Monforte de Lemos

Monforte de Lemos é un concello galego situado ao sur da provincia de Lugo, capital da comarca da Terra de Lemos e da Ribeira Sacra. Recibiu o título de cidade en 1885.[4]

Cunha poboación de 18.599 habitantes en 2018 segundo o IGE, Monforte de Lemos é o segundo concello máis poboado da provincia de Lugo, só superado pola capital. Durante o século XX chegou a superar os 20.000 habitantes, cifra que non acada desde os anos noventa. O seu xentilicio é «monfortina/o»[nota 1] ou «limés/limesa»[nota 2].[5]

Cunha orixe que se remonta á época castrexa, Monforte viviu o seu maior esplendor entre os séculos XVI e XVII, como capital do condado de Lemos. A chegada do ferrocarril en 1883 converteuna no nó ferroviario máis importante de Galicia e contribuíu ao crecemento da cidade. Do seu patrimonio histórico cabe destacar o mosteiro de San Vicente do Pino, no alto do monte que dá nome á cidade, e o colexio da Nosa Señora da Antiga, considerado o "Escorial" galego.

Coordenadas: 42°31′5.58″N 7°30′59.14″O / 42.5182167, -7.5164278

Monforte de Lemos
Escudo de Monforte de Lemos
Castelo
Ponte vella Pazo de Tor
Escolapios
Monforte de Lemos.
Situacion Monforte de Lemos
Situación
Xeografía
ProvinciaProvincia de Lugo
ComarcaComarca da Terra de Lemos
Poboación18.599 hab. (2018)
Área199,5 km²
Densidade93,23 hab./km²
Entidades de poboación27 parroquias
Capital do concelloMonforte de Lemos
Política (2019[2])
AlcaldeJosé Tomé Roca (PSdeG)
ConcelleirosBNG: 1
PPdeG: 4
PSdeG-PSOE: 11
Outros: IG-VIVO 1
Eleccións municipais en Monforte de Lemos
Uso do galego[3] (2011)
Galegofalantes34,75%
Na rede
monfortedelemos.es

Historia

A orixe: do Paleolítico aos romanos

A historia de Monforte de Lemos remóntase ao paleolítico, e os seus primeiros habitantes coñecidos foron os Oestrimnios; na chamada época castrexa ou cultura dos castros, propia das tribos célticas, a tribo que poboaba Monforte, era coñecida como tribo dos Lemavos, e as primeiras referencias escritas a ela, datan dos historiadores Romanos Plinio e Estrabón, no século I a.C. A palabra lemos, que dá nome tamén á comarca, coñecida como Terra de Lemos, sería unha palabra céltica que significa "terra húmida ou fértil" e parece entroncar directamente coa raíz da palabra galega lama; crese que durante a prehistoria, Monforte, agora val, foi unha gran lagoa, e probas diso atópanse na dura arxila vermella que emerxe ao escavar uns metros no chan da cidade. Así mesmo o seu río, o Cabe (Chalibes), era xa coñecido polas súas propiedades ferruxinosas e moi apreciado á hora de temperar as espadas dos guerreiros célticos, que acudían de moitos lugares con ese fin.

Dos romanos, cuxo vestixio quedou patente na cidade, provén a palabra Monforte, do latín Montem Fortem 'monte fortificado'. Sucesivamente, os suevos e os visigodos deixaron as súas propias pegadas: en época sueva as Terras de Lemos pertenceron en gran parte ao Condado Pallarense (relacionado co lugar de Pallares na parroquia de Baamorto); desta etapa consérvase un valioso broche visigótico, chamado "O broche de Baamorto", e conservado no Museo Arqueolóxico de Lugo. A poboación xudía tivo tamén grande importancia, contando cun barrio xudeu, no cal, ata a expulsión dos xudeus de España, acometida na Idade Media polos Reis Católicos, residiron importantes familias de esa etnia; entre eles destacaron os Gaibor, familia da que se conserva a casa medieval e escudo de armas, no casco histórico de Monforte, así como a súa estela funeraria, no Museo Arqueolóxico de Ourense, datos, que xunto con outros de distinto xénero, nos fan avaliar o poder que ostentaba esta familia na vila medieval. É ilustrativo tamén o dato de que o apelido Lemos, moi estendido por diferentes partes do mundo, relaciónase con descendentes de xudeus monfortinos.

Da Idade Media á Ilustración

Pero é a idade media un dos períodos máis relevantes na historia de Monforte; establécese no mosteiro de San Vicente do Pino, actualmente parador, a comunidade beneditina. A data exacta é imposible de precisar porque os documentos que o podían acreditar arderon durante o século XIX nun espectacular incendio, que acabou tamén con valiosos tapices e con gran parte do palacio que flanquea ao mosteiro, do que que só se conserva unha parte.

A torre da homenaxe e a muralla foron derruídas durante a Revolta Irmandiña, que enfrontou ao pobo coa nobreza; os responsables, unha vez sufocada a rebelión foron forzados a reconstruír o derruído. O conde de Lemos abstívose de practicar execucións dos rebeldes, quedando na memoria histórica a a famosa frase do conde, pronunciada fronte ó Mariscal Pardo de Cela (quen suxería encher de Vasalos os Carballos): "Eu non me manteño de carballos".

Dous das máis grandes figuras a apuntar na historia da cidade, son o cardeal Rodrigo de Castro e Pedro Fernández de Castro y Andrade, sétimo conde de Lemos. O primeiro é coñecido como gran benfeitor da cidade; débeselle a construción do colexio de A nosa Señora da Antiga, de estilo herreriano un dos grandes tesouros monumentais de Galicia; coñecido como o Escorial galego, a súa praza adquiriu o nome de "A Compañía", pola Compañía de Xesús, á que o cardeal encomendou esta fundación. Arquitectos xesuítas trazaron o edificio e mestres xesuítas rexentaron o colexio ata 1767. Na espectacular igrexa da nosa Señora da Antiga gárdase, entre outras pezas, un enorme retablo esculpido polo gran mestre galego Francisco de Moure; nel é curioso comprobar un espazo en branco, presidindo o conxunto, no que debería figurar a insignia da Compañía de Xesús, borrada trala súa expulsión de España. O colexio, que conta cunha importante pinacoteca na que destacan varios Grecos, está rexentado desde entón polos Pais Escolapios.

