Péptido

Os péptidos son un tipo de moléculas formadas pola unión de varios aminoácidos mediante ligazóns peptídicas.

Os péptidos, do mesmo xeito que as proteínas, están presentes na natureza e son responsables dun gran número de funcións, moitas das cales aínda non se coñecen.

A unión dun baixo número de aminoácidos dá lugar a un péptido. Unha clasificación tradicional das cadeas peptídicas polo seu tamaño é a seguinte:

  • Oligopéptido: menos de 10 aminoácidos. Poden ser dipéptidos, tripéptidos, tetrapéptidos... segundo teñan dous, tres, catro... aminoácidos, respectivamente.
  • Polipéptido: máis de 10 aminoácidos.
  • Proteína: máis de 100 aminoácidos. As proteínas cunha soa cadea polipeptídica denomínanse proteínas monoméricas, mentres que as compostas de máis dunha cadea polipeptídica coñécense como proteínas multiméricas.

Os péptidos diferéncianse das proteínas en que son máis pequenos (teñen menos de dez mil ou doce mil daltons) e en que as proteínas poden estar formadas pola unión de varios polipéptidos e ás veces grupos prostéticos. Porén, a distinción entre polipéptidos e proteínas é un tanto arbitraria e variable na literatura científica, xa que algúns autores poñen outros límites no número de aminoácidos (menos de 100), e non é definitivo tampouco o criterio estrutural. Non está claro o límite entre os polipéptidos grandes e as proteínas pequenas. Algúns autores usan os termos cadea polipeptídica e mesmo "polipéptido" co significado de cadea simple de aminoácidos independentemente do seu tamaño. Un exemplo de polipéptido é a insulina, composta de 55 aminoácidos e coñecida como unha hormona de acordo á función que ten no organismo dos seres humanos. Entre os péptidos pequenos son exemplos o tripéptido glutatión e a hormona oxitocina, de nove aminoácidos.

Tetrapeptide structural formulae v.1
Tetrapéptido Val-Gly-Ser-Ala.

Comportamento ácido/base dos péptidos

Posto que teñen un grupo amino terminal e un carboxilo terminal; e poden ter grupos R ionizables, os péptidos teñen un comportamento ácido/básico similar ao dos aminoácidos.

Os péptidos, do mesmo xeito que aminoácidos e proteínas son biomoléculas cun carácter anfótero que permiten a regulación homeostática dos organismos.

É de destacar este comportamento nas encimas, péptidos que funcionan como catalizadores biolóxicos das reaccións metabólicas, xa que teñen unha valencia de actuación dentro de certos niveis de pH. En caso de superarse prodúcese unha descompensación de cargas na superficie da encima, que perde a súa estrutura e a súa función

Reaccións químicas dos péptidos

Son as mesmas que para os aminoácidos; é dicir, as que dea o seu grupo amino, carboxilo e R. Estas reaccións (sobre todo as do os grupos amino e carboxilo) empregáronse para secuenciar péptidos.

Reaccións do grupo amino

En canto ás reaccións do grupo amino, é moi interesante a reacción co reactivo de Sanger para secuenciar, xa que se temos o 2,4-dinitrofenil-péptido e o hidrolizamos por hidrólise aceda, se hidrolizarán todas as ligazóns peptídicos e obteremos o dinitrofenil do primeiro aminoácido da secuencia, o NH2 terminal, máis o resto dos aminoácidos disgregados no medio.

Con esta reacción Sanger conseguiu secuenciar a insulina.

Nesta reacción, o núcleo coloreado de dinitrobenceno únese ao átomo de nitróxeno do aminoácido para producir un derivado amarelo, o derivado 2,4-dinitrofenil ou DNP-aminoácido. O composto DNFB reaccionase co grupo amino libre do extremo amino dun polipéptido, así como tamén cos grupos amino dos aminoácidos libres. A ligazón C – N que se forma é polo xeral moito máis estable que unha ligazón peptídica. Desta forma, facendo reaccionar unha proteína nativa ou un polipéptido intacto co DNFB, hidrolizando a proteína en ácido e illando os DNP-aminoácidos coloreados, pode identificarse o grupo amino terminal do aminoácido nunha cadea polipeptídica. O grupo amino terminal da lisina e algúns outros grupos funcionais das cadeas laterais tamén reaccionasen co DNFB.

