Motor eléctrico

Un motor eléctrico é un tipo de máquina eléctrica que transforma a enerxía eléctrica en enerxía mecánica.

É o máis usado de todos os tipos de motores, pois combina as vantaxes da enerxía eléctrica - baixo custo, facilidade de transporte, limpeza e simplicidade de comando- coa súa construción simple, custo reducido, grande versatilidade de adaptación ás cargas dos máis diversos tipos e mellores rendementos.

A tarefa reversa, aquela de converter o movemento mecánico na enerxía eléctrica, é realizada por un xerador ou por un dínamo. En moitos casos os dous dispositivos difiren soamente en súa aplicación e detalles menores de construción. Os motores de tracción usados en locomotoras executan frecuentemente ambas as tarefas se a locomotora for equipada cos freos dinámicos.

Electric motors en
Motores eléctricos.

Operación

A maioría de motores eléctricos traballan polo electromagnetismo, mais existen motores baseados noutros fenómenos electromecánicos, tales como forzas electrostáticas. O principio fundamental en que os motores electromagnéticos son baseados é que hai unha forza mecánica en todo o fío cando está conducindo a electricidade contida dentro dun campo magnético. A forza é descrita pola lei da forza de Lorentz e é perpendicular ao fío e ao campo magnético. Nun motor xiratorio, hai un elemento xirando, o rotor. O rotor xira porque os fíos e o campo magnético son arranxados de modo que un torque sexa desenvolvido sobre a liña central do rotor.

A maioría de motores magnéticos son xiratorios, mais os tipos lineares existen tamén. Nun motor xiratorio, a parte que rota(xeralmente no interior) é chamada o rotor, e a parte estacionaria é chamada o estator.

Tipos de motores

Os motores eléctricos máis comúns son:

Motores de corrente continua

Artigo principal: Motor de corrente continua.

San motores de custo elevado e, alén diso, precisan dunha fonte de corrente continua, ou dun dispositivo que converta a corrente alternada común en continua. Poden funcionar con velocidade axustábel entre amplos límites e se prestan a controis de gran flexibilidade e precisión. Por iso seu uso é restrinxido a casos especiais en que estas esixencias compensan o custo moi máis alto da instalación, ou no caso da alimentación usada ser continua, como no caso das pilas en xoguetes.

Os motores eléctricos de continua son convertedores electromecánicos rotativos de enerxía, que debido os fenómenos de indución e de par electromagnético, transforman enerxía eléctrica, de natureza continua, en enerxía mecánica.

Os primeiros motores eléctricos feitos non século XIX por Michael Faraday e Zénobe Gramme, foron de continua.

En xeral, os motores de continua son semellantes na súa construción ós xeradores. De feito, poderíanse describir como xeradores que funcionan ó revés.

Estrutura

rotor: feito con chapas de aceiro con baixo contido en silicio de 0,5 mm de espesor, illadas unhas doutras por unha capa de verniz o de óxido, está montada sobre o eixo dá máquina. Na súa superficie externa ten practicadas unhas rañuras dunha certa inclinación respecto de súa xeratriz, onde van aloxadas as bobinas do debandado inducido dá máquina, xeralmente de fío de cobre convenientemente illado.

Colector de delgas: Vai montado sobre o eixo de xiro e debe dispor de tantas delgas como bobinas ten o debandado inducido, cada delga está unida electricamente ó punto de conexión dunha bobina coa outra. As delgas están fabricadas de cobre de elevada pureza e están separadas unhas doutras por unha película delgada de mica que as mantén illadas.

Vasoiras: Son os elementos que aseguran o contacto eléctrico entre as delgas do colector e o circuíto de corrente continua exterior, están fabricadas de carbón (grafito) e permanentemente están rozando sobre o colector, van suxeitas cun colariño (portavasoiras) que mantén a presión prevista mediante elementos elásticos para asegurar que o contacto sexa o adecuado, por iso prodúcese un desgaste progresivo que acurta a súa vida útil, tendo que substituílas cada certo tempo. Dende as vasoiras conéctanse ca placa de bornes dá máquina.

