Número CAS

O número CAS é unha identificación numérica única para compostos químicos, polímeros, secuencias biolóxicas, preparados e aliaxes. Tamén se fai referencia a el como CAS RN (en inglés CAS registry number). O Chemical Abstracts Service (CAS) asigna estes identificadores a cada composto químico descrito. CAS tamén mantén unha base de datos dos compostos químicos, coñecida como rexistro CAS. O rexistro CAS contén máis de 71 millóns de substancias orgánicas e inorgánicas (incluíndo compostos, aliaxes, mesturas, compostos de coordinación, minerais, polímeros, sales). Engádense miles de rexistros novos cada día.[1] Contén tamén máis de 64 millóns de secuencias de proteínas e ADN.[2]

O número CAS asígnase conforme se descobre e rexistra a substancia, polo que non ten ningún significado químico, é dicir, por exemplo, non se pode saber a que familia química pertence unha substancia vendo os números que se lle asignaron. É simplemente un modo inequívoco de identificar unha determinada substancia nas bases de datos.

Notas

  1. CAS
  2. CAS

Véxase tamén

Ligazóns externas

Procura de números CAS

Adenosín trifosfato

O adenosín trifosfato (ATP) é un composto de grande importancia biolóxica, xa que actúa como mecanismo de control en certas reaccións bioquímicas que se dan na célula. Coñécese tamén coma a moeda de enerxía celular, debido a alta enerxía de hidrólise de enlaces fosfoanhidro de fácil acceso.

O ATP forma parte do grupo bioquímico dos nucleótidos, a súa base nitroxenada é a adenina e o seu monosacárido é a ribosa. Cabe dicir que como o seu nome indica, no carbono 5 posúe unha cadea de tres fosfatos unidos, o primeiro, únese ao carbono 5 mediante enlace fosfodiéster moi estable, e os outros dous aos fosfatos por medio de enlace anhidro (ou fosfoanhidro) de alta enerxía e máis facilmente hidrolizables.

A hidrólise dun dos dous enlaces anhidro (xeralmente o do último fosfato), ten un incremento de enerxía libre de Gibbs de 30,5 kJ/mol. Esta enerxía é aproveitábel para formar enlaces cuxa formación sería endergónica se non estiver acoplada a dita hidrólise, un claro exemplo desta enerxía é a síntese de ácidos nucleicos.

Cómpre mencionar a súa importancia como mecanismo de control proteico, xa que o feito de ter un fosfato nun lugar determinado, activa ou inactiva unha proteína; habitualmente dito fosfato é achegado por unha molécula de ATP ou GTP.

Produto da hidrólise do ATP son ou ben o fosfato inorgánico (Pi) e o adenosín difosfato (ADP), ou ben o pirofosfato (PPi) e o adenilato (AMP). Esta última reacción cara a pirofosfato e AMP é de especial importancia na sinalización intercelular acoplada aos receptores de membrana. Neste proceso a adenilato ciclase produce adenilato cíclico (cAMP) e PPi). Dito adenilato cíclico controla as numerosas PKA, proteínas quinases dependentes do adenilato cíclico, que fosforilan a outras proteínas inducindo así a súa activación ou inhibición.

Alosa

Para o xénero de peixes do mesmo nome, véxase Alosa

A alosa é un monosacárido de seis carbonos (hexosa) cun grupo aldehido (aldosa), polo que pertence ao grupo das aldohexosas. É un monosacárido pouco común, que foi illado do arbusto africano Protea rubropilosa. É soluble en auga e practicamente insoluble en metanol.

Altrosa

A altrosa é un monosacárido de seis átomos de carbono (hexosa) cun grupo aldehido (aldosa), polo que pertence ao grupo das aldohexosas. O isómero D é un monosacárido artificial, pero a L-altrosa foi illada de certas estirpes da bacteria Butyrivibrio fibrisolvens.. É soluble en auga e practicamente insoluble en metanol.

Amilase

A amilase é un enzima que hidroliza o amidón nos seus azucres sinxelos. É un importante enzima dixestivo que se atopa na saliva (amilase salivar) e no zume pancreático (amilase pancreática) e no intestinal (amilase intestinal ou entérica). As amilases son hidrolases glicosídicas e actúan nos enlaces α-1,4-glicosídico. Foi o primeiro enzima descuberto, co nome de diastase.

Celulosa

A celulosa é un polímero formado pola repetición de monosacáridos de glicosa. É unha molécula insoluble en auga, e é a biomolécula máis abundante que hai na Terra.

Plantas, bacterias ou algas producen cada ano unha cantidade aproximada de cen mil millóns de toneladas de celulosa.

Citosina

A citosina é unha das cinco bases nitroxenadas que forman parte dos ácidos nucleicos (ADN e ARN) e no código xenético represéntase coa letra C. As outras catro bases son a adenina, a guanina, a timina e o uracilo. A citosina no ADN sempre se emparella coa guanina.