Con todo, despois da hidrólise, só o derivado do grupo amino terminal do aminoácido orixinal terá o seu grupo α-amino bloqueado; así mesmo, tales DNP-α-aminoácidos poden separarse doutros derivados DNP mediante procedementos de extracción simples. Con calquera dos variados métodos cromatográficos poderase identificar aos DNP-α-aminoácidos

Pept1-gl

Pept1-gl

Pero este proceso consome moita enerxía, xa que, tendo o primeiro aminoácido hai que obter os demais rompendo por outras zonas. Isto evítase co procedemento de Edman (tamén é unha reacción de aminoácidos): Como a ciclación se dá en condicións acedas suaves, fórmase inicialmente un péptido feniltiocarbamilado, non rompen as ligazóns, e orixínase a feniltiohidantoína do aminoácido NH2-terminal + o resto do péptido intacto.

Reacción de Edman-gl

Reacción de Edman-gl

Sepáranse ambos os compostos e por cromatografía detéctase. Co resto do péptido séguese co mesmo procedemento até ter a secuencia completa. Este método coñécese como Degradación de Edman, e é a reacción que usan os secuenciadores automáticos de proteínas. Pero estes secuenciadores só poden secuenciar os 20-30 primeiros aminoácidos, polo que teremos que hidrolizar e seguir despois. Isto é porque o rendemento non é do 100% e perdemos péptido aos poucos, e ao final non nos queda. Só os encimas conseguen un rendemento ao 100%.

Reaccións do grupo carboxilo

Tamén podemos secuenciar empezando polo extremo carboxilo terminal, para o que se usan encimas como a carboxipeptidase. É unha protease que hidroliza as ligazóns peptídicas. Esta en concreto é unha exoprotease (ataca á proteína por un extremo) que ataca ao extremo carboxilo terminal. Empréganse 2 tipos, a carboxipeptidase A e B. Catalizan a mesma reacción, pero teñen especificidade distinta. A A só rompe a ligazón peptídica se o aminoácido carboxilo terminal é hidrofóbico. A B rómpeo se é básico. Hai que controlar moi ben o tempo de reacción, xa que cando se libera un carboxilo terminal o seguinte aminoácido convértese no carboxilo terminal.

Reaccións dos grupos R

Respecto das reaccións dos grupos R, existen moitos reactivos que reaccionan de forma específica con determinados grupos R (OH da serina, tiol da cisteína...). Isto úsase para ver que aminoácido é esencial para o funcionamento da proteína. Dentro das reaccións de ls grupos R, unha interesante desde o punto de vista de illamento e purificación de proteínas é a do grupo tiólico (SH) da cisteína, que é fortemente redutor. En presenza de O2 ten moita tendencia a oxidarse. Se hai dúas moléculas de cisteína; en presenza de osíxeno, se oxidan para orixinar unha molécula de cistina:

Pept3

Pept3

Isto ocorre frecuentemente nunha proteína, cando se prega e dúas moléculas de cisteína quedan próximas no espazo, xerando unha ponte disulfuro. A ponte disulfuro ocorre de forma natural, e debe formarse para estabilizar a estrutura tridimensional da proteína. Con todo, poida que non deba ocorrer de forma natural, por exemplo, se hai cisteínas esenciais expostas (necesarias para a funcionalidade). Cando illamos unha proteína da súa contorna natural, pomos á proteína en presenza de osíxeno, co que eses grupos tiólicos pódense oxidar, e a proteína perder a súa funcionalidade. Para evitar isto, nos medios de illamento e purificación de proteínas engadimos β-mercapto-etanol, cuxo grupo tiólico é máis redutor que o da propia cisteína; ten máis tendencia a oxidarse.

