Piñeiro

Os piñeiros son árbores coníferas (raramente arbustos) perennes pertencentes ao xénero Pinus, da familia Pinaceae e da subfamilia Pinoideae, e xa que logo abrangue diversas especies, a maior parte delas nativas do hemisferio Norte. O piñeiro presenta unha ramificación frecuentemente verticilada e máis ou menos regular.

Son hoxe en día comúns na paisaxe galega, maiormente por mor das reforestacións efectuadas nos séculos XIX e XX sobre uceiras, fragas e carballeiras para o aproveitamento principalmente madeireiro. Con todo o piñeiro bravo (Pinus pinaster) pódese considerar unha especie autóctona, sendo ademais xunto co carballo e o toxo un dos símbolos botánicos do país, que incluso aparece referenciado no himno.

Piñeiro (xénero Pinus)
Piñeiro manso

Piñeiro manso
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Spermatophyta
Clase: Coniferae
Orde: Pinales
Familia: Pinaceae
Xénero: Pinus
L.
Especies

Véxase no texto

Descrición

A copa pode ser piramidal ou redondeada e, nas árbores adultas, ancha e deprimida. Os macroblastos presentan follas escuamiformes sen clorofila, mentres que os braquiblastos son moi curtos, cunha vaíña membranosa de escamas e están rematados por entre dúas e cinco follas lineares ou aciculares, con dúas ou máis canles resiníferas cada unha. Os conos masculinos desenvólvense na base dos gromos anuais. Os estróbilos ou 'piñas' presentan escamas persistentes: as tectrices son rudimentarias e inclusas, e as seminíferas acostuman presentar unha protuberancia ou embigo na súa parte externa (apófose). Maduran bianual o trienalmente. As sementes son aladas coa testa máis ou menos lignificada. Ás veces son comestíbeis (piñóns).

Os piñeiros producen resina. A casca da maioría dos piñeiros é grosa e nalgunhas especies é escamosa. Os rebentos prodúcense en inflorescencias regulares, que de feito son unha espiral moi apertada como se fose un anel de rebentos que xurdisen do mesmo punto. Moitas especies de piñeiros son uninodais, é dicir, producen só un verticilo de rebentos por ano, no inicio da época de floración, mais outras son multinodais, e producen dous ou máis verticilos por ano. Na primavera os rebentos son de cor máis clara, apuntan cara arriba e despois van escurecendo. Estes rebentos primaverais serven para avaliar o estado nutricional das plantas.

Os piñeiros teñen catro tipos de follas que van aparecendo progresivamente na planta.

  1. un verticilo de 4-20 follas de sementes (cotiledóns)
  2. follas xuvenís nas plantas novas, de 2 a 6 cm de ancho, simples, verdes ou verde-azuladas, dispostas en espiral no rebento. Estas follas permanecen na planta unicamente durante a primeira fase, que pode estenderse de seis meses a cinco anos.
  3. follas protectoras, que substitúen as anteriores, similares a balanzas, pequenas, pardas e non-fotosintéticas, que se dispoñen coa mesma distribución cás follas xuvenís;
  4. as follas adultas ou agullas, de cor verde, (fotosintéticas), agrupadas en grupos (fascículos) de entre 2 e 5 agullas (ocasionalmente 1 ou 6). Cada fascículo prodúcese a partir dun pequeno rebento no eixo dunha folla protectora. As agullas permanecen na planta por espazos que poden ir dende o ano e medio ata os 40 anos, dependendo das especies. Se un rebento fose danado (se o comese un animal, p.ex.), os fascículos de agullas immediatamente inferiores producirán un novo rebento que substitúa o anterior.
Pinien La Brena2004
Piñeiro manso (Pinus pinea)

Os piñeiros son monoicos, é dicir, conteñen órganos masculinos e femininos (conos) na mesma árbore. Os conos machos son pequenos, de 1 a 5 cm de ancho, e só aparecen durante un curto período (normalmente na primavera; nun número reducido de especies, no outono), ata que caen cando o seu pole se dispersa. Os conos femininos botan de 1,5 a 3 anos (dependendo da especie) madurecendo e, logo da polinización, a fertilización aínda pode durar un ano máis. Na súa madurez, os conos femininos teñen de 3 a 60 cm de ancho. Cada cono ten numerosas follas protectoras dispostas en espiral, e cada unha delas contén dúas sementes fértiles. As follas protectoras mais próximas á base do cono son pequenas e estériles, sen sementes.

