Podemos

Podemos é un partido político español fundado en xaneiro de 2014, cuxo secretario xeral é Pablo Iglesias Turrión.[3]

Catro meses despois da súa formación, Podemos participou nas eleccións europeas de 2014, logrando cinco escanos (de 54) co 7,98 % dos votos, o que o converteu no cuarto partido máis votado de España. No primeiros vinte días que permitiu a inscrición, reuniu máis de 100 000 membros, converténdose no terceiro partido en número de afiliados.[4] En outubro ostentaba xa o segundo lugar, con máis de 200 000.[5] Tamén chegou a aparecer como o primeiro partido do país en intención directa de voto, segundo as enquisas.

Podemos
Logotipo Podemos
Dirixentes e organización
LíderPablo Iglesias Turrión
Historia
Fundación11 de marzo de 2014[1][2]
Posicións políticas
IdeoloxíaEsquerda
Representación
Europarlamento
5 / 54
Senado
5 / 266
Parlamentos autonómicos
85 / 1.268
Xuntas Xerais do País Vasco
14 / 153
Outros datos
SedeRúa Zurita, 21. 28012 Madrid
Páxina webpodemos.info

Historia

Fundación

A orixe de Podemos atópase no manifesto "Mover ficha: converter a indignación en cambio político, presentado o fin de semana do 12-13 de xaneiro de 2014 e difundido pola publicación dixital Público, que asinaban unha trintena de intelectuais, personalidades da cultura, o xornalismo e o activismo social e político, entre os que se atopaban Juan Carlos Monedero, profesor de Ciencia Política na Universidade Complutense de Madrid (UCM); o actor Alberto San Juan; Jaime Pastor, profesor de Ciencias Políticas na UNED; o escritor e filósofo Santiago Alba Rico; o sindicalista da Corrente Sindical de Esquerda Cándido González Carneiro; ou Bibiana Medialdea, profesora de Economía Aplicada na UCM. Neste manifesto expresábase a necesidade de crear unha candidatura que concorrese ás eleccións europeas de maio dese ano, co obxectivo de oporse, desde posturas de esquerda, ás políticas da Unión Europea para a crise económica. Aínda que non era un dos asinantes do manifesto, o 14 de xaneiro anunciouse que o profesor de Ciencia Política da UCM e analista político televisivo Pablo Iglesias encabezaría o movemento.

O incipiente movemento estaba articulado polo partido Esquerda Anticapitalista, o cal esbozara na súa documentación interna o manifesto Mover ficha, deseñado as fases para o lanzamento do novo movemento e adiantado como factor determinante para o éxito da iniciativa «A presenza dunha serie de personalidades con proxección mediática como cara pública do proxecto». Entre os puntos programáticos resaltados por Iglesias atopábanse a derrogación do artigo 135 da Constitución (que fora reformado en setembro 2011 por iniciativa do ex presidente do Goberno José Luís Rodríguez Zapatero e co apoio de PSOE e PP); aplicación plena do artigo 128 da Constitución («Toda a riqueza do país nas súas distintas formas e sexa cal for a súa titularidade está subordinada ao interese xeral»), posto que segundo Iglesias non se estaba cumprindo; manter o carácter público da educación e a sanidade; creación dun parque de vivenda pública e aplicación retroactiva da dación en pago; e oposición a unha reforma restritiva da lei do aborto. Tamén reclamaban a derrogación das leis de estranxeiría, a saída de España da OTAN e pronunciábanse a favor de que Cataluña decida sobre a súa independencia.

Presentación de PODEMOS (16-01-2014 Madrid) 117
Íñigo Errejón, director de campaña para as eleccións europeas.

O movemento Podemos presentouse oficialmente o 17 de xaneiro de 2014 no Teatro de Barrio, no barrio de Lavapiés de Madrid. Deuse unha rolda de prensa á que acudiron centos de persoas e na que interviñeron, entre outros, Pablo Iglesias; Juan Carlos Monedero; a sindicalista de USTEA, activista da Marea Verde e militante de Esquerda Anticapitalista Teresa Rodríguez; a psiquiatra e membro da Marea Branca, Ana Castaño Romeu; o analista e investigador Íñigo Errejón e o activista social Miguel Urbán, militante e cabeza de lista de Esquerda Anticapitalista por Madrid nas eleccións xerais de 2011. 

Para continuar adiante co proxecto e presentarse ás eleccións europeas de maio dese ano, os impulsores impuxéronse tres condiciones: que recibisen o apoio de polo menos 50 000 persoas na web da formación; que tanto as candidaturas como o programa político do proxecto se confeccionase mediante participación aberta; e que se buscase a unidade con outros partidos e movementos de esquerda, como Esquerda Unida, a CUP, Partido X, o Sindicato Andaluz de Traballadores (SAT), Anova ou as Mareas cidadás. Os promotores do proxecto declararon obter as firmas en menos de 24 horas.