Pept4-gl

Pept4-gl

De modo que ao engadir β-mercapto-etanol, este se oxida e protexe así os grupos tiólicos da cisteína.

Cando queremos estudar a composición de aminoácidos dunha proteína temos que hidrolizala completamente, co que temos unha mestura de todo o conxunto de aminoácidos libres que constitúen dita proteína. Para evitar, en toda esta manipulación, que as Cys que teñamos no medio se oxiden, temos que protexer o seu grupo tiólico engadindo como reactivo iodoacetato:

Pept5

Pept5

Así transformamos a cisteína en carboximetilcisteína.

Péptidos non ribosómicos

A maioría dos péptidos sintetízanse nos ribosomas ou son resultado da rotura de cadeas polipeptídicas máis grandes (péptidos do leite, peptonas), pero existen tamén péptidos que se orixinan encimaticamente sen intervención dos ribosomas, que se chaman péptidos non ribosómicos.

Os péptidos non ribosómicos son ensamblados por encimas que son específicos para cada péptido. O péptido non ribosómico máis común é o glutatión, que forma parte dos mecanismos de defensa contra a oxidación da maioría dos organismos aeróbicos.[1] Outros péptidos non ribosómicos son moito máis frecuentes en organismos unicelulares, plantas, e fungos e son sintetizados por complexos encimáticos modulares chamados péptido non ribosómico sintetases, que son independentes dos ribosomas e dos ARNm.[2] Estes complexos poden conter moitos módulos diferentes para poder realizar un conxunto diverso de manipulacións químicas sobre o produto que están formando, e cada módulo introduce un aminoácido.[3] Os péptidos non ribosómicos son con frecuencia cíclicos ou ramificados e poden ter estruturas cíclicas moi complexas, pero son moi comúns tamén os péptidos non ribosómicos lineares. Este sistema ten similitudes coa maquinaria biosintética para producir ácidos graxos e policétidos, e poden orixinarse moléculas híbridas de péptido-policétido. A presenza dun oxazol ou tiazol adoita indicar que o composto foi sintetizado desta maneira.[4]

Notas

  1. Meister A, Anderson ME (1983). "Glutathione". Annual Review of Biochemistry 52 (1): 711–60. PMID 6137189. doi:10.1146/annurev.bi.52.070183.003431.
  2. Hahn M, Stachelhaus T (2004). "Selective interaction between nonribosomal peptide synthetases is facilitated by short communication-mediating domains". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 101 (44): 15585–90. PMC 524835. PMID 15498872. doi:10.1073/pnas.0404932101.
  3. Finking R, Marahiel MA (2004). "Biosynthesis of nonribosomal peptides1". Annual Review of Microbiology 58 (1): 453–88. PMID 15487945. doi:10.1146/annurev.micro.58.030603.123615.
  4. Du L, Shen B (2001). "Biosynthesis of hybrid peptide-polyketide natural products". Current Opinion in Drug Discovery & Development 4 (2): 215–28. PMID 11378961.
Enlace peptídico

O enlace peptídico é o enlace covalente que une os aminoácidos nos péptidos e proteínas. Establécese entre o grupo amino (–NH2) dun aminoácido e o grupo carboxilo (–COOH) doutro aminoácido. Durante a formación dun enlace peptídico libérase unha molécula de auga. No enlace peptídico quedan enlazados o C e o N dos grupos carboxilo e amino, polo que é un enlace amida substituído.

Un péptido pode crecer enlazando máis aminoácidos polo seu grupo carboxilo terminal.

Por convención, para nomear un péptido empézase polo grupo NH2 terminal. Se se unen a alanina e a serina o dipéptido resultante denominaríase alanil-serina.

