Píllara cincenta

A píllara cincenta[2] ou píldora cincenta[3][4] (Pluvialis squatarola) é unha píllara de mediano tamaño que cría nas rexións do Ártico, que en Galicia é unha ave invernante moi común e de paso.[4]. É unha ave migratoria de longa distancias, que ten unha distribución costeira case mundial cando non está en época reprodutora.[5] O nome do xénero vén do latín pluvia, 'chuvia', porque antes se cría antes que as píllaras douradas se xuntaban en bandadas cando estaba a piques de chover. O nome da especie, squatarola, é a versión latinizada de Sgatarola, un nome veneciano para este tipo de píllara.[6]

Píllara cincenta
Adulto en plumaxe reprodutor

Adulto en plumaxe reprodutor
Estado de conservación
Pouco preocupante (LC)

Pouco preocupante[1]
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Clase: Aves
Orde: Charadriiformes
Familia: Charadriidae
Xénero: Pluvialis
Especie: Pluvialis squatarola
(Linnaeus, 1758)
Pluvialis squatarola map

Sinonimia

Tringa squatarola Linnaeus, 1758

Grey plover (2)
Píllara cincenta en plumaxe non reprodutor en Arnala, Virar, Maharashtra, India en febreiro de 2016

Descrición

Miden de 27 a 30 cm de longo cunha envergadura alar de 71 a 83 cm e un peso de 190 a 280 g (chegan ata os 345 g cando se preparan para a migración). En primavera e verán (de finais de abril ou maio a agosto), os adultos teñen manchas brancas e negras no dorso e ás. A face e pescozo son negros con beira branca; teñen un peito negro e unha barriga e mitra brancas. A cola é branca con barras negras. O bico e patas son negras. Mudan á plumaxe de inverno de mediados de agosto a inicios de setembro e mantéñena ata abril, que consiste nunha coloración cincenta bastante uniforme pola parte superior, cun peito con manchas cincentas e ventre branco. A plumaxe dos xuvenís e a do primeiro inverno, que levan as aves novas desde que empluman ata teren un ano de idade, é similar á plumaxe de inverno adulta, pero coas plumas traseiras máis negras con beiras crema. En todas as plumaxes, os flancos internos e as plumas axilares na base da parte inferior das ás son negras, unha característica que serve para distinguilo rapidamente das outras tres especies de Pluvialis en voo. En terra, pode distinguirse dos outros Pluvialis polo seu maior tamaño do bico (24–34 mm), que é máis pesado.[5][7]

Reproducion e migración

O seu hábitat reprodutor son as illas do Ártico e áreas costeiras do norte de Alasca, Canadá e Rusia. Nidifican en terra na tundra aberta seca con boa visibilidade; o niño é unha escavación na grava pouco profunda. Poñen catro ovos (ás veces só tres) a principios de xuño, cun período de incubación de 26–27 días; os polos empluman cando teñen de 35 a 45 días de idade.[5][7]

Migran para invernar nas áreas costeiras de todo o mundo. No Novo Mundo invernan desde o sueste da Columbia Británica e Massachusetts cara ao sur ata Arxentina e Chile, na parte occidental do Vello Mundo desde Irlanda e o suroeste de Noruega cara ao sur pola costa de África ata o sur de África, e na parte oriental do Vello Mundo, desde o sur de Xapón cara ao sur polas costas do sur de Asia e Australia, e uns poucos chegan mesmo a Nova Zelandia. A maioría dos migrantes que chegan a Australia son femias. Fai voos regulares transcontinentais sen paradas sobrevoando Asia, Europa e Norteamérica, pero é principalmente unha ave errante rara en terra no interior dos continentes, aterrando só ocasionalmente se se ven forzados polo mal tempo ou para alimentarse nas ribeiras de grandes lagos como os Grandes Lagos, onde é un migrante de paso común.[5][7][8]

Os paxaros xoves non se reproducen ata os dous anos de idade; normalmente permanecen nos terreos de invernada ata o segundo verán.[5][7]

Alimentación

Buscan comida nas praias e chairas de marea, xeralmente localizándoa pola vista. O alimento consiste en pequenos moluscos, vermes poliquetos, crustáceos e insectos. É menos gregario que outras especies de Pluvialis, non forma bandadas densas, senón que se alimentan principalmente dispersándose polas praias, ben separados uns doutros. Porén, forman bandadas densas nos pousadoiros en marea alta.[5][7]

Status

É unha das especies ás que se aplica o Acordo sobre a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias africano-euroasiático (AEWA).