Eleccións ao Parlamento Europeo de maio de 2014

Resultados de Podemos por comunidades autónomas nas eleccións europeas de 2014

Podemos presentou unha candidatura ás eleccións ao Parlamento Europeo elaborada a través de eleccións primarias abertas, que foi a cuarta máis votada (7,98 %) e outorgou a Podemos cinco escanos. Para varios medios, foi «a sorpresa» dos comicios.

Obtivo os seus mellores resultados, por encima do 10 %, en Asturias, Madrid, Canarias e Baleares e foi a terceira forza máis votada en cinco comunidades autónomas, entre elas Madrid. Obtivo un número significativo de votos en toda España, cos peores resultados en Cataluña (aínda que superou o 5 % de voto en Barcelona) e en Estremadura. Obtivo máis votos que Compromís na Comunidade Valenciana e que o BNG en Galicia.

Ano elección Partido Parlamento europeo
n.º votos % voto n.º escanos +/–
2014 Podemos 1253837 7,98 (4º) Novo

Auxe subsecuente

Tras resultar ser a cuarta forza política máis votada nas eleccións europeas, empezáronse a publicar noticias relacionadas co seu crecemento.

O hashtag Pablo Iglesias foi trending topic número 1 na rede social Twitter o día despois das eleccións e o portavoz da formación apareceu nas portadas dalgúns dos principais xornais españois. Desde antes das eleccións, xa era a primeira forza política nas redes sociais, pero pasou de 100 000 a 600 000 apoios en Facebook entre maio e xullo do 2014.

A sondaxe trimestral do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) realizado sobre xullo do 2014 (dous meses despois das eleccións) deixaba a Podemos como a segunda forza política en intención directa de voto, superando ao PSOE, pero quedándose a 0,9 puntos do PP. A finais de xullo Podemos empezou a permitir a inscrición de individuos como membros do partido, con 32 000 persoas rexistrándose como membros nas primeiras 48 horas, a través do sitio web de Podemos, de forma gratuíta e sen pagar unha cota periódica. Aos 20 días, Podemos xa contaba con case 100 000 inscritos (non pagan cota), converténdose no terceiro partido español por número de membros, por diante de EU, UPyD, CiU e o PNV.

En agosto do 2014, Podemos xa reunía 442 000 apoios máis en Facebook que a suma de todos "Góstame" do resto dos partidos, alcanzando os 708 763, con máis de 2,6 millóns de visualizacións dos vídeos na súa canle de YouTube. A enquisa de Metroscopia correspondente a ese mes deu un 10,7 % de intención de voto a Podemos

ElectionMonthlyAverageGraphSpain2015
Gráfico de sondaxes sobre intención de voto. A liña morada representa Podemos, a azul o PP, a vermella o PSOE e a laranxa Cidadáns.

En setembro do 2014, a entrevista de Pablo Iglesias en Viaxando con Chester tivo case tres millóns de espectadores, sendo o programa máis visto na súa franxa de emisión cun 14,5 % da cota de pantalla.

En outubro do 2014, o barómetro de Metroscopia deulle un 13,8 % en intención directa de voto, superando ao Partido Popular. A aparición de Pablo Iglesias na Sexta Noite (na que foi entrevistado) elevou a audiencia do programa ao 16,2 %, sendo o seu máximo histórico. A entrevista de Pablo Iglesias en Salvados tamén fixo ao programa bater a súa marca histórica de audiencia, cun 23,8 % e cinco millóns de espectadores. Nos últimos días de outubro, Podemos xa contaba con máis de 200 000 membros.

En novembro de 2014 publicáronse dúas enquisas correspondentes ao mes anterior que situaron a Podemos como a primeira forza política de España en intención directa de voto: A de Metroscopia do 2 de novembro deu a Podemos o 22,2 % da intención directa de voto, comparado co 13,1 % do PSOE e o 10,4 % do PP, mentres que tres días despois o barómetro do CIS deu a Podemos un 17,6 %, ao PSOE un 14,3 % e ao PP un 11,7 %. Ambas as enquisas diferiron, con todo, na súa estimación do voto: na de Metroscopia Podemos apareceu como vencedor no caso dunhas eleccións xerais en España cun 27,7 % dos votos en comparación ao 26,2 % do PSOE e 20,7 % do PP; mentres na do CIS quedaba en terceira posición, cun 22,5 % por detrás do PP cun 27,5 e o PSOE cun 23,9 %.

Asemblea cidadá Si se pode (outono de 2014)

Os días 12 e 13 de xuño elixiuse en votación telemática ao equipo de 25 persoas que prepararía a asemblea de outono, non sen discusión sobre o procedemento e os prazos da votación.A esta votación concorreron dúas listas, unha encabezada por Pablo Iglesias, e outra promovida polo círculo de Enfermaría. O proceso electoral, no que votaron segundo os organizadores unhas 55 000 persoas, deu como gañadora á primeira de ditas listas, co 86,8 % dos votos.