Un enlace peptídico pode romper por hidrólise. Os enlaces peptídicos das proteínas son metaestables, o que significa que en presenza de auga poden romper espontaneamente, liberando unha enerxía libre de 2-4 kcal/mol , pero este proceso é extremadamente lento, o que mantén as estruturas das proteínas. De feito, nos organismos vivos, o proceso é facilitado por encimas. Pero os organismos vivos tamén teñen encimas que forman enlaces peptídicos, o cal require un gasto de enerxía libre.

O enlace peptídico ten carácter parcial de dobre enlace debido a que é resoante, ten rixidez, o que crea un plano onde están o C-CO-NH-C, e absorbe luz dunha lonxitude de onda de 190-230 nm.

Enteroglicagón

O enteroglicagón é unha hormona peptídica derivada do precursor proglicagón secretada polas células EG (ou L) da mucosa intestinal da parte terminal do íleo e no colon. O enteroglicagón libérase despois da inxestión dunha comida mixta de carbohidratos e lípidos, e retarda o baleiramento gástrico.En realidade, co termo enteroglicagón podemos referirnos a un conxunto de péptidos derivados do proglicagón (PG), péptido longo do que se orixina o glicagón no páncreas, e que pode ser procesado orixinando distintos péptidos. Do proglicagón producido nos intestinos derivan varios péptidos como a glicentina (PG 1-69), oxintomodulina (PG 33-69), polipéptido pancreático relacionado coa glicentina (GRPP, PG 1-30), péptido similar ao glicagón 1 (GLP-1, PG 78-107 amida); péptido intermedio 2 (IP-2, PG 111-122 amida); e o péptido similar ao glicagón 2 (GLP-2, PG 126-158), pero só GLP-1 e, en menor medida, a oxintomodulina probaron ter efectos biolóxicos .

A oxintomodulina pode unirse con baixa afinidade aos receptores do glicagón, polo que produce os mesmos efectos ca este (aumenta a glicosa) e ás veces denomínase especificamente a este composto enteroglicagón.O GLP-1, aínda que deriva tamén do proglicagón, ten efectos contrarios ao glicagón, xa que é a hormona insulinotrópica máis potente coñecida. Inhibe a secreción de glicagón e, por tanto, fai diminuír a glicosa sanguínea, e inhibe a motilidade e a secreción gastrointestinal. Serve para deter o funcionamento dos tramos superiores gastrointestinais cando hai alimentos sen absorber nos tramos finais (íleo).

Nas ratas os carbohidratos fermentables elevan o enteroglicagón plasmático. Os pacientes celíacos teñen niveis plasmáticos de enteroglicagón basais e posprandiais superiores ao normal. A hiperplasia intestinal eleva os niveis sanguíneos de enteroglicagón

Hormona adrenocorticotropa

A hormona adrenocorticotropa (ACTH) ou corticotropina é unha hormona polipeptídica, producida pola hipófise, que estimula a actividade endócrina das glándulas suprarrenais (produción de corticosteroides). É un compoñente importante do eixe hipotálamo-hipofisario.

Hormona liberadora da hormona do crecemento

A hormona liberadora da hormona do crecemento (GHRH), tamén chamada factor liberador da hormona do crecemento (GRF ou GHRF), somatoliberina ou somatocrinina, é unha hormona peptídica hipotalámica, que ten como misión estimular a liberación da hormona do crecemento (GH). Trátase dun péptido de 44 aminoácidos producido no núcleo arqueado do hipotálamo.

A GHRH aparece no hipotálamo humano entre as 18 e 29 semanas de xestación, o que se corresponde co inicio da produción de hormona do crecemento no feto.

Hormona peptídica

As hormonas peptídicas, hormonas polipeptídicas e hormonas proteicas son hormonas formadas por cadeas de aminoácidos, que forman péptidos, polipéptidos ou pequenas proteínas. Estas hormonas teñen un efecto sobre a regulación do organismo. Os seus tamaños son moi variables; algunhas son moi pequenas, como a oxitocina, que é un péptido de só 9 aminoácidos; outras son maiores, como o glicagón, que é un polipéptido de 29 aminoácidos; outras son pequenas proteínas, como a hormona do crecemento, de 191 residuos de aminoácidos, e outras poden estar formadas por varias cadeas, como a relaxina, formada por dúas cadeas de 24 e 29 aminoácidos unidas.

