Milímetro

O milímetro é unha unidade de lonxitude equivalente á milésima parte dun metro, abreviado mm.

1 mm = 10-3 m
  • En fabricación mecánica os planos construtivos das pezas que se mecanizan van acoutados en milímetros, e a tolerancia das cotas exprésanse en décimas, centésimas ou milésimas de milímetro.
  • O milímetro é a unidade de medida para as precipitacións. Aínda que a chuvia medida corresponde a unha unidade de volume e non de lonxitude, a expresión desta medida baséase na cantidade de chuvia caída nunhna superficie dun metro cadrado. A altura dese volume corresponde á medición da precipitación en milímetros, é dicir, 1 mm de precipitacións significa que nunha superficie dun metro cadrado caíu un litro de auga de chuvia.

Outras equivalencias

  • 1 mm = 1000 µm

Véxase tamén

Outros artigos

  • Unidades básicas do SI
  • Unidades derivadas do SI
  • Lista completa dos prefixos do SI

Ligazóns externas

20th Century Boys

20th Century Boys (20世紀少年, Nijusseiki Shōnen) é un manga de ciencia ficción e misterio creado por Naoki Urasawa. Comenzou a publicarse en 1999 na revista Big Comic Spirits da editorial Shogakukan, o último volume foi o 22 (2007). A partir de entón a historia continúa co nome de 21st Century Boys. A historia destaca pola complexidade da trama, debido ó gran número de personaxes e á súa extesnsión: 50 anos na liña temporal dos sucesos que se relatan e máis de 4000 páxinas nas que aparece planificada ao milímetro, pero no que o lector é parte activa, xa que ten que descubrir as claves do misterior mediante pistas ocultas e numerosas volta atrás, posibilitanto múltiples opcións e teorías por parte do lector.

A historia comeza en 1969, unha manchea de rapaces xúntanse regularmente nunha base secreta, baixo o impulso de Kenji Endô, os nenos inventan unha historia de ciencia ficción sobre a destrución da humanidade por unha organización maleva á que eles se opoñen para salvar o mundo. Danlle forma escrita nun caderno de predicións. Mais, pouco a pouco, o que imaxinaran na fantasía, faise realidade.

Actinomyces israelii

Actinomyces israelii é unha especie de bacterias grampositivas con forma de bacilo do xénero Actinomyces. A especie é coñecida por vivir como comensal no corpo humano, onde pode actuar como un patóxeno oportunista e causa a actinomicose. Coñécense moitas cepas desta especie fisioloxicamente distintas, todas elas anaerobias estritas. A pus que xeran contén pequenos gránulos macroscópicos cun diámetro de arredor dun milímetro (chamados drusas) que constan de microcolonias rodeadas de leucocitos. A especie foi descuberta polo cirurxián alemán James Adolf Israel (1848-1926).

Córnea

A córnea é a parte anterior transparente e protectora do ollo dos vertebrados. Localízase na rexión polar anterior do globo ocular enriba do iris e pupila. A córnea e o cristalino teñen a función de enfocar a luz a través da pupila cara a retina, como se fose unha lente fixa. Son as lágrimas (secreción lacrimal) as que manteñen a córnea húmida e saudábel.

Difracción

A difracción é un fenómeno que ocorre cando as ondas pasan por un orificio ou contornan un obxecto cuxa dimensión é da mesma orde de magnitude que a súa lonxitude de onda.

Como este desvío na traxectoria da onda, causado pola difración, depende directamente da lonxitude de onda, este fenómeno úsase para dividir, nos seus compoñentes, ondas vidas de fontes que producen varias lonxitudes de onda.

Para a luz visíbel úsase unha rede de difracción formada por unha superficie reflectiva ou transparente na que se marcan varios sulcos, ben próximos uns dos outros (décimas ou centésimas de milímetro). Algúns exemplos destas redes e as súas propiedades poden ser o que ocorre cando se olla un tecido de trama fina contra unha lámpada distante, cando ollamos o reflexo nun CD ou cando ollamos a Lúa a través dunha nube: vemos faixas ou halos coloridos, debido á difracción da luz por pequenos obstáculos (a trama, os sulcos do CD ou as gotículas de auga na nube).