Finalmente, do 15 de setembro ao 15 de novembro tivo lugar a Asemblea cidadá Si se pode. Considerada como a asemblea constituínte do partido, que tivo tres datas clave:

  • Os días 18 e 19 de outubro, nos que se discutiron e votaron os principios éticos e organizativos da formación.
Os documentos ético, político e organizativo propostos polo círculo «Claro que Podemos», que incluía a Luís Alegre, Carolina Bescansa, Íñigo Errejón, Pablo Iglesias e Juan Carlos Monedero obtiveron tras unha semana de votacións telemáticas, nas que participaron 112 070 votantes, un 80,71 % dos votos emitidos, cunha abstención en torno ao 40 %, superando así en cuestión organizativa ao documento do círculo «Sumando Podemos» (12,37 % dos votos) promovido polos eurodiputados Pablo Echenique, Teresa Rodríguez e Lola Sánchez.
  • Os días 8 e 9 de novembro, nos que se produciu o debate entre os candidatos para ocupar os órganos de representación estatal; e
  • O 15 de novembro, día de clausúraa da Asemblea, no que se deron a coñecer os nomes das persoas máis votadas. Pablo Iglesias foi elixido Secretario Xeral co 88,7 % dos 107 488 votos emitidos, e unha abstención do 57,3% do total de 251 998 inscritos.

Eleccións autonómicas e municipais de 2015

La marcha del cambio. 105
Porta do Sol durante a Marcha do cambio.

Tras a aprobación na Asemblea Cidadá de non presentarse co nome de Podemos nas eleccións municipais de maio de 2015, senón mediante a inclusión no seu caso dos seus círculos locais en plataformas cidadás e agrupacións de electores, o partido concentrouse sobre todo en tentar gañar as xerais de finais de 2015.

Tamén reduciu a presenza nos medios dos seus líderes máis recoñecidos, como Errejón ou Iglesias, até entón habituais de programas televisivos, para evitar a súa sobreexposición. Chamaron a atención, con todo, coa presentación o 27 de novembro do documento marco do seu programa económico e cunha multitudinaria manifestación en Madrid o 31 de xaneiro de 2015 á que denominaron Marcha do Cambio.

O barómetro do CIS deste último mes colocaba ao partido como segunda forza en estimación de voto, quedándose por detrás do PP e por encima do PSOE. A partir de entón, Podemos empezou a retroceder nas enquisas desde os seus máximos de decembro, e en marzo obtivo os seus primeiros resultados nunhas eleccións autonómicas: as andaluzas, cuxa campaña financiara con microcréditos:

Data de celebración Ámbito   Candidato     Votos    % de votos   Escanos   Posición 
   22 de marzo     Parlamento de Andalucía Teresa Rodríguez 590.011 14,84 % 15 (de 109)

De cara ás seguintes eleccións autonómicas, lanzou unha campaña de micromecenazgo para conseguir diñeiro co que sufragar as súas propias enquisas.

Os seus líderes, por outra banda, empezaron a criticar ao emerxente Cidadáns – Partido da Cidadanía, á vez que imitaban a súa estratexia de dividir a presentación do seu programa electoral en varios días. O 30 de abril Moedeiro dimiteu da dirección do partido. 

Data de celebración Ámbito Candidato Votos % de votos Escanos Posición
24 de maio Cortes de Aragón Pablo Echenique 135.554 20.51% 14 (de 67)
24 de maio Xunta Xeral do Principado de Asturias Emilio León 102.178 19.02% 9 (de 45)
24 de maio Parlamento das Illas Baleares Alberto Jarabo 62.868 14.69% 10 (de 59)
24 de maio Parlamento de Canarias Noemí Santana 132.159 14.53% 7 (de 60)
24 de maio Parlamento de Cantabria José Ramón Branco 28.272 8.83% 3 (de 35)
24 de maio Cortes de Castela-A Mancha José García Molina 106.565 9.73% 2 (de 33)
24 de maio Cortes de Castela e León Juan Pablo Fernández 163.637 12.10% 10 (de 84)
24 de maio Asemblea de Estremadura Álvaro Xaén Barbado 50.873 7.99 % 6 (de 65)
24 de maio Asemblea de Madrid José Manuel López 587.949 18.59 % 27 (de 129)
24 de maio Asemblea Rexional de Murcia Óscar Urralburu Arza 83.133 13.15 % 6 (de 45)
24 de maio Parlamento de Navarra Laura Pérez Ruano 45.848 13.71 % 7 (de 50)
24 de maio    Parlamento da Rioxa German Cantabrana  18.298 11.22 % 4 (de 33)
24 de maio Cortes Valencianas Antonio Montiel 279.596 11.23% 13 (de 99)

O 27 de setembro de 2015 celebráronse eleccións ao Parlamento de Cataluña, na que os partidos partidarios da independencia de Cataluñase presentaron xuntos ás eleccións, considerándoas un plebiscito sobre a independencia. Podemos presentouse xunto a ICV-EUiA e Equo na candidatura Catalunya Si que é Pot. A candidatura obtivo 11 deputados, dos que 4 pertencen a Podemos.