Insulina

A insulina é unha hormona de 51 aminoácidos organizados en dúas cadeas unidas por dúas pontes químicas que contén xofre. A súa misión máis importante é activar o transporte de glicosa cara ao interior das células para que se utilice como combustíbel ou se almacene, permitindo así o aproveitamento da glicosa proveniente da dieta ou da reserva endóxena do fígado ou do músculo. Regula os valores da glicemia, manténdoos entre marxes moi estreitas de 50 a 115 mg/dl en xexún e 140 após as comidas.

Sintetízase nos illotes de Langerhans do páncreas, onde se almacena nunha forma molecular de maior tamaño chamada proinsulina, cunha terceira cadea, ou péptido C, que une as outras dúas cadeas. Libérase ao torrente sanguíneo en forma de pequenos pulsos e aumenta notabelmente cando se inxiren alimentos, especialmente hidratos de carbono. A glicosa é o estímulo máis importante para que se libere insulina.

Cando non hai insulina dabondo, a glicosa non pode penetrar nas células e permanece no sangue e se activa a utilización de graxas e proteínas para a obtención de enerxía. Se o déficit de insulina é grave, a utilización do tecido adiposo produce corpos cetónicos.

Os fenómenos de resistencia á insulina e o seu déficit son a base da aparición da diabetes mellitus. No caso da diabetes mellitus tipo 1, prodúcese a destrución total do illote de Langerhans por mecanismos autoinmunes; mentres que no caso da diabetes mellitus tipo II, prodúcese un incremento da resistencia periférica á insulina, de carácter progresivo, que finalmente causa a destrución crónica do illote.

Lipotropina

A lipotropina é unha hormona polipeptídica orixinada polo corte do precursor proopiomelanocortina (POMC). A POMC prodúcese na adenohipófise ou pituitaria anterior, e sofre un corte proteolítico, formando a hormona adrenocorticotropa (ACTH), a γ-MSH e a β-lipotropina (β-LPH).

N-terminal

O extremo N-terminal (tamén chamado amino terminal ou NH2-terminal) é o extremo dunha proteína ou cadea polipeptídica que leva un grupo amino libre, por onde se considera que empeza a proteína. O outro extremo leva un grupo carboxilo e denomínase extremo C-terminal. Por convención as secuencias de aminoácidos dos péptidos escríbense empezando polo extremo N-terminal, que se coloca á esquerda. Cando se produce a tradución de proteínas nos ribosomas a partir do ARNm, esta empeza a traducirse polo extremo N-terminal.

Polipéptido inhibidor gástrico

O polipéptido inhibidor gástrico, abreviado como GIP (do inglés), e tamén chamado péptido inhibidor gástrico ou péptido insulinotrópico dependente da glicosa é unha hormona peptídica que forma parte da familia de hormonas da secretina.

O GIP, xunto co péptido similar ao glicagón 1 (GLP-1), pertencen a unha clase de moléculas coñecidas como incretinas.Actualmente, pénsase que a súa principal función é estimular a secreción de insulina.

Polipéptido pancreático

O polipéptido pancreático ou PP é unha hormona polipeptídica segregada polas células PP (ou F) dos illotes de Langerhans do páncreas, predominantemente na cabeza do páncreas. Está codificado por un xene do cromosoma 17 humano, que dá lugar a un precursor de 95 aminoácidos, e o péptido maduro consta de 36 aminoácidos e ten un peso molecular de 4.200 Da, coa seguinte secuencia: H2N-Ala–Pro–Leu–Glu–Pro–Gln–Tyr–Pro–Gly–Asp–Asp–Ala–Thr–Pro–Glu–Gln–Met– Ala–Gln–Tyr–Ala–Ala–Gln–Leu–Arg–Arg–Tyr–Ile–Asn–Met–Leu–Thr–Arg–Pro–Arg–Tyr-COOH2, amidada na tirosina C-terminal. O polipéptido pancreático é membro da familia da hormona do polipéptido pancreático na que tamén están incluídos o neuropéptido Y (NPY) e o péptido YY (PYY) . Estes péptidos teñen unha estrutura similar chamada pregamento PP. Foi descuberto casualmente a partir de extractos de insulina polos laboratorios de Chance, Jones e Kimmel.