Forma os nucleósidos citidina (Cyd) e desoxicitidina (dCyd), e os nucleótidos citidilato (CMP) e desoxicitidilato (dCMP).

É un derivado pirimidínico, cun anel aromático e un grupo amino en posición 4 e un grupo cetónico en posición 2.

Os outros nomes da citosina son 2-oxi-4-aminopirimidina e 4-amino-2(1H)-pirimidinona. A súa fórmula química é C4H5N3Ou e o seu masa molecular é de 111.10 ou.

A citosina foi descuberta en 1894 cando foi illada en tecido do timo de carneiro.

Dióxido de carbono

O dióxido de carbono (antes anhídrido carbónico) é un composto químico constituído por dous átomos de osíxeno e un átomo de carbono. A representación química é CO2. O dióxido de carbono foi descuberto polo escocés Joseph Black en 1754.

Galactosa

A galactosa é un monosacárido formado por seis átomos de carbono (é dicir, unha hexosa), que se converte en glicosa no fígado como achega enerxética. Ademais forma parte dos glicolípidos e glicoproteínas das membranas celulares das células, sobre todo das neuronas.

Dende o punto de vista químico é unha aldosa pois o seu grupo químico funcional é un aldehido (CHO) localizado no carbono 1. Por outra parte, ao igual que a glicosa, a galactosa é unha piranosa xa que teoricamente pode derivarse do anel de seis lados formado por 5 átomos de carbono e 1 de osíxeno, chamado pirano.

Glicosa

A glicosa, glucosa ou dextrosa é unha forma de azucre que se atopa nas froitas e no mel. É un monosacárido coa mesma fórmula empírica que a frutosa pero con diferente estrutura. É unha hexosa (6 átomos de carbono) do tipo aldosa (presenta e grupo carbonílico de tipo aldehido), mentres que a frutosa é do tipo cetosa (presenta o grupo carbonílico de tipo cetona).

Todas as froitas naturais teñen unha certa cantidade de glicosa (a miúdo con frutosa), que pode ser extraída e concentrada para preparar un azucre alternativo. Pero a nivel industrial tanto a glicosa líquida (xarope de glicosa) como a dextrosa (glicosa en po) obtéñense a partir da hidrólise enzimática do amidón procedente de cereais (xeralmente trigo ou millo).

A molécula (C6H12O6) é unha aldohexosa (aldehido pentahidroxilado) de tipo monosacárido. A glicosa é o segundo composto orgánico máis abundante na natureza, despois da celulosa. É a principal fonte de enerxía das células, mediante a degradación catabólica, e constitúe o compoñente principal de polímeros estruturais, como a celulosa, e de reserva enerxética, como o amidón.

Na súa forma (D-Glicosa) sofre unha ciclación cara a súa forma hemiacetálica para lograr as súas formas furano e pirano (D-glucofuranosa e D-glucopiranosa) que á súa vez presentan anómeros Alpha e Beta. Estes anómeros non presentan diferenzas de composición estrutural, pero si difiren polas súas características físicas e químicas. A D-(+)-glicosa é un dos compostos máis importantes para os seres vivos, incluíndo os humanos.

Na súa forma ß-D-glucopiranosa, unha molécula de glicosa únese a outra grazas ós -OH dos seus carbonos 1-4 para formar Celobiosa[1-4] a través dun enlace ß, e ó unirse varias destas moléculas, forma a celulosa.

Guanina

A guanina é unha das cinco bases nitroxenadas que forman parte dos ácidos nucleicos (ADN e ARN) e no código xenético represéntase coa letra G. As outras catro bases son a adenina, a citosina, a timina e o uracilo. Forma os nucleótidos guanosina (Guo) e desoxiguanosina (dGuo), e os nucleótidos guanilato (GMP) e desoxiguanilato (dGMP). A guanina sempre se emparella no ADN coa citosina mediante tres pontes de hidróxeno.

Idosa

A idosa é un monosacárido de seis átomos de carbono (hexosa) cun grupo aldehido (aldosa), polo que pertence ao grupo das aldohexosas. Non aparece soa na natureza, pero forma parte dos azucres que compoñen algúns glicosaminoglicanos, como o dermatán sulfato e o heparán sulfato, importantes compoñentes da matriz extracelular. Na idosa o primeiro e terceiro grupos hidroxilo (OH) teñen orientación oposta aos hidroxilos das posicións segunda e cuarta. A idosa pode obterse por condensación aldólica do D- e L-gliceraldehido.

A oxidación do carbono 6 da idosa orixina o ácido idurónico.

Lactosa

A lactosa é un disacárido formado pola unión dunha molécula de glicosa e outra de galactosa. Tamén recibe a denominación de lactina, lactobiosa, 4-Beta-D-piranosil-D-glicosa ou azucre do leite posto que se atopa presente nel. Realmente na súa formación interveñen dous monosacáridos: a Beta-galactopiranosa e unha Beta-glicopiranosa, unidas polo Carbono 1-4 (desta reacción obtense unha molécula de auga).

