen os nutrientes.

Posicións no fútbol

No fútbol, cada un dos once xogadores dun equipo ten asignado un rol específico. O equipo está formado por un porteiro e dez xogadores de campo. Estas posicioón indican a zona do campo que acostuman ocupar así coma a súa función. Ao longo do tempo tanto as tácticas como as fucións dos xogadores foron variando ata chegar ao momento actual.

Cada posición require unha serie de habilidades, así que o máis común é que un xogador poida ser eficaz nunha ou dúas posicións. Existen xogadores capaces de ocupar case calquera zona do campo.

O Fútbol Total veu a revolucionar estes termos, xa que o intercambio de posicións e de roles era algo frecuente. Este xeito de xogar esixe futbolistas que sexan quen de adaptarse á posición requirida segundo o momento do xogo. Johan Cruyff é un exemplo deste estilo.

Resistencia a antibióticos

A resistencia a antibióticos é a resistencia que adquiren as bacterias a un antibiótico ao que normalmente eran sensibles de forma natural. A resistencia a antibióticos forma parte dun concepto máis amplo que é a resistencia a antimicrobianos, que se aplica a todos os microbios e a outras substancias antimicrobianas, e que se define como a capacidade adquirida por un microorganismo de resistir os efectos dun axente quimioterapéutico ao que é sensible habitualmente. Algunhas bacterias son insensibles a certos antibióticos de forma natural (por exemplo, unha bacteria que non ten parede, como un micoplasma, é insensible a un antibiótico que afecte á parede). Outros modos de facerse resistentes é por medio de mutacións; ou por adquirir resistencia cedida por outra especie ou cepa bacteriana (por exemplo, pode pasarlle un plásmido con xenes de resistencia). A resistencia pode aparecer espontaneamente debido a mutacións aleatorias que aparecen de repente; ou máis comunmente por unha selección gradual co tempo, e a causa do mal uso de antibióticos e antimicrobianos. Os microbios resistentes son máis difíciles de tratar, e requiren o uso de medicamentos alternativos ou de altas doses, o que pode ser máis custoso e ter máis efectos tóxicos. Os microbios resistentes a múltiples antimicrobianos denomínanse resistentes a multifármacos ou drogas; ou ás veces, informalmente, superbmicrobios ou superbichos. A resistencia antimicrobiana é responsable dun aumento de millóns de mortes ao ano, e está xerando unha crecente preocupación en medicina. Hai agora unhas poucas infeccións que son completamente intratables debido á resistencia. Todas as clases de microbios desenvolven resistencia; nos fungos hai resistencia a antifúnxicos; nos virus hai resistencia a antivirais (e ademais son resistentes a todos os antibióticos de forma natural); nos protozoos hai resistencia a antiprotozoarios; e nas bacterias hai resistencia a antibióticos.

Os antibióticos só deberían utilizarse cando é necesario por prescrición dos profesionais da saúde. O prescritor debería seguir os cinco principios para a administración de fármacos: que sexa o paciente adecuado, o fármaco adecuado, a dose correcta, a ruta correctra, e o tempo correcto. Son preferibles os antibióticos de curto espectro aos de amplo espectro sempre que sexa posible, xa que atacar de forma efectiva e axeitada a organismos específicos é menos probable que cause resistencia. Deberían facerse cultivos antes do tratamento sempre que sexa indicado e o tratamento debería cambiarse baseándose nos datos de susceptibilidade. Para as persoas que teñen que tomar estes medicamentos en casa a información sobre o seu uso correcto é esencial. A hixiene e desinfección durante os coidados sanitarios é moi importante para evitar o espallamento de patóxenos e a necesidade de usar antibióticos.O aumento da resistencia aos antimicrobianos pode atribuírse a tres causas: uso incorrecto dos antibióticos na poboación humana; na poboación animal; e o espallamento de cepas resistentes entre fontes humanas e non humanas. Os antibióticos incrementan a presión selectiva en poboaciósns bacterianas, causando que as bacterias vulnerables morran, pero as bacterias resistentes sobreviven e seguen crecendo, polo que se incrementa progresivamente a porcentaxe de bacterias resistentes na poboación, e é máis probable que a seguinte infección sexa causada por unha bacteria resistente. Conforme a resistencia aos antibióticos se está facendo máis común hai unha maior necesidade de tratamentos alternativos, con novas terapias antibióticas, aínda que o desenvolvemento de novos antimicrobianos é raro. Hai moitos programas nacionais e internacionais que monitorizan os programas sobre a ameaza da resistencia microbiana aos fármacos. Exemplos de bacterias resistentes incluídas neste programa son: Staphylococcus aureus resistente á meticilina (SARM), S. aureus resistente á vancomicina, bacterias produtoras de beta-lactamase de espectro ampliado (ESBL), Enterococcus resistente á vancomicina, Acinetobacter baumannii resistente a multifármacos.Un informe da Organización Mundial da Saúde (OMS) de abril de 2014 indicaba o seguinte: "esta seria ameaza xa non é unha predición para o futuro, está ocorrendo xa agora en todas as rexións do mundo e ten o potencial de afectar a calquera, de calquera idade, en calquera país. A resistencia a antibióticos (cando a bacteria cambia, os antibióticos xa non funcionan en persoas que os necesitan para tratar infeccións) é agora unha grande ameaza para a saúde pública." Para favorecer a acción colectiva contra esta ameaza propuxéronse tratados internacionais sobre a resistencia antimicrobiana. Os países máis pobres son os máis afectados por esta ameaza.