A función do polipéptido pancreático é autorregular as actividades secretoras do páncreas, tanto exócrinas coma endócrinas, e ten tamén efectos sobre os niveis de glicóxeno, favorecendo a glicoxenólise, e as secrecións gastrointestinais. Inhibe a contracción da vesícula biliar e a secreción pancreática. Reduce o apetito e o consumo de alimentos .

A súa secreción en humanos aumenta despois dunha comida rica en proteínas, o xexún, exercicio, e hipoglicemia aguda, e decrece por efecto da somatostatina e glicosa intravenosa.

Presentación de antíxenos

A presentación de antíxenos é un proceso inmunitario esencial para o comezo da resposta inmunitaria das células T, a cal á súa vez é necesaria para a activación da resposta das células B (agás nuns poucos casos en que o antíxeno pode ser presentado directamente á célula B). Como as células T só poden recoñecer antíxenos fragmentados presentados na superficie da célula, Previamente debe ter lugar o procesamento do antíxenos, para que este sexa fragmentado, e unido a moléculas do complexo maior de histocompatibilidade (MHC), e despois transportado á superficie da célula, no proceso que propiamente se chama presentación do antíxeno, onde será recoñecido polo receptor da célula T. Se houbo unha infección por virus ou bacterias, a célula presentará un fragmento de péptido exóxeno (de fóra da célula) ou endóxeno (de dentro da célula) derivado do antíxeno unido ás moléculas do MHC. Hai dous tipos de moléculas MHC, que se diferencian desde un punto de vista funcional polo tipo de antíxenos que presentan: moléculas MHC de clase I (MHC-I), que se unen a péptidos do citosol da célula, e moléculas MHC de clase II (MHC-II), que se unen a péptidos xerados nas vesículas endocíticas introducidas na célula. As membranas celulares separan os compartimentos celulres intracelular e extracelular. Cada célula T pode finalmente recoñecer só de dez a centos de copias dunha única secuencia dun só péptido entre miles doutros péptidos presentados á mesma célula porque as moléculas do MHC dunha célula poden unirse a unha gama de péptidos bastante grande.

Proopiomelanocortina

A proopiomelanocortina (POMC) é un polipéptido precursor de 241 aminoácidos a partir do que se orixinan diversas hormonas. Á súa vez o POMC deriva doutro polipéptido precursor máis grande de 285 aminoácidos chamado pre-proopiomelanocortina (pre-POMC), do que se elimina o péptido sinal de 44 aminoácidos durante a tradución.

O xene que codifica o POMC está localizado no cromosoma 2 locus 2p23.3. O xene POMC exprésase nos lóbulos anterior e intermedio da hipófise ou pituitaria. O xene codifica un péptido de 285 aminoácidos precursor de hormonas que sofre un intenso procesamento postraducional específico do tecido, no que é cortado polos encimas similares á subtilisina chamados prohormona convertases. A proteína codificada sintetízase principalmente nas células corticotropas da adenohipófise, onde pode ser cortada en catro puntos. Os principais produtos orixinados son a hormona adrenocorticotropa (ACTH), esencial para unha esteroidoxénese normal e o mantemento do peso adrenal normal, e a β-lipotropina. Porén, hai polo menos oito sitios potenciais de corte no polipéptido precursor e, dependendo do tecido e da convertase dispoñible, o procesamento pode orixinar ata dez péptidos bioloxicamente activos implicados en diversas funcións celulares. Os sitios de corte teñen as secuencias, Arg-Lys, Lys-Arg ou Lys-Lys. Entre os encimas responsables do procesamento dos péptidos do POMC están a prohormona convertase 1 (PC1), prohormone convertase 2 (PC2), carboxipeptidase E (CPE), peptidil α-amidante monooxixenase (PAM), N-acetiltrasferase (N-AT), e prolilcarboxipeptidase (PRCP).