En canto a Pedro Fernández de Castro y Andrade, VII conde de Lemos, destacar que foi un fervente impulsor da cultura; mecenas de Cervantes, Góngora, Lope de Vega, os irmáns Argensola e Quevedo, foi definido por este último como "honra da nosa idade" e a el está dedicada a segunda parte do Quixote. Ocupou, así mesmo, entre 1603 e 1618, os cargos de Presidente do Consello de Indias, Vicerrei de Nápoles e Presidente do Consello Supremo de Italia; a el e á súa esposa, Catalina de la Cerda y Sandoval, débeselle a fundación de importantes conventos como o de San Xacinto e Santa Clara, este último cun dos museos de arte sacra máis importantes de España.

Tamén se recorda o protagonismo do conde de Lemos en pugnas de poder entre a nobreza galega e a Monarquía, nunha época que se caracterizaba por constantes friccións; nun ton de ameaza apenas disimulado, escribiu ao rei nestes términos: "Nos que somos tanto como Vos, pero que todos xuntos somos máis que Vos".

Ocupación napoleónica

Artigo principal: Batalla de Monforte de Lemos.

Monforte ocupaba unha situación estratéxica no territorio galego durante a Guerra da Independencia española, o que fixo que fose atacada tres veces polos franceses, quen bombardeaban a poboación desde o próximo monte de Piñeira. Todas as disputas tiveron lugar en 1809: o 18 de xaneiro, o 20 de abril e desde o 4 ao 11 de xuño.

José Fernández Neira describiu que, a finais de marzo, Monforte converteuse nun centro de fabricación e distribución de armas, baixo o mando dunha delegación da Xunta Superior de Galicia. Tamén se recrutaba e equipaba a soldados. Todo iso puido motivar aos franceses a arrasar Monforte (na segunda disputa) e así acabar con estas actividades.

O 18 de xaneiro tivo lugar a primeira das disputas. As tropas francesas dividíronse ao entrar en Galicia: unha parte seguiu polo camiño de Carlos III, mentres outra parte seguiu polo curso do río Sil. Foron seguramente estes últimos os que entraron en Monforte.

Proezas de Galicia, explicadas baxo la conversación rústica de los dos compadres Chinto y Mingote, 1810.pdf
Proezas de Galicia (PDF).

A segunda tivo lugar o 20 de abril de 1809, a máis sanguenta con diferenza. As tropas de Soult e Ney saíron de Lugo e cruzaron o río Sil en persecución das tropas do Marqués da Romana, as cales acababan de desbandar, e Monforte estaba no seu camiño. Os habitantes do pobo enfrontáronse a 6.000 soldados do 6º Exército Francés, comandados polo mariscal Soult, nun momento en que non se atopaban no pobo nin o Batallón de Lemos nin o xeneral Martinengo, o encargado da defensa. José Fernández Neira chegara fai poucos días a Monforte a entregar dous sacas de correo roubadas aos franceses, e puido relatar as preparacións dos defensores no seu libro Proezas de Galicia.

A terceira foi entre o 4 e 11 de xuño, aínda que non houbo realmente ningunha batalla real. O marqués da Romana acababa de pasar por Monforte cara o 2 de xuño, fuxindo de Soult. Soult saíu na súa persecución con 17.000 homes. Ao pasar por Monforte, atopouno deserto xa que os habitantes retiráronse ás penas de ao redor, e decidiu parar alí para descansar ás súas tropas e limpar os seus flancos, que estaban cheos de guerrilleiros. Os soldados sufriron constantes ataques que minguaron constante e fortemente o número e a moral das forzas francesas, mentres que os monfortinos sufrían poucas baixas.

Idade Contemporánea

Mikado Monforte
Antiga Locomotora Mikado restaurada, na estación de Monforte

En 1883 o rei Afonso XII inaugura a liña férrea entre Madrid e A Coruña. Monforte convértese nun importante nó ferroviario,[6] ao ser a entrada natural a Galicia. Dous anos mais tarde, en 1885, outórgaselle, por Decreto Real, o título de "cidade" a Monforte de Lemos, en agradecemento polos seus traballos e esforzos para a chegada do ferrocarril. Comeza unha época de crecemento social, económico e cultural, no que a sociedade bole, numerosas asociacións políticas sociais e culturais, así como revistas e periódicos, aparecen na vida Monfortina. Estivo situada en Monforte unha das Irmandades da Fala, organización con moita relevancia na vida cultural galega da época.

En 1916, a petición de Correos, o Estado aprobou que o nome oficial de Monforte pasara a ser Monforte de Lemos para así diferenciar a cidade de outras poboacións españolas e do resto do mundo que tamén se chamaran Monforte.[7]

A guerra civil deixou tamén a súa pegada, e o alcalde Monfortino Juan Tizón Herreros fuxiu a Portugal despois de realizar labores de organización da resistencia na vila,[8] mentres que o seu antecesor no cargo, Rosendo Vila, foi asasinado por sectores incontrolados de Falange Española.[9][10]

Posteriormente, o motor da vida en Monforte, é dicir a súa estación de ferrocarril, foi desmantelado, o seu nó ferroviario e o posto de mando foron trasladados a Ourense, e comezou unha terrible decadencia económica que deu lugar a numerosas pechaduras de establecementos, perda de servizos e empobrecemento.[10]

Actualmente, a cidade parece experimentar un tímido rexurdir, produto de novas ideas, iniciativas e reformas, e das ganas de persoas de diversas ideoloxías de facer recuperar á cidade o status que lle corresponde; ideas destinadas tanto ao turismo, como o caso do seu Parador, como ó intento de mellorar a súa maltreita industria e atraer novos proxectos, como a construción dun Porto Seco ou a instalación na cidade de empresas como Transfesa e Tradisa.[Cómpre referencia]