Galería

Grey Plover (Pluvialis squatarola) W IMG 6950

Exemplar no Santuario de Vida Silvestre de Krishna, Andhra Pradesh, India

Pluvialis squatarola

Adulto en plumaxe de inverno

Pluvialis squatarola MHNT

Ovo de Pluvialis squatarola

Pluvialis squaterola jcwf3

Exemplar en plumaxe do primeiro inverno; imaxe engadida: en voo, mostrando as axilares negras e a mitra branca e cola barrada

Notas

  1. "Pluvialis squatarola". Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2013.2 (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. 2012. Consultado o 26 November 2013.
  2. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para píllara. Ver Frases e expresións con píllara.
  3. Conde Teira, M. A. (1999). "Nomes galegos para as aves ibéricas: lista completa e comentada" (PDF). Chioglossa (A Coruña) 1: 121–138. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 15 de marzo de 2016. Consultado o 28 de setembro de 2016.
  4. 4,0 4,1 Penas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos (setembro de 2004). Guía das aves de Galicia. Ilustrado por Calros Silvar (2ª ed.). A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-96128-69-5.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Hayman, P.; Marchant, J.; Prater, T. (1986). Shorebirds. Croom Helm. ISBN 0-7099-2034-2.
  6. Jobling, James A (2010). The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. London: Christopher Helm. pp. 311, 363. ISBN 978-1-4081-2501-4.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 Snow, D.W.; Perrins, C.M. (1998). The Birds of the Western Palearctic (Concise ed.). Oxford University Press. ISBN 0-19-854099-X.
  8. Dickinson, M.B.; et al., eds. (1999). Field Guide to the Birds of North America. National Geographic. ISBN 0-7922-7451-2.

Véxase tamén

Ligazóns externas

Lista das aves de Galicia

A seguinte é unha lista alfabética das aves silvestres atopadas en Galicia. Inclúe tanto as especies habituais como as citas ocasionais, mesmo algunhas que hai anos que non se observan na Comunidade, a non ser que sexa desde hai moito tempo. Non se inclúen as aves domésticas (como por exemplo a galiña, pavo, ganso ou a avestruz) nin as aves ornamentais que se crían en catividade, aínda que si aquelas que, procedentes desta última situación, escaparon ou foron liberadas e xa se adaptaron á vida en liberdade ou están en vías de facelo. Indícase a súa pesenza (nativa, invernante, accidental...). Tamén se di se é común ou pouco común, xa que unha especie nativa ou moi estendida polo territorio pode non ser moi abondosa. Igualmente se indica o seu status en Galicia (que non ten por que coincidir co seu status mundial), para o cal se utilizaron as equivalencias co sistema da IUCN. Unha ave pouco común pode ter un status pouco preocupante se as súas poboacións son estables, e mesmo pode estar en expansión. Móstrase unha soa imaxe de cada ave, aínda que en moitas delas o macho e a femia e os inmaturos teñen plumaxes diferentes ou presentan plumaxes de inverno e verán ou de tempada reprodutora.

Píllara

O nome de píllara pode referirse a unha ave limícola da orde dos caradriformes, da que existen diversas especies:

píllara cincenta (Pluvialis squatarola);

píllara dourada (Pluvialis apricaria);

píllara papuda (Charadrius alexandrinus);

píllara rabirrubia (Charadrius vociferus);

píllara real (Charadrius hiaticula);

píllara riscada (Arenaria interpres);

píllara rubia (Charadrius morinellus);

Ría de Ortigueira

A ría de Ortigueira, tamén coñecida como ría de Ortigueira e Ladrido e como ría de Santa Marta de Ortigueira, é unha ría galega situada ao norte da provincia da Coruña, en Galicia, España.

Está formada pola desembocadura do río Mera, as súas augas bañan os concellos de Cariño e Ortigueira. Debe o seu nome á vila de Ortigueira, e conta con dous portos pesqueiros, o de Espasante, actualmente sen apenas actividade pesqueira, e o de Cariño, moito máis importante.

Está catalogada como unha zona especial de conservación (ZEC) e unha zona de especial protección para as aves (ZEPA). Ademais, por ser un importante lugar de paso e invernada de aves acuáticas está dentro do Convenio de Ramsar como zona húmida protexida.

Río Miño

O Miño (en portugués: Minho) é o río máis longo de Galicia, cunha lonxitude de 307,5 km . Pasa polas cidades de Lugo e Ourense e polas vilas de Rábade, Portomarín, Ribadavia, Melgaço, Monção, Tui e Valença do Minho.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.