O procesamento do POMC implica glicosilacións, acetilacións, e cortes proteolíticos en sitios que conteñen rexións con secuencias básicas. Porén, as proteases que recoñecen estes sitios de corte son específicas de cada tecido. Nalgúns tecidos, como o hipotálamo, placenta, e epitelio, poden utilizarse todos os sitios de corte proteolítico, dando lugar a péptidos con funcións na homeostase da enerxía e dor, estimulación dos melanocitos, e modulaciñon inmunitaria. Entre eles están diversas melanotropinas, lipotropinas, e endorfinas, que están contidas na secuencia dos péptidos β-lipotropina e ACTH.

As mutacións neste xene foron asociadas co inicio temperán da obesidade, insuficiencia adrenal, e pigmentación vermella do pelo (ver roxo e cor do pelo). Foron descritas variantes alternativas orixinadas por splicing alternativo dos transcritos que codifican as mesmas proteínas.

Péptido YY

O péptido YY ou PYY é unha pequena proteína de 36 aminoácidos con función hormonal liberada polas células do íleo e colon en resposta á alimentación. Nos humanos a forma YY3-36 parece reducir o apetito.

Outros nomes cos que se coñece o péptido YY son: péptido tirosina tirosina, ou péptido pancreático YY3-36.

Péptido intermedio similar á corticotropina

O péptido intermedio similar á corticotropina (CLIP) ou péptido do lóbulo intermedio similar á corticotropina , tamén chamado fragmento 18-39 da hormona adrenocorticotropa (ou ACTH(18-39)), é un neuropéptido natural endóxeno orixinado no metabolismo da hormona adrenocorticotropa. Encóntrase principalmente no lóbulo intermedio da hipófise e no núcleo arqueado do hipotálamo basal.

Consta de 22 aminoácidos (coincidentes co fragmento N-terminal da ACTH) e a súa secuencia é:

Arg-Pro-Val-Lys-Val-Tyr-Pro-Asn-Gly-Ala-Glu-Asp-Glu-Ser-Ala-Glu-Ala-Phe-Pro-Leu-Glu-Phe .

O CLIP xérase como un produto resultante da rotura proteolítica da hormona adrenocorticotropa (ACTH), a cal, á súa vez, é o produto da rotura da proopiomelanocortina (POMC). Aínda que o CLIP non parece exercer ningunha función importante no corpo, presenta algunhas actividades biolóxicas, especialmente de tipo neurolóxico.

Péptido intestinal vasoactivo

O péptido intestinal vasoactivo tamén chamado polipéptido intestinal vasoactivo ou VIP é unha hormona peptídica de 29 aminoácidos, que se produce en moitos tecidos de vertebrados, como o intestino, páncreas e núcleos supraquiasmáticos do hipotálamo cerebral. O VIP estimula a contractilidade do corazón, causa vasodilatación, incrementa a glicoxenólise, fai baixar a presión arterial e relaxa o músculo liso da traquea, estómago e vesícula biliar. Nos humanos, o péptido intestinal vasoactivo está codificado polo xene VIP.O VIP ten unha vida media no sangue duns dous minutos.

Foi illado inicialmente de extractos intestinais e mostrou ter un potente efecto vasodilatador.

Péptido natriurético auricular

O péptido natriurético auricular (ANP), factor natriurético auricular (ANF), hormona natriurética auricular (ANH), ou atriopeptina, é un potente vasodilatador, e unha hormona polipeptídica secretada polas células musculares do corazón. Está implicado na homeostase da auga do corpo, do sodio, potasio e graxas do tecido adiposo. Libérase polas células musculares das cámaras superiores do corazón (aurículas), en resposta á presión sanguínea alta. O ANP actúa reducindo a auga, o sodio e a carga adiposa no sistema circulatorio, o que reduce a presión sanguínea.