Data de celebración Ámbito Candidato Votos % de votos Escanos Posición
27 de setembro Parlamento de Cataluña Lluís Rabell 366.494 8,94 % 4 (de 135)

Eleccións xerais de 2015

Tras o esborralle de Esquerda Unida (EU) nas eleccións autonómicas, o seu líder, Alberto Garzón, reuniuse con Pablo Iglesias para ofrecerlle un acordo electoral de cara ás eleccións xerais. A pesar da sintonía existente entre ámbolos dous líderes, Iglesias rexeitou calquera alianza entre Podemos e EU, aínda que non co propio Garzón. A finais de xullo de 2015, Podemos decidiu mediante referendo que toda alianza con outras formacións deberá preservar o nome do partido, seguido dun guión que inclúa o nome da plataforma de confluencia («Podemos-X»). Ademais, estas plataformas deberán celebrar primarias en cada unha das circunscricións nas que se presenten. Esta decisión abriu a porta a unha posible confluencia coa plataforma Agora en Común, que busca unha candidatura unitaria de todos os partidos políticos e movementos sociais de esquerdas.

Situación no espectro político e ideoloxía

O partido rexeita as análises externas que sitúan á formación dentro dunha determinada adscrición ideolóxica, en palabras de Pablo Iglesias «A clave non é un eixo dereita-esquerda, senón democracia-ditadura». Así mesmo, debido á recente irrupción da formación, aínda non existen –desde unha perspectiva académica– análises rigorosas que aborden con profundidade a ideoloxía de Podemos, polo que as fontes respecto diso versan sobre artigos de opinión provenientes de analistas especializados. Como exemplo, o analista político Antoni Gutiérrez-Rubí, expón que:

Trazos ideolóxicos

A irrupción do partido Podemos e os seus bos resultados nas eleccións europeas de 2014 levaron a analistas políticos e medios de comunicación a tratar de comprender e definir as que serían as sinais de identidade ideolóxica do novo partido. Neste sentido, Santos Juliá, catedrático de Historia Social e do Pensamento Político na UNED, afirmou que as ideas transmitidas polos líderes de Podemos podían concretarse en «a loita pola hexemonía, de Gramsci; a razón e a mística do populismo, de Laclau; algo de Lenin e moito de Carl Schmitt».

O igualitarismo ou a defensa da igualdade de oportunidades e da repartición da riqueza como forma de atallar as graves desigualdades sociais derivadas do capitalismo e da crise económica, o comunismo, a socialdemocracia, a democracia participativa ou o republicanismo, foron outros trazos da ideoloxía do partido destacados polos analistas políticos. Tamén a firme determinación de atender a demandas «compartidas ampliamente pola cidadanía [como] a restitución do decoro ético e social do Estado a través dun paquete de reformas lexislativas, constitucionais, que reprima os desmáns e omisións de partidos e institucións e force un cambio no funcionamento ordinario do poder político», contrastando con «demandas maximalistas (de moi fantasioso cumprimento)», en expresión do ensaísta e escritor Jordi Graza García publicada no diario O País. Por razóns semellantes, o igualitarismo defendido polo partido, foi cualificado como utópico por Salvador Aragonés, quen atopaba as súas raíces «en Marx e Lenin e un populismo imitando á Venezuela de Chavez [sic] e ao peronismo arxentino», para concluír que podería terminar nunha «ditadura pechada» ao primar a igualdade sobre a liberdade.

Controversia sobre populismo

Para Antonio Elorza, catedrático de Ciencias políticas da Universidade Complutense de Madrid, Podemos daría «prioridade a necesidades ben reais (desafiuzamentos, pensións, corrupción)», pero prescindindo dunha estimación dos seus custos e con «mentalidade chavista» disolta no extenso programa do partido, polo que «é xusta a cualificación de populismo». No mesmo sentido, exprésase José Ramón Montero, catedrático de Ciencia Política na Universidade Autónoma de Madrid, quen opina sobre Podemos que «combinan en maiores ou menores doses receitas extraordinariamente simplificadas de neopopulismo, antieuropeísmo, anti-partidismo e antisistema, así como un izquierdismo maximalista aplicado sen moitos matices a todas as causas, todos os líderes, todos os países». O director do Departamento de Sociología e Ciencia Política da Universidade da Coruña, Santiago Míguez, os profesores de Economía José Ignacio Conde-Ruiz e Juan Rubio-Ramírez, ou Mauricio Vermellas, profesor adxunto de Historia Económica na Universidade de Lund, mencionan como compoñentes populistas do partido o forte liderado, con trazos mesiánicos e anti-establishment, e un programa atractivo para «a gran masa de descontentos», que de executarse podería comportar máis inconvenientes que beneficios.