Un dos puntais de este rexurdimento espérase que sexa a autovía A-76, que uniría a Monforte con Ponferrada e Ourense; tida como imprescindible para o desenvolvemento da zona, está sendo obxecto de polémica, xa que un trazado alternativo desatou un enfrontamento con Ourense, que afonda no conflito iniciado co desmantelamento do nó ferroviario e o seu traslado, xunto con posto de mando, á provincia veciña. Iso provocou multitudinarios movementos de opinión e protesta, que tras varias xuntanzas dos axentes sociais, deron paso a un período de espera, ante o que a comarca considera un irrenunciable dereito.[Cómpre referencia]

Símbolos

Escudo de Monforte de Lemos 2002

O escudo de armas de Monforte de Lemos foi aprobado tras o preceptivo informe do Consello Heráldico de Galicia, polo Goberno autonómico segundo Decreto 166/2002, do 25 de abril de 2002. O proceso espertou certa controversia ao contemplar inicialmente a retirada da tau de goles,[11] unha figura heráldica asociada, entre outros, á Orde Hospitalaria de San Antón, e utilizada tradicionalmente como emblema da vila, quedando finalmente brasoado, atendendo a esta particularidade xunto á súa condición histórica de fortaleza e a súa relación coa casa de Lemos,[12] da seguinte forma:

Xeografía

O concello sitúase nunha chaira da Galicia centro-oriental, coñecida como o Val de Lemos. A súa altitude é de 363 metros sobre o nivel do mar e está regado pola conca do río Cabe. Limita cos concellos de Bóveda e O Saviñao ó norte, cos concello de Sober e Castro Caldelas ó sur, cos concellos da Pobra do Brollón e Ribas de Sil ó leste, e cos concellos de Pantón e Sober ó oeste.

O río Cabe, afluente do Sil, é o principal curso fluvial do concello. Entra no seu territorio polo nordés procedente do concello da Pobra do Brollón, aos pés do Moncai, na serra de Fornelas. Pouco despois recibe as augas do río Mao na parroquia da Parte. Logo de pasar por Ribas Altas, entra pola zona norte na cidade. No seu tramo urbano recibe as augas do río Seco e pequenos regatos. Sae pola zona suroeste cara Piñeira e Distriz para entrar xa no concello de Pantón. No límite con este recibe as augas do río Cinsa, o segundo río máis importante, que nace na zona norte do concello.

Parroquias

Parroquias Monforte de Lemos3 Lugo
Noroeste: O Saviñao Norte: Bóveda Nordeste: A Pobra do Brollón
Oeste: Pantón Rosa dos Ventos Leste: A Pobra do Brollón
Suroeste: Sober Sur: Sober e Castro Caldelas Sueste: Ribas de Sil

Clima

O clima en Monforte é oceánico continental, motivado polo afastamento do mar e a protección das serras que fan descender a cantidade de precipitacións, aínda que pola escaseza de precipitacións e a temperatura media anual ás veces é considerado como un clima de transición ao mediterráneo[13] O clima de Monforte está caracterizado por unha temperatura media anual moderada en torno aos 13,6 °C baixas precipitacións e oscilacións térmicas considerables. Os invernos son fríos e os veráns, secos e calorosos.[14]

Aínda que as precipitacións son suaves e regulares ao longo do ano, o máximo prodúcese entre os meses de novembro a marzo, mentres que entre maio e setembro hai un lixeiro déficit hídrico.[13][14]" mes máis chuvioso é decembro, cunha media de 123 mm,[14] e as xeadas e as néboas son moi frecuentes no inverno no val.

Demografía

Monforte de Lemos, Galiza. 11 Abr 09
Panorámica da cidade de Monforte de Lemos.

A poboación do concello en 2015 era de 19.061 habitantes, sendo o segundo da provincia por detrás da capital, Lugo. En canto á distribución por sexos, 10.040 son mulleres e o restante 9.021 son homes. No tocante ao lugar de nacemento, tan só 1.021 habitantes (5,08%) son estranxeiros, 509 proceden do resto da Unión Europea, habendo 21 non comunitarios, 392 de América, 63 de África, 12 de Asia e un de Oceanía. Ademais, cunha extensión de 199,5 km², Monforte ofrece unha das densidades máis altas do conxunto provincial. Desde 2008 Monforte volve gañar habitantes logo dun retroceso que comezou no 2001 e que só dera un respiro cun leve aumento no 2005 (con 24 máis). Porén, o concello parece aínda lonxe de recuperar a cota dos 20.000 habitantes, perdida nos anos noventa.

O conxunto demográfico municipal sufriu un forte aumento desde o 1910 ata 1940, como resultado do crecemento da cidade de Monforte, unha vez convertida nun dinámico centro comercial e económico do sur da provincia de Lugo. Este crecemento enmascarou a perda de poboación na área rural, produto da emigración transoceánica, moi significativa ata a década de 1930. Entre 1930 e 1940 o proceso migratorio detívose pola crise económica mundial e da inestabilidade política do momento. Desde 1940 ata 1970 a poboación descendeu, lentamente, nos anos inmediatamente posteriores á guerra e, dun modo brusco, entre 1950 e 1960. A falta de lugares cara a onde emigrar e o desenvolvemento dalgunhas industrias na capital do municipio explican que, entre 1970 e 1981, os efectivos demográficos aumentasen nun 37%. Pola contra, nos núcleos rurais o envellecemento da poboación e a decadencia do sector primario levaron diminucións xeneralizadas que aínda se manteñen.

Censo total (habitantes) 18.599 (2018)
Menores de 15 anos 2.045 (11 %)
Entre 15 e 64 anos 11.121 (59.79 %)
Maiores de 65 anos 5.433 (29.21 %)
Gráfico da evolución demográfica entre 1900 e 2010[15]
Fonte:INE. Gráfica elaborada por: Wikipedia

Cultura

Toponimia

Da época romana provén a palabra Monforte, do latín mont(e)[m] forte[m] "monte fortificado", que é a orixe doutros topónimos similares noutras linguas, principalmente en Europa occidental, como Monfort, Monteforte, Monfort ou Montfoort. No caso de Monforte, o topónimo aparece xa documentado na época romana.[16]

En 1916 o estado aprobou denominar oficialmente o municipios como Monforte de Lemos a petición de Correos, para así diferencialo doutras poboacións españolas e do resto do mundo. Lemos significaría, segundo Manuel Murguía, Padín ou Bullete, "chan húmido". Murguía asociaría a súa etimoloxía ás de Lym, Leman, etc. Un dos primeiros pobos que se asentou no territorio do actual concello de Monforte de Lemos foron os lemavos, citados por Plinio, Estrabón, Tolomeo, entre outros, e tamén chamados lemavi, lemavus, lemorvios, lemabus e lemaborus. Na súa obra España Sagrada, Enrique Flórez apunta a que foron os celtas os que introduciron este nome. Tamén Cuevillas apunta a esta orixe celta do termo Lemos.[17]

Patrimonio

Patrimonio arquitectónico

  • Mosteiro de San Vicente do Pino
Artigo principal: Mosteiro de San Vicente do Pino.