Péptido natriurético cerebral

O péptido natriurético cerebral (BNP), tamén chamado péptido natriurético de tipo B, é un polipéptido con función hormonal de 32 aminoácidos secretado polos ventrículos do corazón en resposta a un excesivo estiramento das células musculares do corazón. O BNP recibe o nome de "cerebral" porque foi inicialmente identificado en extractos de cerebro porcino, aínda que nos humanos se produce principalmente nos ventrículos do corazón.

O BNP segrégase conxuntamente cun fragmento peptídico N-terminal de 76 aminoácidos chanmado NT-proBNP, que é bioloxicamente inactivo. O BNP únese e actriva os receptores A do péptido natriurético auricular (NPRA), e en menor medida aos receptores B do péptido natriurético auricular (NPRB), dun modo similar a como o fai o péptido natriurético auricular (ANP), pero cunha afinidade 10 veces menor. Porén, a vida media do BNP é dúas veces máis longa ca a do ANP, e a do NT-proBNP é aínda máis longa, o que fai destes péptidos unhas dianas mellores para o diagnóstico por medio de análises de sangue ca o ANP. A vida media do NT-proBNP é de 1 a 2 horas e a do BNP é de 20 minutos.

As accións fisiolóxicas do BNP son similares ás do ANP e consisten en facer diminuír a resistencia vascular sistémica e a presión venosa central, e en incementar a natriurese (sodio na urina). Deste modo, o efecto neto do BNP e ANP é a diminución do volume sanguíneo e do gasto cardíaco.

Péptido sinal

Un péptido sinal (tamén chamado secuencia sinal) é un curto péptido de 5-30 aminoácidos de longo, xeralmente hidrófobos, presente no extremo N-terminal da maioría das proteínas acabadas de sintetizar que están destinadas á vía secretora .

Estas proteínas son as que residen dentro de certos orgánulos (o retículo endoplasmático, aparato de Golgi ou endosomas), ou son segregadas pola célula ao exterior, ou inseridas na maioría das membranas celulares. Debe terse en conta que aínda que a maioría das proteínas unidas ás membranas de tipo I teñen péptidos sinal, a maioría das proteínas transmembrana de tipo II e as proteínas unidas á membrana con dominios que abranguen varias veces a membrana son destinadas á vía secretora polo seu primeiro dominio transmembrana, o cal bioquimicamente lembra un péptido sinal, coa excepción de que non é clivado (cortado).

Timulina

A timulina, tamén chamada factor tímico ou factor tímico sérico, é un nonapéptido con función hormonal producido por dúas poboacións de células epiteliais do timo, descrito en 1977 por J. Bach. A timulina require cinc para a súa actividade biolóxica.

Crese que a hormona está implicada na diferenciación das células T e a estimulación das accións das células T e NK. Ademais deste efecto parácrino ou auto-orgánico sobre o sistema inmunitario dependente do timo, a timulina tamén parece ter efectos neuroendócrinos. Existen interaccións bidireccionais entre o epitelio tímico e o eixe hipotalámico-hipofisario (por exemplo, a timulina segue un ritmo circadiano e os niveis fisioloxicamente elevados de ACTH correlaciónanse positivamente cos niveis plasmáticos de timulina e viceversa).

Moitas investigacións recentes están enfocadas a estudar o papel da timulina como efector de mediadores proinflamatorios/citocinas. Descubriuse que un péptido análogo á timulina (PAT) ten efectos analxésicos en altas concentracións e especialmente efectos neuroprotectores antiinflamatorios no sistema nervioso central. As células diana da timulina para exercer este efecto parecen ser os astrocitos. Os investigadores esperan desenvolver fármacos que impidan os procesos inflamatorios asociados a enfermidades neurodexenerativas e mesmo o reumatismo coa axuda de análogos da timulina.

Ademais, a timulina foi asociada coa anorexia nerviosa.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.