O ritmo de crecemento en espiral das pólas e das agullas e as proporcións das piñas seguen a ratio do número de Fibonacci.

A maioría das sementes son pequenas e teñen ás para que as disperse o vento (anemofilia), pero algunhas son maiores e posúen unicamente unha á vestixial co que teñen que ser dispersadas polas aves (Nucifraga caryocatactes, Nucifraga columbiana, Gymnorhinus cyanocephalus...) ou por esquíos. A madurez do cono chega, por regra xeral, cando se abre e libera as sementes, pero nas especies onde as aves son os vehículos de propagación (p.ex. Pinus albicaulis), é o animal quen debe fender o receptáculo do cono para abrilo. Noutras especies, que dependen de incendios forestais para a súa reprodución, o lume abre unha gran cantidade de conos depositada ao longo dos anos asemade que destrúe a árbore-nai, co que se repoboa o bosque.

Clasificación

Pinus palustris regeneration USDAFS
Plantación comercial de Pinus palustris

Subxénero Cembra o Haploxylon

Sección Cembra

Subsección Cembra

  • Pinus cembra L.
  • Pinus koraiensis Siebold & Zucc.
  • Pinus albicaulis Engelm.

Subsección Flexilis

  • Pinus flexilis James
  • Pinus armandii Franch.

Sección Strobus

  • Pinus strobus L.
  • Pinus lambertiana Dougl.
  • Pinus ayacahuite Ehrenb.
  • Pinus wallichiana A.B.Jacks.
  • Pinus peuce Griseb.
  • Pinus parviflora Siebold & Zucc.
  • Pinus monticola Dougl. ex D.Don

Sección Cembroides

Subsección Cembroides

  • Pinus cembroides Zucc.
  • Pinus pinceana Gord.
  • Pinus nelsonii Shaw.

Subsección Balfouriana

  • Pinus balfouriana Jeffrey ex A.Murray
  • Pinus aristata Engelm.

Subsección Gerardiana

  • Pinus gerardiana Wall.
  • Pinus bungeana Zucc.

Subxénero Diploxylon

Sección Sula

  • Pinus roxburghii Sarg.

Sección Sylvestris

  • Pinus sylvestris L.
  • Pinus mugo Turra
  • Pinus uncinata Ramond ex DC.
  • Pinus pumilio Haenke
  • Pinus nigra Arn. ss. lt.
  • Pinus heldreichii Christ
  • Pinus resinosa Aiton
  • Pinus merkusii Jungh. & De Vries
  • Pinus tabulaeformis Carrière
  • Pinus thumbergii Parl.
  • Pinus densiflora Siebold & Zucc.

Sección Banksiana

  • Pinus banksiana Lamb.
  • Pinus contorta Haenke

Sección Halepensis

Sección Pinea

Sección Australis

  • Pinus palustris Mill.
  • Pinus caribaea Morelet
  • Pinus pringlei Shaw
  • Pinus lawsonii Roezl
  • Pinus oocarpa Schiede
  • Pinus tropicalis Morelet
  • Pinus occidentalis Swartz

Sección Kesiya

  • Pinus kesiya Royle ex Gord.

Sección Leiphylla

  • Pinus leiophylla Schltdl. & Cham.
  • Pinus chihuahuana Engelm.
  • Pinus lumholtzii B.L.Rob. & Fernald

Sección Ponderosa

  • Pinus ponderosa Dougl.
  • Pinus arizonica Engelm.
  • Pinus jeffreyi A.Murray
  • Pinus teocote Schltdl. & Cham.
  • Pinus montezumae Lamb.
  • Pinus hartwegii Lindl.
  • Pinus durangensis Martínez
  • Pinus pseudostrobus Lindl.
  • Pinus rudis Endl.
  • Pinus torreyana Parry ex. Carr.
  • Pinus washoensis Mason & Stockw.
  • Pinus engelmannii Carrière

Sección Taeda

  • Pinus taeda L.
  • Pinus rígida Mill.
  • Pinus sabiniana Dougl.
  • Pinus coulteri D.Don.
  • Pinus radiata D.Don. Morelet
  • Pinus serotina Michx.
  • Pinus tuberculata Gord.
  • Pinus greggii Engelm.
  • Pinus patula Schltdl. & Cham.