Resistencia eléctrica

A resistencia eléctrica dun obxecto é unha medida da súa oposición ao paso de corrente e é directamente proporcional á lonxitude e inversamente proporcional á súa sección transversal:

onde ρ é o coeficiente de proporcionalidade ou a resistividade do material.

Descuberta por Georg Ohm en 1827, a resistencia eléctrica ten un parecido conceptual á fricción na física mecánica. A unidade da resistencia no Sistema Internacional de Unidades é o ohmio (Ω). Para a súa medición na práctica existen diversos métodos, entre os que se encontra o uso dun ohmnímetro. Ademais, a súa cantidade recíproca é a condutancia, medida en Siemens.

A resistencia de calquera obxecto depende da súa xeometría e da súa coeficiente de resistividade a determinada temperatura: aumenta conforme é maior a súa lonxitude e diminúe conforme aumenta o seu grosor ou sección transversal. Cálculo experimental de la resistividad de un materialarquivado dende o orixinal o de novembro de 2013 (en castelán) Ademais, de acordo coa lei de Ohm a resistencia dun material pode definirse como a razón entre a caída de tensión e a corrente en dita resistencia, así:

onde R é a resistencia en ohmios, V é a diferenza de potencial en voltios e I é a intensidade de corrente en amperios.

Segundo sexa a magnitude desta medida, os materiais pódense clasificar en condutores, illantes e semicondutores. Existen ademais certos materiais nos que, en determinadas condicións de temperatura, aparece un fenómeno denominado supercondutividade, no que o valor da resistencia é practicamente nulo.

Resistência Galega

Resistência Galega é unha organización armada galega nada no 2005. Distintas persoas a título individual, e pequenos grupos organizados, reivindicaron accións violentas de loita independentista galega de esquerdas. O termo nace a partir dun Manifesto de Resistência Galega publicado no 2005.

Rocha

En xeoloxía chámase rocha ou roca a calquera agregado natural formado por un ou máis minerais. Un agregado é un sólido cohesionado. As rochas xeralmente están constituídas por varias especies mineralóxicas, pero tamén existen rochas constituídas por un só mineral (rochas monominerálicas), por exemplo algúns mármores (formados unicamente por calcita).

Na codia terrestre distínguense tres tipos de rochas:

rochas ígneas ou magmáticas: rochas formadas pola solidificación do magma ou da lava.

rochas metamórficas: rochas formadas por transformacións de rochas xa consolidadas da codia da Terra.

rochas sedimentarias: rochas formadas como resultado da erosión ou dun precipitado de químicos.

As rochas están sometidas a continuos cambios polas accións dos axentes xeolóxicos, segundo un ciclo pechado (o ciclo das rochas), chamado litoxénese, no cal interveñen ata os seres vivos.

Siemens (unidade)

O siemens (símbolo S) é a unidade derivada do SI para a medida da condutancia eléctrica. É chamada así polo enxeñeiro alemán Werner von Siemens.

A condutancia eléctrica represéntase coa letra G nas fórmulas e ten de unidade o siemens, e a súa inversa, a resistencia eléctrica, represéntase coa letra R, e ten de unidade o ohm.

Onde I é a intensidade eléctrica ou corrente eléctrica, e V é a voltaxe (tamén chamada tensión ou diferenza de potencial eléctrico).

Vidro

Na súa forma pura, vidro é un material transparente, relativamente forte, resistente, esencialmente inerte e bioloxicamente inactivo, que pode ter superficies moi lisas e impermeables. Estas propiedades desexables conducen a un gran número de usos. O vidro é fráxil e quebra en anacos afiados. Estas propiedades poden modificarse, ou mesmo mudar enteiramente, coa adición doutros compostos ou con tratamento de calor.

O vidro é un material duro, fráxil e transparente. A pesar de comportarse como sólido, é un líquido arrefecido, amorfo (sen estrutura cristalina). O vidro común obtense por fusión, arredor dos 1.250 ºC, de dióxido de silicio , (SiO2), carbonato de sodio (Na2CO3) e carbonato de calcio (CaCO3). A súa manipulación só é posible mentres está fundido, quente e maleable.

Vitamina C

A vitamina C ou ácido ascórbico é unha molécula usada na hidroxilación de varias reaccións bioquímicas nas células. A súa principal función é a hidroxilación do coláxeno, a proteína fibrilar que dá resistencia aos ósos, dentes, tendóns e paredes dos vasos sanguíneos. Alén diso é un poderoso antioxidante, usándose para transformar os radicais libres de osíxeno en formas inertes. Úsase tamén na síntese dalgunhas moléculas que serven como hormonas ou neurotransmisores.

Todos os efectos da vitamina C son importantes para doentes con deficiencias. Non existe hipervitaminose de vitamina C a través dos alimentos, pero se se toma sinteticamente e en exceso pode ser daniño. Ten os seguintes efectos no organismo en doses moderadas:

Favorece a formación dos dentes e ósos;

Axuda a resistir ás doenzas.

Prevén gripes, fraqueza muscular e infeccións. Axuda sen dúbida en doentes xa con escorbuto.

Axuda o sistema inmunolóxico e a respiración celular, estimula as glándulas suprarrenais e protexe os vasos sanguíneos.A carencia desta vitamina provoca a avitaminose designada escorbuto.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.