Situado no alto do monte da cidade, a súa orixe non se coñece con certeza debido á perda dos escritos gardados do mosteiro primitivo nun gran lume que devastou o mosteiro no século XI, mais podería remontarse ao século IX, aínda que as construcións actuais datan ds séculos XVI, XVII e XVIII.[18][19] Tanto a fachada como o claustro da praza do edificio son neoclásicos. A igrexa do mosteiro é gótico de transición, aínda que a portada é renacentista. Destacan as súas bóvedas, o coro con órgano de estilo barroco e un baixorrelevo de orixe románica.[20] Na actualidade, parte do antigo edificio do mosteiro alberga o Parador de Turismo da cidade.[21]

  • Torre da homenaxe

A torre da homenaxe foi construída entre os séculos XIII e XV. Durante a Guerra Irmandiña (1467-1469), tanto a torre como a muralla medieval sufriron danos importantes, e unha vez finalizados os enfrontamentos foron reconstruídas. A torre, que era o lugar onde se celebraban as cerimonias da homenaxe (rito de unión do señor e o vasalo), conserva a súa altura de 30 metros, con muros de 3 metros de grosor e 13 metros de lado.[20]

  • Pazo dos condes de Lemos

Construído no século XVI, foi a residencia señorial dos condes de Lemos, unha das familias nobres máis importantes de España. No século XVII sufriu un devastador incendio e tivo que ser reconstruído. Actualmente, alberga parte das dependencias do Parador de Turismo, xunto co mosteiro de San Vicente.

ColexioDeNuestraSeñoraLaAntigua.Monforte De Lemos
Fachada principal do colexio de Nosa Señora da Antiga, no Campo da Compañía.
  • Colexio de Nosa Señora da Antiga
Artigo principal: Colexio de Nosa Señora da Antiga.

É un edificio de estilo herreriano, construído entre os séculos XVI e XVII, coñecido popularmente como "o Escorial de Galicia", pola súa similitude co seu homónimo madrileño. Conta con dúas ás simétricas e unha igrexa no centro, da que cabe destacar a súa cúpula rematada en lanterna. A súa construción foi iniciada en 1593, baixo as ordes do cardeal Rodrigo de Castro, que da nome á unha das rúas da cidade. Actualmente, alberga o colexio dos Pais Escolapios e unha pinacoteca con obras de importantes artistas como El Greco.

  • Ponte Vella
Artigo principal: Ponte Vella de Monforte de Lemos.

Segundo a tradición, esta ponte da cidade é de orixe romana, aínda que a actual foi edificada a finais do século XVI polo mestre Pedro Rodríguez Remberde. Está formada por seis arcos semicirculares, dous deles cubertos en reformas posteriores. Nos arcos centrais pódense ler diversas marcas do canteiro. A ponte recibe o nome de Vella en contraposición á outra ponte importante da cidade construída no século pasado e coñecida como Ponte Nova. Desde ela, pode accederse aos paseos fluviais das ribeiras do Cabe.

  • Xudería e burgo medieval

Monforte pertence, xunto con outras 25 cidades españolas e portuguesas, á Rede Española de Xuderías, por estar ligada a súa historia á cultura sefardí. Aínda que os xudeus vivías mesturados coa poboación, habitaban na zona entre as rúas Zapaterías, Falagueira, Pescaderías e a actual Praza de España. No mesmo barrio atopamos o convento da Régoa, o antigo cárcere e parte das murallas medievais.

  • Pazo de Tor
Artigo principal: Pazo de Tor.

Situado nun outeiro na parroquia de Tor, é de estilo barroco e data do século XVIII, aínda que conserva algún vestixio anterior. Segundo os documentos, a súa orixe dátase do século IX. Relacionouse con varias liñaxes, como as dos Garza, Quiroga, Losada, Sarmiento ou Taboada. É un dos poucos pazos de Galicia que conserva todo o seu mobiliario e obxectos. Ademais, alberga unha completa biblioteca.[Cómpre referencia]

  • Outros monumentos de interese
    • Convento de San Xacinto (s.XVII)
    • Convento das Clarisas (s.XVII)
    • Cruceiro do Campo de San Antón
    • Ermida de San Lázaro
    • Pazo Muíños de Antero
  • Parroquias, igrexas e capelas do concello:
  • Igrexa do Sagrado Corazón de Jesús, no barrio da Estación
  • Capela de San Pedro, no barrio de San Pedro
  • Igrexa de Santa María da Régoa.
  • Capela hospital de Carude, no barrio de Carude
  • Igrexa de San Atón.
  • Igrexa das Clarisas
  • Igrexa da Parte.
  • Igrexa de Valverde.
  • Igrexa da Penela.
  • Igrexa de Baamorto.
  • Igrexa de Ribas Altas.
  • Igrexa de Reigada
  • Igrexa de Bascós
  • Igrexa de Chavaga

Rúas e prazas

No centro histórico atopamos as rúas máis comerciais. A máis importante da cidade é a rúa do cardeal Rodrigo de Castro que é peonil no seu tramo céntrico e está chea de tendas. Esta pasa pola Praza de España, onde atopamos a Rúa do Comercio, estreita e tamén peonil, onde atopamos a maioría dos comercios. Outra rúa a destacar pola súa concorrencia é a Avenida de Galicia, coas sedes dos grandes bancos e caixas, vértebra da cidade. Praza da Estación e Praza dos Chaos.