Distribución

Os piñeiros desenvólvense ben nos solos acedos e algúns tamén nos solos calcarios; a gran maioría require solos ben drenados, é dicir, máis ben areentos, pero algunhas especies como o Pinus contorta son tolerantes á drenaxe escasa e ao apozamento do solo. Como xa se mencionou, algunhas especies só producen rebentos logo de incendios forestais, como o Pinus canariensis, mentres que o Pinus muricata necesita lume para rexenerar as súas poboacións, que declinan engorde cando non se rexistran incendios. Tamén hai varias especies adaptadas ás condicións climáticas extremas impostas polas elevadas latitudes.

Son, na súa maioría, nativos do Hemisferio norte. En América do Norte, con diversidade máis alta en México e en California. En Eurasia, aparecen dende Portugal e o leste de Escocia ata o extremo oriental de Rusia, Xapón, norte de África, ou O Himalaia. Unha especie forma un bosque de coníferas subtropical, o Pinus merkusii, que xa cruzou o ecuador en Sumatra. Tamén se plantan piñeiros de forma extensiva en moitas áreas do hemisferio sur.

Numerosas especies cultívanse desde moi antigo polos piñóns ou con fins ornamentais ou forestais, o que dificulta o establecemento das súas áreas orixinais. Con todo, estas son as especies máis comúns, distribuídas polos continentes.

Galicia

En Galicia atopamos unha especie que se pode considerar propia, o piñeiro bravo (Pinus pinaster), crese que a orixe podería centrarse en Portugal e incluso na beiramar das Rías Baixas. Hoxe atopamos, porén, diferentes especies, as máis das veces froito das reforestacións do século XIX e XX. Entre estas salientan o piñeiro rubio (Pinus sylvestris) e o piñeiro insigne (Pinus radiata). En xardinaxe son comúns diferentes especies. Non é raro atopar dende a antigüidade piñeiros mansos (Pinus pinea) coma ornamentais preto das igrexas, en pazos e casas grandes.

Europa e Asia

Asia
  • Pinus amamiana
  • Pinus armandii
  • Pinus bhutanica
  • Pinus bungeana
  • Pinus dalatensis
  • Pinus densata
  • Pinus densiflora
  • Pinus eremitana
  • Pinus fenzeliana
  • Pinus fragilissima
  • Pinus gerardiana
  • Pinus henryi
  • Pinus hwangshanensis
  • Pinus kesiya
  • Pinus koraiensis
  • Pinus krempfii
  • Pinus latteri
  • Pinus luchuensis
  • Pinus massoniana
  • Pinus merkusii
  • Pinus morrisonicola
  • Pinus orthophylla
  • Pinus parviflora
  • Pinus pumila
  • Pinus roxburghii
  • Pinus sibiica
  • Pinus squamata
  • Pinus tabuliformis
  • Pinus taiwanensis
  • Pinus thunbergii
  • Pinus uyematsui
  • Pinus wallichiana
  • Pinus wangii (sin. P. kwangtungensis).
  • Pinus yunnanensis

América do Norte

Estados Unidos, Canadá e México
  • Pinus albicaulis
  • Pinus aristata
  • Pinus attenuata
  • Pinus balfouriana
  • Pinus banksiana
  • Pinus clausa
  • Pinus contorta - Piñeiro contorta[3]. Especie forestal. Madeira.
  • Pinus coulteri
  • Pinus echinata
  • Pinus edulis
  • Pinus elliottii
  • Pinus flexilis
  • Pinus glabra
  • Pinus jeffreyi
  • Pinus lambertiana
  • Pinus longaeva
  • Pinus monophylla
  • Pinus monticola
  • Pinus muricata
  • Pinus palustris - Piñeiro de folla longa ou piñeiro melis[5], Especie forestal, madeira.
  • Pinus ponderosa (sin. P. washoensis)
  • Pinus pungens
  • Pinus radiata, piñeiro insigne, piñeiro americano, piñeiro de Monterrey.
  • Pinus reflexa
  • Pinus remota
  • Pinus resinosa
  • Pinus rígida
  • Pinus sabineana
  • Pinus serotina
  • Pinus strobus
  • Pinus taeda - piñeiro americano, piñeiro tea [6] Especie forestal, madeira.
  • Pinus torreyana
  • Pinus virginiana
México, Centroamérica e o Caribe.
  • Pinus apulcensis
  • Pinus arizonica
  • Pinus ayacahuite
  • Pinus caribaea
  • Pinus cembroides
  • Pinus chiapensis
  • Pinus cooperi
  • Pinus cubensis
  • Pinus culminicola
  • Pinus devoniana (syn. P. michoacana)
  • Pinus durangensis
  • Pinus engelmannii
  • Pinus estevezii
  • Pinus fernando
  • Pinus gordoniana (sin. P. douglasiana)
  • Pinus greggii -
  • Pinus hartwegii -
  • Pinus herrerae -
  • Pinus hondurensis (sin. P. caribaea var. hondurensis)
  • Pinus jaliscana
  • Pinus johannis
  • Pinus lawsonii
  • Pinus leiophylla
  • Pinus lumholtzii
  • Pinus maximartinezii
  • Pinus maximinoi (sin. P. tenuifolia)
  • Pinus montezumae
  • Pinus nelsonii
  • Pinus occidentalis
  • Pinus oocarpa
  • Pinus patula
  • Pinus orizabensis
  • Pinus pinceana
  • Pinus praetermissa
  • Pinus pringlei
  • Pinus pseudostrobus
  • Pinus quadrifolia
  • Pinus rzedowskii
  • Pinus strobiformis
  • Pinus tecunumanii
  • Pinus teocote
  • Pinus tropicalis