En sentido contrario, José Luís Villacañas, catedrático de Filosofía na Complutense, sinalou nun artigo publicado en El Confidencial que Podemos non parece unha mera formación populista «porque deu sinais claros de querer ser tamén unha organización de oferta, e non un grupo que só parasita e recolle as demandas populares» e engade que a súa aposta teórica non se identifica cun líder, senón coa formación dun colectivo. A aceptación por parte de Podemos do sistema representativo e de participación, a diferenza dos populismos de esquerdas, construídos ao redor da personalidade dun líder carismático co pretexto de combater ás oligarquías, xunto coa súa renuncia a representar á totalidade da sociedade, para dirixir o seu discurso a un determinado sector do espectro social, afastarían ao partido dos populismos latinoamericanos e do modelo venezolano, segundo Norbert Bilbeny, catedrático de Ética na Universidade de Barcelona, e Àngel Casals, profesor de Historia Moderna na mesma universidade. Juan Carlos Cuevas, profesor da Complutense, e Ignacio Sánchez-Cuenca, director do Instituto Carlos III-Juan March e profesor de Ciencia Política da Universidade Carlos III, entre outros analistas, rexeitan a utilización do termo populismo en relación con Podemos, por entender que se trata de «un recurso manido e perezoso ante calquera proposta que ameace o statu quo», como ocorrería coas novas respostas de Podemos ás demandas cidadás.[Cómpre referencia]

Desde o propio partido, Ariel Jerez, profesor de Ciencia Política na Universidade Complutense, lamentou que o termo «populismo» teña unha carga negativa que atribuíu á acción dos grandes medios de comunicación, e opinou que Podemos «ten un compoñente populista autoasumido, mesmo dentro dun debate», e que tal debate é un avance.[Cómpre referencia] Na mesma liña, o xefe de campaña de Podemos, Íñigo Errejón, manifestou que «existen condicións para que un discurso populista de esquerdas, que non se sitúe na repartición simbólica de posicións do réxime senón que busque crear outra dicotomía, articule unha vontade política nova con posibilidade de ser maioritaria».

Catalogación nos medios de prensa

Podemos foi definido de diversas formas, segundo a liña editorial de diferentes medios de comunicación. O xornal dixital Público mencionou antes dos comicios europeos que o partido constituía «unha nova fronte» no panorama da esquerda. O partido tamén foi colocado na esquerda política polas axencias de noticias Reuters e Associated Press; e como unha formación de «extrema esquerda» en Financial Estafes e no diario español ABC. En The Wall Street Journal describiuse como un partido de «esquerda» cunha base política de extrema esquerda similar á de Syriza,mentres que The Economist afirma que «España ten a súa propio equivalente [Podemos] do partido grego de extrema esquerda, Syriza». A análise de The New York Times define Podemos como un partido «anti-establishment, anti-austeridade, profundamente xuvenil e fundamentado en Internet».[6] Tanto The Economist como The New York Times relacionan o éxito de Podemos cos indignados e o movemento do 15-M. Para a BBC, trataríase dun partido «de esquerda e anti-austeridade», así como populista.

Notas

  1. Ministerio do Interior. "Ficha de partido político: Podemos". Registro de partidos políticos (en castelán). Consultado o 24 de abril de 2019.
  2. Europa Press (13 de marzo de 2014). "Podemos formaliza su inscripción como partido político". eldiario.es. Consultado o 24 de maio de 2014.
  3. Riveiro, Aitor (15 de novembro de 2014). eldiario.es, ed. "95.311 personas eligen a Pablo Iglesias secretario general de Podemos" (en español). Consultado o 15 de novembro de 2014.
  4. "Podemos ya es la tercera fuerza en afiliados con 100.000 registrados". Público. 17 de agosto de 2014.
  5. García, Gustavo (28 de outubro de 2014). "Podemos ya tiene más ‘militantes’ que el PSOE". elboletin.com.
  6. Raphael Minder (29 de maio de 2014). "Spanish Upstart Party Said It Could, and Did. Now the Hard Part Begins.". The New York Times (en inglés). Consultado o 23 de febreiro de 2018.

Véxase tamén

Ligazóns externas

Antas de Ulla

Antas de Ulla é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2014 tiña 2 152 habitantes (2 219 no 2012, 2 275 no 2011, 2 346 no 2010, 2 407 no 2009, 2 499 no 2008, 2 549 no 2007, 2 573 no 2006, 2 602 no 2005, 2 640 no 2004, 2 676 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é seoanés, ullán ou ullao.

Barrio

O termo barrio designa unha parte dunha cidade que reúne unhas características construtivas, funcionais etc. que a identifican e a singularizan dentro da cidade. En ocasións o bario é, ademais, unha división administrativa da cidade.

Noutro senso tamén podemos referirnos a barrio como a unha zona periférica da poboación, fronte a centro.

Belas Artes

Na acepción común, Belas Artes serían aquelas artes que terían por obxecto expresar a beleza, especialmente a arquitectura, escultura, música, e pintura.

De todos modos, o certo é que ademais da beleza, as chamadas belas artes poden buscar tamén a expresividade, a orixinalidade, impactar ao receptor ou incluso a fealdade (véxanse, por exemplo, os cadros de Francis Bacon). Neste sentido, podemos dicir que o termo quedou algo desfasado (sobre todo tralo auxe das vanguardas no século pasado).