Tamén atopamos dúas grandes prazas que reciben o nome de campos, o Campo da Compañía, onde se atopa o colexio de Nosa Señora da Antiga, e o Campo de San Antón, cun cruceiro na honra a un antigo convento e onde atopamos tamén a sede do concello.

Cabe destacar tamén o Paseo do Malecón, que bordea todo o río Cabe polas dúas beiras, e a Rúa Duquesa de Alba, onde atopamos a zona de discotecas.

Museos

  • Museo de Arte Sacra das Clarisas

A súa colección convérteo no museo máis destacado da cidade e nun dos máis importantes de España en arte sacra. Os VII condes de Lemos e vicerreis de Nápoles, que fundaron o convento no século XVII, doaron parte da súa colección particular.

  • Pinacoteca dos Escolapios
Artigo principal: Colexio de Nosa Señora da Antiga.

Esta pinacoteca de pequenas dimensións destaca polo valor das obras que garda. As dúas obras de maior importancias son de El Greco: Fray León meditando sobre a morte, e a Aparición da Virxe co Neno a San Lourenzo. Tamén conta con cinco táboas de Andrea del Sarto, un retrato de Francisco Pacheco e dous óleos da escola compostelá.

  • Centro do Viño da Ribeira Sacra

Conta cunha exposición sobre o viño e a tradición do seu cultivo na zona. Tamén ten unha sala de catas, tapería e unha tenda con case todos os viños que se colleitan na Ribeira Sacra. O museo inaugurouse en 2009, nun edificio construído como hospital en 1583.

  • Museo do Ferrocarril de Galicia
Artigo principal: Museo do Ferrocarril de Galicia.

Inaugurado en 2007 é o único museo do ferrocarril que existe en Galicia e está situado nas antigas instalacións que albergaron no seu día un dos depósitos de tracción vapor máis importantes do norte de España. Nel atopamos varios coches e locomotoras históricas.

  • Galería Sargadelos

Nela atopamos as vaixelas, figuras e xoias de porcelana dura producidas por Sargadelos nas súas factorías no norte de Galicia.

  • Museo de Casas de Monecas de Monforte

Inaugurado en 2016.

Festividades

Festas patronais

Celébranse do 11 ó 16 de agosto na honra á patroa da cidade, a Virxe de Montserrat. Destacan nas festas os fogos de artificio desde o castelo, os fogos de artificio do río (actualmente non se realizan por motivos de seguridade), os concertos, o domingo gaiteiro, a procesión e o desfile de carrozas (suspendido dende o 2000).

Renovación do Voto

Celébrase o Martes de Pascua Consiste na renovación do voto por parte do Alcalde e pobo en xeral á patroa, a Virxe de Montserrat. Destacan a misa de renovación do voto, a procesión, e a bendición dos campos.

Patronais pequenas

Celébranse na honra a San Antón o 13 de xuño. Destaca a procesión dos pans. Hai pasarrúas, procesións, fogos de artificio desde a Ponte Vella.

San Brais

Tradición celebrada o 3 de febreiro. Nela os monfortinos bendicen roscas e cintas contra o mal da gorxa que se pasan polo pescozo do santo. A misa máis multitudinaria celébrase na igrexa parroquial conventual de San Vicente do Pino. Celébranse tamén misas por todas as igrexas da vila para celebrar esta festividade.

Semana Santa

  • Procesión do Domingo de Ramos na ingresa parroquial do Sagrado Corazón de Xesús e Virxe do Carme da Estación.
  • Destaca a procesión do Cristo Xacente de Gregorio Fernández, celebrada o Venres Santo, que parte da igrexa conventual das M.M. Clarisas, rezando o Via Crucis cara á actual parroquia de San Antón, e logo regresa ó convento.
  • Procesión do Divino Ecce Homo e Nosa Señora das Dores e as súas confrarías, celebrada nos exteriores da igrexa conventual da Nosa Señora da Antiga ó rematar os Oficios de Venres Santo e que conta con numerosos fiéis.
  • A Vixilia Pascual, ó Sábado Santo nas igrexas: PP. Escolapios, MM. Clarisas, Santa María da Régoa e Sagrado Corazón da Estación. Destaca a bendición do fogo, da auga dos asistentes e das candeas. Procesión de candeas e repartición de candeas e agua bendita para os fogares.
  • Procesión da patroa, Nosa Señora de Montserrat, o Martes de Pascua, na igrexa de San Vicente do Pino, contando con numerosa asistencia, xa que é festivo local.

Romaría do San Mateo

Celébrase na parroquia da Parte, o 21 de setembro. É a romaría de máis sona da Terra de Lemos, e a ela achéganse moitas persoas de diversa procedencia.

Outras festas

  • Festas da Estación. Na honra a Nosa Señora do Carme. No barrio da Estación o 16 de xullo.
  • San Pedro. O 29 de xuño no barrio de San Pedro (actualmente non se fai, so hai misa na Capela de San Pedro).
  • Santa Eufemia. O 16 de setembro. No barrio da Florida e San Vicente (actualmente non se celebra).
  • San Xosé O 19 de marzo no barrio do Morín (actualmente non se celebra).
  • San Xoán. O 23 e 24 de xuño no barrio dos Chaos.
  • Festa de Santa Gemma, no barrio do Malvarón. Destaca a novena, a procesión, e a bendición de rosas na capela das Casas Baratas.
  • Festas da Ascensión, no barrio de Rioseco, a fin de semana correspondente á solemnidade da Ascensión.
  • Santa Lucía. O 13 de decembro no barrio de Ramberde.
  • Festas de San Lázaro, a fin de semana anterior a Domingo de Ramos, no barrio de Carude.
  • Entroido, celébrase na capital en febreiro. Destaca o desfile do Martes de Entroido.
  • Feira Medieval, coincidindo co sábado de gloria organízase unha feira medieval que se sitúa na zona monumental do casco vello de Monforte.
  • Festas do Río, festas de recente creación, celebradas no río Cabe en Monforte, o último fin de semana de xullo.
  • Os Maios, no mes de maio.
  • Festival de Jazz, en agosto.
  • Verán Cultural, durante xullo e agosto.
  • FanCine de Lemos, festival de cine fantástico e de terror, no mes de agosto.