Para os Raios X úsanse cristais como rede de difracción.

Eritrocito

Os eritrocitos (do grego erythros, vermello, e cytos, cavidade ou recipiente) , tamén chamados glóbulos vermellos ou hemacias, son os compoñentes celulares cuantitativamente máis numerosos do sangue. A hemoglobina é un dos seus principais compoñentes, e o seu obxectivo é transportar o osíxeno aos diferentes tecidos do corpo. Os eritrocitos humanos carecen de núcleo e de mitocondrias, polo que deben obter a súa enerxía metabólica a través da fermentación láctica. A cantidade considerada normal flutúa entre 4 500 000 (na muller) e 5 000 000 (no home) por milímetro cúbico (ou microlitro) de sangue, é dicir, aproximadamente 1 000 veces máis ca os leucocitos.

Legume

Denomínase legume (do latín legumen) a un tipo de froito seco, tamén chamado comunmente vaíña, vaxa ou bagullo. Así mesmo reciben tal nome as sementes comestibles que crecen e maduran dentro deste froito e as plantas que as producen.

Os legumes constitúen un grupo de alimentos moi homoxéneo, formado polos froitos secos das leguminosas, sendo dehiscentes, desenvolvidos a partir do xineceo, dun só carpelo e que se abre tanto pola sutura ventral como polo nervio dorsal, en dúas valvas e coas sementes nunha fileira ventral. Estas vaíñas adoitan ser rectas e carnosas. Polo xeral posúen unha carne interior esponxosa, con tacto de veludo e de cor branca. A súa parte interna corresponde ao mesocarpio e ao endocarpio do froito.

O tamaño dos legumes varía dende un milímetro ou pouco máis ata medio metro. A súa forma, aínda que na maioría dos casos é alongada e comprimida, como a dos feixóns ou fabas, varía moitísimo.

Estes froitos pertencen á grande orde das plantas leguminosas (familia Fabaceae, leguminosas de gran). Malia o gran número de especies que compón esta familia, as empregadas para a alimentación humana e do gando é moi baixo.

A parte da planta consumida en alimentación animal e humana varía entre as distintas especies de leguminosas. Na maior parte dos casos, a parte comestible coincide coa utilizada pola planta como almacén de substancias de reserva. A gran variación existente na parte consumida é unha consecuencia da diversidade de estratexias utilizadas polas leguminosas para a súa adaptación aos medios máis diversos.

Metro cúbico

O metro cúbico é unha unidade de volume. Correspóndese co volume dun cubo dun metro de lado. Equivale a un quilolitro e é a unidade básica dos volumes do Sistema Internacional de Unidades.

A súa abreviatura é m³.

Equivalencias1.000.000.000 mm³

1.000.000 cm³

1.000 dm³

0,001 dam³

0,000 001 hm³

0,000 000 001 km³

1.000 l

Micro-

Esta artigo é sobre o prefixo 'micro-'. Micro é tamén un termo utilizado para microcomputador.Micro é un prefixo do Sistema Internacional de Unidades denotando un factor de 10−6 (un millonésimo). O símbolo para este é o (µ). En circunstancias onde só o alfabeto latino estiver dispoñíbel, pode ser escrito coa letra u: um para µm, ou uV para µV.

Confirmado en 1960, o prefixo vén do grego μικρός (transliterado: mikros), significando pequeno.

Comunmente, fóra do ámbito científico, o prefixo significa "moi pequeno".

No caso da unidade de medida µm (micrómetro) é mais común usar o equivalente micron, co mesmo símbolo. Un micron é unha millonésima de metro (ou unha milésima de milímetro).

Micrómetro

O micrómetro é unha unidade do SI correspondente a 10−6m. O nome formouse a partir do prefixo micro-, que representa a millonésima parte, e a unidade metro.

Milímetro cadrado

O milímetro cadrado é a área que ocupa un cadrado dun milímetro de lado. Equivale a unha millonésima parte dun metro cadrado.