Carotenoide

Os carotenoides son pigmentos orgánicos que se atopan de xeito natural en plantas e outros organismos fotosintéticos como algas, e ademais nalgunhas clases de fungos e bacterias. Coñécese a existencia de máis de 700 compostos pertencentes a este grupo.

Congreso dos Deputados de España

O Congreso dos Deputados é a cámara baixa das Cortes Xerais, o órgano constitucional que representa ao pobo español. Reúnese para sesións no Palacio das Cortes, situado na praza das Cortes de Madrid.

A Constitución de 1978 establece un Parlamento bicameral. As Cortes Xerais están formadas polo Congreso dos Deputados e o Senado. Ámbalas dúas Cámaras representan o pobo español. As Cortes Xerais:

exercen a potestade lexislativa do Estado.

aproban os seus orzamentos.

controlan a acción do Goberno.

e teñen as demais competencias que lles atribúe a Constitución.No entanto, este bicameralismo non supón unha equiparación completa entre Congreso e Senado. A Constitución resérvalle ó Congreso unha serie de funcións e facultades que revelan a súa primacía. Deste xeito, o Congreso autoriza a formación do goberno, pode provoca-lo seu cesamento, coñece en primeiro lugar a tramitación dos proxectos lexislativos e dos orzamentos e debe confirmar ou rexeitar as emendas ou vetos que pode aprobar o Senado sobor destes textos lexislativos.

Debuxo

O debuxo, máis ca unha técnica gráfica baseada no uso da liña, é a expresión dunha imaxe que se fai de forma manual, e dicir, usase a man para realizalo. Os materiais que se poden usar son moitos, coma tamén a superficie onde se pode facer. Os máis usados son o papel como soporte e o lapis como instrumento, e actualmente usase o ordenador cun lapiseiro óptico ou un rato.

Ediciós do Castro

Ediciós do Castro é unha editorial galega fundada en Sada, en 1963, ao amparo do Grupo Sargadelos como parte do complexo industrial Laboratorio de Formas impulsado por Isaac Díaz Pardo. Edita libros en galego e castelán case sempre sobre temas relacionados con Galicia. Ditas publicacións inclúen narrativa, poesía, ensaio, economía, teatro, etnografía, arte e historia entre outras.

Eleccións xerais de España de 2015

O domingo 20 de decembro de 2015 celebráronse eleccións a Cortes Xerais en España. Foron as duodécimas desde a transición á democracia e as primeiras con Filipe VI como Rei de España.

Os 36.510.952 cidadáns con dereito a voto, 34.635.680 residentes no país e 1.875.272 no estranxeiro, decidiron a renovación de 558 dos 616 escanos que conforman as Cortes Xerais: os 350 do Congreso dos Deputados e os 208 de elección directa do Senado. Tras estas eleccións comenzará a XI lexislatura das Cortes Xerais.

Foron convocadas polo Rei, a proposta do presidente do Goberno, Mariano Rajoy, e previa deliberación do Consello de Ministros, mediante a expedición do real decreto de disolución das Cortes Xerais e convocatoria de eleccións, que entrou en vigor un día despois mediante a súa publicación no Boletín Oficial del Estado, en cumprimento do artigo 115 da Constitución e do 42, apartado primeiro, da Lei Orgánica 5/1985, de 19 de xuño, do Réxime Electoral Xeneral.Ese mesmo día celebráronse eleccións locais parciais en 30 municipios e en 113 entidades de ámbito territorial inferior al municipio que tralas eleccións do 24 de maio tiveron que ser repetidas pola falta de candidatos.O vencedor das eleccións foi o Partido Popular, presidido e liderado polo presidente Mariano Rajoy, que obtivo no Congreso dos Deputados unha maioría simple de 123 escanos (63 menos que en 2011) e un 28,72 % dos sufraxios, seguido do Partido Socialista Obrero Español de Pedro Sánchez, que obtivo o 22,01 % dos votos, o que se traduciu en 90 deputados (20 menos que nos anteriores comicios, o seu peor resultado na actual democracia). O partido liderado por Pablo Iglesias, Podemos, presentouse por primeira vez a unhas xerais e obtivo 42 deputados (un 12,76% dos votos), que sumado ás coalicións electorais autonómicas En Comú Podem (12 parlamentarios, 3,72 % dos votos), Compromís-Podemos-És el moment (9, 2,69 %) e En Marea (6, 1,64 %), todas elas vinculadas a Podemos e outras formacións de esquerda, deron un total de 69 deputados e o 20,66 % dos votos. O outro partido emerxente, Cidadáns - Partido da Cidadanía, con Albert Rivera á fronte, obtivo 40 deputados (un 13,93 % dos votos). O resto do arco parlamentario quedou configurado por Esquerra Republicana de Catalunya-Catalunya Sí (9, 2,39 %), Democràcia i Llibertat (8, 2,25 %), o Partido Nacionalista Vasco (6, 1,20 %), Unidad Popular: Izquierda Unida, Unidad Popular en Común (2, 3,67 %), Euskal Herria Bildu (2, 0,87 %) e Coalición Canaria-Partido Nacionalista Canario (1, 0,33 %). Unión Progreso y Democracia, Unión Democrática de Cataluña, o Bloque Nacionalista Galego —que se presentaba na candidatura Nós— e a coalición Geroa Bai, que tiveron representación na x lexislatura, non obtiveron ningún escano.No Senado, o Partido Popular mantivo a maioría absoluta, con 124 escanos dos 208 de designación libre en xogo, aínda que perdeu 12. O Partido Socialista Obrero Español perdeu uno, obtendo 47, seguido de Podemos (9), Esquerra Republicana de Catalunya-Catalunya Sí (6, seis máis que en 2011), Democràcia i Llibertat (6), o Partido Nacionalista Vasco (6), En Comú Podem (4), En Marea (2) e Compromís-Podemos-És el moment, Cambio-Aldaketa, Coalición Canaria-Partido Nacionalista Canario e a Agrupación Socialista Gomera (todos eles cun representante).