Transportes

Estradas

Monforte de Lemos é un importante nó de comunicacións. Está situado por estrada a 48 km de Ourense, a 66 km de Lugo, a 112 km de Ponferrada, a 118 km de Santiago de Compostela, a 144 km de Vigo e a 159 km da Coruña.

Entre as estradas destaca a N-120, que une o concello con Ourense cara ao suroeste e con Valdeorras e Ponferrada cara ao leste. Está previsto que nun futuro constrúase a autovía A-76 seguindo o mesmo percorrido. Cara ao norte, a principal vía é o corredor CG-2.2 que une a capital municipal con Sarria e Lugo, alternativa á antiga LU-546 que pasa polo centro das localidades. Cara ao oeste, o corredor CG-2.1 e posteriormente a estrada PO-533 unen Monforte con Chantada e Lalín.

Outras estradas secundarias son a N-120a que chega a Ferreira de Pantón, a LU-617 que une Monforte con Escairón, a LU-903 a Castro Caldelas, e a LU-933 que chega á Pobra do Brollón.

Ferrocarril

Monforte tamén é un importante nó ferroviario, o principal do noroeste da península Ibérica ata finais do século XX. Na estación de Monforte de Lemos, situada ao nordés do centro urbano, conflúen as liñas León-A Coruña e Monforte-Redondela.

Ten conexións directas de longa distancia a cidades como Barcelona, Bilbao, Burgos, Donostia, Gasteiz, León, Lleida, Logroño, Madrid, Pamplona, Tarragona, Valladolid ou Zaragoza, operadas por Renfe Operadora con trens Alvia, Intercity e Trenhotel. Tamén dispón de servizos de media distancia ás principais cidades e vilas galegas, como A Coruña, Lugo, Ourense ou Vigo.

Autobús urbano

Existe unha liña de autobús urbano que une Ribas Altas co cemiterio municipal pasando polos principais lugares de Monforte, como a estación de tren, a estación de autobuses, o concello, o ambulatorio, o hospital ou o centro urbano. Cricula dúas veces ao día, saíndo ás 8:05 de Ribas Altas e ás 13:55 do cemiterio.[22]

Ten un custo de 0,90 euros por viaxe, que se ve rebaixado a 0,60 € no caso de estudantes e xubilados.[22] A finais de 2019 pasará a ser gratuíto.[23]

Deporte

O principal club da cidade é o Club Lemos. Adicado á práctica do fútbol, o Club Lemos fundado en 1923 e xogou 51 tempadas en Terceira División,[24] sendo en 2017 o 12º equipo que máis tempadas competiu na categoría.[25] Os principais logros do club foron os campionatos do Campionato de Galicia e a Copa Galicia, conquistados nas tempadas 1935-36 e 1963-64.[26] Na tempada 2016-17 o equipo competiu na Preferente Autonómica de Galicia.

O equipo máis exitoso da cidade foi a Agrupación Deportiva A Pinguela, que chegou a competir na máxima categoría do voleibol español en categoría feminina, a Superliga, e que conquistou o título da segunda categoría en 2009, ano no que conseguiu o subcapionato da Copa da Princesa. O equipo foi fundado en 1987 e disolveuse en 2013 pola crise económica e a falta de xogadoras locais.[27]

Política e goberno

Véxase tamén: Eleccións municipais en Monforte de Lemos e Alcaldes de Monforte de Lemos.

Galería de imaxes

Artigo principal: Galería de imaxes de Monforte de Lemos.
Casa concello Monforte de Lemos1

Casa do concello.

San vicente do Pino Monforte

Torre da homenaxe do castelo.

Torre Monforte Galicia

Torre da homenaxe.

Monforte Galicia Ponte

Ponte de madeira en Monforte.

Monforte cabe

Monforte dende o Cabe, con San Vicente do Pino ó fondo.

Aeródromo das Lamas Monforte de Lemos Lugo

Aeródromo das Lamas.

Lugares de Monforte de Lemos

Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Monforte de Lemos vexa: Lugares de Monforte de Lemos.

Parroquias

O concello de Monforte de Lemos conta cun total de 27 parroquias, das cales 26 son rurais. A parroquia de Monforte de Lemos é a única parroquia urbana e concentra a maior parte da poboación do municipio, divídese á súa vez en catro parroquias:[28]

  • Santa María de A Régoa.
  • San Vicente do Pino.
  • San Antonio de Padua.
  • Sagrado Corazón (tamén chamada a Estación)

O seguinte cadro mostra todas as parroquias do concello:[28]