Entreferro: Así chamase o espazo que hai entre o estator e o rotor, é imprescindible que exista para evitalo rozamento entre ámbolos dous, aínda que debe ser o menor posible, xa que o aire presenta unha elevada reluctancia magnética, é se o entreferro fose moi amplo debilitaríase o campo magnético indutor.

Estabilidade e investimento de xiro:

Estabilidade nos motores de c.c. tras acadar o réxime nominal, pódense modificar os parámetros do motor de forma inesperada, debido a perdas de carga. Para que o motor se compórte de modo estable é preciso que responda a estas variacións de modo que trate de anulalas para recuperar o réxime nominal, de non ser así, dise que o sistema é inestable. É dicir, cando tras producirse unha acción que modifica os parámetros, estes continúan separándose máis e máis dos seus valores nominais. Polo tanto cando prodúcese un aumento brusco dá velocidade, o motor estable responde cun par motor inferior ó resistente, para tratar de reducir a velocidade e así recuperar ou réxime nominal. Se o motor fose inestable o par motor sería maior co resistente, co que aumentaría progresivamente a velocidade, embalándose o motor.

Se as variacións de réxime son no sentido de diminuír a velocidade un motor estable responde aumentando o seu par motor fronte ó resistente para tratar de corrixir a velocidade e recuperar o réxime nominal do traballo.

Investimento do sentido de xiro, o motor pode funcionar en ámbolos dous sentidos de xiro, para o que é necesario intercambiar as conexións de ambos debandados.

Lembrémonos que o sentido do par motor depende dá polaridade do campo magnético e do sentido dá corrente do inducido; inverter as conexións do inducido, invertemos o sentido dá corrente nel, e se o facemos no indutor inverteremos a polaridade do campo magnético.

Cambiar o sentido de xiro co motor detido: non importa cal sexa o debanado no que se permutan as conexións, pero se o cambio de sentido de xiro realízase co motor en marcha, é necesario que sexa o debanado inducido o que cambie de conexión, porque se se fixera co bobinado indutor, durante un instante quedará a máquina sen excitación, o que provocaría o embalamiento do motor.

Motores de corrente alternada

Artigo principal: Motor de corrente alternada.

San os máis utilizados, porque a distribución de enerxía eléctrica é feita normalmente en corrente alternada. Seu principio de funcionamento é baseado no campo xirante, que xorde cando un sistema de correntes alternadas trifásico é aplicada en polos desfasados fisicamente de 120º. Desa forma, como as correntes son desfasadas 120º eléctricos, en cada instante, un par de polos posúe o campo de maior intensidade, causando a asociación vectorial dese efecto o campo xirante.

Os principais tipos son:

  1. Motor síncrono: funciona con velocidade estábel; utilízase dun inducido que posúe un campo constante predefinido e, con iso, aumenta a resposta ao proceso de arrastre creado polo campo xirante. É xeralmente utilizado cando se necesita de velocidades estábeis so a acción de cargas variábeis. Tamén pode ser utilizado cando se require gran potencia, con torque constante.
  2. Motor de indución: funciona normalmente con velocidade constante, que varía lixeiramente coa carga mecánica aplicada ao eixo. Debido a súa grande simplicidade, robustez e baixo custo, é o motor máis utilizado de todos, sendo adecuado para case todos os tipos de máquinas accionadas encontradas na práctica. Actualmente é posíbel controlarmos a velocidade dos motores de indución co auxilio de conversores de frecuencia.

Clasificación dos motores eléctricos

Historia

O ano de 1886 pode ser considerado, como o ano de nacemento da máquina eléctrica, pois foi nesta data que o científico alemán Werner von Siemens inventou o primeiro xerador de corrente continua auto-inducido. Non obstante esta máquina que revolucionou o mundo en poucos anos, foi o último paso de estudos, pescudas e invencións de moitos outros científicos, durante case tres séculos.

En 1600 o científico inglés William Gilbert publicou, en Londres a obra titulada De Magnete, describindo a forza de atracción magnética. O fenómeno da electricidade estática xa fora observado antes polo grego Tales, en 641 a.C., el verificou que ao friccionar unha peza de ámbar cun pano, esta adquiría a propiedade de atraer corpos leves, como pelos, plumas, cinzas etc.