Embrión

Para o embrión nas plantas, véxase Embrión (botánica).Nos animais, embrión (do grego ἔμβρυον émbryon, "acabado de nacer", "feto") é un organismo pluricelular que se atopa nas súas primeiras etapas de desenvolvemento. Nos organismos con reprodución sexual, a fusión do espermatozoide e do óvulo no proceso chamado fecundación, determina a formación dun cigoto, que contén unha combinación do ADN de ambos os dous proxenitores.

Xusto despois da súa formación, o cigoto comeza un proceso de división, o cal produce un incremento do número de células, chamadas blastómeros. Logo diso iníciase un proceso de diferenciación celular que determinará a formación dos diferentes órganos e tecidos de acordo a un patrón establecido para dar lugar a un organismo final.

Perante este proceso de diferenciación celular podemos diferenciar tres etapas: blastulación, gastrulación e organoxénese.

Ao rematar o desenvolvemento embrionario, o organismo resultante recibe o nome de feto e completará o seu crecemento até o momento do parto.

En Marea

En Marea é un partido galego que xurdiu como unha candidatura para se presentar ás eleccións xerais de 2015 e ás eleccións autonómicas en 2016. A candidatura está inspirada nas candidaturas unitarias nas eleccións municipais de 2015 en Galicia. O nome da coalición nas papeletas era "En Marea (Podemos-En Marea-Anova-EU)".

Trátase dunha coalición conformada por diversos partidos e plataformas:

Marea Atlántica

Compostela Aberta

Marea Pontevedra

Ferrol en Común

Encontro por unha Marea Galega

Ourense en ComúnHistoricamente tamén formaron parte de En Marea os partidos políticos Podemos, Esquerda Unida e Anova-Irmandade Nacionalista, ata que se retiraron en xaneiro de 2019.

Grao sesaxesimal

Un grao sesaxesimal, ou sexaxesimal, corresponde a un ángulo central subtendido por un arco de lonxitude 1/360 de circunferencia, a nonaxésima parte dun ángulo recto. Non se debe confundir co grao centesimal.

Chamado comunmente simplemente grao, de símbolo, °, é orixinario da civilización babilónica. Para estabelecer o grao, os babilonios dividiron o círculo en 360 partes iguais, pois esa era a cantidade de días referente ao período dun ano e porque o seu sistema de numeración era de base sesenta. Outra herdanza dos babilonios é a división en minutos e segundos, e así temos o minuto sexaxesimal (′, arcmin), e o segundo sexaxesimal (″), que están definidos do seguinte xeito:

1º = 60′

1′ = 60″

Instrumento musical

Un instrumento musical é un xerador de son que serve para levar á práctica ideas musicais. A súa forma de execución está vencellada ao corpo humano, ben sexa por medio do sopro ou do movemento dos seus membros.

Lingua

Unha lingua é un sistema de signos lingüísticos incluíndo tamén sons, acenos e símbolos escritos que permite a comunicación entre os individuos dunha comunidade lingüística. Unha definición lingüística da lingua precisa que é un sistema de signos dobremente articulados, é dicir, que a construción do sentido faise a dous niveis de articulación. Atópase primeiramente o das entidades significantes, morfemas, lexemas, monemas, formando os enunciados, e logo o das unidades distintivas de sentido (os fonemas), formando as unidades significantes. Estes dous niveis de articulación determinan os primeiros niveis da descrición lingüística: fonoloxía, morfoloxía e sintaxe. André Martinet precisa que a orde de descrición é de xeito necesario inversa á orde de percepción ou uso da lingua: a descrición comeza polo segundo nivel de articulación (fonemas) para ir cara ao primeiro (a combinatoria das unidades significantes).

Distínguese en xeral a lingua (sistema de signos) e a linguaxe (facultade humana posta en acción por medio de tal sistema). Distínguese de igual xeito, tras Ferdinand de Saussure, a lingua e a palabra (é dicir, o uso efectivo do sistema da lingua polos locutores).