Notas

  1. Segundo Xosé-Henrique Costas González a forma correcta debería ser «montefortina/o», xa que o -ino sobre a forma do topónimo é sospeitoso de ser un castelanismo.
  2. Xosé-Henrique Costas González sinala que este xentilicio fai referencia a toda a comarca de Lemos.
Referencias
  1. Véxase no Galizionario.
  2. Goberno de España, Ministerio del Interior (ed.). "Elecciones 2019". resultados.eleccioneslocaleseuropeas19.es. Consultado o 27 de maio de 2019.
  3. Neira, Carlos. "Evolución do uso do galego por concellos". Consultado o 14 de outubro de 2014.
  4. O título de cidade foi concedido a Monforte en 1885, por decreto real de Afonso XIII, polo "aumento da súa poboación, progreso da súa industria e comercio e a súa constante adhesión á Monarquía Constitucional"
  5. Costas González, Xosé-Henrique (2016). Os xentilicios de Galicia e dos outros territorios de lingua e cultura galega (PDF). Universidade de Vigo. p. 52.
  6. López de Prado y López & López de Prado 2010, p. 191.
  7. Aira Pardo, Felipe. "FAMILIAS JUDÍAS SEFARDITAS DE APELLIDO “LEMOS” O “DE LEMOS”" (en castelán). jrcasan.com. Consultado o 16 de outubro de 2016.
  8. Aira Pardo, Felipe. "ALCALDES DEL SIGLO XX EN MONFORTE 1931 - 1933" (en castelán). jrcasan.com. Consultado o 5 de xaneiro de 2018.
  9. Aira Pardo, Felipe. "ALCALDES DEL SIGLO XX EN MONFORTE 1933 - 1936" (en castelán). jrcasan.com. Consultado o 5 de xaneiro de 2018.
  10. 10,0 10,1 "Un pouco de historia". Concello de Monforte de Lemos. Arquivado dende o orixinal o 08 de xaneiro de 2018. Consultado o 30 de abril de 2017.
  11. "Monforte cierra treinta años de polémicas con la aprobación del escudo oficial". La Voz de Galicia (en castelán). 20 de xullo de 2002. Arquivado dende o orixinal o 06 de setembro de 2018. Consultado o 6 de setembro de 2018.
  12. "Fundamentos do escudo de Monforte de Lemos, Servizo de Heráldica Admon Local de Galicia". Arquivado dende o orixinal o 24 de decembro de 2009. Consultado o 07 de decembro de 2011.
  13. 13,0 13,1 "Monforte de Lemos" (en castelán). esgalicia.com. Arquivado dende o orixinal o 18 de outubro de 2016. Consultado o 17 de outubro de 2016.
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 "CLIMA: MONFORTE DE LEMOS" (en castelán). es.climate-data.org. Consultado o 17 de outubro de 2016.
  15. Instituto Nacional de Estadística (INE) España (ed.). "Poboación de municipios españois. Serie histórica. Monforte de Lemos.". Consultado o 7 de decembro de 2011.
  16. Rodríguez, Luis A. (2 de abril de 2010). "Diez pueblos comparten el nombre de Monforte". El Progreso (en castelán). Consultado o 23 de agosto de 2019.
  17. Aira Pardo, Felipe. "FAMILIAS JUDÍAS SEFARDITAS DE APELLIDO “LEMOS” O “DE LEMOS”" (en castelán). jrcasan.com. Consultado o 23 de agosto de 2019.
  18. Aira Pardo, Felipe. "ESTRUCTURA URBANA DE MONFORTE EN LA EDAD MEDIA" (PDF) (en castelán). jrcasn.com. pp. 1–2. Consultado o 23 de agosto de 2019.
  19. Aira Pardo, Felipe (novembro de 2000). "Especial Xudeus da Galiza". Raigame (Deputación de Ourense) (11): 59. Consultado o 23 de agosto de 2019.
  20. 20,0 20,1 "MONUMENTOS". Concello de Monforte de Lemos. Consultado o 23 de agosto de 2019.
  21. "Parador de Monforte de Lemos" (en castelán). Paradores. Consultado o 23 de agosto de 2019.
  22. 22,0 22,1 "Bus urbano". Concello de Monforte de Lemos. Consultado o 29 de xullo de 2019.
  23. "El bus urbano pasará a ser gratis en Monforte a finales de este año". La Voz de Galicia. 7 de maio de 2019.
  24. "La historia de un Club casi centenario..." (en castelán). Club Lemos. Consultado o 7 de maio de 2017.
  25. "Clasificación Histórica de Tercera División" (en castelán). arefepedia.es. Consultado o 7 de maio de 2017.
  26. "Palmarés" (en castelán). Club Lemos. Consultado o 7 de maio de 2017.
  27. Conde, Luis (14 de xullo de 2013). "Adeus a un hisórico do volei". La Voz de Galicia. Consultado o 7 de maio de 2017.
  28. 28,0 28,1 "Parroquias e demografía". Concello de Monforte de Lemos. Consultado o 23 de agosto de 2019.

Véxase tamén

Bibliografía

López de Prado y López, Fernando; López de Prado, Marcos Mailoc (2011). Memorial de la Casa de Lemavia (2ª ed.). Vínculo y Mayorazgo de Lemavi. ISBN 9780049142589.

Outros artigos

Ligazóns externas

Baamorto, Monforte de Lemos

Santa María de Baamorto é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 66 habitantes, deles 30 eran homes e 36 eran mulleres.

Limita coas parroquias de Fiolleda ao norte, O Chao do Fabeiro ao leste, Seoane ao sur e Tor ao oeste.

Bóveda

Bóveda é un concello galego da provincia de Lugo. Pertence á comarca da Terra de Lemos e ao partido xudicial de Monforte de Lemos. Ten unha poboación de 1.571 habitantes segundo o censo de 2014.O seu xentilicio (véxase no Galizionario) bovedés ou bovedense.

Situado ao sur da provincia linda co concello do Incio e Paradela ó norte, co concello de Monforte de Lemos ó sur, cos concellos da Pobra do Brollón e O Incio ó leste, e co concello do Saviñao ó oeste.

CG-2.2

O CG-2.2 é un corredor galego de altas prestacións e variante de poboacións que une as cidades de Monforte de Lemos e Lugo, sendo unha alternativa á LU-546. O seu trazado é válido para nun futuro poder ser desdobrada a súa calzada constituíndo unha autovía. É propiedade da Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Transportes da Xunta de Galicia.

Chavaga, Monforte de Lemos

San Xoán de Chavaga é unha parroquia de Monforte de Lemos na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2009 tiña 58 (32 homes e 26 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 87 habitantes.

Comarca da Terra de Lemos

A Terra de Lemos é unha comarca galega situada ó sur da provincia de Lugo cuxa capital é Monforte de Lemos, que tamén é o concello máis poboado da comarca. A maioría da superficie (toda excepto o concello de Bóveda) forma parte da Ribeira Sacra, da que Monforte tamén é a súa capital.

Pertencen á comarca da Terra de Lemos os seguintes concellos: Bóveda, Monforte de Lemos, Pantón, A Pobra do Brollón, O Saviñao e Sober.

A comarca linda ó norte coa comarca de Sarria, ó oeste coa comarca de Chantada, ó leste coa comarca de Quiroga e, ó sur coas comarcas ourensás de Ourense e Terra de Caldelas.

Distriz, Monforte de Lemos

Santo André de Distriz é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 173 habitantes, deles 83 eran homes e 90 eran mulleres.

Limita coas parroquias da A Vide ao norte, Piñeira ao leste, Neiras ao sur e Mañente ao oeste.

Eixe interior de Galicia

O Eixe interior de Galicia é unha liña de alta velocidade que unirá as cidades galegas de Vigo, Ourense e Monforte de Lemos. Está previsto que estea en servizo antes de 2020[Cómpre referencia].