Maltosa

A maltosa ou azucre de malte é un disacárido formado pola unión de dúas glicosas mediante un enlace O-glicosídico entre o carbono número 1 da primeira e o 4 da segunda.

Xorde cando se descompón por hidrólise os polisacáridos amidón e glicóxeno.

Número da Comunidade Europea

O Número da Comunidade Europea ou número CE (European Community number, EC Number) é un identificador único de sete díxitos que se asigna a cada substancia química na Unión Europea pola Comisión Europea con finalidade regulatoria para o seu uso nas normativas. O denominado Inventario CE comprende tres inventarios: EINECS, ELINCS e a lista NLP.Non se debe confundir co número co que se designan os enzimas asignado pola Comisión de Encimas, que tamén se chama número EC.

Pirimidina

A pirimidina é un composto orgánico, similar ó benceno, pero cun anel heterocíclico: dous átomos de nitróxeno substitúen ó carbono nas posicións 1 e 3.

Os princiais derivados da pirimidina son tres bases dos ácidos nucleicos (citosina, timina e uracilo) que levan os seguintes nomes:

A Timina é a 5-metil-2,4-dioxipirimidina aínda que tamén se leva o nome de 5-metiluracilo.

A Citosina é a 2-oxi-4-aminopirimidina.

O Uracilo é a 2,4-dioxipirimidina.Nos ácidos nucleicos atopámolas distribuídas do seguinte modo:

No ADN, estas tres bases forman pontes de hidróxeno coas súas purinas complementarias.

No ARN, a complementaria da adenina (A) é o uracilo (U), en vez da timina (T)Existen tamén algúns ácidos nucleicos nos que podemos atopar outras pirimidinas metiladas o cal pode ter consecuencias respecto á expresión do material xenético.

Ribosa

A ribosa é un monosacárido que ten cinco átomos de carbono (pentosa). Posúe o grupo funcional aldehido (-CHO) localizado sempre no carbono número 1, polo que forma parte do grupo das aldosas.

Non é unha molécula hidrolizable e a forma habitual na que aparece é a cíclica. Atópase nos alimentos, especialmente nas carnes vermellas, pero en cantidades moi pequenas; e nos ouriños, sobre 1 mg/l.

É moi importante para os seres vivos porque forma parte de moléculas esenciais como o ATP, o NAD+ e o ácido ribonucleico.

A súa fórmula é C5H10O5

Sorbosa

A sorbosa é un monosacárido de seis carbonos (hexosa) cun grupo cetona no carbono 2 (cetosa), polo que pertence ao grupo das cetohexosas. O enantiómero L-sorbosa é o que aparece na natureza, o que é pouco frecuente entre os monosacáridos. É isómero da frutosa.

Cristalizado ten o aspecto dun azucre branco. soluble en auga. O seu poder edulcorante é similar ao da sacarosa. É un produto da fermentación bacteriana do sorbitol.

Utilízase na produción comercial de vitamina C (ácido ascórbico) por medio do microorganismo Ketogulonicigenium vulgare.

Timina

A timina é unha das catro bases nitroxenadas que forman parte do ADN, representada no código xenético coa letra T. As outras tres bases son a adenina, a guanina e a citosina. Forma o nucleósido timidina (dThd) e o nucleótido timidilato (dTMP). No ADN, a timina sempre se emparella coa adenina.

A súa fórmula é C5 H6 N2 O2. É un composto cíclico derivado da pirimidina (é unha 'base pirimidínica').

Os nucleótidos que constitúen o ADN están formados por un grupo fosfato, desoxirribosa (un azucre de cinco carbonos) e unha base nitroxenada. A timina é unha das catro bases que forman estes nucleótidos; as outras tres bases son a adenina, a citosina e a guanina. Estas últimas tamén interveñen na composición do ácido ribonucleico (ARN), pero a cuarta base deste ácido é o uracilo.

As unións transversais na estrutura de dobre hélice do ADN teñen lugar a través das bases, que sempre se emparellan de forma específica; a timina, que se representa pola letra T nas secuencias de nucleótidos, sempre se acopla coa adenina.

A timina foi descuberta en 1885 polo bioquímico alemán Albrecht Kossel.

Uracilo

O uracilo é unha das catro bases nitroxenadas que forman parte do ARN e no código xenético represéntase coa letra O. A súa fórmula molecular é C4H4N2O2. O uracilo substitúe no ARN á timina que é unha das catro bases nitroxenadas que forman o ADN. Ó igual que a timina, o uracilo sempre se emparella coa adenina mediante dúas pontes de hidróxeno pero fáltalle o grupo metilo.

Forma o nucleósido uridina (Urd) e o nucleótido uridilato (UMP).

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.