Manresa

Manresa é unha cidade catalá da provincia de Barcelona. Pertence á comarca do Bages, da que é capital. Está situada no centro de Catalunya, a uns 60 km da cidade de Barcelona, marcando límite entre unha contorna industrial ao sur, e rural ao norte.

Está situada nun ángulo no que uns quilómetros máis ao sur, confluirán os ríos Llobregat e Cardener. É un importante nó de comunicacións, en especial co Eixe do Llobregat e o Eixe Transversal.

Manresa ten industrias de tecidos, fiados, química, maquinaria. Nas últimas décadas substituíu a industria polo comercio. É unha cidade cun interesante conxunto medieval, coas súas pontes sobre o río Cardener e a súa igrexa de estilo gótico (chamada Seo, en catalán Seu). Ademais tamén podemos atopar igrexas de estilo barroco así como interesantes edificacións modernistas.

Ortografía

Ortografía (do grego ορθο, 'correcto' e γραφος, 'escrita') é a forma correcta de escribir as palabras.

Peñarrubia

Peñarrubia é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Saja-Nansa. Tiña en 2015 unha poboación de 351 habitantes.

Limita ao norte con Peñamellera Baja (Asturias), ao oeste con Tresviso, ao sur con Cillorigo de Liébana e ao leste con Lamasón. Neste concello atópase o desfiladeiro da Hermida, porta de entrada ao val de Liébana. Ademais podemos atopar o balneario da Hermida, alimentado polas augas do río Deva.

Está formado polas localidades de Caldas, Cicera, La Hermida, Linares, Navedo, Piñeres, Roza e Urdón. A capital municipal é Linares.

Precipitación (meteoroloxía)

En meteoroloxía, a precipitación é calquera forma de auga que cae do ceo. Isto inclúe chuvia, neve, sarabia, néboa e orballo.

A precipitación é unha parte importante do ciclo da auga e é responsable por depositar auga fresca no planeta. A precipitación é xerada polas nubes, cando alcanzan un punto de saturación; neste punto as gotas de auga crecente (ou anacos de xeo) fórmanse, e caen á Terra por gravidade. É posible inseminar nubes para inducir a precipitación orballando un po fino ou un químico apropiado (coma o nitrato de prata) dentro da nube, xerando as gotas de auga e incrementando a probabilidade de precipitación.

A chuvia ten papel importante no ciclo hidrolóxico. A cantidade de chuvias é medida usando un instrumento chamado pluviómetro, de funcionamento simple: un tubo de colecta da chuvia, cunha escala graduada (xeralmente de 0,25 mm en 0,25 mm) capaz de indicar a cantidade de chuvias no lugar.

Podemos distinguir tres grandes tipos de chuvias:

Chuvia frontalÉ causada polo encontro dunha masa fría con outra quente (e húmida), típicas das latitudes medias, como as de inverno no Brasil Meridional. As chuvias frontais ocorren cando a masa fría se encontra con outra masa quente e húmida.

Chuvia de convecciónÉ provocada pola intensa evaporación e o consecuente arrefriamento pola ascensión do ar húmido - fenómeno que ocorre nas zonas ecuatoriais e no verán do Centro-Sur Brasileiro. Estas chuvias tamén son coñecidas popularmente como *aguaceiros ou toró.[Cómpre referencia]

Chuvia oroxénica ou de relevoOcorre cando os ventos húmidos se elevan e se arrefrían polo encontro dunha barreira montañosa, como é normal nas *encostas voltadas para o mar. Son comúns nos litorais, paranaense e catarinense.

Rexión

Unha rexión (latín: regĭo) é unha división espacial dun Estado ou dunha área distinta, determinada por caracteres étnicos, demográficos, históricos, culturais, económicos ou circunstancias especiais de clima, topografía, administración, goberno etc. O concepto de rexión está indisolubelmente ligado ao de escala, polo que podemos considerar a existencia de rexións de moi diverso tamaño, dende rexións supranacionais (por exemplo, Comunidade Europea, Rexión Andina etc.) até pequenas bisbarras ou un reducido val de montaña. Constitúe o obxecto de estudo da xeografía rexional

Superficie

En matemáticas, unha superficie é un obxecto topolóxico que, intuitivamente falando, é localmente "parecido" (homeomorfo) ao plano cartesiano , é dicir para cada punto P na superficie hai unha veciñanza de P na superficie que é homeomorfa a un disco aberto de e isto dános un sistema local de coordenadas contorna ao momento na superficie. Podemos chamar ao homeomorfismo local que vai da superficie a como carta e ao inverso (deste homeomorfismo) parametrización. Non sempre é posible parametrizar unha superficie cun único homeomorfismo local.

Exemplos: A esfera, o touro, o plano proxectivo, a botella de Klein, son instancias de superficies pechadas, é dicir sen fronteira.

Un disco (en ), un cilindro e a banda de Möbius son exemplos de superficies con fronteira.

Tamén as superficies se distinguen segundo sexan orientables ou non. Dise que unha superficie é non orientable se contén polo menos unha subsuperficie que é homeomorfa a unha banda de Möbius pechada. Caso contrario dise orientable.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.