1 mm² = 10–2 cm² = 10–4 dm² = 10–6 m²

1 m² = 106 mm² = 1 000 000 mm²

Milímetro de mercurio

Un milímetro de mercurio (símbolo mmHg) ou torricelli (símbolo Torr, así denominada na honra de Evangelista Torricelli), é unha unidade de presión.

O milímetro de mercurio defínese como a presión exercida na base dunha columna dun milímetro de mercurio, que ten unha densidade de 13,5951 g/cm3, baixo a acción da gravidade estándar (9,80665 m/s2), é dicir, 133,322 387 415 Pa, mentres que o torr equivale a 1/760 da presión atmosférica estándar, é dicir, 133,322 368 421... Pa (os decimais son periódicos). Até 1954 ambas unidades eran iguais, mais tras a redefinición ese ano do torr pola CIPM hai unha diferenza mínima entre elas:

1 Torr = 0.999 999 857 533 699... mmHg

1 mmHg = 1.000 000 142 466 321... TorrDebido a que a atmosfera estándar estaba definida cuantitativamente no Sistema Internacional de Unidades —como unidade auxiliar, xa que a oficial é o pascal (Pa)—, o torr definiuse exactamente como 101325/760 Pa. Na edición do 2006 do SI, o torricelli desapareceu, aínda que o seu uso é relativamente frecuente en medidas de baixa presión, mais a unidade de presión recomendade é o pascal.

Mostaza branca

A mostaza branca (Sinapis alba) é unha planta anual da familia das Crucíferas. Ás veces é coñecida como Brassica alba, Brassica hirta ou mostaza amarela. Cultívase comercialmente en practicamente todo o mundo polo interese das súas sementes para a industria alimentaria, mais probablemente é orixinaria da rexión mediterránea.

As flores amarelas da planta deste tipo de mostaza producen un tipo de vaíñas (sílicuas) veludas que conteñen as sementes, nas que atoparemos aproximadamente media ducia de grans por vaíña. A colleita da semente da mostaza faise xusto antes de que as vaíñas maduren por completo e abran. As sementes desta especie de mostaza son redondas e de consistencia dura, de en torno ó milímetro ou 2 mm. de diámetro, e dunha cor que pode ir do beige ou o amarelo ó marrón claro.

Pluviómetro

O pluviómetro é un instrumento usado nas estacións meteorolóxicas para a recollida e medición das precipitacións.

A cantidade de auga caída exprésase en milímetros de altura. O deseño básico dun pluviómetro consiste nun recipiente de entrada, chamado balancín, por onde a auga ingresa a través dun embude cara a un colector, onde se recolle a auga, medíndose visualmente cunha regra graduada ou mediante o peso da auga depositada. Así mesmo, o balancín oscila segundo o volume constante de auga caída, permitindo o rexistro mecánico ou eléctrico da intensidade da choiva caída. Está deseñado para estar colocado tamén sobre a superficie da terra.

A lectura adóitase facer cada 10 horas. Un litro caído nun metro cadrado significa unha altura dun milímetro. Para a medida de neve considérase que o espesor da neve equivale aproximadamente a dez veces o equivalente de auga.

Radiación de fondo cósmico de microondas

En cosmoloxía, a radiación cósmica de fondo de microondas -RCF, ou RCFM- (tamén chamada en acrónimos do inglés: CMB, RCFM, CBR, MBR ) e a radiación térmica remanente (ou fósil) do Big Bang , e enche o universo de xeito case uniforme.

Empregando un telescopio óptico tradicional, o espazo entre as estrelas e galaxias (o fondo ) é totalmente escuro. Pero si empregamos un radiotelescopio suficientemente sensible as imaxes resultantes mostran un brillo tenue de fondo, case exactamente o mesmo en todas as direccións, que non está asociado a ningunha estrela, galaxia ou outro obxecto. Este brillo é máis intenso na rexión do espectro de radiofrecuencia de microondas. O descubrimento fortuíto da RFM (CMB) no ano 1964 polos radioastrónomos americanos Arno Allan Penzias e Robert Woodrow Wilson foi a culminación dun traballo iniciado en 1940, recibindo o Premio Nobel de Física de 1978.