A primeira máquina electrostática foi construída en 1663 polo alemán Otto von Guericke e aperfeizoada en 1775 polo suízo Martin Planta.

O físico danés Hans Christian Oersted, ao facer experiencias con correntes eléctricas, verificou en 1820 que a agulla magnética dunha compás era desviada de súa posición norte-sur cando esta pasaba preto dun condutor no cal circulaba corrente eléctrica. Esta observación permitiu a Oersted recoñecer a íntima entre o magnetismo e a electricidade, dando así, o primeiro paso para en dirección ao desenvolvemento do motor eléctrico.

O zapateiro inglés William Sturgeon -que paralelamente con súa profesión, estudaba electricidade nas horas de descanso- baseándose no descubrimento de Oersted constatou, en 1825, que un núcleo de ferro envolto por un condutor eléctrico transformábase nun imán cando se aplicaba unha corrente eléctrica, observando tamén que a forza do imán cesaba tan logo a corrente fose interrompida. Estaba inventado o electroimán, que sería de fundamental importancia na construción de máquinas eléctricas xirantes.

En 1832, o científico italiano S. Dal Negro construíu a primeira máquina de corrente alternada con movemento de vaivén. Xa o ano de 1833, o inglés W. Ritchie inventou o conmutador construíndo un pequeno motor eléctrico onde o núcleo de ferro enrolado xiraba en torno a un imán permanente. Para dar unha volta completa, a polaridade do electroimán era alternada a cada media volve a través do conmutador. A inversión da polaridade tamén foi demostrada polo mecánico parisiense H. Pixii ao construír un xerador cun imán en forma de ferradura que xiraba diante de dúas bobinas fixas cun núcleo de ferro. A corrente alternada era transformada en corrente continua pulsante a través dun conmutador.

Soamente en 1886 Siemens construíu un xerador sen a utilización de imán permanente, probando que a corrente necesaria para o magnetismo podería ser retirada do propio enrolamento do rotor, isto é, que a máquina podía se auto-excitar. O primeiro dínamo de Werner Siemens posuía unha potencia de aproximadamente 30 watts e unha rotación de 1200rpm. A máquina de Siemens non funcionaba soamente como un xerador de electricidade, mais tamén podía operar como un motor, desde que se aplicase aos seus bornes unha corrente continua.

En 1879, a firma Siemens & Halske (actualmente chamada Siemens AG) presentou, na feira industrial de Berlín, a primeira locomotora eléctrica, cunha potencia de 2 kW.

Automóbil

O automóbil é un vehículo que se despraza sobre rodas autopropulsado por un motor propio e destinado ao transporte de persoas ou mercancías sen necesidade de carriles. Diferentes tipos de automóbiles inclúen o coche, o autobús, a furgoneta e o camión. Desprázase grazas a un motor de explosión a base dunha mestura de gasolina, ou gasóleo, e aire. Recentemente empezáronse a producir automóbiles que funcionan con motor eléctrico, aínda que a autonomía destes vehículos é aínda limitada debido á autonomía das baterías. As rodas dianteiras dos automóbiles poden moverse cara a ambos os costados para realizar xiros e tomar as curvas.

Compresor alternativo frigorífico

Un compresor alternativo frigorífico é un dispositivo mecánico que levan os refrixeradores e que ten como función principal modificar as propiedades físicas dun fluído compresible (vapor ou gas refrixerante) variando a súa presión, entalpía, densidade e temperatura mediante o movemento lineal dun pistón no interior dun cilindro. Dependendo como o compresor logre variar as condicións do fluído existen tamén outros tipos de compresores como son o centrífugo, o de espiras, o de paletas e o de parafuso.