Uso

Pinus radiata
Piñeiro insigne (Pinus radiata)

O piñeiro é a especie comercialmente máis importante para a produción de madeira nas rexións temperadas e tropicais do planeta. Moitos deles son utilizados como materia prima para a produción da celulosa, que se emprega na fabricación de papel. A razón principal é que o piñeiro é unha madeira de rápido crecemento. Ademais tamén pode plantarse cunha gran densidade poboacional e a caída das súas agullas produce un efecto alelópatico en plantas doutras especies, ou sexa, as follas inhiben o crecemento doutras plantas, o que provoca unha redución na competición por auga, luz e nutrientes nos piñeirais. Un exemplo típico é o do Pinus radiata D. Don.

A resina dalgunhas especies é importante fonte de brea da cal se extrae trementina e outros aceites esenciais. Algunhas especies teñen sementes comestíbeis que se poden cociñar ou asar. Algunhas especies úsanse como árbores do nadal e as súas piñas (conos con piñóns) e ramos empréganse adoito en decoracións. Moitos piñeiros úsanse tamén como plantas ornamentais en parques e xardíns, en especial as especies ananas. Tamén existe unha longa tradición oriental, especialmente na China e no Xapón, e ben difundida entre as culturas occidentais modernas, de cultivar miniaturas artísticas das máis diversas especies de piñeiros, os bonsais, un termo emprestado do xaponés.

Galería de imaxes

Procesionaria 1-2

Procesionaria do piñeiro.

Notas

  1. Enciclopedia Galega Universal. Vigo, Ir Indo, 2000
  2. Termos esenciais de botánica. Santiago de Compostela, Universidade, 2004
  3. 3,0 3,1 3,2 VV. AA. (2012) Vocabulario forestal. Santiago de Compostela, Universidade / Deputación de Lugo
  4. Termos esenciais de botánica. Santiago de Compostela, Universidade, 2004 e VV. AA. (2012) Vocabulario forestal. Santiago de Compostela, Universidade / Deputación de Lugo
  5. Groba Bouza, F. (2006) Vocabulario galego-castelán de carpintaría de madeira. Universidade de Vigo
  6. Groba Bouza, F. (2006) Vocabulario galego-castelán de carpintaría de madeira. Vigo, Universidade

Véxase tamén

Outros artigos

Carlos Casares

Carlos Casares Mouriño, nado en Ourense o 24 de agosto de 1941 e finado en Vigo o 9 de marzo de 2002, foi un escritor en lingua galega, crítico literario e político. Estudou en Santiago de Compostela, cidade na que entrou en contacto con representantes do galeguismo, como Ramón Piñeiro. Foi director da editorial Galaxia e da revista Grial. Cultivou sobre todo a narrativa. Nos anos sesenta publicou o libro de relatos Vento ferido e Cambio en tres. En 1975 aparece Xoguetes pra un tempo prohibido. Viñeron logo o libro de relatos Os escuros soños de Clío e as novelas Ilustrísima, Os mortos daquel verán, Deus sentado nun sillón azul e O sol do verán. É de destacar, tamén, o traballo como columnista, principalmente en La Voz de Galicia entre 1992 e 1998, recollido en sete volumes publicados por Galaxia de 2005 a 2008, titulados Á marxe. O ano 2017 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.