A radiación cósmica de fondo explicase coma a radiación residual dun estadio inicial do desenvolvemento do universo, o seu descubrimento é considerado unha proba marco do modelo do universo do Big Bang. Cando o universo era novo, antes da formación de estrelas e planetas, era moito maior, máis quente, e cuberto cun brillo uniforme produto dunha néboa branca e quente de plasma de hidróxeno. Como o universo se expandiu, tanto o plasma e da radiación de recheo foron perdendo temperatura, e facéndose máis frías. Cando o Universo arrefriou o suficiente, puideron formar átomos estables. Estes átomos xa non podían absorber a radiación térmica, e o universo fíxose transparente en vez de ser un neboeiro opaco. Os fotóns que existían naquela época puideron propagarse, dende entón, aínda que o seu crecemento foi sendo cada vez máis débil e menos enerxético, xa que os fotóns tiñan que cubrir un universo maior e máis grande. Esta é a razón pola que tamén se usa o termo alternativo radiación reliquia ou fósil.

A medida exacta da radiación cósmica de fondo é un dos parámetros fundamentais para a cosmoloxía, xa que calquera proposta de modelo de universo debe explicar esta radiación e a súa. A RCFM ten un espectro térmico do corpo negro, a unha temperatura de 2,725 Kelvin, así, os picos do espectro de microondas na frecuencia de 160,2 GHz, correspondese a un milímetro de lonxitude de onda 1.9. Isto vale para medir a intensidade por unidade de frecuencia, como na lei de Planck. Se, en vez de medilo por unidade de lonxitude de onda, usamos a lei de Wien, o pico será de 1,06 mm, correspondendo a unha frecuencia de 283 gigahertz.

O brillo é moi uniforme en tódalas direccións pero mostra un estándar moi específico, igual ao esperado para un gas quente uniformemente distribuído coa forma xusta é ampliada ao tamaño actual universo. En particular, o espazo do espectro de enerxía (canta diferenza é observada versus a distancia entre as rexións están no ceo), contén pequenas anisotropías ou irregularidades, que varían co tamaño da zona analizada. Estas anisotropías foron medidas en detalle, e corresponden a pequenas variacións térmicas, xeradas por flutuacións cuánticas da materia nun espazo moi pequeno, que se expandiron ata o tamaño do universo observable que vemos hoxe. Este aínda é un campo moi activo de estudo, onde os científicos buscan mellores datos (por exemplo, a sonda Planck) e mellores interpretacións das condicións iniciais da expansión.

A pesar de que moitos procesos distintos poden producir a forma xeral dun espectro do corpo negro, ningún outro modelo agás o do Big Bang explica as flutuacións. Como resultado, a maioría dos cosmólogos consideran o modelo do universo do Big Bang a mellor explicación para a existencia da RCF.

Radiación infravermella

A radiación infravermella é un tipo de radiación electromagnética con lonxitude de onda maior que a da luz visible, pero menor que a das microondas. O seu nome quere dicir "por debaixo do vermello", xa que o vermello é a cor de lonxitude de onda máis longa da luz visible, comprendida entre 700 nanómetros (frecuencia 430 THz) e un milímetro (300 GHz).No espectro electromagnético, os infravermellos subdivídense en infravermellos curtos (0,7-5 µm), infravermellos medios (5-30 µm) e infravermellos longos (30-1000 µm). Mentres, esta clasificación non é precisa porque en cada área de utilización, se ten unha idea diferente dos límites dos diferentes tipos. Os infravermellos están asociados á calor porque os corpos na temperatura normal emiten radiación térmica no campo dos infravermellos. Malia que os vertebrados non poden percibir a radiación infravermella en forma de luz, si que a poden percibir como calor por unhas terminacións nerviosas especializadas da pel coñecidas como termorreceptores.