Segundo o tipo de construción existen tres grandes grupos de compresores, os herméticos, semiherméticos e os abertos. Os compresores herméticos caracterízanse polo feito de ter toda a súa maquinaria (eléctrica e mecánica) no interior dunha envoltura, sen ter acceso libre ao interior, sendo moi laboriosa e difícil a súa reparación. Outro tipo de compresores son os semiherméticos que ao igual que os herméticos teñen toda a súa maquinaria dentro dun mesmo bloque pero a diferenza destes pódese acceder ao seu interior extraendo varios parafusos, facilitando a súa reparación. Os compresores abertos teñen como principal característica que a parte mecánica do compresor está separada do motor eléctrico, transmitindo o movemento do motor eléctrico ao compresor por mediación dunha correa. Estes últimos son totalmente accesibles.

Enerxía

En física, a enerxía é todo aquilo que pode transformarse en calor, traballo mecánico (movemento) ou radiación electromagnética como a luz mediante procesos físicos. Isto pode ocorrer de xeito natural e espontáneo ou grazas a unha máquina (por exemplo motor, caldeira, refrixerador, altofalante, lámpada) ou tamén a un organismo vivo (por exemplo os músculos) etc. En rigor é un concepto fundamental, aceptado pola física sen definición.

Calquera cousa que estea a traballar -por exemplo, a mover outro obxecto, a quece-lo ou a facelo atravesarse por unha corrente eléctrica - está a gastar enerxía (na verdade ocorre unha "transferencia", pois ningunha enerxía é perdida, e si transformada ou transferida a outro corpo). Polo tanto, calquera cousa que estea pronta a traballar posúe enerxía. En canto o traballo se realiza, ocorre unha transferencia de enerxía, parecendo que o suxeito está a perder enerxía. Na verdade, a enerxía está a ser transferida para outro obxecto, sobre o cal o traballo se realiza.

Así pois, o concepto de enerxía é un dos conceptos esenciais da física. Nacido no século XIX, pódese atopar en todas as disciplinas da Física (mecánica, termodinámica, electromagnetismo, mecánica cuántica etc.), así como noutras disciplinas, particularmente na química.

Enerxía eléctrica

Denomínase enerxía eléctrica á forma de enerxía que resulta da existencia dunha diferenza de potencial entre dous puntos, o que permite establecer unha corrente eléctrica entre ambos —cando póñense en contacto por medio dun condutor eléctrico— e obter traballo. A enerxía eléctrica pode transformarse en moitas outras formas de enerxía, tales como a enerxía luminosa ou luz, a enerxía mecánica e a enerxía térmica.

A súa xeración, transporte, distribución e uso é unha das bases da tecnoloxía utilizada polo ser humano na actualidade.

Enerxía mecánica

En física a enerxía mecánica describe o onxunto da enerxía cinética e a enerxía potencial dun corpo. É a enerxía asociada co movemento e a posición dun obxecto. Nun sistema onde só actúen forzas conservativas, cúmprese o principio de conservación da enerxía mecánica: "en todo momento a suma da enerxía mecánica de tódolos corpos do sistema é constante", é dicir, "a enerxía mecánica non se crea nin se destrúe, simplemente transfórmase ou pasa dun corpo a outro". Isto só acontece en sistemas ideais, pois as forzas de rozamento ( fricción) impiden que existan sistemas conservativos puros. Inda así, hai certas condicións (ausencia de atmosfera, rozamento case nulo) en que se pode facer esta aproximación.

Se un obxecto é movido en sentido oposto a unha forza conservativa neta, a enerxía potencial incrementarase e se a celeridade do obxecto cambia, a a enerxía cinética do obxecto cambia asemade. Nun sistema real, non obstante, as forzas non conservativas como a, están presentes, mais con frecuencia con valores desprezables, e a constancia da enerxía mecánica é unha boa aproximación. Nas colisións elásticas consérvase a enerxía mecánica, pero non nas colisións inelásticas, nas que parte da enerxía é convertida en calor ou en enerxía interna. O equivalente entre a enerxía mecánica perdida (disipación) e o incremento da temperatura foi descoberto por James Prescott Joule.

Moitos aparellos teñen como finalidade a conversión da enerxía mecánica en outros xeitos de enerxía ou doutras enerxía en mecánica, por exemplo, un motor eléctrico converte enerxía eléctrica en enerxía mecánica, un xerador eléctrico converte enerxía mecánica en enerxía eléctrica e unha máquina de vapor converte calor en enerxía mecánica.