Cedeira

Cedeira é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ferrol. Segundo o IGE en 2014 tiña 7.147 habitantes (7.465 no 2009, 7.443 no 2006, 7.429 no 2005, 7.477 no 2004, 7.498 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «cedeirense» ou «cedeirés».

Centro Ramón Piñeiro

O Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades (ou CIRP, da antiga denominación: Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro) é un organismo investigador dependente da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria no que se desenvolven diferentes proxectos a prol da lingua e a cultura galegas.

Foi fundado en 1993 baixo o nome de Centro de Investigacións Lingüísticas e Literarias Ramón Piñeiro, designación que foi modificada en 1997 pola que detenta na actualidade.

Entre os proxectos que desenvolve cómpre destacar:

Proxecto Termigal: centro terminolóxico do galego onde se investiga a terminoloxía de certos campos e os interesados poden tamén facer consultas:

Proxecto Base de datos do ALiR (Atlas Lingüístico Románico), dirixido por Manuel González González

Proxecto de Fraseoloxía: o equipo dirixido por Xesús Ferro Ruibal ata 2015 e por Isabel González Rey desde esa data, pon en marcha os monográficos e a revista Cadernos de Fraseoloxía Galega (18 números ata 2016);

Proxecto CORGA (Corpus de Referencia do Galego Actual);

Proxecto Dicionario de literatura;

Proxecto Dicionario de termos literarios;

Proxecto de Recuperación de textos poéticos e xornalísticos galegos;

Proxecto de Dimensións da identidade colectiva en Galicia;

Proxecto de Informes anuais de literatura;

Proxecto de Cantigas de Santa María;

Proxecto de Investigación e estudo do galego exterior;O centro naceu na estrada de Santiago de Compostela a Noia, na Barcia - Lamas de Laraño, Santiago de Compostela, pero en xaneiro de 2014 trasladouse ó Hospitaliño de San Roque, na rúa de San Roque (Santiago).

Chano Piñeiro

Luciano Manuel Piñeiro Martínez, máis coñecido coma Chano Piñeiro, nado en Forcarei o 12 de outubro de 1954 e finado en Vigo o 21 de marzo de 1995, foi un cineasta galego. Ata os anos 1990 en que empeza a despuntar o cine en galego, Chano Piñeiro foi considerado unanimemente o director galego por excelencia. Encarnou coma ninguén a ansia por facer cine en Galicia e en lingua galega.

Consello da Cultura Galega

O Consello da Cultura Galega é un organismo oficial independente con personalidade xurídica propia destinado a dinamizar a lingua e a cultura de Galicia na sociedade e asesorar os poderes públicos de Galicia. É un organismo estatutario, previsto no artigo 32 do Estatuto, foi creado o 8 de xullo de 1983. Ten a súa sede no Pazo de Raxoi, en Santiago de Compostela.

A súa presidenta é Rosario Álvarez, ademais o Consello componse de representantes de entidades e personalidades sobranceiras dos diversos campos da cultura galega. Xestiona os seguintes arquivos: Arquivo sonoro de Galicia, Centro de documentación sociolingüística de Galicia, Arquivo da emigración galega e Arquivo de comunicación.

Editorial Galaxia

A Editorial Galaxia é unha editorial galega fundada en 1950 e radicada en Vigo. O seu director xeral é Francisco Castro.

Francisco Fernández del Riego

Francisco Fernández del Riego, nado no lugar de Vilanova de Lourenzá (Lourenzá) o 7 de xaneiro de 1913, e finado en Vigo o 26 de novembro de 2010 ós 97 anos, foi un intelectual galego. Escribiu cos pseudónimos de Salvador Lorenzana e Cosme Barreiros. Desenvolveu dende os anos 30 un traballo constante e recoñecido a prol da cultura galega que continuou até os seus últimos meses e que fixo del unha das personalidades máis destacadas de Galicia.

Foi un dos principais artífices da editorial Galaxia e director xunto a Ramón Piñeiro da revista Grial nos seus primeiros cen números. Ensaísta e narrador, é autor dunha extensa obra centrada sobre todo na cultura e na literatura galega. Fernández del Riego pertence á xeración de intelectuais xurdidos arredor do grupo Nós.