Rizosfera

A rizosfera é a limitada rexión do solo que está directamente influenciada polas secrecións das raíces dunha planta e dos microorganismos do solo asociados, xeralmente de non máis dun milímetro de grosor. A rizosfera contén moitas bacterias que se alimentan das células que se descaman das plantas, o que se denomina rizodeposición, e das proteínas e azucres liberados polas raíces. Os protozoos e nematodos que se alimentan das bacterias son tamén máis abundantes na rizosfera que no resto do solo. Na rizosfera danse diversas relacións físicas e químicas que afectan á estrutura do solo e aos organismos que viven nel, proporcionándolle unhas propiedades diferentes ao resto do solo.

Unha grande parte do ciclo dos nutrientes e da supresión de enfermidades que necesitan as plantas ocorre moi preto das raíces, de aí a importancia da rizosfera.

Segundo

O segundo (símbolo no SI: s) é o nome dunha unidade de tempo, e é a unidade básica no Sistema Internacional de Unidades para medilo. Tradicionalmente, o segundo é definido como unha das 86.400 partes nas que se divide o período de tempo que tarda a Terra en dar unha volta sobre o seu eixo imaxinario (período tamén chamado día), mais a definición oficial de segundo é a duración equivalente a 9 192 631 770 períodos de radiación correspondente á transición entre os dous niveis hiperfinos do estado fundamental do isótopo 133 do átomo de cesio, medidos a 0 kelvin.

A miúdo os prefixos do SI son combinados coa palabra segundo para denotar subdivisións do segundo, por exemplo, o milisegundo (unha milésima parte dun segundo) e o nanosegundo (unha mil millonésima parte dun segundo). Aínda que os prefixos do SI poden ser usados para formar múltiplos do segundo (tales como o «quilosegundo» ou mil segundos), estas unidades son rara vez usadas na práctica. As unidades máis usadas neste caso son outras non pertencentes ao SI: o minuto a hora e o día.

O segundo tamén ten a unidade base de tempo nos sistemas de unidades centímetro-gramo-segundo, metro-quilogramo-segundo, metro-tonelada-segundo e pé-libra-segundo.

Volume (magnitude)

O volume é a magnitude física que expresa a cantidade de espazo que ocupa un obxecto. A súa ecuación de dimensións é [V]=L3. A súa unidade no Sistema Internacional de Unidades é o metro cúbico (m3). Outra unidade moi empregada é o litro (l). Equivalencias: 1m3=1000l; 1l=10−3m3=1dm3

Xérridos

Os xérridos (Gerridae) son unha familia de insectos da orde dos hemípteroos e da suborde dos heterópteros, coñecidos popularmente como zapateiros ou cabras de auga. As súas pezas bucais son de tipo perforador-succionador, e é característica a súa habilidade para deslizarse sobre a auga, distribuíndo o seu peso para aproveitar a tensión superficial da superficie da auga, polo que son comúns en ríos e lagos. Identificáronse máis de 1700 especies de xérridos, dos cales un 10% son especies mariñas.Malia que o 90% dos xérridos viven en augas continentais, o xénero mariño Halobates converte a esta familia Gerridae nun caso bastante extraordinario. O xénero Halobates foi estudado con detemento por primeira vez entre 1822 e 1883 cando Francis Buchanan White recolleu varios exemplares de distintas especies durante a Expedición Challenger. Por aquel entón, Eschscholtz descubriu tres especies de Gerridae, o que atraeu atención sobre esta familia a pesar do escaso coñecemento sobre a súa bioloxía. Dende entón, os xérridos seguíronse estudando pola súa capacidade de patinar sobre a auga e polas súas interaccións sociais. Algúns Gerridae de pequeno tamaño confundíronse con outro tipo de insectos, os Veliidae; o trazo máis definitorio para distinguilos áchase nas diferenzas internas entre os seus aparellos reprodutores, polo que é practicamente imposible facelo a primeira ollada e precísanse tanto unha formación específica como instrumentos de análises adecuadas.

A familia Gerridae caracterízase polos seus pelos hidrófobos, as súas garras retráctiles preapicais e o seu corpo e patas esveltos.

Os pelos hidrófobos son pelos minúsculos que conteñen máis de mil micropelos por milímetro. Todo o seu corpo está cuberto por estes pelos, o que lles dá resistencia fronte a salpicaduras e pingas de auga.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.