Estator

O estator é toda a parte dun motor eléctrico que se mantén fixa, é dicir, que non rota. O seu nome vén do feito de ser a parte estática do motor, a súa función depende do tipo de máquina eléctrica de que se trate. Nas máquinas asíncronas e nas máquinas síncronas pequenas, é nel, xuntamente coas bobinas, onde se forma o campo magnético capaz de inducir no rotor unha corrente.

Está formado basicamente por ferro tratado termicamente e dotado de rañuras (tamén chamadas canais). No seu interior están situadas as bobinas e na súa face externa obsérvase que posúe aletas para mellor disipación da calor.

Michael Faraday

Michael Faraday, nado en Newington (Londres) o 22 de setembro de 1791 e finado en Hampton Court o 25 de agosto de 1867, foi un químico e físico inglés, que estudou o electromagnetismo e a electroquímica. Os seus principais descubrimentos inclúen a indución electromagnética, diamagnetismo e a electrólise.

Malia a escasa educación formal recibida, Faraday é un dos científicos máis influentes da historia. Foi debido ao seu estudo do campo magnético ao redor dun condutor polo que circula corrente continua que Faraday estableceu as bases para o desenvolvemento do concepto de campo electromagnético. Faraday tamén estableceu que o magnetismo podía afectar os raios de luz e que había unha relación subxacente entre ambos fenómeno. Descubriu, tamén, o principio de indución electromagnética, diamagnetismo, as leis da electrólise e inventou algo que el chamou dispositivos de rotación electromagnética, que foron os precursores do actual motor eléctrico.

No campo da química, Faraday descubriu o benceno, investigou o hidrato de clatrato de cloro, inventou un antecesor do queimador Bunsen e o sistema de números de oxidación, e introduciu términos como ánodo, cátodo, eléctrodo e ión. Finalmente, foi o primeiro en recibir o título de Fullerian Professor of Chemistry na Royal Institution de Gran Bretaña, que ostentaría ata a súa morte.

Faraday foi un excelente experimentador, quen transmitiu as súas ideas nunha linguaxe clara e simple. As súas habilidades matemáticas, con todo, non abarcaban máis aló da trigonometría e o álxebra básica. James Clerk Maxwell tomou o traballo de Faraday e outros e resumiuno nun grupo de ecuacións que representan as actuais teorías do fenómeno electromagnético. O uso de liñas de forza por parte de Faraday levou a Maxwell a escribir que "elas demostran que Faraday foi en realidade un gran matemático. Un do cal os matemáticos do futuro derivarán valiosos e prolíficos métodos". A unidade da capacidade eléctrica no SI de unidades, o farad (F), denomínase así no seu honor.

Albert Einstein mantiña colgado na parede do seu estudo un retrato de Faraday xunto aos de Isaac Newton e James Clerk Maxwell. O físico neozelandés Ernest Rutherford declarou: "Cando consideramos a extensión e a magnitude dos seus descubrimentos e a súa influencia no progreso da ciencia e da industria, non existen honores que poidan retribuir a memoria de Faraday, un dos maiores descubridores científicos de todos os tempos".

Motor

O termo motor pode referirse a:

Motor un tipo de máquina;

Motor eléctrico;

Motor de arranque;

Motor térmico;

Motor de combustión;

Motor de combustión externa;

Motor de combustión interna;

Motor de explosión;

Motor de reacción;

Motor pneumático;

Motor de busca, ferramenta informática;

Motor compound

Un motor compound (ou motor de excitación composta) é un motor eléctrico de corrente continua no que a excitación é orixinada por dous debandados indutores independentes; un disposto en serie con debandado inducido e outro conectado en derivación co circuíto formado polos debandados: inducido, indutor serie e indutor auxiliar.

Os motores compound teñen un campo serie sobre o tope do debandado do campo shunt. Este campo serie, que consiste de poucas voltas dun arame groso, é conectado en serie ca armadura e leva a corrente da armadura.