Grial (revista)

A revista Grial é unha publicación trimestral editada pola editorial Galaxia (Vigo), desde 1963. Pode considerarse como un dos mellores referentes das revistas culturais galegas.

Como antecedente da revista cabe lembrar a Colección Grial, publicada tamén por Galaxia en 1951 pero que foi pechada pola censura franquista trala publicación de tan só catro números.

Na revista Grial aparecen traballos que obedecen a un dobre propósito: informar sobre a realidade de Galiza, e informar e reflexionar sobre os máis diversos aspectos da cultura universal. Inicialmente, os directores da revista foron Ramón Piñeiro e Francisco Fernández del Riego. En 1989 asumiu a dirección Carlos Casares e, trala morte deste en 2003, os directores son Víctor Fernández Freixanes e Henrique Monteagudo.

Maside

Maside é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca do Carballiño. Segundo o IGE en 2014 tiña 2.906 habitantes (3.157 en 2003).

Piñeiro, Ames

San Mamede de Piñeiro é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Ames, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 246 habitantes (119 homes e 127 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 306 habitantes. O reconto do 2006 reflicte que había 279 habitantes.

Piñeiro, Cedeira

San Cosme de Piñeiro é unha parroquia que se localiza no concello de Cedeira, na comarca de Ferrol. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 437 habitantes (230 mulleres e 207 homes), distribuídos en 27 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 407 habitantes.

Piñeiro, Silleda

San Xiao de Piñeiro é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 289 habitantes (111 mulleres e 78 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 397 habitantes.

Piñeiro, Xermade

San Martiño de Piñeiro é unha parroquia do concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. No ano 2007 tiña 137 habitantes, deles 66 eran homes e 71 eran mulleres, o que supón unha diminución de 22 habitantes en relación ao ano 2000.

Ramón Piñeiro

Ramón Piñeiro López, nado en Armea de Abaixo (Lama, Láncara) o 31 de maio de 1915 e finado en Santiago de Compostela o 27 de agosto de 1990, foi un filósofo, ensaísta e político galego, un dos principais artífices da reconstrución cultural galega na posguerra. Piñeiro vía utópica a formación dun partido político galeguista na situación política e social de entón. Se xa fora un partido minoritario cando as circunstancias eran favorables, e nin sequera conseguira manter a unidade interna, ao seu ver, moitas menos posibilidades ía ter baixo a ditadura. Loitar nesta dirección parecíalle un fracaso seguro. Así foi xurdindo a idea da autodisolución do Partido Galeguista e, por outra banda, en 1950, a fundación da Editorial Galaxia.

Dedicóuselle o Día das Letras Galegas do ano 2009.

San Tomé de Piñeiro, Marín

San Tomé de Piñeiro é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Marín na comarca do Morrazo. Segundo o IGE no ano 2016 tiña 1059 habitantes (524 homes e 535 mulleres). A parroquia ten 12 entidades de poboación.

Xesús Ferro Ruibal

Xesús Ferro Ruibal, nado en Rebón (Moraña) o 28 de setembro de 1944, é un lingüista, teólogo, latinista e escritor galego.

Xoán Piñeiro Nogueira

Xoán Piñeiro Nogueira, nado no Hío (Cangas) en 1920 e finado no Porriño en 1980, foi un escultor galego.

Xénero (bioloxía)

O xénero, no campo da bioloxía, é unha unidade sistemática das clasificacións por categorías taxonómicas.

Árbore

Unha árbore é un tipo de vexetal perenne, de tronco leñoso, que se ramifica a certa altura do chan. Son árbores, por exemplo, a cerdeira, a maceira, o castiñeiro, a aciñeira, o piñeiro, a magnolia etc.

Certas especies de árbores poden superar os 100 metros de altura, e chegar a vivir durante miles de anos. As grandes árbores, coma as sequoias xigantes de California, poden pesar máis de 6.000 toneladas, o que as converte no ente vivo máis pesado que existiu sobre o planeta [Cómpre referencia].

As árbores son compoñentes importantes do medio natural así como útiles para os seres humanos como fornecedores de material de construción, transporte e mobiliario; alimento e recursos medicinais; leña para calefacción etc. Tamén xogan un importante papel na cultura, considérense as árbores de Nadal, a árbore da sabedoría, a árbore xaponesa do amor (o xinkgo) etc. A árbore por excelencia en Galicia é o carballo, o mesmo que no País Vasco, Gran Bretaña ou Alemaña.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.