Masoreta

No eido da relixión xudía, o termo masoreta (en hebreo: בעלי המסורה‎, , mestres da tradición) refírese a un estudoso ou a un grupo de estudosos que adoitaron traballar na preservación da integridade e da inmutabilidade das escrituras sagradas, durante os séculos VI e X.[1]

Notas

  1. Scholz 2006, p. 36.

Véxase tamén

Bibliografía

  • Scholz, Vilson (2006). Princípios de Interpretação Bíblica (en portugués). Canoas: Ulbra. ISBN 85-7528-162-3.
Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo sobre xudaísmo é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.
Sefer oklá ve-oklá

O nome sefer oklá ve-oklá, ochlá ve-ochlá ou ojlá ve-ojlá (hebreo: סֵפֵר אָכְלָה וְאָכְלָה; AFI: [ˈseˌfeʁ oχˈla ˌveoχˈla]), refírese a unha vella obra masoreta na que son recadadas observacións e regras da masorá. O contido do libro consiste de grupos de palabras destacadas pola súa raridade no texto ou por causa de certas peculiaridades no modo como foron escritas, os itens son axeitados segundo unha orde alfabética ou segundo a orde dos libros da Biblia, ou aínda segundo algún outro criterio. Hai aínda breves comentarios e glosas das regras sobre os varios fenómenos atopados no texto orixinal da Tanak.O nome do libro, xa un exemplo do seu contido, é unha lista de palabras que se atopan apenas dúas veces no texto bíblico, en dúas pasaxes distintas: a primeira ven de oghlá (אָכְלָה), no verso 1 Samuel 1:9א; a outra, de ve-oghlá (וְאָכְלָה), no verso Xénese 27:19ב, que é exactamente o mesmo vocábulo maila conxunción "ve" (וְ), que, por característica propia da lingua hebrea, é aglutinada á palabra subsecuente e funciona coma a galega "e". O autor da obra quédase ignoto.Rabi Xonás, un pescudador da lingua hebrea durante a Idade Media, xa menciona o libro, non só como nota lexicográfica, mais no seu primeiro traballo, chamándolle alí de Masoret oghlá ve-oghlá e apontándoo como o libro máis correcto sobre masorá. En todo caso, a comezos do século X d.e.c., o lexicógrafo caraíta David Ben Abraham citao so o título "A grande masorá", en árabe, sendo tamén referido como Masoret ha-Gedolá por Rashi e o seu neto Rabenu Tam. E resta claro, ademais, segundo referencias en manuscritos, que Rabbi Xerson Ben Xudá, a "Luz do Exilio" (d. 1040), fixo unha copia desta "Grande Masorá", é dicir, sefer oghlá ve-oghlá. No século XII d.e.c., outra transcrción foi feita polo rabino Menahem de Joigny. Heinrich Graetz interpretou erroneamente a primeira referencia no sentido de que o rabino Xerson escribírao, pero polo tempo de Xerson este traballo xa era ben coñecido e altamente valorado en España, conforme a mostra a citación de rabí Xonas. No século XIII d.e.c., David Kimhi mencionouo e, no século seguinte, unha copia foi levada da Cataluña para Venecia.Mentres Jacob Ben Hayyim estaba traballar no contido de masorá para a edición Bomberg da Biblia (1524–25), foi buscar a maioría do material para compor o epílogo da obra, isto é, para a sección chamada de masorá final, nas páxinas do Sefer Oghlá ve-oghlá. Elias Levita utilizouno tamén nos seus estudos masoréticos, describíndoo como un libro pequeno en tamaño mais grande en valor.Por tres séculos supúñase estar perdido, ata que foi publicado so o título Das Buch Ochlah W'ochlah (Hanover, 1864), por Solomon Frensdorff, que fixo o seu traballo baseado nun manuscrito atopado na Bibliothèque Nationale (rexistro MS nº 148), en París. Esta edición levou á descubierta dun segundo manuscrito na biblioteca da Universidade de Halle, por H. Hupfeld, que o describiuno no "Z. D. M. G.".O libro é valorado como o tratado masorético máis amplamente publicado e a compilación máis ancha. A edición baseada no manuscrito de Halle é considerado máis preciso e tendo o mor contido, unha vez que encerra fragmentos da Guenizá do Cairo. Graetz, comparando a edición de Frensdorff co manuscrito de Halle, amosou que a versión non editada do traballo contiña un texto máis temperán e máis completo, e que a versión utilizada por Jacob Ben Hayyim debería ter sido distinta das outras dúas.No manuscrito de Halle, o material é loxicamente arrumado en dúas ordes, a pesar de que esta división non é observada na edición. De feito, o manuscrito de Halle foi publicado en momentos distintos: a primeira parte foi publicada por Fernando Días Esteban; a segunda, por Bruno Ognibeni. O manuscrito, que ten pasaxes citadas na copia de Rabbi Gershom e, ben así, as citacións de Rashi están de acordo, inclúe máis de 500 números en vez dos 374 da edición, polo que é evidente que no curso de tempo o Oklá ve-oklá recibiu varias revisións e amplifications, conforme Rabenu Tam xa sinalaba cando dixo que varias cousas foron engadidas ao libro "Grande Masorá".Ó asumir as evidencias e pescudas ata o momento, Bruno Ognibeni (1991) concluíu que o texto, nunha forma menos completa, predata o século X d.e.c.

Outras linguas

This page is based on a Wikipedia article written by authors (here).
Text is available under the CC BY-SA 3.0 license; additional terms may apply.
Images, videos and audio are available under their respective licenses.