O fluxo do campo serie varía directamente a medida que a corrente da armadura varía, e é directamente proporcional á carga. O campo serie conéctase de xeito que o seu fluxo se engada ó fluxo do campo principal shunt. Os motores compound conéctanse normalmente deste xeito e denomínanse como compound acumulativo.

Isto lle confire unha característica de velocidade que non é tan “dura” ou plana coma na do motor shunt, nin tan “suave” coma nun motor serie. Un motor compound ten un limitado rango de debilitamento de campo; a debilitación do campo pode resultar en exceder a máxima velocidade segura do motor sen carga. Os motores de corrente continua compound son utilizados onde se require unha resposta estable de par constante para un amplo rango de velocidades.

O motor de excitación composta é un motor de excitación ou campo independente con propiedades do motor serie. O motor da un par constante por medio do campo independente ó que se engade o campo serie cun valor de carga igual co inducido. Cantos máis amperios pasan polo inducido máis campo serie se orixina, sempre sen pasar do consumo nominal.

Utilízanse en grúas, ventiladores, prensas e en máquinas que requiren un elevado par de arranque coma compresores, laminadoras…

Motor con espira en curtocircuíto

O motor con espira en curtocircuíto ou de polos sombreados é un motor eléctrico monofásico de corrente alterna, que se utiliza cando se require pouca potencia e robustez.

Motor de corrente continua sen vasoiriñas

Os motores de corrente continúa sen vasoiriñas ou BLDC (Brushles DC) son un tipo específico de motor eléctrico que ofrecen diversas vantaxes sobre os motores de corrente continua con vasoiras, as cales se poden destacar a confiabilidade mais elevada, o ruído reducido, a vida útil mais longa (debido á ausencia de desgaste da vasoira), a eliminación da ionización do conmutador, e a redución total de interferencia electromagnética (EMI).

Motor de indución

Motor de indución é un motor eléctrico construído de tal maneira que se teñen dous campos magnéticos xirantes.

Os motores de indución son máquinas eléctricas, concretamente máquinas asíncronas.

Un motor de indución é composto basicamente de dúas partes: Estator e Rotor. O espazo entre o estator e o rotor é denominado entreferro. O estator constitúe a parte estática e o rotor a parte móbel.

O estator é composto de chapas finas de aceiro magnético tratadas termicamente para reducir ao mínimo as perdas por correntes parasitas e histerese. Estas chapas teñen o formato dun anel com rañuras internas (vista frontal) de tal maneira que poidan ser aloxados enrolamentos, os cales por súa vez, cando en operación, deberán crear un campo magnético no estator. O rotor tamén é composto de chapas finas de azo magnético tratadas termicamente, co formato tamén de anel (vista frontal) e cos enrolamentos aloxados lonxitudinalmente.

Motor serie

O motor serie ou motor de excitación en serie, é un tipo de motor eléctrico de corrente continua no que o inducido e o debandado indutor ou de excitación van conectados en serie. É por iso que a corrente de excitación ou do indutor é tamén a corrente do inducido absorbida polo motor.

As principais características deste motor son:

Cando funciona en baleiro hai perigo de embalamento debido a que a velocidade dun motor de corrente continua aumenta ó diminuír o fluxo indutor e, nun motor serie, o mesmo diminúe ó aumentar a velocidade xa que a intensidade no indutor é a mesma que no inducido.

A potencia é case constante para calquera que sexa a velocidade.

As variacións bruscas da tensión de alimentación lle afectan moi pouco, debido a que un aumento desta provoca un aumento da intensidade e, polo tanto, do fluxo e da forza electromotriz, estabilizándose a intensidade absorbida.Utilízanse nos casos onde se require un gran par de arranque: tranvías, locomotoras… e é moi práctica a súa utilización en tracción eléctrica.

Motor shunt

O motor shunt ou motor de excitación en paralelo é un motor eléctrico de corrente continua no que o debandado indutor principal está conectado en derivación ou paralelo co circuíto formado polos debandados inducidos e indutor auxiliar.