Segundo o Plan español de infraestruturas 2005-2020 esta liña estará conectada coas seguintes:

Eixe atlántico, en Vigo

L.A.V. Olmedo-Zamora-Galicia, en Ourense

L.A.V. Subcantábrica, en Monforte de Lemos

Estación de Monforte de Lemos

Monforte de Lemos é a estación de ferrocarril máis importante en número de trens da provincia de Lugo, situada na cidade de Monforte de Lemos, e unha das máis importantes e con maior número de pasaxeiros de Galicia debido a confluencia das liñas León-A Coruña e Monforte-Redondela.

Ten servizos de Media e Longa Distancia, ademais dunha imporante función loxística derivada da súa extensa praia de vías.

Liña Monforte de Lemos - Vigo

A liña ferroviaria Monforte de Lemos-Vigo é unha liña de ferrocarril de ancho ibérico, que une as cidades de Monforte de Lemos (Lugo) e Vigo, pasando por Ourense.

Marcelle, Monforte de Lemos

San Miguel de Marcelle é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 129 habitantes, deles 69 eran homes e 60 eran mulleres.

Limita ao norte coas parroquias de Guntín e A Penela, ao leste con Vilamarín e Doade, ao sur con Paradela e ao oeste con Neiras, Gundivós, Brosmos e Doade.

Moreda, Monforte de Lemos

San Salvador de Moreda é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 180 habitantes, deles 91 eran homes e 89 eran mulleres.

Limita coas parroquias de Santalla de Toiriz e San Xillao de Tor ao norte, Seoane e A Vide ao leste, San Romao de Moreda ao sur e San Vicente de Castillón ao oeste.

Mosteiro de San Vicente do Pino

O mosteiro de San Vicente do Pino é un conxunto monumental situado en Monforte de Lemos, Lugo, flanqueado polos restos do castelo, do que se conserva parte da muralla e mailos cubos defensivos, a torre da homenaxe, dende a cal se pode contemplar todo o Val de Lemos, e os restos do palacio dos condes de Lemos, edificio perdido en grande parte nun devastador incendio a principios do século. O mosteiro e mailos restos do palacio constitúen actualmente o Parador Nacional de Monforte de Lemos.

Piñeira, Monforte de Lemos

San Martiño de Piñeira é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 431 habitantes, deles 222 eran homes e 209 eran mulleres.

Limita ao norte coas parroquias da Vide e Monforte de Lemos, ao leste con Gullade, ao sur con Guntín e Neiras e ao oeste con Distriz.

Provincia de Lugo

Lugo é unha das catro provincias de Galicia creadas por Javier de Burgos en 1833. É a meirande provincia galega e a de menor poboación relativa.

Limita ó norte co mar Cantábrico, ó oeste coa provincia da Coruña e a de Pontevedra, ó sur coa provincia de Ourense e ó leste co Principado de Asturias e a provincia de León, pertencente a Castela e León. A súa capital e a cidade máis poboada é Lugo, sendo a segunda cidade en poboación Monforte de Lemos, seguida de Viveiro, Vilalba, Sarria, Ribadeo, Foz, Burela e Chantada.

Aínda que é a maior das provincias galegas, é a terceira en número de habitantes, con 339 386 habitantes en 2015, tras A Coruña e Pontevedra.

Reigada, Monforte de Lemos

San Salvador de Reigada é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2010 tiña 149 habitantes, deles 77 eran homes e 72 eran mulleres, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 182 habitantes.

Limita coas parroquias de Ribas Altas e A Parte ao norte, Chavaga ao leste, Bascós ao sur, e Monforte de Lemos ao oeste.

Ribas Altas, Monforte de Lemos

San Pedro de Ribas Altas é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 331 habitantes, deles 155 eran homes e 176 eran mulleres.

Limita coas parroquias do Chao do Fabeiro e Valverde ao norte, A Parte ao leste, Reigada e Monforte de Lemos ao sur, e Seoane ao oeste.

Celebra as súas festas na honra a Santa Eufemia cara ao 16 de setembro.

Sindrán, Monforte de Lemos

San Pedro de Sindrán é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 107 habitantes, deles 59 eran homes e 48 eran mulleres.

Limita coas parroquias de Bascós ao norte, Pinel e Liñares ao leste, Rozavales e Vilamarín ao sur e Caneda ao oeste.

VG-2.1

A VG-2.1 é unha vía galega de altas prestacións que serve de enlace entre o corredor CG-2.1 e a estrada LU-617 de acceso á cidade de Monforte de Lemos. É propiedade da Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Transportes da Xunta de Galicia.

Ten un percorrido de 2,59 quilómetros entre o punto quilométrico 4,3 do CG-2.1 e a rotonda que enlaza coa LU-617, que no tramo urbano de Monforte recibe o nome de rúa de Chantada.

Vilamarín, Monforte de Lemos

San Fiz de Vilamarín é unha parroquia de Monforte de Lemos na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 106 habitantes (53 homes e 53 mulleres), 76 menos ca en 1991.

Limita ao norte coas parroquias de Santa Mariña do Monte, Caneda e Sindrán, ao leste con Rozavales, Vilachá e Torbeo, ao sur con Tronceda e Doade e ao oeste con Marcelle e A Penela.

Nuvola apps kweather.png Rexistros medios de Monforte de Lemos
Mes Xan Feb Mar Abr Mai Xuñ Xul Ago Set Out Nov Dec
Temperatura media máxima (°C) 10,7 12,5 14,7 16,9 20,2 23,8 26,5 26,8 23,7 18,7 13,6 11,1
Temperatura media diaria (°C) 6,8 8,3 10,5 12,1 15,2 18,4 20,9 21,2 18,4 14,3 9,5 7,2
Temperatura media mínima (°C) 2,9 4,1 6,3 7,3 10,2 13,1 15,4 15,6 13,2 9,9 5,5 3,4
Precipitacións (mm) 100 95 93 68 67 43 22 25 56 91 109 123
Fonte: Climate-data.org[14]
Lugares de interese da cidade de Monforte de Lemos

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.