Tal e coma sucede nas dinamos shunt, as bobinas principais están constituídas por moitas espiras e cun hilo de pouca sección, polo que a resistencia do debandado principal é moi grande.

No instante do arranque, o par motor que se desenvolve é menor que no motor serie. Coa diminución da intensidade absorbida, o réxime de xiro case non sofre variación algunha.

É o tipo de motor de corrente continua no que a velocidade non diminúe máis que lixeiramente cando o par aumenta. Os motores de corrente continua en derivación son axeitados para aplicación onde se necesita velocidade constante ou nos casos onde é necesario un rango apreciable de velocidades.

Dada a súa estabilidade, os motores shunt posúen un campo de aplicación moi amplo: fresadoras, tornos, taladradoras…

Máquina de vapor

Unha máquina de vapor é un motor de combustión exterior que transforma a enerxía dunha certa cantidade de vapor de auga en traballo mecánico.

En esencia o ciclo de traballo realízase en dúas etapas: xérase previamente o vapor de auga nunha caldeira cerrada, por quentamento directo mediante a queima dalgún combustible —carbón ou madeira nos seus inicios, derivados do petróleo e gas natural con posterioridade— o vapor a presión introdúcese no cilindro arrastrando ó émbolo ou pistón na súa expansión; empregando un mecanismo de biela-manivela este pódese transformar nun movemento de rotación de. Unha vez alcanzado o final de carreira o émbolo retorna á súa posición inicial expulsando o vapor de auga. O ciclo contrólase mediante unha serie de válvulas de entrada e saída que regulan a renovación da carga, é dicir, os fluxos do vapor cara e dende o cilindro.

Os motores de vapor empregáronse habitualmente para mover máquinas e aparatos tan diversos como bombas, máquinas locomotoras, motores mariños etc. durante a Revolución Industrial en cuxo desenvolvemento tivo un papel relevante. As modernas máquinas de vapor utilizadas na xeración de enerxía eléctrica non son xa de émbolo (o desprazamento positivo) como as descritas senón que son turbomáquinas, é dicir, atravesadas por un fluxo continuo de vapor . Estas turbomáquinas reciben a denominación xenérica de turbinas de vapor. Na actualidade a máquina de vapor alternativa é un motor moi pouco usado salvo para servizos auxiliares xa que se viu desprazada especialmente polo motor eléctrico na maquinaria industrial e polo de combustión exterior no transporte.

Segunda revolución industrial

A Segunda Revolución industrial, acontecida entre os anos 1880 e 1945, é a continuación do avance tecnolóxico, iniciado coa revolución industrial. Tamén, é a expresión do desenvolvemento do capitalismo, cos seus períodos de auxe e crise, en todo o mundo.

Tecnoloxía

A tecnoloxía (do grego, (τεχνολογια) techne (τεχνη) "oficio" + logía (λογια) "que di") é o coñecemento técnico humano e as ferramentas creadas pola humanidade a partir de tal coñecemento.

A tecnoloxía é o conxunto de coñecementos e procedementos teóricos e prácticos que, debidamente organizados e sistematizados, satisfacen as necesidades humanas. A tecnoloxía é a transformación da natureza polos homes e mulleres, para resolver problemas e satisfacer as necesidades sociais. Todo nese mundo artificial, dende o máis simple e cotiá até o máis novo e revolucionario, é tecnoloxía.

Dependendo do contexto, a tecnoloxía pode referirse a:

As técnicas, coñecementos, métodos, materiais, ferramentas, e procesos usados para resolver problemas ou ao menos facilitar a solución dos mesmos;

Un método ou proceso de construción e traballo (como a tecnoloxía de manufactura, a tecnoloxía de infraestrutura ou a tecnoloxía espacial);

A aplicación de recursos para a resolución de problemas;

O termo tecnoloxía tamén pode usarse para describir o nivel de coñecemento científico, matemático e técnico dunha determinada cultura;

Na economía, a tecnoloxía é o estado actual do noso coñecemento de como combinar recursos para producir os produtos desexados (e o noso coñecemento do que pode ser producido).A tecnoloxía é, dunha forma xeral, o encontro entre ciencia e enxeñaría. Sendo un termo que inclúe desde as ferramentas e procesos simples, tales como unha culler de madeira e a fermentación da uva respectivamente, ata as ferramentas e procesos máis complexos xa creados polo ser humano, tal como a Estación Espacial Internacional e a desalinización da auga do mar respectivamente.

Frecuentemente, a tecnoloxía entra en conflito con algunhas preocupacións naturais de nosa sociedade, como o desemprego, a contaminación e outras moitas cuestións ecolóxicas, filosóficas e sociolóxicas.

Xeado

Na súa forma máis simple, o xeado é unha sobremesa conxelada feita de leite, nata ou cremas, ingredientes combinados con aditivos como saborizantes, estabilizantes, edulcorantes e azucre.

En xeral os produtos utilizados na súa elaboración son: leite, azucre, edulcorantes, nata de leite, ovo, froitas, chocolate, froitos secos, iogur, auga mineral e estabilizantes.

No proceso antigo de elaboración facíase unha mestura de leite, azucre, nata e algún estabilizante. Esta mestura conxelábase, axitándoa durante o proceso para previr a formación de grandes cristais de xeo. Tradicionalmente, a temperatura reducíase colocando a mestura nun recipiente que se mergullaba nunha mestura frigorífica de xeo moído e sal. O sal diminúe a temperatura de fusión do xeo, absorbendo así unha maior cantidade da calor liberada pola crema, xeándoa durante o proceso.

En 1913 inventouse a primeira máquina continua para elaborar xeados. Basicamente consta, na súa parte exterior, dunha gran marmita de aceiro que se conxela mediante un potente equipo de frío; e na parte interior, dunha batedora con aspas (conectada mediante un eixe a un motor eléctrico) que van raspando as paredes do cilindro e movendo a mestura continuamente até que esta alcance a consistencia dunha crema xeada.

Os xeados véndense principalmente nas xeadarías. Estas ás veces conteñen obradoiros onde se fabrican os xeados e sorbetes.

Xerador eléctrico

Un xerador eléctrico é un tipo de máquina eléctrica cuxo obxectivo é conversión en enerxía eléctrica de calquera outra forma de enerxía (enerxía mecánica, química..). Os xeradores implicados na produción industrial son principalmente máquinas síncronas, aínda que en algunhas aplicacións especiais se poden utilizar outro tipo de máquinas.

O funcionamento dun xerador depende da indución electromagnética, estando a lei básica de indución electromagnética baseada na Lei de Faraday de indución. Un circuíto que xira en presenza dun campo magnético abarca un fluxo variábel, o que provoca unha corrente inducida.

Tipos de xeradores que converten enerxía mecánica en eléctrica:

xerador síncrono.

xerador asíncrono.

xerador de corrente continua.Un motor eléctrico desempeña a función inversa, ou sexa, converte enerxía eléctrica en enerxía mecánica e construtivamente son semellantes aos xeradores, pois se basean no mesmo principio de conversión.

O tipo mais común de xerador eléctrico é o dínamo (xerador de corrente continua) dunha bicicleta, utilizada para converter enerxía das rodas que xiran en electricidade que alimenta unha lámpada. Na produción industrial de enerxía, a enerxía mecánica (moitas veces proveniente dunha turbina hidráulica, a gas ou a vapor) é utilizada para facer xirar o rotor, o cal induce unha tensión nos terminais dos enrolamentos que ao seren conectados a cargas levan a circulación de correntes eléctricas polos enrolamentos e pola carga.

Hai moitos outros tipos de xeradores eléctricos. Xeradores electrostáticos como a máquina de Wimshurst, e nunha escala maior, os xeradores de van de Graaff, son principalmente utilizados en traballos especializados que esixen tensións moi altas, máis cunha baixa corrente e potencias non moi elevadas.

Iso se debe pelo fato de neses tipos de xerador, a densidade volumétrica de enerxía é pequena, ou sexa, para que se teña unha grande cantidade de enerxía sendo convertida é necesario un grande volume por parte da estrutura do xerador.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.